O || You are enough, a thousand times enough

Re: O || You are enough, a thousand times enough

In stilte keek Katy naar William die na verloop van tijd overeind kwam. Zijn opmerking liet haar knikken al wilde ze het niet meteen woordelijk bevestigen aangezien hij het naar haar idee niet helemaal juist verwoordde. Ze was hier niet om hem op te jagen, maar als hij dat zo zag dan kon zij daar niets aan veranderen. Rustig stond ze op en volgde hem naar de woonkamer waar Rex alweer enthousiast rond William heen liep te draaien. “Hij valt je niet lastig, hij is gewoon blij met je” zegt Katy zachtjes en met een kleine glimlach. Rex komt vervolgens al snel naar haar toe gelopen maar omdat ze haar handen vol had met het dienblad en de kopjes daarop, kon zij hem ook geen aai over zijn hoofd geven.
Ze liep naar de keuken toe waar ze het dienblad neerzette om vervolgens de kopjes af te wassen. In stilte liep ze terug naar de woonkamer. “Dus, ik moet je nog een middag gaan vervelen neem ik aan? Om jouw woorden dan maar te gebruiken” Terwijl ze om zich heen kijkt, denkt ze na over wat ze kan doen. Hij wilde nog niet naar buiten maar dat was misschien nu ook nog niet de beste optie met dit weer. “We kunnen... Euhmm... Heb je misschien ergens gezelschapsspelletjes staan?” vraagt ze dan aan hem. Een spelletje was altijd wel leuk en daar konden ze ook weer wat tijd mee opvullen. Een film kijken was ook niets, dat kon hij ook weer doen als hij in de avond alleen was. Morgen zou ze hem echter wel mee naar buiten proberen te krijgen. Ze gaven goed weer af en zij kon prima een rolstoel voortduwen. Uiteindelijk moest hij toch naar buiten en de confrontaties met bekenden aan gaan. Nu had hij Katy ook, zij kon antwoorden voor hem wanneer het hem teveel zou worden. Daarom kon hij het beter samen met haar doen dan alleen. Dan zou hij niemand hebben om op terug te vallen.

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Uiteindelijk lukte het William toch om iets uit Katy te halen. Ze vertelde niet veel en ook zeker geen dingen die echt diepgaand was, maar het was iets.
"Geel is prachtig, kan je mooie dingen mee doen," mompelde William zacht. Hij duwde zijn penseel in een stukje gele olieverf. Glimlachend keek hij even om naar Katy. Ergens was het weer fijn om wat gezelschap om hem heen te hebben. Zeker na de drukte van alle ziekenhuizen was William gewend geraakt aan gedoe en gepraat. En hier thuis had hij dat allemaal niet. Zuchtend legde William zijn penseel weer weg. Het nadeel van olieverf was dat het lang duurde voordat het droog was, wat betekende dat William lang moest wachten voordat hij bepaalde onderdelen verder kon verven. Al gapend keek hij om naar Katy.
"Dus je gaat er voor zorgen dat ik niet op m'n luie donder blijf zitten, eh?" vroeg hij met een klein glimlachje. Als hij dan toch opgescheept zou zitten met haar dan kon hij het niet laten om haar een beetje te gaan plagen. Hij moest toch iets hebben nadat hij klaar was met schilderen en zich begon te vervelen. William greep zijn krukken van de grond.
"Succes," zei hij, terwijl William zichzelf overeind trok. Het scheelde dat hij altijd lichamelijk fysiek sterk was. Daarom was het makkelijker om zichzelf op te trekken en te kunnen steunen op krukken. William merkte zelfs dat zijn bovenlichaam gespierder werd door al dit gedoe. Langzaam stapte hij de kamer uit, terug de woonkamer in. Hij had een goed uur kunnen schilderen dus daar was hij erg blij mee. Rex kwam hijgend rond zijn voet lopen.
"Kan je Katy niet gaan lastig vallen?" mompelde William voordat hij zichzelf op de bank liet vallen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Aangezien Katy niet zoveel te vertellen had, viel het al snel weer stil tussen hun terwijl William bezig bleef met zijn schilderij. Uiteindelijk begon hij echter te praten en was het nu Katy die aandachtig luisterde. Haar gezicht betrok dan ook iets toen ze hoorde dat zijn vriendin hem na het ongeluk verlaten had. Was het haar dan uiteindelijk alleen om zijn fysiek te doen? Om het feit dat hij in het leger zat en daarmee meer aanzien had? Katy kon er erg verdrietig om worden als ze dit soort dingen hoorde. Een persoon veranderde niet wanneer deze een been verloor - zoals in het geval van William. Aan de andere kant was het dan misschien maar beter dat ze nu bij hem weg was. Hij verdiende iemand die wél voor hem klaar stond als hij het zwaar had.
Zodra hij uiteindelijk weer wat vragen aan haar stelde, glimlachte ze lichtjes naar hem. “Ik hou meer van bloemen. Orchideeën zijn mijn favoriet. En ik kies voor films. Aangezien ik niet echt de rust kan vinden in mezelf om een boek te pakken” antwoord ze. “Daarnaast ben ik meer een hondenmens dan een kattenmens” voegt ze er nog aan toe terwijl ze nadacht over dingen die ze hem nog meer kon vertellen. “ik draag over het algemeen meer jurkjes en rokjes dan broeken en euhm... mijn lievelingskleur is geel” Trots dat ze nu toch wel iets had kunnen verzinnen om hem te vertellen, bleef ze met een kleine glimlach zitten. Ze wist niet of het was wat hij wilde horen, maar voor haar was het niet eens een optie om meer op haar levensloop in te gaan. Niet op dit moment. Ze wilde William daar nu immers niet mee lastig vallen, eigenlijk wilde ze hem daar sowieso niet mee lastig vallen. Ze hield dat zoveel mogelijk voor zichzelf.

