O] We are all one people, but we live as if divided
First Page | « | 1 ... 3 | 4 | 5 | 6 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Oldest posts first ]
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:35 PMHoewel ze normaal gesproken een grijnzend iemand niet per se zou zien als een goed teken, merkt ze dat het de jongeman tegenover haar goed staat. Hij ziet er ontspannen uit, niet zoals ze voor mogelijk had gehouden toen ze hem net zag. Na het eten en het schoonmaken, leek hij wel een heel ander persoon, ze herkende de man tegenover haar amper terug. "Het zou zorgen voor heel wat complicaties...", beaamde ze, langzaam knikkend bij zijn woorden. Het kostte haar enige moeite om haar gezicht in de plooi te houden toen ze hem haar geimproviseerde titel hoorde herhalen. Ze verloor de strijd en haar mondhoeken kwamen opnieuw wat omhoog, de spieren verbaast dat ze weer aan het werk werden gezet. Nooit was ze het type dat overduidelijk aanwezig was geweest met grapjes of verhalen, maar vroeger lachte ze wel veel. In ieder geval een stuk meer dan ze nu doet. Haar dagelijks leven geeft haar niet vaak gebeurtenissen om over te lachen, of zelfs te glimlachen. De enige momenten, heeft ze gemerkt, dat ze ontspannen genoeg is om te glimlachen, is wanneer ze het vuur los aan het laten is, of heeft losgelaten. De momenten daarna voelen altijd alsof ze een immense druk kwijt is, tot die druk zich weer onderhuids op begint te bouwen, alsof het nooit weg is geweest.
De opmerking van de jongen over dat Kenso het misschien wel net zo spannend vond als Kalah deed haar wenkbrauwen omhoog komen. "Kapsones..." zei ze afkeurend, met een zacht klakken van haar tong, hoewel ze klein glimlachte bij die opmerking. Tijdens alle strijd die de groep jongeren leveren, had ze nooit nagedacht over dat Kenso wellicht interesse kan hebben in hetzelfde geslacht. Ze hadden wel eens veel zeggende blikken gewisseld, maar Yué had nooit echt gezien dat Kenso interesse toonde, in wie dan ook. Het zou het wellicht verklaren... In een groep jongeren zoals deze werden genoeg puberale grappen of opmerkingen gemaakt, er waren zelfs wat stelletjes ontstaan en weer uit elkaar gegaan, maar Kenso had daar nooit bij gezeten. Nu was Yué daar ook nooit bij te vinden geweest, omdat ze wel andere dingen aan haar hoofd had.
Voor ze zich verder kon verliezen in haar eindeloze gedachtengang, trok Aisurou haar weer terug. Zijn vraag zorgde er even voor dat ze diep moest graven om het eerdere gesprek terug te halen, maar zonder enige vertraging glimlachte ze naar hem. "Ambitie is zeker iets wat wordt gewaardeerd," begon ze, waarbij ze goedkeurend naar hem keek. "Momenteel is het zo dat binnen een groep zitten, dat het meeste van je tijd in beslag neemt", ging ze verder, waarbij ze opstond en wat papieren van een kast af pakte en die voor hen neerlegde. Hij zou waarschijnlijk niets begrijpen van haar handschrift, want dat deed ze zelf ook niet. In plaats daarvan schreef ze in symbolen die ze wel begreep, een soort eigen gevormd alfabet wat bestond uit symbolen die stonden voor halve letters, maar soms zelfs voor hele woorden. "Ik heb een concept opgezet voor een nieuwe groep, eentje waarbij ik zelf ook weer actief kan worden. Vroeger zat ik in de groep van Kalah en Kenso, de tweeling die je eerder al hebt ontmoet," vertelde ze, met een korte blik op hem, waarna ze haar blik weer vestigde op de papieren. "Maar toen ik deze rol overnam, werd dat onmogelijk. Dus dacht ik een team op te zetten van mensen die elkaar aanvullen qua talenten en vaardigheden en die... Ja, die eigenlijk de meest gevaarlijke missies op zich nemen", ging ze verder. Van alle papieren, legde ze er enkel eentje op tafel, bestaand uit het oude alfabet. Een lijst van namen met mensen die al hadden toegestemd met haar verzoek. Tot nu toe had iedereen die ze had gevraagd, toegestemd. Deze jongen was een risico, een onbekende factor. Ongetraind en onbekend, maar dit was misschien wel de enige manier voor Yué om een oogje op hem te houden zonder over te komen als een stalker. Vijf namen op de lijst, inclusief die van haarzelf. Hij zou het zesde en laatste lid zijn.
"Zo kan je je de helft van de tijd bezighouden met het trainen van de kleintjes en de andere helft mee op missies, mocht je dat willen", eindigde ze haar verhaal en liet zich langzaam weer in de stoel zakken. Haar blik was weer gericht op de jongen, haast op dezelfde analytische manier als toen hij net hier was gebracht. Zijn tweede vraag was eentje in een compleet andere richting, maar dit keer hoefde ze geen moment na te denken over haar antwoord. "Helpen is de primaire doelstelling van onze hele groep, zolang het geen vuurnatie is. We zorgen er echter wel voor dat als we mensen helpen en we ze niet toe willen laten tot onze groep, we het terplekke doen. Daarom is er altijd iemand in het team die weet van geneeskunde, of tenminste de basisbeginselen ervan. We nemen niemand onnodig mee naar ons kamp, daar zijn te veel risico's aan verbonden. Dat is een van onze weinige regels" vertelde ze met een resolute en vaste stem, omdat mensen lukraak meenemen naar het kamp in het verleden heeft geleid tot grote fouten. De reden dat de groep hoog en onzichtbaar in de bomen zat, was omdat het eerste kamp een paar jaar terug met de grond gelijk was gemaakt, doordat iemand ons had verraden aan de vuurnatie.
"Hoe aanlonkend het ook klinkt om een "knappe vent" zoals jij weg te sturen, heet ik je bijdeze welkom bij de Freedom Fighters", zei ze, waarbij ze haar vingers als aanhalingstekens vormde bij de woorden die hij zelf had gebruikt om zichzelf te omschrijven.
ReplyEloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:35 PM'Inderdaad en dat is niet mogelijk als de rest erachter komt dat je eigenlijk Koningin Regenboogglitter als titel draag,' zei hij grijnzend tegen de leider. Hij was er vrij zeker van dat de rest hem niet serieus zou nemen als hij zoiets zou vertellen. Het zou dan ook een grapje zijn en het was sowieso niet waar, maar nog steeds was hij een nieuweling die ze vast niet snel zouden geloven. Althans, dat was hoe hij er zelf over dacht. Als iemand die hij nog niet zo lang kende hem iets probeerde te vertellen dat heel belachelijk klonk, betwijfelde hij ook direct of het wel waar was of niet.
Hij knikte toen ze vroeg of hij werkelijk helemaal naakt uit het water was gelopen. Hij had geen reden om over dit gegeven te liegen. Een grijns verscheen rond zijn lippen toen ze zei dat het haar het meest verbaasde dat de broer van Kalah hem niet in elkaar geramd had. Hij haalde zijn schouders op. 'Misschien genoot hij ook wel van het uitzicht. Het is vast niet elke dag zo dat er zo een knappe vent helemaal naakt uit het water komt lopen.' Een lach rolde over zijn lippen. Hij had de jongen pas net ontmoet dus hij had geen idee hoe hij in elkaar zat. Of hij echt zo beschermend was tegenover zijn zusje. Daarbij had hij natuurlijk niet echt iets gedaan om Kalah lastig te vallen, hij had haar enkel een goed uitzicht gegeven. Dat kon hem niet kwalijk genomen worden, toch? Als haar broer daar niet tegen kon, dan had hij nog een groot probleem mocht zij ooit iemand tegen het lijf lopen die ze wel erg leuk vond.
