ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
First Page | « | 1 | 2
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Oldest posts first ]
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:19 PMNira
De glimlach die zich over Cecil's gezicht verspreid, zorgt ervoor dat ik me minder zorgen maak. Minder zorgen om mezelf, alle andere gewonden en ook minder zorgen om Cecil zelf. Zelfs met mijn vermoeidheid en pijn, weet die ene glimlach alles even wat beter en lichter te maken dan het in werkelijkheid is. Hoewel mijn lichaam sneller geneest dan dat van de normale mens, heb ik niet de snelheid van een weerwolf. Hoewel met een wond die zo diep is en zoveel van me heeft gevergd, zal het wel een aantal dagen duren voor de huid helemaal samen is getrokken en herstelt tot een lichtroze litteken. Normaal gesproken zou ik in de lach zijn geschoten doordat hij zijn ogen ten hemel slaat, maar nu heb ik de kracht daar niet voor. Momenteel is het al zwaar genoeg om tegen de slaap te vechten, mijn hoofd omhoog te houden en de pijn in mijn zij te negeren. Zijn reactie op mijn teken van dank, doet me stil worden en ik leg mijn hoofd tegen zijn borst, terwijl ik mijn ademhaling gecontroleerd probeer te houden. Het is niet alleen zijn opmerking die daarvoor zorgt, maar ook het feit dat de wond ervoor zorgt dat elke ademhaling zeer doet.
Pas als hij me loslaat en op het zachte bed laat zakken, kan ik me iets ontspannen. Met nadruk op "iets", want nu hij me niet meer strak tegen zich aan houdt, merk ik pas hoeveel bloed ik in werkelijkheid heb verloren en hoeveel moeite mijn lichaam heeft met mij warm houden. 'Ik denk dat ik zo even een rondje ga hardlopen.' reageer ik op zijn vraag, hoewel ik enkel wat in elkaar kan krimpen door de pijn die gepaard gaat met het praten. Een korte stilte valt. 'Fucking kut.' zeg ik dan, omdat ik geen andere manier weet om uit te drukken hoe verrot ik me voel. Normaal gesproken zou ik zulke woorden niet gebruiken, nooit in het openbaar. Cecil is mijn beste vriend en bij hem laat ik wel eens vaker wat scheldwoorden los, maar voor alsnog is het zeldzaam. Alleen maar meer om uit te drukken dat het niet goed gaat.
'Nog niet weg gaan.' zeg ik en voel hoe mijn oogleden met de seconde zwaarder beginnen te worden. 'Je moet me warm houden... Puur eigenbelang...' voeg ik er nog aan toe en laat een rilling door me heen gaan, die voor een stekende en zeurende pijn in mijn zij zorgt.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Reply
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 01/06/2018 03:19 PMDe tijd die stil had gestaan tijdens Nira's kritieke toestand, begon eindelijk weer te lopen. Tijdens het hechten en verbinden van haar wond was hij rustiger aan het werk gegaan, zodat hij er deze keer wel een goed verzorgde wond van kon maken. Anders zou het nog langer duren voor ze hiervan genas, en het zou al lang gaan duren. Hij kon al raden dat ze daar tegenin zou gaan wanneer ze zich weer beter genoeg voelde om een grote mond te hebben en te beweren dat ze 'best kon gaan trainen, of op zijn minst een wandeling kon maken'. Het zou nog een hele klus worden om haar daarvan te weerhouden.
Toen hij klaar was met het verbinden van de wond, bracht hij haar weg van de drukte die nog steeds in het ziekenhuis heerste. De schreeuwende stemmen en het krioel waren wel het laatste wat ze nodig had om te herstellen. In de gangen was het zo goed als leeg, waardoor ze het rumoer al snel achter zich lieten en de omgeving vervangen werd door galmende voetstappen en een koele lucht om hen heen. De rust die ze nodig had, en, om eerlijk te zijn, hij ook. Hij had niet doorgehad hoe warm het in het ziekenhuis was en hoe sterk het er naar desinfectiemiddel rook, tot hij er weg was.
Hij hield zijn blik naar voren gericht terwijl hij Nira naar haar slaapkamer bracht, gefocust op het omhoog houden van haar lichaam. Zijn spieren brandden, alhoewel hij in vergelijking met de anderen op het slachtveld amper fysiek bezig was geweest. De mentale overbelasting begon zijn tol te eisen. Toen hij Nira voelde bewegen in zijn armen, keek hij naar haar neer. Bij het zien van haar bekende hazelnootbruine ogen, verscheen ook op zijn gezicht een glimlach. Pure opluchting. Ze was er weer. Maar toen ze sprak, verbrak hij het oogcontact om even zijn ogen ten hemel te slaan. Ja, ze was er zeker weer. Even wilde hij erop reageren, maar hield toen toch maar zijn mond. Het was een beetje een te vermoeiende dag geweest om nu nog te gaan bekvechten. Hij keek haar opnieuw aan en zijn mondhoeken trokken naar beneden. "Puur eigenbelang. Ik kan jou niet verliezen."
Hij keerde naar links om de hoek om te gaan, Nira's kamer in. Het was er donker, er kwam geen natuurlijk licht in de grotten en de lampen waren allemaal uit. Makkelijk om hierbeneden je gevoel voor tijd kwijt te raken. "Niet schrikken, ik leg je neer," meldde hij haar voor de zekerheid even voor hij bij het bed vooroverboog en haar bovenop het beddengoed legde. Ze zag er zo verschrikkelijk klein uit zo, met diepe wallen onder haar ogen en amper kleur op haar wangen. Hij stak zijn arm uit om het dichtstbijzijnde lichtknopje in te drukken, dat van een schemerlampje op een kastje naast haar bed wat voor een beetje licht in de kamer zorgde. "Hoe voel je je?" Stomme vraag. Maar toch even nodig. Hij kwam op het voeteneind van haar bed zitten en trok zijn benen op zodat zij genoeg ruimte had, maar ook omdat hij zich even zo klein wilde maken als hij zich plotseling voelde.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:18 PMOndanks mijn gesloten ogen, voel en hoor ik alles nog om me heen. Zo ook de, ietwat koude, vingers van Cecil in mijn nek en de ingehouden adem van zowel Cecil als Avani als ik mijn ogen sluit. Het liefst zou ik glimlachen en ze geruststellen dat het wel goed komt, dat ik me prima voel en zodirect even ga hardlopen. In werkelijkheid gaat het zo goed niet met me. Mijn lichaam voelt gebroken en verscheurd. Mijn vos treed wat meer naar de achtergrond, zodat hij niet meer mijn lichaam onder controle heeft, maar ik neem zelf niet alle controle over. Dat wil ik nog niet, sterker nog, dat kan ik nog niet. Het is grappig om te horen hoe Cecil Avani gerust probeert te stellen, hoewel de vermoeidheid van zijn stem af druipt. De handelingen die hij ondertussen uitvoert, doen me amper pijn. Ik probeer er maar niet bij stil te staan of dat goed of slecht is. De naald haalt hij routine gewijs door mijn huid en naait zo mijn huid weer netjes aan elkaar, nadat de bloeding is gestopt. Als laatste voel ik een zalf over de gehechtte huid gaan, waarna er een grote pleister overheen wordt geplakt en uiteindelijk zelfs nog met hulp verband rond mijn middel wordt aangebracht.
Uiteindelijk ben ik, zelfs met mijn ogen gesloten en in de vreemde wereld tussen slapen en wakker zijn in, moe van al het geduw en getrek aan mijn lichaam. Als Cecil dan zijn arm onder mijn knieën doorschuift en mijn rug ondersteunt met de ander, voel ik opluchting door mijn lichaam gaan. De geluiden zakken steeds verder weg en ik focus me op het rustige en sterke slaan van Cecils hart, dat ik duidelijk hoor door mijn hoofd dat tegen zijn borst aan ligt. Op momenten zoals deze vraag ik me af hoe ik eruit zie voor anderen mensen. Erg groot ben ik niet, dus nu ik in Cecils armen lig, zal ik helemaal klein en gebroken ogen. Toch voel ik me voor het eerst sinds het gevecht echt veilig, eigenlijk net zoals toen Cecil me op het slagveld die schokken gaf en even voor me probeerde te zorgen.
Vechtend tegen de slaap en de vermoeidheid die als dikke stroop door mijn aderen stroomt, weet ik mijn ogen open te krijgen. Mijn normale ogen, mijn eigen donkerbruine pupillen, in plaats van de oranje waas van mijn vos. Het duurt even voor ik mijn blik scherp krijg en ik mijn ogen kan laten afdwalen, op zoek naar Cecils gezicht. Even weet ik niet wat ik moet zeggen, waarna ik de vage en stekende pijn in mijn zij opmerk. Een klein glimlachje breekt door op mijn gezicht. 'Dat had best wat sneller gekund.' zeg ik met een schorre en zachte stem. De glimlach verdwijnt niet, maar mijn hoofd wordt te zwaar om omhoog te houden. 'Dankjewel.' voeg ik eraa toe, dit keer zonder glimlachje en zonder grappende toon in mijn stem. Het is me meer dan duidelijk dat deze stunt me wel eens het einde had kunnen betekenen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:18 PMNira Chung
(Want weet dr achternaam niet meer)
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 01/06/2018 03:16 PMCecil Jones
De chaos van het ziekenhuis was op de achtergrond gedrongen. Het enige waar hij zich op kon focussen waren de twee figuren bij hem, voor meer was er geen ruimte in zijn hoofd. Nira, voor wie hij meer doodsangst voelde dan ze zelf misschien wel deed, en Avani, wat op de achtergrond gedrongen door de toestand van Nira, maar minstens zo bezorgd als hij.
De milliseconde nadat hij de tweede schok toegediend had, was misschien wel de meest stressvolle van zijn hele leven. In een situatie waarin elke seconde, elke milliseconde, telde, was het makkelijk om nét te laat te zijn. God, laat het niet te laat zijn. Nira was sterk, ze zou niet zomaar toegeven aan de dood. Daar geloofde hij niet in. De schok liet haar lichaam opnieuw verkrampen, maar in tegenstelling tot de eerste keer, waarbij haar lichaam weer levenloos neer was gevallen, schoten haar ogen nu open. Ja! Zie je wel! Cecil liet de adem, waarvan hij niet wist dat hij hem vasthield, ontsnappen en gooide de paddles aan de kant. Hoopvol boog hij zich weer over Nira heen, maar zijn adem stokte toen hij haar ogen zag. Dit waren niet háár ogen. Het was een blik die ze op het slachtveld droeg. Die van de kitsune. Gestrest en in paniek schoten haar ogen in het rond, terwijl hij wat onzeker naast haar schouder stond. Hij wilde het risico niet nemen dat ze hen niet zou herkennen, en daardoor nog meer in paniek zou raken. Haar kitsune was iets wat hij nooit helemaal begrepen had, hoe zij en het dier het lichaam deelden. Maar toen vonden haar rondtollende ogen de zijne, heel even maar, en de verwarring maakte plaats voor herkenning. En met die blik viel er een last van zijn schouders. Ze was weer bij bewustzijn. Écht bij bewustzijn. Het kwam goed met haar, zelfs hier zou ze weer bovenop komen.
Maar toen draaiden haar ogen weer weg, bijna op dezelfde manier als ze de vorige keer dat ze bij bewustzijn was gekomen. Door de adrenaline die nog steeds in zijn lichaam gierde, reageerde hij bliksemsnel. Er schoot een vlaag van angst door hem heen en zijn vingers vlogen naar haar keel toe om haar hartslag te checken. Langzaam, maar gestaag. Godzijdank. Hij haalde zijn vingers weer weg van haar griezelig koude huid en keek op naar Avani. Eventjes leek het heel grappig, hoe ze allebei binnen een seconde boven haar gezicht hingen om te checken of ze nog wel ademhaalde, maar hij was te moe om de gedachte echt op te merken, laat staan om erom te lachen. Vermoeidheid spoelde over hem heen en kijkend naar Avani, was het bij haar hetzelfde liedje. Hij strekte zijn arm uit en streek haar even over haar bovenarm, een gebaar van dankbaarheid dat hij hier niet in zijn eentje mee om had hoeven gaan bij gebrek aan woorden.
"Neem je rust, Avani. Voor jou is het ook uitputtend genoeg geweest." Hij liet zijn blik heel even op haar rusten nu ze op de grond zat en richtte zich toen op het gezicht van Nira. Haar voorhoofd en nek glommen van het zweet en hij zou verbaasd zijn als dat bij hem niet het geval was. Eén blik op het, hoewel minder dan net, nog steeds chaotische ziekenhuisje, was genoeg om hem een besluit te doen maken. "Ik breng Nira denk ik maar naar jullie kamer, daar kan ze haar rust pakken."
Wil je me lijmen als ik breek?