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Terwijl William zijn penseel over het doek liet glijden luisterde hij naar de korte antwoorden van Katy. Het was hem al wel duidelijk dat ondanks haar enthousiaste houding en positieve kijk op de wereld ze ontzettend veel had dat ze liever geheim hield. Misschien kwam het omdat William zich zelf als een hork gedroeg, maar hij dacht zelf dat het meer kwam omdat ze geslotener was dan ze zich wilde voordoen. Met een kleine grijns keek William naar haar op.
"Dat is precies niks," zei hij. William dipte zijn penseel in een nieuwe kleur, waarna hij zijn aandacht weer richtte op het doek. Voor een paar minuten bleef het stil.
"Als jij niks kwijt wil, zal ik wel vertellen. Ik heb niet zo heel veel om geheim te houden. Ik heb sinds mijn achttiende in het leger gezeten, nu ben ik 25. Het is altijd al mijn droom geweest en nog steeds wil ik dolgraag werken in het leger. Maar goed. Ik was nooit een goeie student en ik hield van actie, dus het leger was precies voor mij. Ik heb lang met veel plezier gewerkt in het leger. Toen ik twintig was kwam ik mijn ex-vriendin tegen, met haar heb ik hier ook gewoond. Tot mijn ongeluk leefde ik het perfect leven. Na het ongeluk maakte ze het uit. Naast het leger en dit...-". William onderbrak zijn lange verhaal door even een blik te werken op zijn niet bestaande been.
"Hou ik van de natuur. Ik wandelde graag met de hond in het bos. Zoals je ziet schilder ik graag. Daarnaast ben ik een jazz muziek liefhebber en heb ik een gigantische pest hekel aan katten. Ik hou heel erg van pasta en ik vind tomaten ontzettend vies," ging William verder. Hij keek even om naar Katy. Haar eerdere reactie had William opeens ontzettend nieuwsgierig gemaakt naar haar. Hij wilde graag weten wat ze hem niet durfde of wilde vertellen. Zeker omdat ze nog ontzettend lang met elkaar opgescheept zaten.
"Hou je meer van planten of van bloemen? Boeken of films?" vroeg William, in een uitdaging om haar wat meer te laten vertellen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Kort haalt Katy haar schouders op. “Dan zal de prothese wel goed zijn. Het is zomaar een van de redenen waardoor het zou kunnen komen” spreekt ze zachtjes. Vervolgens knikt ze op zijn vraag. “Ik verzorg de wond nog een beetje, en zal dan je krukken pakken. Als ik bezig ben, moet je toch nog blijven zitten” Uit haar tas pakt ze een speciale zalf. De wond was immers dicht en nu hij zijn prothese niet meer zou dragen vandaag, kon het geen kwaad als de huid wat weker werd door het inwerken van de zalf. Daarom bracht ze deze er ook uiterst zorgzaam op aan waarna ze er een verbandje omheen wikkelde die zou voorkomen dat de zalf overal aan kwam te zitten behalve daar waar het nodig was.
Vervolgens stond ze op en liep ze naar de andere ruimte toe om zijn krukken te gaan pakken. Daar kwam ze dan ook al snel mee terug en gaf deze aan hem voor ze haar spullen weer in begon te pakken. “Het kan zeker door de zwelling van je been komen. Misschien is het een idee om het een dag of twee rust te gunnen?” stelt ze aan hem voor. Het was haar advies, maar hij was oud en wijs genoeg om te besluiten wat hij zou doen.
Ergens had ze hem weer alleen willen laten, omdat het op haar overkwam alsof hij liever alleen was. Hij verbaasde haar dan ook toen hij daarentegen juist vroeg of ze bleef en of ze over zichzelf kon vertellen terwijl hij aan het schilderen was. “Oh... ja...” antwoord ze dan ook en gaat weer rustig zitten. Kort dacht ze na over wat ze ooit kon vertellen over zichzelf. Ze had zeker een heel levensverhaal, maar dat waren lang niet allemaal dingen die William hoefde te weten. “Ik euhh... heb niet zo heel veel bijzonders te vertellen eigenlijk.” zegt ze uiteindelijk zachtjes. “Ik ben pas afgestudeerd, heb eigenlijk niet echt hobby’s. Maar ik hou ervan om op vakantie te gaan en cultuur in andere landen te leren kennen” zegt ze hem uiteindelijk. Heel interessant was ze niet echt.