Hij luisterde aandacht naar wat ze te vertellen had over zijn positie in de groep. Eerst zouden ze naar zijn kwaliteiten kijken en dan konden ze bepalen waar hij het beste bij paste. Al mocht hij ook zelf kiezen, zolang hij maar niet de hele dag zou luieren. Dat was natuurlijk wel logisch, want aan iemand die niks deed hadden ze natuurlijk niets. Hij was wel van plan om iets uit te voeren, aangezien hij er niet van hield om de hele dag stil te zitten. Dat had hij de afgelopen tijd lang genoeg gedaan en hij kon dan ook niet wachten tot hij weer actief kon bewegen. Hij was niet het type om de hele dag op zijn kont te blijven zitten. Ze vertelde hem dat hij op pad kon met een groep of dat hij les kon geven aan de kleintjes. Zodat hij hen kon leren hoe ze met de wapens om moesten gaan. Beide dingen klonken aanlokkelijk, dus hij zou er even over na moeten denken wat hij dan zou willen doen. Tenzij... 'Is het ook mogelijk om dat te combineren of zit je echt bij één team?' Vroeg hij nieuwsgierig aan Yué. Hij kon het altijd proberen. Mocht het niet mogelijk zijn, dan zou hij een keuze moeten maken.
Begrijpelijk knikte hij toen ze vertelde dat er geen grens aan de leeftijden zat, maar dat ze tot nu toe nog geen ouderen hadden gevonden die bekwaam genoeg waren om zich aan te sluiten bij de Freedom Fighters. Iets wat hij zich wel in kon beelden. De meeste oudere mensen waren nou eenmaal niet meer zo stabiel. Laat staan dat ze nog een gevecht aan konden gaan of in de bomen konden klimmen. Ze hadden dus ook niets te doen bij deze groep. Als ze zich er wel bij aan zouden sluiten, dan zouden de jongeren waarschijnlijk voor de ouderen moeten zorgen en daar was gewoonweg geen tijd voor. Dan konden ze hun eigen taken niet meer uitvoeren. Nee, het was beter dat ze het gewoon actieve jongeren hielden, die konden vechten met de Vuurnatie. Zo werd de kans ook zo klein mogelijk gemaakt dat er mensen gewond zouden raken. Dat was natuurlijk ontzettend vervelend, aangezien de groep vast genoeg oudere mensen in een slechte staat tegen zouden komen. 'Als jullie bijvoorbeeld een ouder iemand tegenkomen, die ernstig gewond is.. Helpen jullie diegene dan wel met zijn verwondingen? Lappen jullie zo iemand wel op?' Het was belangrijk om te weten of zoiets ook bij zijn taken zou horen als hij met de groep op stap zou gaan.
Nu Yué er ook meer over had verteld, was zijn keuze ook gemaakt. Hij zou zich aansluiten bij de Freedom Fighters en zou wel zien hoe dit zou verlopen. Hij kon in de toekomst altijd nog vertrekken als hij dat verlangde. Het was niet zo dat hij hier heel zijn leven aan gebonden zat, toch? 'Ik heb overigens besloten dat ik me graag aan zou sluiten bij jullie, als dat aanbod nog geldt, uiteraard,' zei hij en er verscheen een lichte glimlach rond zijn lippen. Hij ging er eigenlijk niet vanuit dat het aanbod zo snel ingetrokken was, maar hij checkte het voor de zekerheid toch maar even.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:35 PMDe zachte grinnik die over de lippen van de jongeman, Aisurou, kwam deed haar goed. Nog steeds zag ze zichzelf niet helemaal als het perfecte figuur om de groep jongeren te leiden, maar het voelde fijn voor haar om te merken dat ze mensen ondanks alles nog steeds kon laten lachen. Wellicht op lange termijn kon ze mensen zelfs welkom laten voelen. Aisurou was de eerste sinds een lange tijd die als nieuw lid was gewerfd, hoewel Yué nog geen toezegging had gehad van hem, wist ze vrij zeker wat zijn beslissing zou zijn. Ze had hem de mooie kantjes laten zien, zoals het baden in de rivier en het eten wat standaard drie keer per dag werd geserveerd hier. Als ze in zijn schoenen had gestaan, weet ze zeker wat ze had gedaan. Sterker nog, jaren geleden had ze dezelfde keuze gemaakt. Hoewel het in haar situatie anders was geweest, waarbij ze de keuze had gemaakt om zich als een wolf in schaapskleren onder de onschuldigen te begeven.
Zacht liet ze zelf ook een lachje los bij zijn opmerking. Een geluid wat haar haast onwennig in de oren klonk, omdat ze het zo lang niet meer had gehoord. Een onwelkome gedachte, die ze zo snel mogelijk ergens achterin haar hoofd begroef. "Ik heb immers een reputatie hoog te houden", merkte ze op, waarbij ze ietwat ontspannen onderuit zakje in de stoel. Ondanks haar ontspannen voorkomen, bleef Yué op scherp staan. Het zou haar niet overkomen dat nu ze even ontspande, ze dat moest bekopen met een mes in haar rug. De jongen tegenover haar gaf haar geen enkele reden om wantrouwig te zijn, toch leek dat er inmiddels zo hard en diep ingestampt dat het lastig was voor haar om dat zomaar en ineens los te laten. Daarbij roerde het vuur zich onder haar huid, op een onoplettend moment zou ze zomaar controle kwijt kunnen raken, waarbij de gevolgen niet te overzien zouden zijn.
Ondanks haar oplettendheid, liet ze een nieuw verbaast lachje los door zijn opmerking. "Werkelijk?", vroeg ze en schudde daarbij ongelovig haar hoofd. "Dat haar broer je niet direct in elkaar heeft geramd, verbaast me misschien nog het meest", voegde ze daaraan toe en schudde nogmaals met haar hoofd, waarbij ze probeerde de glimlach wat in toom te houden. Hij moest aardig wat indruk hebben gemaakt bij Kalah om haar zo in verlegenheid te hebben gebracht. Niemand in dit kamp was onbekend met naaktheid, we kregen immers vaak genoeg mensen terug van overvallen of gevechten die gewond waren. Dan was het vanuit een praktisch oogpunt gezien nogal onhandig als hier een stel preutse tieners zouden rondlopen. Kalah was een van de weinigen die zich wat had verdiept in de geneeskunst, waarbij naaktheid haar dus helemaal niet vreemd zou moeten zijn. Yué besloot dat ze het interessant vond, waarbij ze een mentale notitie maakte om Kalah later hiernaar te vragen.
Haar wenkbrauw kwam een stukje omhoog, maar ze gebaarde dat hij kon vragen wat hij wilde. "Je kan altijd je vragen stellen, of je antwoorden krijgt is altijd een tweede", merkte ze wijzelijk op. Persoonlijke vragen kreeg ze niet vaak, maar om zo min mogelijk verdenking over haarzelf af te roepen zei ze nu toe. Tenminste, voor zover ze dat kon doen. Persoonlijke vragen waren niet enkel het type vragen wat ze niet vaak kreeg, maar die ook het meest lastig te beantwoorden waren. Ongetwijfeld zou hij dat begrijpen, hoewel ze van hem eigenlijk exact hetzelfde vroeg. Zijn eerste vraag wist haar echter perfect af te leiden en kort dacht ze na over wat ze hem precies zou laten doen. "Om te beginnen zou ik eerst zien wat je kwaliteiten zijn en daarna een suggestie geven van waar je het best tot je recht kan komen. Het staat je echter vrij om te doen wat je wilt, zolang je de groep uiteindelijk naar een betere plek helpt. De hele dag luieren wordt niet geaccepteerd", vertelde ze zorgvuldig, maar volledig naar waarheid. Hij benoemde eerder dat hij vaardigheden bezat met bepaalde wapens, wat hen nog wel eens een heel stuk kan helpen. "In jouw geval kan je wellicht mee met een groep op pad, maar we zouden ook iemand kunnen gebruiken die de kleintjes leert om zorgvuldig om te gaan met bepaalde wapens en vechttechnieken", vertelde ze verder, ietwat bedenkelijk, alsof ze het meer pitchte voor haarzelf dan voor hem.
