ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
1 | 2 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 01/06/2018 03:16 PMCecil Jones
De chaos van het ziekenhuis was op de achtergrond gedrongen. Het enige waar hij zich op kon focussen waren de twee figuren bij hem, voor meer was er geen ruimte in zijn hoofd. Nira, voor wie hij meer doodsangst voelde dan ze zelf misschien wel deed, en Avani, wat op de achtergrond gedrongen door de toestand van Nira, maar minstens zo bezorgd als hij.
De milliseconde nadat hij de tweede schok toegediend had, was misschien wel de meest stressvolle van zijn hele leven. In een situatie waarin elke seconde, elke milliseconde, telde, was het makkelijk om nét te laat te zijn. God, laat het niet te laat zijn. Nira was sterk, ze zou niet zomaar toegeven aan de dood. Daar geloofde hij niet in. De schok liet haar lichaam opnieuw verkrampen, maar in tegenstelling tot de eerste keer, waarbij haar lichaam weer levenloos neer was gevallen, schoten haar ogen nu open. Ja! Zie je wel! Cecil liet de adem, waarvan hij niet wist dat hij hem vasthield, ontsnappen en gooide de paddles aan de kant. Hoopvol boog hij zich weer over Nira heen, maar zijn adem stokte toen hij haar ogen zag. Dit waren niet háár ogen. Het was een blik die ze op het slachtveld droeg. Die van de kitsune. Gestrest en in paniek schoten haar ogen in het rond, terwijl hij wat onzeker naast haar schouder stond. Hij wilde het risico niet nemen dat ze hen niet zou herkennen, en daardoor nog meer in paniek zou raken. Haar kitsune was iets wat hij nooit helemaal begrepen had, hoe zij en het dier het lichaam deelden. Maar toen vonden haar rondtollende ogen de zijne, heel even maar, en de verwarring maakte plaats voor herkenning. En met die blik viel er een last van zijn schouders. Ze was weer bij bewustzijn. Écht bij bewustzijn. Het kwam goed met haar, zelfs hier zou ze weer bovenop komen.
Maar toen draaiden haar ogen weer weg, bijna op dezelfde manier als ze de vorige keer dat ze bij bewustzijn was gekomen. Door de adrenaline die nog steeds in zijn lichaam gierde, reageerde hij bliksemsnel. Er schoot een vlaag van angst door hem heen en zijn vingers vlogen naar haar keel toe om haar hartslag te checken. Langzaam, maar gestaag. Godzijdank. Hij haalde zijn vingers weer weg van haar griezelig koude huid en keek op naar Avani. Eventjes leek het heel grappig, hoe ze allebei binnen een seconde boven haar gezicht hingen om te checken of ze nog wel ademhaalde, maar hij was te moe om de gedachte echt op te merken, laat staan om erom te lachen. Vermoeidheid spoelde over hem heen en kijkend naar Avani, was het bij haar hetzelfde liedje. Hij strekte zijn arm uit en streek haar even over haar bovenarm, een gebaar van dankbaarheid dat hij hier niet in zijn eentje mee om had hoeven gaan bij gebrek aan woorden.
"Neem je rust, Avani. Voor jou is het ook uitputtend genoeg geweest." Hij liet zijn blik heel even op haar rusten nu ze op de grond zat en richtte zich toen op het gezicht van Nira. Haar voorhoofd en nek glommen van het zweet en hij zou verbaasd zijn als dat bij hem niet het geval was. Eén blik op het, hoewel minder dan net, nog steeds chaotische ziekenhuisje, was genoeg om hem een besluit te doen maken. "Ik breng Nira denk ik maar naar jullie kamer, daar kan ze haar rust pakken."
Wil je me lijmen als ik breek?