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Bedenkelijk had William naar de bewegingen van Katy gekeken. Desondanks dat hij een hekel had aan het feit dat zusters zo verschrikkelijk vrolijk en enthousiast waren, vond hij het bewonderend waardig hoe ze precies wisten hoe ze wonden moesten verzorgen. In zijn werk had hij basis EHBO moeten volgen en door de jaren heen had hij ook wel wat meer dingen geleerd. Maar hij was niet zo slim en behendig in dit soort dingen als Katy.
"Ze zeiden dat hij goed aangemeten was. Ik weet hier niks van af dus ik vertrouw de mensen maar die er verstand van horen te hebben," mompelde William zachtjes. Enigszins teruggesteld keek hij omlaag naar zijn prothese. De enige manier waarop hij zich nog een beetje normaal kon voelen was dankzij dat ding. Een zachte zucht verliet zijn lippen.
"Zou je mijn krukken kunnen pakken? Anders kan ik mij helemaal niet meer verplaatsen," zei hij. William pakte zijn prothese van de grond af en probeerde hem in het hoekje van zijn kamer te duwen, achter zijn schildersezel.
"Zou het kunnen dat mijn been wat opgezwollen is? Dat het daarom nu even niet zo goed zit. Door de tijd heen kan ik mij voorstellen dat het af en toe wel en af en toe niet goed zit," stelde William hoopvol voor. Hij wreef even over zijn donkere krullen heen, waarna zijn hand over zijn behaarde kin gleed. In het leger had William altijd opmerkingen gehad over zijn haar en baard. Iedereen hoorde in het leger er netjes uit te zien. De mannen hadden kort haar en hadden misschien een klein baartje. Maar William ging daar altijd wild tegen in. Hij hield ervan om langer haar te kunnen hebben en een warme baard rond zijn kin. Dit was nu het enige wat hem echt trots maakte aan hemzelf.
"Kan je over jezelf vertellen terwijl ik schilder?" vroeg William zacht.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Fronsend keek ze naar William toen hij haar zei een schilderij mee te mogen nemen, als ze dat wilde en ze niet zei dat het mooi was omdat dat sociaal wenselijk was. “Ik vind niet veel lelijk, maar als ik het lelijk gevonden had dan had ik dat gewoon gezegd William” spreekt ze hem nu iets strenger toe. Ze had wel gezien hoe hij met zijn ogen rolde op haar woorden. Natuurlijk ontging het haar niet dat zijn kijk op alles negatief was. Zijn ouders hadden haar ook niet volledig onvoorbereid hierheen gestuurd. “Ik neem een schilderij mee als mijn ouders daar akkoord mee gaan. Daarbij moet het dan sowieso goed weer zijn”
Rustig nam ze nog een slokje van haar thee terwijl ze toekeek hoe William verder ging met schilderen. Katy zag er misschien wel zacht en teer uit, maar door haar jeugd wist ze zeker wel hoe ze voor zichzelf op moest komen. Zo nu en dan kon ze best wel kort door de bocht komen, maar als dat was wat William nodig had om weer normaal te gaan functioneren, dan gebruikte ze dat maar. Lief zijn hielp blijkbaar niet, dat was nu wel gebleken.
“Als ik begeleider had willen worden, dan had ik wel een andere studie gevolgd. Daarbij zal ik hier ook zeker blijven zolang jouw ouders dat van mij verwachten. Maar denk niet dat ik je ga helpen met de ‘kleine dingen’, die kun je prima zelf. Je mankeert niets. Ik ben hier voor de dingen die je echt niet zelf kunt en dat is eigenlijk maar heel weinig”
Met een zucht staat ze op en verlaat vervolgens de kamer om haar tas uit de woonkamer te pakken. Rustig komt ze daarmee terug lopen en haalt haar spullen eruit die ze op de tafel legt. Daarna ontsmet ze haar handen voor ze de prothese bij William uit begint te doen. Zodra zijn been - of het deel wat daar nog van over was - tevoorschijn kwam, legde ze voorzichtig haar handen tegen de enigszins rode plaatsen aan. Het waren geen ontstekingen, maar duidelijk gevolgen van drukplekken van de prothese. “Weet je zeker dat de prothese goed is aangemeten?” vraagt ze aan hem. “Je zou er geen drukplekken zoals deze van mogen hebben” zegt ze zachtjes voor ze hem aan kijkt. “Ik zou de prothese voor nu maar even uit laten, je been wat laten rusten anders blijf je er last van houden”