Uiteindelijk richtte ze haar blik weer op hem, om zijn nieuwe vraag aan te horen. Bij die vraag, wendde ze haar blik af van hem en zuchtte diep. 'Onze groep bestaat slechts sinds een paar jaar. De oudsten die rondlopen zullen rond jou en mijn leeftijd zijn... De vuurnatie laat niet veel mensen, of kinderen, achter op hun weg naar de volledige vernietiging van de wereld. Daarom dat... Daarom lopen er veel jonge kinderen rond. Er zit echter geen grens aan, we hebben simpelweg geen anderen gevonden die op oudere leeftijd zijn en nog... Bekwaam genoeg zijn om zich aan te sluiten", de woorden kwamen moeizaam over haar lippen. Dit viel haar al zwaar om te vertellen, omdat het haar nogal aan het hart ging. Het was lastig om te praten over de gruwelen die de Freedom Fighters soms tegen kwamen. De vuurnatie maakte geen onderscheid tussen vrouw, man, kind of oudere. Iedereen die ook maar enige tegenspraak had, vermoordde ze. De mensen van haar afkomst waren koelbloedige moordenaars. Dat zorgde er vaak voor dat Yué onder een zwaar drukkend schuldgevoel door het leven ging. Het is niet dat ze iets kon doen aan de vuurnatie, maar toch voelde ze, zelfs nu, het vuur zich roeren onder haar huid. Ze voelde zich simpelweg schuldig daardoor, omdat ze er alles voor zou geven om het vuur voor eeuwig te laten uitdoven.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:35 PMEigenlijk had hij gedacht dat de leider van de groep altijd serieus zou zijn, maar de opmerking over haar naam bleek het tegendeel te bewijzen. Een zachte grinnik rolde dan ook over zijn lippen. 'Dus dan mag ik je enkel Koningin Regenboogglitter als we met zijn tweeën zijn?' Een grijns sierde zijn lippen. 'Ik beloof je trouwens plechtig om die titel voor mezelf te houden, we zouden niet willen dat iedereen je zo gaat noemen,' voegde hij toe aan zijn vraag. Ze werden verstoord door iemand die voor de tentdoeken stond. Het was Kalah die het eten en drinken kwam brengen en Yué merkte op dat ze het op tafel mocht zitten. Hij merkte hoe hij uitgebreid bekeken werd door het meisje en het bleef ook niet onopgevallen dat haar blik op één bepaalde plek bleef hangen. De grijns rond zijn lippen werd breder. Hij kon het gewoon niet laten. Het was gewoon grappig om te merken dat hij duidelijk indruk op haar had gemaakt bij het tonen van zijn naaktheid.
Eenmaal ze weer verdwenen was uit de hut vroeg Yué aan hem was hij met haar had gedaan. Lichtjes haalde hij zijn schouders op. 'Ik ben misschien helemaal naakt uit het water gekomen om naar mijn kleding te vragen,' antwoordde hij op de vraag. Inmiddels had ze plaatsgenomen tegenover hem, waardoor het gesprek op een ander niveau gevoerd werd. Ze zat nu op gelijke hoogte van hem, waardoor het niet meer zo duidelijk werd dat Yué de baas was en hij niet. Op deze manier was het ook een stuk makkelijker praten en hij voelde zich zo meer op zijn gemak. Nu had hij niet meer het gevoel dat hij perse een perfect antwoord moest geven, maar dat hij meer zichzelf kon zijn. Al had dat grapje van haar er ook aan meegeholpen, hij kon nu best wat minder serieus zijn. Ze zei dat hij vast veel vragen moest hebben en dat hij ze best mocht stellen, aangezien ze hier vrijuit konden praten. Hij dacht even na. Had hij veel vragen? Waarschijnlijk spookten er enkele minuten geleden vele vragen door zijn hoofd, maar nu er naar gevraagd werd, wist hij even niets te zeggen.
Nadat hij even nagedacht had, wist hij dat hij wat over de groep wilde vragen en over haarzelf. 'Mag ik je ook persoonlijke vragen stellen of heb je dat liever niet?' Vroeg hij, omdat hij niet wist of ze dat wel wilde. Het kon goed zijn dat ze het gesprek meer gericht op de Freedom Fighters wilde houden. Omdat er inmiddels weer meerdere vragen door zijn hoofd schoten, besloot hij ook verder te gaan met het stellen van vragen. 'Wat voor taak zou ik krijgen binnen de groep?' Het was zo dat hij wel van te voren wilde weten wat hij zou moeten doen, anders kon hij natuurlijk niet met zekerheid zeggen dat hij hier wilde blijven. Hij had nu dan wel het idee dat hij dat wilde, maar omdat hij niet wist wat hij moest doen kon hij dat besluit nog niet bevestigen. Als hij iets moest doen dat hij totaal niet zag zitten, dan was de keuze makkelijk. Als hij de mogelijkheid had om zichzelf ook op te werken dan zou hij het natuurlijk wel doen. Hij vond het in het begin niet erg om wat vervelende klusjes te doen, maar dat moest niet altijd zo zijn. 'Zit er trouwens ook een bepaalde leeftijd aan de groep? Is er een moment waarop ik weg zou moeten omdat ik te oud word?' Het waren voor hem belangrijke vragen, omdat het geen nut had om hier te blijven als hij maar een paar maanden of een jaar mocht blijven. Hij wilde wel iets waar hij voor een langere tijd kon blijven, voor een paar jaar een vaste verblijfplaats. Hoewel hij het ook best leuk vond om rond te trekken, had hij daar op dit moment geen behoefte zijn.
Hij had nog wel meerdere vragen, maar besloot dat hij Yué eerst de kans moest geven om ook te antwoorden. Anders zou het een hele berg vragen worden en dan zou ze er misschien een paar vergeten om te beantwoorden, waardoor hij ze weer opnieuw moest stellen. Hij had de tijd en hij ging er vanuit dat zij ook de tijd had om dit gesprek te voeren, anders had ze hem vast niet uitgenodigd. Hij geloofde wel dat ze het best druk had als leider zijnde, dus als het gesprek op een ander moment vervolgd werd, zou hij dat ook niet eens zo erg vinden. Dat betekende in ieder geval dat hij hier welkom was.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:35 PMToen ze hier net was, kreeg Yué vaak mee dat Jet een vriendelijke maar strenge leider was. Zelf vond ze hem meer vriendelijk dan streng, wat haar vaak genoeg deed afvragen of hij niet wat strenger kon zijn. Aan de ene kant stonden de goede banden met de leden van de Freedom Fighters, aan de andere kant stond het respect. Tegen het einde van zijn leiderschap had Jet haar apart genomen en haar advies gegeven. "Een leider moet onderscheid maken tussen geliefd willen zijn, of gevreesd willen zijn. In mijn optiek is het beter om te vragen om vergifenis dan om toestemming. Een leider vraagt geen toestemming.", was zijn advies geweest. Yué had zo haar bedenkingen bij het advies, maar toch zat er ergens wel iets in wat bij haar was blijven hangen. Het onderscheid tussen een geliefde leider en een gevreesde leider. Ze wist zeker welke ze wilde zijn, maar af en toe was het lastig om onderscheid te maken. Wanneer er een lid dwars lag, kon het zijn dat ze door haar sterke en strenge optreden gevreesd werd door het lid en misschien door anderen, wanneer ze haar zo zagen. Aan de andere kant, deed ze het om de groep uiteindelijk beter te krijgen; om meer geliefd te zijn. Het was een flinterdunne lijn die ze soms amper kon onderscheiden. Het enige wat ze absoluut zeker wist, was dat ze alles deed in het belang van de groep. Haar hart zat altijd op de juiste plaats.
Hoewel Yué haar ogen nog steeds verankerd had met die van de jongen, was ze er even niet helemaal bij geweest. Het verleden spookte nog vaak door haar gedachten, vooral op momenten zoals deze, waarbij ze geen enkel idee had van hoe ze het precies aan moest pakken. In dit soort gevallen vroeg ze zich af of Jet dat wel wist, of dat hij ook maar wat deed. Met moeite onderdrukte ze een zachte zucht en bleef de jongen aankijken, terwijl ze met haar armen over elkaar tegen de tafel leunde met haar achterste. Hij vertelde haar zijn naam, wat een goed begin leek in Yué's ogen. Zijn vraag was voorzichtig, wat ervoor zorgde dat een mondhoek omhoog kwam. "Hoewel mijn officiele titel Koningin Regenboogglitter bevat, ga ik door het leven met de naam Yué, zo mag je me ook noemen, zoals iedereen hier. Die officiele titel is een geheim, je zou er goed aan doen het voor jezelf te houden.", de toon in haar stem was serieus, maar de andere mondhoek die omhoog kwam en een kleine glinstering in haar oog verraadde haar. Dat was niet erg, hij mocht best weten dat ze niet alleen maar serieus was. Altijd was ze op zichzelf geweest, maar grapjes maken, zo had ze gemerkt, brak altijd het ijs en zorgde voor een ietwat meer ontspannen sfeer.
Ze ademde in, klaar om een nieuwe opmerking te maken, toen ze merkte dat er iemand voor haar hut stond. Voor het eerst wendde ze haar blik af van hem en keek naar de doeken. "Hier moet wat op worden verzonnen", mompelde ze terwijl ze zich afzette van de tafel en het doek opzij schoof. Daar stond Kalah, met het water en wat brood. Het brood was ingesmeerd met een dikke laag boter, die ze hier zelf maakte. "Zet het maar neer op tafel, Kalah", zei Yué vriendelijk tegen haar, waarbij ze het doek opzij hield voor de jongedame. Oplettend en analyserend keek ze toe hoe Kalah met ietwat rozige wangen het eten neerzette voor de jongeman. Daarbij vlogen haar ogen slechts een seconde langs zijn lichaam, waar haar blik een moment bleef hangen bij een opvallende plek. Yué's wenkbrauwen vonden een weg omhoog en ze keek naar Kalah toen die de hut weer verliet, iets te gehaast om voor nonchalant door te gaan.
Op Yué's gezicht stond een klein geamuseerd glimlachje terwijl ze terug liep naar de tafel en plaats nam op de stoel tegenover hem. "Ik durf het bijna niet te vragen, maar wat heb je met het meisje gedaan? De laatste keer dat ik haar heb zien blozen kan ik me niet eens meer herinneren", vroeg Yué nieuwsgierig terwijl ze haar ellebogen op de tafel plaatste en over haar handen heen naar de jongeman keek. "Je moet vast veel vragen hebben. Hier kan je vrijuit praten, dus stel ze maar", zei ze toen, zich herinnerend wat ze zojuist wilde vragen tot ze verstoord werden door Kalah en haar roze wangen. Wat de jongen ook zou vertellen, Yué nam zich voor om zodirect langs Kalah's hut te gaan om het na te vragen. Ze dacht niet dat de jongeman iets bij haar gedaan zou hebben, maar echt zeker wist ze het niet. Hij zag er tenminste niet uit als een type wat zich bij een dame zou forceren. Daarnaast zou Kenso hem bont en blauw hebben geslagen, als er daadwerkelijk iets was gebeurd.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:34 PMDe reactie van de leider was messcherp, wat hem toch een beetje deed schrikken. Hij had bij hun eerste ontmoeting wel meegekregen dat ze redelijk koel overkwam. Als een echte leider. Dit had hij echter niet van haar verwacht. Hij had meer verwacht dat ze een lieve en zorgzame leider was. Misschien was dat ook wel zo, maar toonde ze dat niet aan vreemden. En hij was vandaag de vreemde eend in de bijt. Hij was nieuw hier en de kans was groot dat ze nog steeds probeerde in te schatten wat voor iemand hij was. Daar kon hij haar ook geen ongelijk in geven. Natuurlijk moest je weten vat voor iemand er voor je stond, als je deze toe zou laten in een groep. Waarschijnlijk was het nog een behoorlijk hechte groep ook. Om die reden was hij ook wel een beetje angstig dat hij niet goed ontvangen zou worden, als hij ervoor zou kiezen om hier te blijven. Hij trok zich over het algemeen niet veel aan van andere mensen, maar als hij hier zou moeten leven.. Dan kon hij er maar beter voor zorgen dat de rest hem zou mogen.
Samen met de twee liep hij door de tentdoeken heen en al snel kwamen ze tot stilstand. Het meisje leek duidelijk een verschil te zien tussen nu en hun eerste ontmoeting. Niet vreemd, want toen waren zijn haren nog bruin van de viezigheid. Zijn huid overigens ook, maar daar was makkelijker doorheen te kijken. Als reactie op haar opmerking, trok hij zijn mondhoeken omhoog. Het was een beetje een ongemakkelijke glimlach, maar hij wist niet goed hoe hij erop moest reageren. Als hij volledig zichzelf was in een situatie, had hij er vast en zeker met een bijdehand antwoord op gereageerd. Nu was hij op zijn hoede en wist hij niet of hij dat wel kon maken. De twee die hem hier naartoe hadden gebracht, leken op te kijken naar de leider. Ze was een belangrijk persoon in deze groep en daardoor wilde hij haar ook niet beledigen door een of andere rare opmerking te maken. Mocht hij hier blijven en zich wat meer op zijn gemak voelen, dan zou hij het zeker wel proberen om er wat sarcastische opmerkingen tussendoor te gooien. Dan zou hij vanzelf merken in hoeverre deze geaccepteerd werden. Ze keek hem weer aan. En hij keek haar weer aan. Hun blik week niet van elkaar toen ze naar hem gebaarde dat hij op een van de stoelen moest gaan zitten. Terwijl hij har aan bleef kijken, liep hij naar de stoel toe en nam er plaats op. Pas op dat moment rukte hij zijn blik los van die van haar en keek hij even naar de twee, die de opdracht kregen om eten en drinken te halen. Ze gehoorzaamden de leider zonder tegen te sputteren en verlieten de hut dan ook weer.
Hij liet zijn blik even rond de hut glijden. Hij had nog geen van de andere hutten gezien, maar de kans was groot dat deze best luxe had. Ze hoefde deze hut waarschijnlijk ook niet te delen met iemand anders. Achter de schermen was een tweepersoonsbed te zien. Hij was er van overtuigd dat hij een enkel bedje zou krijgen. Zijn hut zou vast ook kleiner zijn dan deze. Niet dat hij daarover zou klagen. Hij was al lang blij dat hij in een fatsoenlijk bed kon slapen en niet op een harde grond. Zijn rug zou hem dankbaar zijn. Als hij daarover nadacht, wist hij dat het de beste keuze was voor hem om hier te blijven. Hij had geen idee hoe lang hij zou moeten reizen voordat hij weer bij de Noordelijke Waterstam was. Hij had ook geen idee hoe hij daar vanaf hier moest komen. Het was dus beter dat hij gewoon hier zou blijven. Dan zou hij zichzelf ook niet meer in de problemen kunnen werken. Het was de beste keuze die hij kon maken. De meest verstandige ook. Eigenlijk was het dan ook best stom dat hij er überhaupt over na had gedacht om weer terug naar huis te gaan. Daar had hij helemaal niks meer. Hier had hij misschien nog kans op een mooie toekomst. Met de nadruk op misschien.
Ze vroeg zijn naam. Een simpele vraag die hem toch een beetje in verwarring bracht. Hij had zijn naam al zo lang niet meer uitgesproken, dat het vreemd was om dat wel weer te doen. Hij had dan ook enkele seconden nodig om na te denken over de vraag. Zo'n simpele vraag en toch bracht het hem in de war. 'Aisurou,' antwoordde hij uiteindelijk. Het was vreemd om zijn naam weer uit te spreken, aangezien zijn ouders deze nooit echt gebruikt hadden. Hij had altijd verschillende bijnamen gehad, maar nooit zijn hele naam. Hij had ook geen idee waarom zijn ouders hem deze naam geschonken hadden, maar er zou wel een reden of betekenis achter zitten. Een reden of betekenis die hij nooit meer te weten zou komen. 'Mag ik jouw naam ook weten of moet ik je met een andere titel aanspreken?' Vroeg hij voorzichtig aan haar. Hij wist natuurlijk nog niet wat hier de regels waren, maar die zou hij vast te horen krijgen als hij zou vertellen dat hij hier wilde blijven. Als hij hier nog steeds mocht blijven, althans. Misschien had ze zich wel bedacht en besefte ze zich dat hij hier helemaal niet op zijn plaats was. Of dat ze eigenlijk geen nieuwe leden konden gebruiken om dat er al meer dan genoeg van hen waren. Hij hield er dan ook rekening mee dat dat kon gebeuren.
Met een nieuwsgierige blik keek hij ook naar haar. Hij wilde het liefst verschillende vragen aan haar stellen. Over de Freedom Fighters, over haarzelf.. Hij moest zijn nieuwgierigheid bedwingen, want hij wilde zijn kans om hier te blijven niet verspillen. Hij probeerde dan ook wat meer informatie te krijgen door het bekijken van haar hut, maar daar schoot hij nog steeds niet zo heel veel mee op. Er waren niet echt dingen te zien op het eerste oog, die antwoord gaven op zijn brandende vragen. Hij had altijd al last van die nieuwgierigheid. Zijn moeder noemde hem soms wel eens een beetje té nieuwsgierig, maar hij kon het niet helpen. Hij ontdekte graag nieuwe dingen, dat zat gewoon in zijn aard. Dat was ook de reden dat de Vuurnatie hem te pakken had gekregen; omdat hij honger had en nieuwsgierig was geweest naar hun kamp. Als hij van te voren geweten had dat het een kamp was van de Vuurnatie, had hij zich nooit op dat terrein begeven. Hij wist hoe gevaarlijk ze waren en wat ze konden doen.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:34 PMIn stilte stond Yué in haar hut. Haar handen rustten op haar onderrug, terwijl ze in het niets staarde. Nog steeds liet ze de woorden van het gesprek door haar hoofd gaan. Doordat ze dat inmiddels al zo vaak had gedaan, begon het te lijken alsof het allemaal veel te gemakkelijk ging. Argwaan begint te groeien, samen met de onrust. In combinatie met de oorverdovende stilte, liet dat veel te veel ruimte over voor Yué om te piekeren. Hoe meer ze erover na begon te denken, hoe slechter het begon te lijken voor niet alleen haar, maar voor het hele kamp vol met kinderen. Het gevoel bleef maar groeien, tot Yué ijsberend door haar hut bewoog. Toen ze eenmaal doorhad wat ze aan het doen was, stopte ze daar direct mee en sloot voor even haar gedachten af. Na die korte herstart van haar brein, leek het er allemaal weer wat beter uit te zien. Ze kon het gesprek weer relativeren, wat betekende dat ze zich steeds minder zorgen maakte. Het gesprek zelf verliep soepel, misschien zouden sommigen zeggen te soepel, maar zo voelde het in het moment niet, dus achteraf ook niet. Wie de jongen is, waar hij vandaan komt en wat zijn exacte verhaal was, was voor Yué nog steeds erg onduidelijk, maar ze geloofde niet dat het nog lang een mysterie voor haar zou blijven. In plaats van zich langer druk te maken om niets, verlegde Yué haar aandacht en begon haar hut wat op te ruimen. Losse papieren, kaarten en boeken begon ze wat te ordenen, zodat haar bureau er weer netjes uit zag. Een geordend bureau betekende voor Yué vaak ook een geordend hoofd. Ze merkte direct dat als haar primaire gedachten ergens anders lagen, dat ze beter kon nadenken over andere zaken. Zoals wat ze moest doen met de jongen, hoe ze het aan moest pakken. Terwijl ze haar bed voor de tweede keer die dag opmaakte, besloot ze dat ze eerst achter een deel van zijn verhaal moest komen. Wie hij exact was, waar hij vandaan kwam. Waar zijn roots lagen, gevolgd door waar zijn loyaliteit nu ligt. In haar hoofd ging Yué vast na welke antwoorden hij mogelijk kon geven, en bij welke ze direct actie moest ondernemen. Zou de jongen verklaren dat zijn loyaliteit bij haar lag, bijvoorbeeld. Dan zou ze hem moeten verwonden of buiten bewustzijn moeten brengen. Hij mocht wel dankbaar zijn, maar als loyaliteit zo snel veranderd, dat zou net te goed uitkomen. Één keer eerder heeft Yué iemands leven moeten nemen. Nog steeds heeft ze er nachtmerries over en praat ze er met niemand over. De nachtmerries gaan vaak gepaard met vuur, hoewel het leven wat ze genomen had niets te maken had met haar vloek. Ondanks dat het haar nog steeds achtervolgt, wist Yué dat soms het niet anders zou kunnen. Helemaal in de positie die ze nu had... Zowel binnen als buiten de groep zouden er altijd bedreigingen zijn, en zij zou dan degene zijn die hiermee zou moeten afrekenen. Goedschiks of kwaadschiks, doden zou haar niet dwars moeten staan, vanuit een praktisch oogpunt kon ze zich dat niet veroorloven. De gedachte maakte haar echter alleen al kots en kotsmisselijk. Hopelijk zou het nooit meer zover komen. Een zacht geschuivel, samen met de nekharen die overeind gingen staan, vertelde Yué dat er mensen stonden te wachten op haar toestemming. Een zachte zucht rolde over haar lippen. 'Ik denk niet dat daarbuiten blijven staan veel zal opschieten.' merkte ze op met een scherp kantje aan haar stem, nu ze zich weer volledig bewust was van haar rol en de aspecten daarvan. Een beetje afgeleid dacht ze na over een ander systeem, zodat ze niet aan hoefde te voelen wanneer er iemand voor haar hut stond, terwijl het drietal binnen kwam gelopen. Het viel haar direct op dat Kalah's ogen wat meer leken te twinkelen, waarbij Kenso juist een lichtgespannen houding in zijn lichaam had, alsof hij moeite had niet direct weg te lopen. De jongeman die tussen de twee te zien was, leek nergens op de jongeman die ze zojuist had ontvangen. Ze had tenminste gelijk gehad dat hem opfrissen een goed begin was. Nu pas zag ze dat de jongeman blond haar had, iets wat niet erg gebruikelijk was, hoewel ze er zelf ook mee was gezegend. Voor iemand uit de vuurnatie was het al helemaal ongebruikelijk, daardoor loog ze over haar afkomst, een dorp dat geografisch gezien het dichtste bij de Noordelijke Luchttempel was, maar voor alsnog onvindbaar op een kaart. Haar oma was afkomstig van de Noordelijke waterstam, maar was weggevlucht van de ijzige toendra toen ze nog een jonge vrouw was. Niemand in leven kon Yué's bloedlijn terugleiden naar de Noordelijke waterstam. En zelfs als dat wel zo was, dan konden ze alsnog onmogelijk weten dat Yué een vuurstuurder was. 'Het lijkt haast alsof ik beet genomen wordt en dat jullie een andere jongen terug hebben gebracht.' merkte Yué op met haar armen over elkaar geslagen, zich nog steeds afvragend wat er precies was gebeurd waardoor Kalah en Kenso beiden van slag leken. Zonder twijfel, eigenlijk zonder ook maar enkele emotie te laten zien, zette Yué een stap dichterbij. Aan de ogen van de jongeman zag ze duidelijk dat ze nog steeds te maken had met dezelfde. Nog steeds zonder haar ogen van hem los te maken, gebaarde ze met een hand naar een lege stoel aan haar bureau, waar hij gemakkelijk plaats kon nemen. 'Kunnen jullie zorgen voor wat eten en drinken?' vroeg ze aan de broer en zus, die twijfelachtig in Yué's hut stonden, niet zeker of ze hier nog wel moesten zijn. Dankbaar en gehoorzaam knikten ze naar haar, waarna ze verdwenen door de tentdoeken. Nonchalant nam ze plaats op de zijkant van het bureau, haar armen opnieuw over elkaar gevouwen. De onderzoekende blik had weer plaats genomen op haar gezicht, terwijl ze op de jongeman neerkeek. 'Hoe heet je?' vroeg ze toen, de stilte doorbrekend. Het was een simpele vraag, die haast ongepast leek, met name door de serieuzere vragen van eerder.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:34 PMVoorheen had zijn haar waarschijnlijk bruin gezien van al het vuil dat er in zat. Misschien dat er enkele blonde plukjes door staken. Maar nu hij het in het water had gehad en het vuil er zo goed mogelijk uit had gehaald, moest het weer witblond zijn. Een bijzondere haarkleur, die niet vaak voorkwam. Hij was ook geboren met bruin haar, maar als kind was er iets mis met hem geweest. Zijn ouders waren naar de koning gegaan en hadden hem gesmeekt om hem door de Maangeest te laten genezen. Het was in het verleden eerder voorgekomen dat dat was gebeurd en er zat een groot risico aan. Er was een mogelijkheid dat je krachten zou krijgen van de Maangeest als je daardoor genezen werd. Het kon zijn dat hij zijn leven moest geven als het slecht ging met de Maangeest. De koning had alles goed in overweging genomen, voordat hij had besloten dat hij gered mocht worden. Dat ze de genezende krachten van de Maangeest mochten gebruiken. Echter was er met hem niet heel veel gebeurd. Hij had geen krachten gekregen van de Maangeest, hij was enkel genezen. Iets wat betekende dat hij zijn leven waarschijnlijk ook niet terug hoefde te geven, mocht het slecht gaan met zijn redder. Daar zou de Maangeest niets aan hebben, omdat hij toch geen krachten bezat. Hij was gewoon een doodnormale jongen met spierwit haar. Niets bijzonders aan. Toch droeg hij regelmatig iets op zijn hoofd om zijn haar te verstoppen. Er waren namelijk nog steeds mensen die dachten dat hij wel krachten bezat. Die hem daarvoor graag wilden gebruiken. Het was overigens wel een teleurstelling voor hen als bleek dat hij niks kon.
Nu was het echter moeilijk om zijn haar te bedekken, aangezien hij in het water lag. Degene die hem in de gaten hield was het dan ook vast opgevallen dat zijn haarkleur niet de meest normale was. Of hij er iets over zou zeggen, betwijfelde hij. Hij wist ook niet of er iets bij de kleding zat dat hij op zijn hoofd kon zetten. Voordat hij dat deed, moest zijn haar echter wel drogen. Anders zorgde het voor een ongemakkelijk gevoel.
Ondertussen kwamen er twee andere jongeren bij de wachter staan. Een jongen en een meisje. Was dit het teken dat hij zijn badsessie af moest ronden? Ze leken iets tegen de andere jongeman te zeggen. Hij was uiteraard op een te verre afstand om te horen wat er precies gezegd werd. Hij ging overeind staan. Hij stond nu tot halverwege zijn buik in het water. Wat maar goed was ook; hij was helemaal naakt. Het meisje dat bij de wachter stond, zat er vast niet op te wachten om hem naakt te zien. Of misschien juist wel. Hij wist natuurlijk niet hoe ze dacht. Hij schaamde zich niet voor zijn lichaam, maar of het nou zo een goed idee was om in zijn blote kont het water uit te lopen. Hij wist het niet. Misschien kon hij maar beter even wachten tot hij wat minder pottenkijkers had. Mochten ze niet weggaan, dan kon hij alsnog het water uitkomen. Hij liet zichzelf nog een keer achterover in het water vallen en zwom een stukje op zijn rug. Hij draaide zich om en wilde dan ook net weer even onderwater duiken, toen hij iemand hem hoorde roepen. Hij ging weer rechtop staan en nu gebaarde de andere jongen, dat hij eruit moest komen. Iets wat hij dan ook gewoon gehoorzaamde. Hij duwde zich aan de kant omhoog en klom eruit. Hij negeerde het feit dat hij compleet naakt was en liep op de drie af. Omdat hij het niet gênanter wilde maken dan het al was, trok hij direct zijn mond open. 'Kleren, alsjeblieft?' Vroeg hij aan de wachter, die het stapeltje nog steeds in zijn handen had. Het stapeltje werd aan hem overhandigd en zonder zichzelf echt af te drogen, trok hij de kleding aan. Hij knikte dankbaar naar de jongen die de wacht had gestaan en de kleding voor hem vastgehouden had. Het zat heerlijk comfortabel, maar hij had geen idee hoe hij eruit zag. Het werd hem al wel snel duidelijk dat de stank verdwenen was. Die had dan ook niet echt op zijn lichaam gezeten, maar meer op zijn kleren. Hij trok alles een beetje recht en toen werd hem verteld dat hij met de twee mee moest komen. Ze zouden hem terug meenemen naar de leider van het stel. Althans, dat was hetgeen dat ze hem vertelden.
Hij volgde hen dan ook braafjes en keek goed om zich heen om alles in zich op te nemen. Het was haast magisch om te zien hoe het hele kamp in de bomen was gebouwd. De bomen waren met touwbruggen aan elkaar verbonden, waardoor je vrijwel overal kon komen. Het moest jaren geduurd hebben, voordat dit hele kamp eindelijk klaar was. Misschien werden er nog steeds wel delen bijgebouwd, als er veel nieuwe leden kwamen bijvoorbeeld. Hij had natuurlijk geen idee hoe dat hier ging. Hem hadden ze bevrijd uit het kamp van de Vuurnatie. Zou dat voor alle leden van de Freedom Fighters gelden? Het leek hem haast van wel, aangezien ze met zijn allen de Vuurnatie wilden dwarsbomen. Iedereen had hier vast zijn eigen verhaal over wat de Vuurnatie hen had aangedaan. Hij was benieuwd naar de verhalen, maar hij zou er niet naar vragen. Er zaten ongetwijfeld een heleboel persoonlijk dingen tussen. Dingen die te heftig waren. Dingen die beter verzwegen konden worden.
Eenmaal bij de hut van de leider aangekomen, stopten ze. De twee liepen niet gewoon naar binnen, maar gaven eerst aan dat ze er waren. En natuurlijk dat ze hem mee hadden genomen. Hij stond nog een beetje om zich heen te kijken. Nog steeds verbazend over hetgeen wat zich hier in de bomen bevond. Hij vond het werkelijk prachtig om te zien. Hij wist dat hij er trots op kon zijn als hij dit zijn thuis mocht noemen. Nog steeds had hij niet de beslissing genomen, maar hij had het gevoel dat het voor hem wel steeds duidelijker werd wat hij moest doen. Thuis had hij niets of niemand. Het huis waarin hij had gewoond, was vast wel door iemand anders overgenomen. Hij wist niet eens of iemand hem daar miste. Hij had nooit echt vrienden gehad, dus deze zouden hem zeker niet missen. Hier kon hij misschien iets moois opbouwen, maar hoe lang zou hij hier kunnen blijven? De meesten waren al jonger dan hem, dus er zat waarschijnlijk wel een leeftijdsgrens aan. Hij kon niet zijn hele leven bij een groep jongeren blijven. De kans was groot dat het maar tijdelijk was. Aan de andere kant kon hij natuurlijk dan wel zien hoe hij verder zou gaan met zijn leven.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:34 PMHoewel Yué alleen weg liep, werd ze direct vergezeld toen ze de hoek om sloeg en alleen was. De twee die allebei aan een zijkant een beetje schuin achter haar liepen, behoorden tot het team van meest vertrouwde en ervaren vechters dat ze had opgesteld, sinds ze was aangesteld. Voor het officieel opstellen van het team, was het vooral een groep geweest dat veel tijd samen doorbracht, vooral omdat ze er al het langste waren. Het was de groep waartoe Yué behoorde, toen ze zelf nog missies uitvoerde. Hoewel het met deze mensen een stuk gemakkelijker omgaan was, vond Yué het nog steeds lastig om de knop van leider naar vriendin om te zetten. Ze was immers eigenlijk altijd nodig als leider, een heel stuk minder als vriendin. Daarnaast werd er meer naar haar gekeken als leider en kwamen haar oude vrienden niet meer bij haar voor een nonchalant praatje of een roddel. Desalniettemin was het team haar ogen en oren, zodat Yué voor alsnog alles wist wat in het kamp rondging. Zo begonnen de twee, ongevraagd maar wel door haar gewild, te praten.
"De beslissing wordt positief opgenomen." Vertelde Kalah, een dun meisje met sluik bruin haar, die met haar lange benen een van de beste scouts was die bij de hele gemeenschap was aangesloten. "Onrak houdt de wacht bij hem." Voegde Kenso, de broer van Kalah, eraan toe. Yué knikte en bleef doorlopen, zodat ze zo snel mogelijk weer bij haar hut zou aankomen. Daar zou ze alles wat ze had gezegd nog minstens drie keer analyseren. En daarnaast zou ze alles wat de jongen zei en deed minstens vijf keer analyseren. Ze was niet zeker of ze de juiste beslissing had gemaakt, maar onder al het vuil, de stank en zijn wanhoop kon ze hem niet zomaar wegsturen. Zijn smeekbede leek genoeg reden te zijn voor Yué om hem een plek aan te bieden in haar gemeenschap. Toch bleef het altijd een gok voor haar, een gok die wel eens heel erg slecht uit zou kunnen pakken, wanneer ze de verkeerde persoon het voordeel van de twijfel, en daarmee een plek aanbood. Haar intuïtie vertelde haar dat ze een juiste beslissing had genomen. Kalah en Kenso volgden haar tot haar hut, waar ze stil bleven staan, niet zonder toestemming de hut van Yué binnenlopend. Met een minimaal handgebaar maakte ze duidelijk dat de twee binnen mochten komen. De twee krijgers die behoorden tot de besten, merkten het teken zonder moeite op en stapten ook de hut binnen.
"Wat vonden jullie?" vroeg Yué toen de tentflap achter de broer en zus dichtviel. Ze keken elkaar even aan, waarbij Yué toekeek en probeerde te ontcijferen wat de woordeloze communicatie tussen de twee inhield. "Het is riskant." Begon Kenso, waarbij zijn zus automatisch het stokje overnam. "Maar ik was erbij toen ze hem vonden, het kan haast onmogelijk opgezet zijn door de vijand." Maakte Kalah het verhaal af. De nekharen van Yué stonden overeind toen ze hoorde hoe Kalah praatte over de Vuurnatie. Die bittere toon met nasmaak van woede, wraak en agressie, die toon was precies waarom ze aan niemand ooit heeft durven te vertellen dat zij ertoe behoorde. Of althans, dat een deel van haar afkomst daar lag. Nooit heeft Yué haar biologische vader gekend, laat staan hem alleen al gezien. Het was een vuurnatie soldaat die op het punt stond om te deserteren van zijn peloton. Haar moeder bood hem onderdak aan in het geheim. Er bloeide iets hevigs op in nog geen halve week, waarna het nieuws hen bereikte dat Ozai Vuurheer was geworden. De jongeman werd zo bang, dat hij zonder een woord meer te hebben gezegd is vertrokken en nooit meer terug is gekeerd. Yué's moeder had altijd zoveel angst dat het naar buiten zou komen en dat ze haar terug zouden kunnen traceren. Het moet een heftige laatste paar minuten zijn geweest toen haar grootste angst waarheid werd en ze stierf in een brand.
Haar vaders poging tot deserteren was inderdaad naar buiten gekomen. Hij was inmiddels admiraal, een heel aanzienlijke en zeer gerespecterede daarbij. Yué voelde misselijkheid als ze bedacht dat ze haar leiderschaps kwaliteiten waarschijnlijk van hem heeft. Hij werd zelf amper lichamelijk gestraft, maar moest eigenhandig het dorp afbranden. Inclusief het huis waar Yué is opgegroeid, tot die zwarte dag. Ze weet enkel nog de paniek en het gezicht van haar moeder, dat haar zegt te rennen. Dat deed Yué en zo kwam ze hier terecht. Op negen jarige leeftijd werd ze, naar eigen maatstaven, een wees. Een vader had ze nooit echt gehad, enkel de man die haar het vuur had gegeven en haar moeders leven had genomen. Twee jaar heeft ze rondgezworven, het vuursturen geoefend en zelfs hier en daar een meester gehad. Toen werd ze gevonden in een vuurnatiekamp, door de Freedom Fighters. Zonder er twee keer over na te denken namen ze haar mee en zonder twijfel maakte ze haar lid van de gemeenschap. Misschien is het daarom wel dat ze zelf zo huiverig en lastig was met het toelaten van nieuwe leden, vooral degenen die uit kampen mee waren genomen.
"Bedankt voor jullie steun." Zei ze en boog kort haar hoofd naar de twee, als klein teken van dankbaarheid. Ze bogen zonder twijfel terug, een stuk dieper en een stuk langer. Yué wachtte tot ze weer rechtop stonden. "Zorg dat hij hier komt als hij is opgefrist." Ze keek de twee aan, die knikte en zich om wilden draaien na dit laatste bevel. "Maar alleen als hij die stank kwijt is, anders komt hij er niet in." Voegde ze nog eraan toe met een kleine glimlach, die ervoor zorgde dat de broer en zus zich nog even omdraaide en ook glimlachend nog kort voor haar bogen. Nogmaals werd het Yué duidelijk dat ze haar vrienden kwijt begon te raken, een besef wat ontzettend veel eenzaamheid met zich mee bracht.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:33 PMHij had in haar ogen gezien dat ze het niet prettig vond dat hij ongevraagd begon te spreken. Het was echter een wanhoopsdaad van hem geweest. Hij wist niet wat deze jongeren precies deden, maar ze hadden wel leden van de Vuurnatie uitgeschakeld. Of dat nou bewusteloos was of dood, wist hij niet exact. Hij had enkel de lichamen op de grond zien liggen toen hij bevrijd werd uit het kamp. Het was best heftig om te weten dat een groep jongeren dat voor elkaar had gekregen. Een groep jongeren tegen een groep volwassen mannen. Het was haast onmogelijk om te geloven dat de eerste groep dat gewonnen had. Ze moesten vast goed gevechtstechnieken en wapens bezitten. Er was geen andere mogelijkheid dan dat. Zouden ze ook een element kunnen besturen? Hij vroeg het zich af.. Hijzelf had die gave niet meegekregen, iets wat hij ergens wel jammer vond. Het leek hem te gek om water te kunnen sturen. Om het water te laten doen wat jij wilde. Hij had het genoeg om zich heen gezien toen hij nog bij de Noordelijke Waterstam hoorde. Hij had vaak meegekeken bij de trainingen van de jonge waterstuurders. Af en toe had hij zelfs een kijkje gebracht bij de vrouwelijke trainingen. Het zou handig geweest zijn als hij één van hen nu bij zich had.. Dan zou ze de littekens op zijn billen en rug misschien wel kunnen laten verdwijnen. De pijn was gelukkig niet meer aanwezig, omdat het al een tijd geleden was dat ze hem voor het laatst met vuur hadden geslagen. Alle pijnlijke plekken waren verdwenen en veranderd in littekens. Hij was blij dat hij de littekens niet continue hoefde te zien. Dat hij niet continue werd herinnerd aan de tijd dat hij gevangen had gezeten. Nu hij er zo over dacht, leek het wel alsof het al een lange tijd was geleden dat hij bevrijd was. In werkelijkheid was het misschien een half uur geleden.
Hoewel het een risico was geweest om zonder toestemming te spreken, leek ze hem te vergeven. De touwen rond zijn voeten en handen werden losgemaakt. Ze sprak dat ze hem met een gerust hart los kon laten, omdat hij geen moordenaar was. Ze zei dat hem dat hij mocht gaan, maar tegelijkertijd had ze een ander aanbod voor hem. Hij kon ook hier blijven. Bij deze groep. In eerste instantie was hij er vanuit gegaan dat hij sowieso hier moest blijven. Dat hij geen kans kreeg om terug naar huis te gaan of verder te reizen. Hij kreeg de kans om te kiezen en omdat hij die niet verwacht had, wist hij ook niet goed wat hij moest zeggen. Hij wist niet of hij al direct een keuze kon maken. Met zijn handen wreef hij even over de plekken waar het touw op zijn polsen had gezeten. Er waren schaafwonden te zien van het schuren van het touw, maar die zouden vanzelf weer verdwijnen. Bij zijn enkels was hetzelfde te zien. Deze waren misschien net wat heftiger, aangezien hij nog niet zolang geleden had geprobeerd om met zijn benen vrij te komen. Hij had het tijd gevonden om te ontsnappen. Iets wat hem duidelijk niet was gelukt. Hij was druk bezig geweest met zijn benen langs elkaar schaven, zodat de touwen zouden breken. Juist op dat moment kwam er natuurlijk iemand kijken. Hij had dus teveel geluid gemaakt terwijl hij daarmee bezig was geweest. Daarna had hij het risico niet meer genomen. Sowieso hadden de wonden op zijn benen eerst een beetje moeten genezen voordat hij nog een poging kon wagen. En daar was de groep jongeren geweest, die nu zijn redding bleken te zijn.
Hij bleek gelukkig nog geen keuze te hoeven maken. De leider gaf de rest een opdracht om hem zichzelf schoon te laten maken en nieuwe kleren te geven. De reden hiervoor was dat hij stonk. Iets wat hij zelf ook wel kon bevestigen. Toen ze nog over haar schouder keek terwijl ze wegliep, grijnsde hij naar haar en gaf hij haar een kort knikje. Hij werd overeind geholpen door de rest en naar een plek geleid waar hij zich rustig kon wassen. De kleding die hij op dit moment aanhad, kon direct weggegooid worden. De vlekken en de stank zouden er waarschijnlijk niet meer uit gaan. Hij was benieuwd wat voor outfit hij zou krijgen. De kleding van de jongeren leek best op elkaar ingespeeld te zijn. Misschien hadden ze alles wel zelf gemaakt. Iets wat hijzelf nooit zou kunnen.
Hij werd naar een plek geleid met een beekje. Door een van de jongeren werd verteld dat hij hier zijn gang kon gaan. Eén iemand zou bij hem blijven, om er zeker van te zijn dat hij niet op de vlucht zou slaan. De rest zou wat kleren voor hem gaan halen. Het idee om op de vlucht te slaan kwam bij hem niet eens in zijn hoofd op. Hij had de keuze gekregen om te blijven of te gaan.. Waarom zou hij er dan voor kiezen om te vluchten? Het was nergens voor nodig. Als hij wilde gaan, dan kon hij dat gewoon aangeven. Hij was nog steeds aan het twijfelen over de keuze die hij zou maken. Er zaten waarschijnlijk veel voordelen aan om hier te blijven. Hij zou in een groep wonen met vaste mensen, die hij langzaam maar zeker zou leren kennen. Ze strijden tegen de Vuurnatie, wilde hen dwarsbomen. Iets wat hem zeker wel beviel. Maar terug naar huis, het klonk zo aanlokkelijk. Toch was er dan een grote kans dat hij weer gepakt zou worden. Dat hij weer gevangengenomen zou worden. Dat was het laatste wat hij wilde.
Hij trok zijn kleding uit en liep het beekje in. Direct liet hij zich onder water zakken. Het was heerlijk om zichzelf weer eens te kunnen badderen. Dat had hij toch echt wel gemist. Eindelijk had hij weer het gevoel een beetje fris te zijn. Hij liet zijn handen over zijn lichaam glijden om deze op die manier extra schoon te maken. Zijn handen gleden door zijn haren en vervolgens schudde hij even met zijn hoofd. Spetters water vlogen alle kanten op en daardoor lachte hij kort. Het was een lange tijd geleden dat hij zich zo fijn had gevoeld. Gelukkig zelfs. Hij was weer vrij en hij kon doen wat hij wilde. Hij zwom heel even kort op en neer, waardoor degene die hem in gaten moest houden, wat boos aankeek. Hij glimlachte naar de jongeman, als teken dat hij zich geen zorgen hoefde te maken. Hij zou er niet vandoor gaan, hij wilde alleen even genieten van het heerlijke water. Het liefst zou hij nu uren in het beekje blijven liggen, maar dat was vast niet mogelijk. Hij wilde er gewoon zeker van zijn dat al het vuil van zijn lichaam verwijderd was. Dat hij spatschoon was als hij weer terug uit het water zou komen. Dat hij zijn schone kleren niet direct zou bevuilen. Hij zag hoe er een andere jongen aankwam met een stapeltje kleding en dit overhandigde aan de jongen die op hem stond te wachten. Nu was het vast tijd om uit het water te komen. Toch deed hij dat nog niet. Hij wachtte. Zou de tijd zolang rekken totdat er tegen hem werd gezegd dat het tijd was om zich aan te kleden.