Reply
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:18 PMNira Chung
(Want weet dr achternaam niet meer)
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:18 PMOndanks mijn gesloten ogen, voel en hoor ik alles nog om me heen. Zo ook de, ietwat koude, vingers van Cecil in mijn nek en de ingehouden adem van zowel Cecil als Avani als ik mijn ogen sluit. Het liefst zou ik glimlachen en ze geruststellen dat het wel goed komt, dat ik me prima voel en zodirect even ga hardlopen. In werkelijkheid gaat het zo goed niet met me. Mijn lichaam voelt gebroken en verscheurd. Mijn vos treed wat meer naar de achtergrond, zodat hij niet meer mijn lichaam onder controle heeft, maar ik neem zelf niet alle controle over. Dat wil ik nog niet, sterker nog, dat kan ik nog niet. Het is grappig om te horen hoe Cecil Avani gerust probeert te stellen, hoewel de vermoeidheid van zijn stem af druipt. De handelingen die hij ondertussen uitvoert, doen me amper pijn. Ik probeer er maar niet bij stil te staan of dat goed of slecht is. De naald haalt hij routine gewijs door mijn huid en naait zo mijn huid weer netjes aan elkaar, nadat de bloeding is gestopt. Als laatste voel ik een zalf over de gehechtte huid gaan, waarna er een grote pleister overheen wordt geplakt en uiteindelijk zelfs nog met hulp verband rond mijn middel wordt aangebracht.
Uiteindelijk ben ik, zelfs met mijn ogen gesloten en in de vreemde wereld tussen slapen en wakker zijn in, moe van al het geduw en getrek aan mijn lichaam. Als Cecil dan zijn arm onder mijn knieën doorschuift en mijn rug ondersteunt met de ander, voel ik opluchting door mijn lichaam gaan. De geluiden zakken steeds verder weg en ik focus me op het rustige en sterke slaan van Cecils hart, dat ik duidelijk hoor door mijn hoofd dat tegen zijn borst aan ligt. Op momenten zoals deze vraag ik me af hoe ik eruit zie voor anderen mensen. Erg groot ben ik niet, dus nu ik in Cecils armen lig, zal ik helemaal klein en gebroken ogen. Toch voel ik me voor het eerst sinds het gevecht echt veilig, eigenlijk net zoals toen Cecil me op het slagveld die schokken gaf en even voor me probeerde te zorgen.
Vechtend tegen de slaap en de vermoeidheid die als dikke stroop door mijn aderen stroomt, weet ik mijn ogen open te krijgen. Mijn normale ogen, mijn eigen donkerbruine pupillen, in plaats van de oranje waas van mijn vos. Het duurt even voor ik mijn blik scherp krijg en ik mijn ogen kan laten afdwalen, op zoek naar Cecils gezicht. Even weet ik niet wat ik moet zeggen, waarna ik de vage en stekende pijn in mijn zij opmerk. Een klein glimlachje breekt door op mijn gezicht. 'Dat had best wat sneller gekund.' zeg ik met een schorre en zachte stem. De glimlach verdwijnt niet, maar mijn hoofd wordt te zwaar om omhoog te houden. 'Dankjewel.' voeg ik eraa toe, dit keer zonder glimlachje en zonder grappende toon in mijn stem. Het is me meer dan duidelijk dat deze stunt me wel eens het einde had kunnen betekenen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 01/06/2018 03:19 PMDe tijd die stil had gestaan tijdens Nira's kritieke toestand, begon eindelijk weer te lopen. Tijdens het hechten en verbinden van haar wond was hij rustiger aan het werk gegaan, zodat hij er deze keer wel een goed verzorgde wond van kon maken. Anders zou het nog langer duren voor ze hiervan genas, en het zou al lang gaan duren. Hij kon al raden dat ze daar tegenin zou gaan wanneer ze zich weer beter genoeg voelde om een grote mond te hebben en te beweren dat ze 'best kon gaan trainen, of op zijn minst een wandeling kon maken'. Het zou nog een hele klus worden om haar daarvan te weerhouden.
Toen hij klaar was met het verbinden van de wond, bracht hij haar weg van de drukte die nog steeds in het ziekenhuis heerste. De schreeuwende stemmen en het krioel waren wel het laatste wat ze nodig had om te herstellen. In de gangen was het zo goed als leeg, waardoor ze het rumoer al snel achter zich lieten en de omgeving vervangen werd door galmende voetstappen en een koele lucht om hen heen. De rust die ze nodig had, en, om eerlijk te zijn, hij ook. Hij had niet doorgehad hoe warm het in het ziekenhuis was en hoe sterk het er naar desinfectiemiddel rook, tot hij er weg was.
Hij hield zijn blik naar voren gericht terwijl hij Nira naar haar slaapkamer bracht, gefocust op het omhoog houden van haar lichaam. Zijn spieren brandden, alhoewel hij in vergelijking met de anderen op het slachtveld amper fysiek bezig was geweest. De mentale overbelasting begon zijn tol te eisen. Toen hij Nira voelde bewegen in zijn armen, keek hij naar haar neer. Bij het zien van haar bekende hazelnootbruine ogen, verscheen ook op zijn gezicht een glimlach. Pure opluchting. Ze was er weer. Maar toen ze sprak, verbrak hij het oogcontact om even zijn ogen ten hemel te slaan. Ja, ze was er zeker weer. Even wilde hij erop reageren, maar hield toen toch maar zijn mond. Het was een beetje een te vermoeiende dag geweest om nu nog te gaan bekvechten. Hij keek haar opnieuw aan en zijn mondhoeken trokken naar beneden. "Puur eigenbelang. Ik kan jou niet verliezen."
Hij keerde naar links om de hoek om te gaan, Nira's kamer in. Het was er donker, er kwam geen natuurlijk licht in de grotten en de lampen waren allemaal uit. Makkelijk om hierbeneden je gevoel voor tijd kwijt te raken. "Niet schrikken, ik leg je neer," meldde hij haar voor de zekerheid even voor hij bij het bed vooroverboog en haar bovenop het beddengoed legde. Ze zag er zo verschrikkelijk klein uit zo, met diepe wallen onder haar ogen en amper kleur op haar wangen. Hij stak zijn arm uit om het dichtstbijzijnde lichtknopje in te drukken, dat van een schemerlampje op een kastje naast haar bed wat voor een beetje licht in de kamer zorgde. "Hoe voel je je?" Stomme vraag. Maar toch even nodig. Hij kwam op het voeteneind van haar bed zitten en trok zijn benen op zodat zij genoeg ruimte had, maar ook omdat hij zich even zo klein wilde maken als hij zich plotseling voelde.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:19 PMNira
De glimlach die zich over Cecil's gezicht verspreid, zorgt ervoor dat ik me minder zorgen maak. Minder zorgen om mezelf, alle andere gewonden en ook minder zorgen om Cecil zelf. Zelfs met mijn vermoeidheid en pijn, weet die ene glimlach alles even wat beter en lichter te maken dan het in werkelijkheid is. Hoewel mijn lichaam sneller geneest dan dat van de normale mens, heb ik niet de snelheid van een weerwolf. Hoewel met een wond die zo diep is en zoveel van me heeft gevergd, zal het wel een aantal dagen duren voor de huid helemaal samen is getrokken en herstelt tot een lichtroze litteken. Normaal gesproken zou ik in de lach zijn geschoten doordat hij zijn ogen ten hemel slaat, maar nu heb ik de kracht daar niet voor. Momenteel is het al zwaar genoeg om tegen de slaap te vechten, mijn hoofd omhoog te houden en de pijn in mijn zij te negeren. Zijn reactie op mijn teken van dank, doet me stil worden en ik leg mijn hoofd tegen zijn borst, terwijl ik mijn ademhaling gecontroleerd probeer te houden. Het is niet alleen zijn opmerking die daarvoor zorgt, maar ook het feit dat de wond ervoor zorgt dat elke ademhaling zeer doet.
Pas als hij me loslaat en op het zachte bed laat zakken, kan ik me iets ontspannen. Met nadruk op "iets", want nu hij me niet meer strak tegen zich aan houdt, merk ik pas hoeveel bloed ik in werkelijkheid heb verloren en hoeveel moeite mijn lichaam heeft met mij warm houden. 'Ik denk dat ik zo even een rondje ga hardlopen.' reageer ik op zijn vraag, hoewel ik enkel wat in elkaar kan krimpen door de pijn die gepaard gaat met het praten. Een korte stilte valt. 'Fucking kut.' zeg ik dan, omdat ik geen andere manier weet om uit te drukken hoe verrot ik me voel. Normaal gesproken zou ik zulke woorden niet gebruiken, nooit in het openbaar. Cecil is mijn beste vriend en bij hem laat ik wel eens vaker wat scheldwoorden los, maar voor alsnog is het zeldzaam. Alleen maar meer om uit te drukken dat het niet goed gaat.
'Nog niet weg gaan.' zeg ik en voel hoe mijn oogleden met de seconde zwaarder beginnen te worden. 'Je moet me warm houden... Puur eigenbelang...' voeg ik er nog aan toe en laat een rilling door me heen gaan, die voor een stekende en zeurende pijn in mijn zij zorgt.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 01/06/2018 03:19 PMNu de drukte en de stress voorbij was, merkte hij pas hoe zwaar zijn oogleden werden en hoeveel moeite het hem kostte om ze open te houden. Maar hij mocht niet gaan slapen. Nog niet. En wilde dat eigenlijk ook niet, nu hij hier zo met Nira zat. Eindelijk weer even alleen, en beide levend. Bij elk gevecht was hij bang om mensen te verliezen, Nira in het speciaal, maar nooit was die angst zo dicht bij de werkelijkheid gekomen. Ze hadden heel veel geluk gehad, realiseerde hij zich.
Haar macabere grapje kon hem niet laten glimlachten, daar was alles ineens te zwaar voor. Zijn mondhoeken, zijn oogleden, zijn armen, alles leek naar de grond getrokken te worden. "Ik weet het," zei hij dus maar, terwijl hij zijn hand op haar enkel legde. Hij wist helemaal niet hoe ze zich voelde, maar dat was wat je nou eenmaal zei in zo'n situatie. Mentale steun, terwijl je je helemaal niet kon voorstellen hoe de ander zich in hemelsnaam voelde. Afwezig wreef hij met zijn duim over de binnenkant van haar enkel. Hij zou dit nooit meer laten gebeuren. Wílde dat het nooit meer gebeurde. Want uiteindelijk had hij er helemaal geen inspraak op, hij kon haar moeilijk verbieden om het slachtveld op te gaan of gevaarlijke dingen te doen. Hij zou willen dat ze wat beter op zichzelf zou passen, in plaats van tot het uiterste te gaan omdat dat hier van haar verwacht werd.
Zijn blik verschoof naar haar gezicht toen ze weer begon te praten. Zelfs in de stille ruimte nog amper hoorbaar. "Ik ga nergens heen," antwoordde hij. Omdat hij niet zou durven om haar nu nog te verplaatsen om de dekens over haar heen te leggen, pakte hij een extra dekentje dat op de grond achter het voeteneind van het bed lag en kwam naast haar liggen. Op zijn zij, met zijn gezicht naar haar gekeerd. "Mooi. Want dit is ook puur eigenbelang voor mij." Met een zwiep gooide hij de deken over hen heen. Het was geen dik kleedje, maar beter dan niks. En ze had hem. Dat was het voornaamste.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:19 PMNira
De rustige en ontspannen sfeer die in de donkere kamer hangt, maken het lastiger om de vermoeidheid te negeren. Daarnaast helpt het ook niet echt mee dat Cecil een van de weinige mensen is die ik blind vertrouw. En niet te vergeten de enorme wond in mijn zij, alles wat die meebrengt maakt me opzich ook best moe. Haast val ik in slaap, maar Cecils hand op mijn enkel weet dat moment even uit te stellen. Wanneer hij met zijn duim langs mijn huid strijkt voel ik opnieuw de slaap trekken, maar ik geef nog niet toe. Pas wanneer ik merk dat Cecil iets van de grond pakt en zich dan verplaatst naar naast me, durf ik wat meer los te laten. De deken voelt eerst koud tegen mijn koele huid, maar als Cecils warmte me tegemoed komt onder de deken, ontspannen mijn spieren zich wat. Slaap- en pijndronken draai ik me ook op mijn zij en weet mijn ogen nog een moment op te slaan om hem aan te kijken. 'Puur eigenbelang, maar probeer wat te slapen, je ziet er niet uit.' zeg ik en voel een mondhoek een stukje omhoog komen. Nog geen tel later ben ik in diepe slaap en ga ik een droomloze nacht tegemoed.
De volgende ochtend ontwaak ik later dan normaal. Mijn normale ritme is dat ik wakker word wanneer de zon opkomt, hoewel ik daar wel eens van afwijk en een beetje uitslaap. Volgens mij is het nu laat in de ochtend, maar ik ben zo'n beetje alle inschattingen kwijt. De eerste paar dingen die tot me doordringen verwarren me, vooral omdat ik zo snel me niet kan herinneren wat er allemaal gebeurd is. Volledig gedesorienteerd open ik mijn ogen en zie dat een aantal ledematen zijn verstrengeld met die van iemand anders. Daarnaast doet mijn zij ontzettend pijn. Wanneer ik ernaar kijk, schieten de beelden door mijn hoofd, samen met de pijn door mijn lichaam. Kreunend maak ik me los van Cecil, die zorgt dat ik het ontzettend warm heb. Langzaam aan beginnen de herinneringen terug te komen. Normaal heb ik een goede lichaamstemperatuur, vooral doordat ik een Kitsune ben, maar gister had ik het koud door het bloedverlies. Als ik op mijn rug lig, hoest ik zachtjes, maar stop al snel doordat de pijn te hevig is als ik dat doe. Elke ochtend begin ik met hardlopen, maar dat zit er niet in nu. Toch zou ik graag een stukje lopen, al is het maar om even wat beweging te hebben. Moeizaam probeer ik overeind te komen, maar al snel staak ik mijn pogingen en zak terug in het bed. Oke, dat zit er niet in. 'Psst, ben je al wakker?' vraag ik en por Cecil tegen zijn arm als ik weer onder de dekens kruip, omdat het erbuiten koud is. 'Cecil, liefje, wakker worden.' zeg ik op een zoete toon, een beetje spinnend. 'Nira heeft honger en kan niet opstaan.' voeg ik eraan toe, op een ietwat zeurderig toontje. 'Kom op, anders zal ik genoegen moeten nemen met wat Ghoul.' zeg ik en schuif wat dichter naar hem toe. 'Je vraagt erom.' grom ik dan en zet mijn tanden in zijn hals, heel zacht, maar hopelijk genoeg om hem helemaal wakker te krijgen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 01/06/2018 03:19 PMHij was zich vaag bewust van beweging naast zich. Iemand bij hem in het bed die aan het draaien en woelen was. Het was niet genoeg om hem echt wakker te krijgen, hij opende zelfs zijn ogen niet onder het mum van het feit dat hij misschien weer gewoon in slaap kon vallen als hij het hard genoeg probeerde. Toen begon ze te praten, wat die hoop liet verdwijnen. De woorden drongen niet helemaal tot hem door, hij was zich vaag bewust van wat ze zei maar kon het niet opbrengen om erop te reageren. Hij lag zo lekker.
De beet in zijn hals was dan weer wél genoeg om hem wakker te krijgen. In een reflex schoten zijn ogen open en vloog zijn hand naar zijn hals om die te beschermen. Het deed geen pijn en ze had zich alweer teruggetrokken, maar ze had haar zin gekregen. Hij was wakker. Een seconde of twee bleef hij met de geschokte uitdrukking op zijn gezicht liggen, maar toen kwamen de herinneringen terug en realiseerde hij zich waar hij was en met wie. Zijn ogen maakten contact met die van Nira en hij liet de hand, die nog steeds in zijn nek lag, op het bed vallen. "Jij bent niet te geloven," sputterde hij, nog te slaperig om echt verontwaardigd te klinken. Zijn hoofd zakte eventjes terug op het kussen, maar hij kwam meteen weer een stukje overeind om zijn elleboog in het kussen te leggen en zijn hoofd op zijn hand te steunen. Anders zou hij zo weer in slaap kunnen vallen.
Nira zag er nog steeds slecht uit. Beter, maar er zaten wallen onder haar ogen en ze had een ongezonde, asgrauwe kleur door al het verloren bloed wat nog niet aangevuld was. 'Hoe gaat het?' zou een overbodige vraag zijn. "Dat je honger hebt, hoeft nog niet te betekenen dat je overgaat op kannibalisme," zei hij. "Zal ik wat voor je halen?" Hoewel hij eigenlijk helemaal geen zin had om zijn warme plekje in haar bed te verruilen voor de vochtige gangen en de kantine met de flakkerende Tl-buizen. Ze konden hier best nog even liggen, misschien. Niemand zou ze komen zoeken.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:19 PMNira
De plotselinge bewegingen van Cecil, zorgen ervoor dat mijn instinct even de kop opsteekt en mijn vos zich onrustig roert, maar al snel breekt een glimlach door. 'Hij is wakker.' zeg ik verrukt en ietwat zelf voldaan, waarna ik zijn gezicht bestudeer. Hij ziet er nog steeds moe uit, wat me direct schuldig doet voelen dat ik hem wakker heb gemaakt. Ondanks dat ik gister zo'n welgetelde twee keer bijna dood ben gegaan, heeft Cecil waarschijnlijk tientallen mensen geholpen met zijn spoed ziekenhuis, inclusief mij. Hij zakt weer wat in, zijn spieren ontspannen en zijn hand zakt weg uit zijn nek. Even koester ik de hoop dat hij weer in slaap is gevallen, mijn lege maag is een veel te egoïstische reden om hem zijn slaap te ontnemen. En zo erg is die honger nou ook weer niet, als ik er niet aan denk. Helaas schieten zijn ogen al snel weer open en zijn blik focust op mij. Mijn mondhoeken komen wat omhoog als hij zegt dat ik niet te geloven ben. 'Een van mijn uitmuntende kwaliteiten.' zeg ik zo opgewekt mogelijk, hoewel ik zelf dondersgoed weet dat ik Cecil niet voor de gek kan houden. Als ik er ook maar in het minste uit zie zoals ik me voel, dan zie ik er verschrikkelijk uit; als iemand die gister bijna dood is gegaan.
Hij komt wat meer overeind en op dat moment laat ik me weer wat terug zakken in de zachte kussens en dekens, starend naar het plafond. 'Iets beter dan fucking kut.' geef ik als antwoord op zijn vraag, waarbij in een automatisme een hand op de plaats van de wond zijn plek in neemt. Wat Cecil net niet ziet is dat ik een beetje misselijk ben, een irritant zeurende hoofdpijn heb, me als een uitgewrongen theedoek voel en het energielevel van een luiaard nog niet haal. Toch glimlach ik om zijn opmerking en draai mijn hoofd opzij, zodat ik hem ook kan aankijken. 'Een makkelijke prooi slaat niemand af.' zeg ik en laat als trucje daarbij mijn oranje irissen wat oplichten voor een tel. 'Nee, ik blijf liever nog even hier.' zeg ik dan, zonder erover na te denken. Nu ik een paar momenten los ben van Cecil, merk ik pas weer hoeveel moeite mijn lichaam heeft met zelf warm blijven. Daarbij helpt het ook niet dat de kleding die ik aan heb aan gort is gescheurd.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 01/06/2018 03:19 PMIn hem roerde de onrust van gisteren nog, de stress en de angst die hem overeind had gehouden tijdens de strijd waren nog steeds niet weggeëbd. Toch probeerde hij dat nare onderbuikgevoel te negeren. Hij lag hier rustig met Nira en het gevaar was al een hele nacht weg, er was niks meer om bang voor te zijn. En nu tien keer herhalen om het in te prenten. Hij haalde een keertje diep adem en schraapte zijn keel terwijl hij haar gezicht bestudeerde. Hoe opgewekt haar stem klonk, zo miserabel zag ze eruit. Hij kon zich niet voorstellen dat ze zich vanbinnen ook zo opgewekt kon voelen, zelfs hij kon het niet opbrengen om zo'n façade vol te houden. Laat staan zij.
Een frons verscheen op zijn voorhoofd en hij knikte naar haar zij toen ze daar een hand op neerlegde. "Ik zou die maar niet te vaak aanraken. Of te veel bewegen. Dat gaat tijd nodig hebben om te helen, lieverd. Ik zal er vandaag nog wel even naar kijken." Maar nog niet nu. Het voelde alsof er een woordeloze stroom geluiden uit zijn mond kwam, maar dat was vast te wijden aan het feit dat hij nog steeds half sliep.
"Ik voel me op het moment ook wel als een makkelijke prooi," zei hij met een slap lachje. Hij zou nog geen moeite doen om een vlieg van zich af te slaan, zijn ledematen leken wel van lood te zijn. Hij betwijfelde of hij überhaupt wel naar de kantine had kunnen lopen als ze wel wat te eten had gewild. Nee, dan bleef hij liever nog even naast haar liggen. Hij liet de arm die hij als steun onder zijn hoofd gezet had weer vallen en legde zijn hoofd terug in het kussen, voor hij Nira tegen zich aantrok en haar een kus op haar voorhoofd gaf. "Niet om nou zoetsappig te gaan doen of zo," begon hij, maar halverwege brak zijn stem tot amper meer dan een fluistering. "maar ik dacht dat ik je kwijt was. Ik ben nog nooit zo bang geweest." Ze mocht best weten wat er in hem om was gegaan, als ze zich daar nog niet al bewust van was.
Wil je me lijmen als ik breek?