Re: O || You are enough, a thousand times enough

William rolde met zijn ogen toen hij de neppe aanmoedigingen hoorde van Katy. Hij had al weken moeten luisteren naar de inspirerende zinnen van zusters en psychologen die daar mee denken William aan te kunnen moedigen, maar het maakte hem alleen maar meer en meer bitter. Kort keek hij om naar Katy. Ze leek oprecht blij te zijn met de woorden waar ze mee op was gekomen. Daarom besloot hij er voor nu maar niks over te zeggen. Dat hij in en in bitter was betekende niet dat hij iemand vol geluk daar mee moest intrekken.
"Als je wilt mag je wel een schilderij meenemen, zolang je bezoek maar laat weten wie het gemaakt heeft. Ik heb hier toch meer dan genoeg staan, het kan beter gebruikt worden. Als je het wilt tenminste, doe het niet als je alleen zei dat het mooi was om sociaal wenselijk te zijn," zei William. Hij zette zijn lege theemok terug op het dienblad voordat hij zijn penceel weer oppakte om verder te gaan met zijn olieverf. Het voelde keer op keer weer alsof hij alleen in de wereld was zodra hij begon met schilderen.
"Je hoeft mij trouwens niet te begeleiden... in wat je mij dan ook wilt begeleiden. Eerlijk, het is verspilde moeite. Ik wil gewoon mijn eigen ding doen. En zolang mijn ouders je willen betalen mag je hier prima blijven, het is makkelijk als iemand mij een beetje kan helpen met kleine dingen," zei William zachtjes, alsof hij zijn verf niet wilde laten schrikken. William dipte het puntje van zijn penceel in zwarte olieverf. Voordat hij het weer op zijn doek duwde keek hij om naar Katy.
"Misschien dat we een keer boodschappen kunnen doen, maar dat is het," mompelde hij. Hij wreef even met zijn hand over zijn baard heen voordat hij verder ging met zijn schilderij. Waarschijnlijk zouden zijn ouders hem aan zijn lange haren naar buiten sleuren als hij niet af en toe naar buiten zou gaan. Daarom was boodschappen doen de perfecte manier om hen tevreden te houden. Bedenkelijk keek William omlaag naar zijn prothese toen hij voelde hoe zijn stomp weer pijn begon te doen. Van tijd tot tijd begon het nog vreselijk pijn te doen.
"Kan je kijken of alles goed is? Het doet weer pijn," mompelde William, wijzend naar zijn prothese.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Met een glimlachje knikte ze toen hij haar bedankte en zei dat hij best wel dorst gekregen had. Zelf pakte ze ook een mok van het dienblad en zette het lege dienblad vervolgens weg nadat ze ook een van de koekjes gepakt had. Zwijgend keek ze naar het doek waarop hij bezig was en kon niet anders dan zeggen dat zijn werk - terwijl het nog niet eens af was - er al prachtig uit zag. Aandachtig volgde ze vervolgens zijn gebaar richting de rest van zijn schilderingen en stond nieuwsgierig op na haar thee en koekje weg te hebben gelegd. Voorzichtig bekijkt ze de verschillende doeken. “Je hebt echt ontzettend veel talent William. Niet dat ik iets weet van schilderen, maar ze zijn werkelijk waar prachtig” fluistert ze - haast van haar adem benomen. “Helaas heb ik het geld er niet voor, anders had ik er ook eentje gekocht van je” glimlacht Katy lichtjes wanneer ze weer terug komt lopen en nu plaatsneemt op een stukje tafel dat nog niet bezet was door spullen.
Een lichte frons verschijnt echter op haar voorhoofd wanneer ze hoort wat WIlliam daarna zegt. “Dat je een been minder hebt, betekend niet dat je niets meer kunt doen dan alleen maar schilderen. Ik bedoel, je houdt misschien meer tijd over om te kunnen schilderen. Maar er zijn genoeg dingen die jij ook kunt doen. Dat je een been mist, betekend niet dat je niet kunt doen wat een gemiddeld persoon kan doen. Het kost je weliswaar meer moeite, maar als je het echt wilt ben ik er van overtuigd dat je dat kan” spreekt ze hem toe waarbij ze haar hand op zijn schouder legt. “En ik ga je daarbij helpen, als je me toelaat je te helpen tenminste”
Rustig pakte Katy haar thee weer en nam er nog een klein slokje van. Na het koude en natte weer van buiten getrotseerd te hebben, viel het warme kopje thee zeker goed in de smaak. Het gevoel van haar langzaam opwarmende lichaam deed haar ontzettend veel goeds. “Het hoeft allemaal niet snel te gaan. Ik snap als het allemaal nog erg nieuw is voor je en dat je tijd nodig hebt om het te verwerken. Dat snap ik goed en daar moet je ook alle tijd voor nemen die je nodig hebt. Maar je leven stopt hier niet William.” Nu pakt ze dan ook haar koekje en neemt daar een hapje van. Ze wist niet hoe vaak ze het nog tegen hem moest zeggen om hem het te laten geloven, maar dat maakte haar niet uit. Ze had daar tijd en geduld genoeg voor.

Re: O || You are enough, a thousand times enough

William had zijn lange lokken in een kleine knot gebonden voordat hij zijn verf had gepakt. Door de jaren heen had hij geleerd om er voor te zorgen dat zijn haren vast zaten voordat hij ook maar iets ging doen. Hij had genoeg uren gespendeerd aan het losweken van verf uit zijn haar. William greep een plankje vast dat vol zat met klodders opgedroogde verf. Hij gebruikte vrijwel geen professionele verfspullen. Hij haalde zelf lange planken waar hij stukjes van zaagde om te gebruiken voor het schilderen. Alleen zijn verf was van goeie kwaliteit, de rest liet hij maar gewoon voor wat het was. Zodra William begon met schilderen vergat hij alles om hem heen. Pas toen Katy binnen kwam lopen en naast hem kwam zitten keek hij op van het vrouwelijke gezicht dat hij met olieverf aan het schilderen was.
"Bedankt, ik heb ondertussen best dorst gekregen," zei William zacht. Hij zette zijn plank en pencelen weg. Van het dienblad pakte hij een mok met thee. Op momenten als deze vond hij het eigenlijk fijn dat er iemand was die hem kon herinneren dat hij moest drinken. Vroeger had hij daar zijn vriendin voor, maar die moest niets meer van hem weten sinds zijn ongeluk.
"Heel af en toe kom ik iemand tegen... of die komt mij tegen, en die wilt er één kopen," zei William, wijzend op de verschillende portreten die gestapeld stonden tegen de muur. Hij keek om naar Katy. Haar wangen en het puntje van haar neus waren rood, wat hem vertelde dat ze waarschijnlijk de hond net had uitgelaten. Hij wreef met een vuile hand over zijn wang heen om een paar kruimels van zijn wangen te vegen.
"ik heb nu meer dan genoeg tijd om te kunnen schilderen... veel meer kan ik niet zonder mijn been," mompelde William wijzend naar zijn been prothese. Hij zou over een paar uur weer nieuw verband om moeten. Zeker nu hij af en toe ook zijn prothese gebruikte om te kunnen wennen aan het gevoel van een nep been. William nam een slok van zijn thee. Tevreden leunde hij terug in zijn stoel terwijl hij keek naar de grote schildersdoek voor hem.
"Het is goeie bezigheidstherapie," zei William. Hij was liever bezig dan dat hij op de bank bleef hangen. Hij zou zichzelf anders alleen maar zielig gaan vinden.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven