ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Het was lang geleden dat de blondine zo veel plezier had gehad op één avond. Stefan haalde het slechtste in haar naar boven, net zoals zij dat waarschijnlijk bij hem deed. Klaus had ook altijd een grote invloed op haar gehad, maar Stefan was anders. Stefan snapte haar. Klaus was geen ripper, maar Stefan wel. Zodra hij zijn menselijkheid uitzette, werd hij net zoals zij, misschien soms nog wel erger. Klaus hield uiteraard van mensen vermoorden en martelen, maar hij zou nooit zijn zoals zij waren, hij zou nooit een ripper worden. Hij wilde koste wat het kost toch altijd nog zijn eigen familie beschermen en zijn eigen familie kwam voor. Always and forever, hoe dom kon je zijn? Het ging erom dat je uiteindelijk jezelf redde.
Amaia's mondhoeken waren omhoog getrokken tot een uitdagende glimlach terwijl ze achterover leunde en zijn gezicht in haar opnam. ''You did.'' Zei ze terwijl ze vliegensvlug langs haar lippen likte en kort in het rond keek. Iedereen had plezier en was met elkaar aan het dansen, zoenen en lachen. Ze had niets te klagen hier. Gewillig draaide ze een rondje wanneer Stefan dat haar liet doen. Wat een gentleman was hij toch ook. ''Gosh, you're really a lucky man, yes.'' Zacht lachte ze. Echter verdween hij vervolgens naar buiten. Opeens was het een stuk saaier. Ze bestelde nog een glas wijn en nam er een paar slokken van voordat ze Stefan weer terug zag komen, met een jongedame.
''Me? Jealous?'' Ze lachte even voordat ze zijn shirt beetpakte en hem in vampiersnelheid naar zich toe trok. ''You wish.'' Fluisterde ze waarna ze haar lippen naar de zijne bracht en vervolgens in zijn lip beet, zacht. Ze knipoogde nog naar hem voordat ze zijn lippen weer op de hare voelde. ''Oh mister, I can play it much better. Why not let's do this the fun way?'' Plagerig liet ze hem langzaam los om vervolgens heupwiegend de kroeg uit te lopen. Haar blonde krullen dansten op haar rug terwijl ze naar de weg liep. Haar topje bracht ze een stukje naar beneden waardoor het randje van haar kanten bh te zien was. (Elena's lift truc) Ook bracht ze haar krullen naar ene kant van de weg en deed ze haar duim omhoog, net op het moment dat er een zwarte auto langs kwam rijden. langs kwam rijden met twee jongens erin. ''One for both of us.'' Fluisterde ze zodat Stefan het hoorde. ''What's up blondie?'' hoorde ze één van de jongens zeggen. ''Do you want a ride?'' hoorde ze de ander zeggen. ''I would love to.'' Zei Amaia overdreven, waarna ze op haar hakken naar de jongens toe trippelde. ''Where do you want to go?'' De jongen die haar net blondie had genoemd, bekeek goedkeurend haar lichaam. Op dat moment was ze al ingestapt en boog ze zich vanop de achterbank naar voren. ''Do you boys wanna have some fun?'' De aders onder haar ogen verschenen. ''What..'' De jongen die reed wilde uit de auto stoppen, maar in vampiersnelheid deed ze de auto op slot. ''Not today.'' Fluisterde ze voordat ze zich naar de jongen boog. ''Break his hand.'' Beviel ze de jongen. ''What?'' schreeuwde de andere jongen. De jongen die ze had bevolen boog zich naar voren en ze leunde grijnzend achterover, genietend van het geluid van de schreeuwende jongen toen zijn hart werd gebroken. ''Come on boy, don't cry like a little baby.'' Zong ze. Vervolgens boog ze zich weer voorover en knipoogde ze naar de jongen wiens hart was gebroken. ''Now you can watch me kill this little friend of yours while you are crying about your broken hand.'' Amaia grijnsde voordat ze haar tanden in de nek van de andere jongen zette en hem leegdronk. Zijn bloed proefde geweldig. Toen ze klaar met hem was haalde ze het auto van het slot, opende ze de deur en gooide ze de dode jongen naar buiten. De jongens wiens hart was gebroken staarde haar echter met grote ogen en trillend aan. ''Oh come on cutie, don't be scared. Or do you want me to break your other hand as well?'' Zogenaamd lief glimlachte ze voordat hij zijn hoofd geschrokken schudde. ''I thought so. Come on, let's go meet my friend. I bet you'll love him.''

''They did?'' De verbazing was in zijn stem te horen, al wilde hij niet zo verbaasd klinken. Hij kon echter niet anders, Kai liet zijn gijzelaars nooit zomaar gaan. De heks en nu ook vampier was echt niet dom, hij was ontzettend sterk en wist precies wat hij deed. Dit was keer op keer gebleken, dus waarom zou hij nu ineens zo'n grote fout begaan? Er zat vast iets anders. Een verkeerde gedachte overspoelde hem. Wat als Elena en Bonnie nu aangevallen waren door Kai? Wat als Kai ze allebeide al vermoord hadden? Hier wilde Damon absoluut niet aan denken, maar ze moesten wel snel terug naar de truck voordat er echt iets gebeurde. Bovendien wilde hij zo snel mogelijk uit dit bos weg, het was te dicht bij de plaats waar Kai Ruby gevangen had gehouden.
''Just stay awake, babe.'' Zei hij waarna hij een korte kus op haar voorhoofd drukte en haar in vampiersnelheid naar de truck had gebracht. In een snel tempo reed hij naar huis toe terwijl hij de gesprekken achterin de truck probeerde te volgen. Elena zat naast hem op de bijrijdersstoel, terwijl Bonnie achterin de auto zat naast Ruby. Elena keek zwijgend uit het raam, waarna hij kort zijn hand op haar bovenbeen legde en daar over heen streelde met zijn duim. Haar ogen richtte ze op zijn gezicht en haar mondhoeken trokken een stukje omhoog, terwijl hij ook naar haar glimlachte, maar niet van harte. Hij wilde Elena geruststellen, maar wilde ook niet dat Ruby hen niet zou zien. Doordat hij een blik in de achteruitkijkspiegel wierp om te zien hoe het met haar ging, vervaagde Elena haar glimlach. Dat kon hij zien vanuit zijn ooghoeken. Zachtjes zuchtte hij voordat hij de auto op de oprit reed en uitstapte.
Later die avond, toen Ruby had gedoucht, liep hij de badkamer binnen met een shirt in zijn handen. Zijn ogen gleden echter over de vele littekens en wonden die haar huid sierden. Zachtjes beet hij op zijn onderlip, het deed hem pijn om haar zo te zien. Dit verdiende ze niet, hij had haar zoals gewoonlijk weer in de problemen laten komen. Ruby had echter niet zoveel zin in hem en snauwde hem eerst af voordat ze zich op zijn bed liet zakken. Damon had haar in zijn eigen slaapkamer laten slapen omdat hij haar een bekend gevoel wilde geven, ze hadden hier toch vaak samen geslapen. Ja, hij kon er wel omheen gaan draaien, maar dat had geen zin in. ''I guess I'll go now.'' Zei hij nadat hij haar had bekeken. Hij wilde weg lopen, totdat hij haar stem hoorde. ''I'll stay if you want me to.'' Een beetje bedenkelijk keek hij nog naar haar voordat hij naar haar toe liep. Haar zo zien deed hem pijn, dus ging hij naast haar zitten op het bed. Even twijfelde hij, maar toen opende hij zijn armen. ''Come on, babe.'' Zei hij met een schorre stem voordat hij zijn armen om haar heen sloeg. Het leek alsof ze wel behoefte had aan een knuffel.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Wie had ooit gedacht dat ik blij zou zijn om Damon Salvatore te zien? De man die mijn zusje van haar leven heeft beroofd, maar toch mijn aller grootste liefde is? "I don't know, my chains suddenly broke.. I took my chance and ran, but I was so scared that you'd go to him and fight him." zeg ik dan zacht,  maar laat hem dan voorzichtig log. "God Damon, I've never felt so weak before.' mompel ik dan zacht, maar voel dan hoe hij me in een soepele beweging optilt. De pijn in mijn lichaam wordt voor een seconde erger, maar al gauw voel ik dan hoe ik in een auto wordt gelegd, waarna deze in beweging komt. Nog steeds heb ik Damon vast, bang dat hij me los gaat laten. "Is she okay?' hoor ik dan een onbekende stem vragen, waardoor ik mijn ogen open. "I've been better." geef ik haar dan als reactie, maar voel dan mijn bloeddorst toenemen. De aders onder mijn ogen beginnen dan ook zichtbaar te worden, waardoor ik mijn ogen sluit. "Damon?" vraag ik dan ook zacht, maar hoor dan het meisje praten dat ik niet ken. "There are bloodbags in the cooler, Damon. Give her something. Her body can't handle that right now." Met tegenzin neem ik het dan aan, wetende dat ik bloed binnen moet krijgen voor mijn herstel, maar het bloed uit de donatiezakken is altijd zo verschrikkelijk qua smaak. Binnen enkele minuten heb ik dan vier leeggedronken, waardoor ik de rust in mijn lichaam voel ontstaan. De honger is afgezwakt, waardoor er ruimte is gemaakt voor de pijn die ik voel. Ietwat stijf stap ik dan met moeite uit de auto vandaan, maar voel dan hoe het meisje me vast pakt. "Let me help you. I'm Bonnie, by the way." hoor ik haar dan zeggen, waarna ik knik. "Thanks." mompel ik dan nog, maar laat me mee naar binnen nemen, waar ik de trap op wordt geholpen. 
Na een douche te hebben genomen wordt ik geconfronteerd met mijn eigen spiegelbeeld, waar ik erger van schrik dan ik verwacht had. Mijn lichaam heeft er meer littekens bij gekregen, maar ook is er plaats gemaakt voor meer wonden. Zwijgend verbind ik deze, maar zoek al gauw steun bij de wasbak. De voetstappen die ik aan hoor komen herken ik maar al te goed, waardoor ik mijn ogen sluit. "You shouldn't see me like this." zeg ik dan niet al te vriendelijk, maar trek gauw het shirt van Damon over mijn hoofd heen, zodat mijn bovenlichaam bedekt wordt. Met tranen in mijn ogen loop ik langs hem, maar laat me al gauw op het bed zakken. Voordat Damon dan echter de slaapkamer uit kan lopen bedenk ik me. "Wait. Will you stay with me?" verzucht ik dan ook, hopend dat ik niet al te bot op hem gereageerd heb. Het bed waar ik in lig ruikt naar Damon, waardoor ik vermoed dat dit ook echt zijn eigen bed is en niet een logeerbed.

Terwijl onze tongen met elkaar spelen kan ik niets anders doen dan genieten van het moment. Genieten van de vrouw die op mijn schoot zit en genieten van de mensen die de tijd van hun leven hebben. Na een tijdje verbreek ik het contact tussen onze lippen, waarna ik haar met een speelse glimlach aankijk. "Told you that we would be fun." grijns ik dan ook, gevolgd door een glas whiskey dat ik achterover sla. "The deadliest couple to be alive." zeg ik dan ook lachend, waarna ik opsta en haar lichaam al gauw ondersteun. Een rondje draai ik met haar in mijn armen, waarna ik haar langzaam naar beneden laat zakken. "God, you're so gorgeous." verzucht ik dan ook, streel haar gezicht kort met mijn hand en druk een kus op haar lippen. "I'm a lucky man." glimlach ik dan ook, maar laat haar voorzichtig los. "I'll be right back, okay? Don't move." Ik druk een kus op haar haren, waarna ik het achterste deel van de kroeg verlaat.
Eenmaal buiten voel ik de koele wind tegen mijn huid blazen, maar leun tegen de muur aan. Er is een klein stemmetje in mijn hoofd dat me vraagt wat ik hier doe, maar aan de andere kant heb ik de tijd van mijn leven samen met een adembenemende vrouw. Zodra er een vrouw op me af komt gestapt richt ik mijn ogen op haar, maar voel al gauw haar hand tegen mijn borstkas aan. "Looking for some fun?" vraagt ze dan ook, wat ervoor zorgt dat er een glimlach op mijn gezicht ontstaat. "Yeah. Why don't you come and join me?' vraag ik haar. De deur van de kroeg open ik voor haar, waarna ik haar hand vastneem en mee naar het achterste deel van de kroeg neem. Mijn ogen richt ik op Amaia bij binnenkomst, maar trek de vrouw dan dicht tegen me aan. "Just have fun, let go and let it happen." fluister ik nog, voordat ik mijn tanden in haar hals zet. Gulzig drink ik het bloed, maar voel haar lichaam dan verslappen na enkele minuten. Ik laat haar dan los, kijk toe hoe ze neer valt en veeg mijn mond schoon met de rug van mijn hand. "Jealous?' vraag ik dan ook rustig maar sla mijn armen rond het lichaam van Amaia. "She tasted real good.. you should drink too." grijns ik, waarna ik een kus op haar zachte lippen druk.

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Dat Rebekah een zwaktepunt van Marcel was, was direct te zien. De blik in zijn ogen toen Stefan toestemde dat hij inderdaad het bed had gedeeld met de gevaarlijke blondine, was goud waard. Amaia vond dit niets anders dan amuserend. Ze had haar sensatie nodig voordat ze hun hoofden eraf hakte of voordat ze haar tanden langzaam maar zeker in hun nek zette en hun bloed eruit zoog. Marcel leek het echter allemaal niet zo amuserend te vinden, hij kon waarschijnlijk niet wachten totdat de twee rippers weer zijn stad zouden verlaten. Helaas voor hem kon dat nog wel een tijdje duren. Zij was hier namelijk nog lang niet klaar. Ze wilde niet deze stad verlaten zonder dat mensen haar naam kenden, zonder dat mensen met een blik van afschuw op hun gezicht naar haar keken als ze door de straat liep. Ze wilde dat mensen bang voor haar waren, dat ze wisten wat voor ripper ze was en dat ze wisten dat ze uit de buurt van haar moesten blijven. Helaas zouden ze toch niet sneller dan haar zijn en zou ze hen gewoon kunnen vermoorden. Bovendien had deze stad overduidelijk wat opschudding en sensatie nodig, het leek wel een dooie boel hier. Dooie boel ha, snap je m. De laatste keer dat ze hier was geweest was misschien wel honderd jaar geleden, maar zo erg kon het toch niet veranderd zijn? Klaus was toen inderdaad nog de heerser van de stad geweest, iets wat misschien ook wel uit had gemaakt, maar volgens haar had Marcel altijd al een beetje hetzelfde gedacht als Klaus. Hij zag de hybrid als zijn grote voorbeeld – al bleek dit de laatste wel een beetje veranderd te zijn. Zo erg interesseerde ze zich er ook niet voor, ze wilde gewoon deze stad wakker maken en ze eens laten zien wat echt plezier maken was.
''Marcel.'' Herhaalde Amaia zijn woorden, misschien een beetje plagerig. Ze had hem door. Hij was aan het verliezen en dit had hij zelf ook door, dus gedroeg hij zich alsof hij ze zelf had uitgenodigd. Ha, liet haar niet lachen. Hij had een gruwelijke hekel aan de 'jonge'dame met haar blonde krullen. Zijn volgende woorden klonken haar echter als muziek in de woorden. Zo zag je maar hoe makkelijk hij te beïnvloeden was. ''That's great, Marcel. You're such a great host.'' Ze likte het laatste beetje bloed van haar vingers af en knipoogde. Op vampiersnelheid verdwenen Stefan en Amaia de bar in, waar ze de tijd van hun leven hadden. Hij regelde het zo dat ze onbeperkt drankjes hadden en dat de mannen en vrouwen van elkaar aan het genieten waren. ''Naughty little ripper of me.'' Fluisterde ze met een ondeugende glimlach rondom haar mondhoeken. Ze liet zich gewillig op zijn schoot trekken en drukte toen ook hongerig haar lippen op de zijne.

Misschien kwam het ergens ook wel als een verassing voor hem dat Bonnie überhaupt had ingestemd om hem te helpen, vooral omdat ze nu eenmaal geen vriendin van Ruby was. Wel een vriendin van Elena, trouwens, en die deed er alles aan om ervoor te zorgen dat hij zich gelukkig voelde, dus misschien lag het daaraan. Ze had Damon hoe dan ook geholpen. Eerst had ze geluisterd hoe hij met wilde gebaren en een woedende uitdrukking op zijn gezicht had uitgelegd waarom ze Ruby moest redden en waarom ze Kai moesten vermoorden, maar daarna was ze voorzichtig, maar zeker, gaan instemmen met zijn plan. Het zat nu eenmaal zo dat Kai van vrijwel iedereen magie kon opnemen, maar dat hij ook een vampier was. Hij was hierdoor een ontzettend gevaarlijk wezen wat iedereen kon uitschakelen, als hij het wilde, en iets vertelde Damon dat dit precies zijn plan was. Hij begon dan misschien nu met de oudste Salvatore, maar hij zou ook sowieso Bonnie met hem meetrekken. Bonnie had Kai's excuses nooit geaccepteerd en had hem zelfs in zijn rug gestoken. Niet letterlijk, maar wel met haar gedrag. Kai had een gruwelijke hekel aan Bonnie en zag niets liever dan haar falen. Misschien was dat ook wel een reden, dat Bonnie Kai dood wilde hebben, net zo erg als dat Damon dat wilde.
Ze waren zo snel als ze konden in zijn truck naar de plek gereden waar Bonnie Ruby had gevonden met haar zoekspreuk. Het was een krachtige spreuk geweest en er was dan ook een bloedneus bij ontstaan, maar ze had hen verzekerd dat het prima was. Elena wilde ook persé mee. Hoe erg Damon ook had geprobeerd om haar over te halen om thuis te blijven, ze bleef volhouden dat ze er bij wilde zijn. Ze wilde helpen om diegene te bevrijden die haar had geholpen te ontsnappen, of zo. Het was een lastig verhaal.
De tranen sprongen bijna in zijn ogen toen hij het gebouw zag waar Ruby waarschijnlijk in zat. ''She's not in the building anymore.'' Zei Bonnie snel toen hij de deur van de truck opende en met een plof op het asfalt terecht was gekomen. Hij draaide zich met een rare blik om naar de heks tegenover hem, die haar schouders ophaalde. ''I don't feel her energy anymore. I think she left the building. Try searching in the woods while I go take care of Kai.'' Zei Bonnie. ''No way.'' Zei Damon direct. ''You can't go out there on your own, Kai will kill you in a second.'' Het was niet zo alsof hij weinig vertrouwen in zijn beste vriendin had, maar ze zou sowieso vermoord worden. Kai was veel sterker dan haar en hij had bovendien ook nog een appeltje te schillen met haar. ''Elena can come with me.'' Zei Bonnie. ''Elena?'' Damon begon hard te lachen, spottend. Het was alles behalve een gemeende lach. ''She's a fucking human, Bonnie. She can't help you. You either come with me or you either stay in this truck.'' Bonnie was overduidelijk aan het twijfelen, maar knikte na een tijdje. ''Alright. I'll stay in the truck. But if he comes to me, I'll kick his butt. Alright?'' Eigenlijk was hij het daar niet mee eens, maar hij knikte wel. Het was alsnog beter dan als dat ze het gebouw in zou gaan en zou proberen Kai te vermoorden. Het was duidelijk dat ze uitgeput was van haar heftige zoekspreuk aangezien Kai wel zijn best had gedaan om Ruby te verbergen en als ze daarbinnen nogmaals haar magie zou gebruiken, zou het haar dood worden. ''Okay, Elena. Stay with Bonnie.'' Elena opende haar mond om iets te zeggen, maar sloot die wijselijk toen ze Damons blik zag. ''Alright, I'll stay with her.'' Ze sloeg haar armen om hem heen en drukte een kus in zijn haren. ''I love you, Damon.'' Fluisterde ze. Hij twijfelde even, maar hoorde toen geluiden uit het bos komen en verdween op vampiersnelheid. Ruby was belangrijker op dit moment. Belangrijker dan 'ik hou ook van jou' tegen Elena zeggen.
Daar zag hij haar zitten. Of in ieder geval, hij dacht dat het haar was. ''Ruby?'' vroeg hij dan ook voorzichtig. Toen hij haar reactie zag, wist hij het zeker. Ja, dat was Ruby. ''You're here. Thank god.'' Fluisterde hij terwijl hij haar overeind hielp en zijn armen stevig om haar heen sloeg. ''I missed you so much.'' Dat was geen leugen. Hij besefte zich ineens hoeveel hij haar had gemist en hoeveel hij haar nodig had. Hij had meer plezier met haar, haalde meer uit zijn leven met haar. Ja, het was waar dat Elena een betere invloed op hem had, maar Ruby was anders. ''Let's go take you home, before Kai arrives. Did he let you go or something?'' Dat klonk niet als iets voor Kai om te doen.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

"I'm coming to get you." Woorden die me enerzijds gerust stellen, maar anderzijds de stuipen op het lijf jagen. Al deze tijd is het nog niet tot een confrontatie tussen Kai en Damon gekomen, maar om heel eerlijk te zijn wil ik ook niet zien hoe dat eruit ziet. Echter kan ik me hem als enige voorstellen die me uit deze situatie weet te halen, deze hele oncomfortabele situatie. De kettingen beginnen in mijn polsen te snijden en mijn benen beginnen te verzuren door het gewicht dat ik op mijn tenen plaats. Nogal luidruchtig pak ik dan de kettingen opnieuw vast, om mijn grip te kunnen verbeteren. Een koude windvlaag komt dan echter de kerker in, waardoor er kippenvel op mijn beschadigde huid ontstaat. "Please, please hurry Damon." fluister ik dan ook zacht, maar voel dan plotseling hoe ik val. Met een doffe klap kom ik op de grond terecht, maar besef me al gauw dat dit mijn enige kans is. Met pijn in mijn lichaam en ook zeker veel minder soepel dan het had gekund begin ik mijn weg te banen door het huis, maar blijf dan voor een moment bij de voordeur staan. Wat als dit een val is? Ja, maar dood ga je toch, spookt er dan door mijn hoofd heen, waarna ik zo snel als ik kan richting de bosrand begin te lopen.
Voor mijn gevoel ben ik dan al uren aan het lopen, maar laat me uitgeput neerzakken bij een beekje. Met moeite ga ik door mijn knieën maar begin dan het bloed van mijn polsen af te spoelen. Doordat ik uitgeput ben duurt het langer voordat mijn lichaam begint met helen, maar ik heb al wel opgemerkt dat mijn been is gestopt met bloeden. Ik laat me dan zakken zodat ik gewoon op de rots zit en haal een hand door mijn haren heen. Ik voel me vies, diep ongelukkig en ben als de dood dat Damon straks bij Kai voor de deur staat terwijl ik hier ben. Ik besluit dan nog wat van het koude water in mijn gezicht te plensen, in de hoop dat dit de viezigheid iets van mijn hoofd verwijderd. Het hemd dat ik aan heb trek ik dan ook uit, om de wonden aan mijn bovenlichaam te onderzoeken. Er zitten een heleboel lelijke wonden, maar dan valt mijn oog op de tatoeage die onder mijn beha op mijn ribbenkast staat. Gelukkig is die ongedeerd gebleven. Het hemd maak ik dan vochtig, waarna ik het bloed van mijn lichaam begin te verwijderen, maar merk dat dit me erg veel moeite kost. Mijn jas trek ik dan ook dicht rond mijn lichaam, waarna ik me schuil houdt tussen een rotsenpartij in. Zonder dat ik het door had is het begonnen te regenen, waardoor ik volledig doorweekt begin te raken. Voor het eerst in jaren voel ik me kwetsbaar. Voor het eerst in jaren voel ik me volledig alleen. De pijn die door mijn lichaam gaat zou genoeg zijn om een jongere vampier kermend op de grond te doen vallen, schreeuwend dat het moet stoppen. Maar ik ben altijd iemand geweest die pijn niet wil onderkennen, niet wil laten zien dat ik pijn heb en al helemaal geen hulp wil van mensen.
"Ruby?' hoor ik dan plotseling een stem zeggen, waarna ik mijn ogen open. "Damon." Voor het eerst in tijden kan ik opgelucht ademhalen en laat me dan ook overeind helpen. Ik sla mijn armen om hem heen, waarna ik mijn hoofd tegen zijn borstkas drukt. "God, I never imagined seeing you again." verzucht ik dan en knipper een paar opkomende tranen weg. Damon is degene die op dit moment stabiel staat, want dat doet me beseffen dat ik aan het trillen ben op mijn benen.

Het uitdagen van vampieren is iets wat ik de laatste jaren amper heb gedaan, meestal is mijn broer Damon degene die vijanden maakt. Waardoor ik er ook weer bij betrokken wordt, want ja. Ik ben ook een van de gebroeders Salvatore. Jaren lang heb ik al met dat soort verwijten te maken. Dat ik mijn broer niet in de hand heb. Nee, maar wie heeft dat wel? De enige mensen die ook maar enige invloed op heb hebben of hebben gehad in zijn leven zijn vrouwen geweest. Katherine en Ruby. Katherine en Ruby haalden allebei het slechtste in Damon naar boven, maar in tijden van nood liet hij ook zien dat hij selfless kon zijn. Anderen op nummer een zetten. En op dat soort momenten zie ik stukjes van de oude Damon terug. Van mijn broer. En nu? Nu is het zijn beurt op mij te redden. Om mijn vijanden te verslaan.
"You're right. I did sleep with her.' grinnik ik zachtjes, maar voel de ogen van Marcel dan op mijn lichaam branden. Veel doet het me niet, maar ik begin aardig geïrriteerd te raken door de jongere vampiers die denken dat ze de wereld aan kunnen. Echter lijken ze zich te bedenken doordat ik het hart zonder enige moeite uit de borstkas van de jongeman heb gerukt. Grijnzend luister ik dan naar de prachtige blondine, maar kan het niet laten om mijn hand op haar middel te laten rusten. "Amaia." hoor ik Marcel dan radeloos zeggen, waarna ik grinnik. "There's no way of persuading her, Marcel. Believe me. This woman could destroy your world." Met een zekere vorm van bewondering kijk ik naar Amaia, wetende dat ze Marcel zou vernietigen met elk stukje kracht dat ze in haar lichaam heeft. "You guys chose the perfect timing to come to New Orleans.." hoor ik Marcel dan zeggen, waarna ik mijn blik op hem richt. "It's the evening before Mardi Gras, so there will be a lot of partying going on." zegt hij, duidelijk met tegenzin. Een grijns verschijnt dan ook rond mijn lippen, waarna ik knik. "Well, thank you for your warm welcome, Marcel. You'll hear from us, I'm sure of it." Met die woorden neem ik Amaia met me mee op topsnelheid, waarna we midden op een straat eindigen.
Hier en daar lopen al wat jolige mensen door de straten heen, wat me doet grijnzen. Op de een of andere manier smaakt bloed nog beter op het moment dat er alcohol in zit. Ik trek haar dan ook mee een bar in, loop door naar het privé gedeelte en zorg er voor dat de barman ons onbeperkt drankjes brengt. De vrouwen die op het podium dansen doen me grijnzen, maar al gauw heb ik het zo gespeeld dat de vrouwen met mannen aan het dansen, zoenen en lachen zijn. Een brede grijns rust rond mijn lippen, waarna ik het zoveelste glas bourbon achterover tik. "Get your pretty ass over here." grijns ik dan ook, plaats mijn handen op Amaia haar heupen en trek haar bij me op schoot, zodat ze met haar gezicht naar me toe zit. Haar kin neem ik dan ook vast, waarna ik mijn lippen op de hare plant.

 

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Marcel en Amaia kenden elkaar lang geleden al. Ze had destijds een goede relatie met Klaus, die nooit van haar zijde leek te wijken. Midden in de nacht gingen ze dan samen op moordtocht en lieten ze weer stapels met lijken achter in de stad, waardoor iedereen bang was. Ze hielden ervan. Enkele weken daarna leerde Klaus Marcel kennen, een jongen die verwaarloosd en mishandeld werd door zijn bloedeigen vader. Klaus had zichzelf de rol als vader aangesteld en begon voor de jongen te zorgen, samen met Elijah. Elijah mocht Amaia niet helemaal, hij vertrouwde haar niet en zijzelf vond altijd dat hij het recht hiertoe had, maar hij had haar wel altijd met respect behandeld als de nobele man die hij is. Al met al was Elijah dan ook niet haar minst favoriete Mikaelson, nee zeker niet. Rebekah, de jongedame die later ook nog eens een affaire met Marcel kreeg, mocht haar ook écht niet. Dit had ze zo vaak duidelijk gemaakt, maar Klaus verzekerde haar dan altijd dat de Spaanse blondine de liefde van zijn leven was en dat hij geen commentaar duldde. Oh, wat had ze hem betoverd met haar charmes.
Ondanks alles had Amaia Marcel nooit slecht behandeld. Nee, zelfs met haar menselijkheid uit had ze nooit de drang gehad om hem te vermoorden, om haar tanden in zijn nek te zetten en al het bloed uit hem te zuigen om hem vervolgens dood achter te laten voor Klaus om hem te vinden. Want misschien, héél misschien had ze toen wel sympathie laten zien. Ze hield enkel altijd stug vol dat zij dit niet deed, waardoor Klaus altijd begon te lachen. Klaus.. De man die ieder jaar weer haar hart een stukje sneller liet slaan, gevoelens waarvan ze dacht dat ze die niet had. Hij was haar eerste keer, daar viel niet om heen te draaien. Ze was altijd binnen in de villa van madame Sahores geweest en had dus nooit echt een andere jongen gezien. Hij stal haar eerste kus, haar maagdelijkheid.. Hij had haar volledig in zijn macht, totdat Elijah haar veranderde in een vampier. Toen ging het vuur in haar aan, kwam de innerlijke ripper tevoorschijn. Er was geen houden meer aan, ze ging los en doodde alles wat ze niet interessant of leuk vond. Al gauw kreeg ze een beruchte naam, een naam die ze tot aan de dag van vandaag nog steeds had. Iedereen was dan ook verbaasd toen ze met haar typische grijns in een prachtige jurk op het Mikaelson bal was verschenen. Klaus kon ook zeker aan dat lijstje toegevoegd worden, hij was al net zo verbaasd als iedereen maar had wel laten weten dat hij het leuk vond dat ze terug was. Helaas had hij het wat minder leuk gevonden toen hij haar enkel en alleen maar in een shirt van Stefan aan had getroffen in huize Salvatore. Nou ja, helaas voor hem. Zij had de tijd van haar leven en was vrij zeker dat Stefan dat ook had. Want wat was er nou leuker dan op moordtocht gaan over de hele wereld?
''He's right.'' Amaia woelde met één hand door haar krullen heen en knipoogde naar een jonge vampier die haar met grote ogen aankeek. ''I find New Orleans a little bit boring. What did you do, Marcel? I thought this was an adventurous town, but guess I was wrong. We should spice it up a little, Stefan. What do you think?'' lachte ze. ''Yes, Rebekah. Your dearest Rebekah. Didn't you sleep with her, Stefan? That crazy little girl.'' Amaia begon hard te lachen en Marcel schonk haar een dodelijke blik toe. ''Oh, if only looks would kill.'' Ze grinnikte en likte langs haar lippen toen Stefan een lange kus in haar nek drukte. Haar lach werd alleen maar luider toen jongere vampiers hen aan probeerden te vallen en Stefan er eentje vermoordde. ''Think again, Marcel. We will kill your entire vampire clan if you try to stop us. You know what I'm capable of. Now Klaus might be your family, but you're not my family and I won't treat you like my family. You're lucky I didn't kill you yet, so shut the hell up and don't try to stop me or I will kill your entire town, starting with you.'' Ze prikte in zijn borst voordat ze zich omdraaide, haar krullen waaiden met haar mee. ''So, is there a good party going on?'' grijnsde ze.


Als hij Elena was, was hij allang bij hemzelf weggegaan. Damon had nauwelijks aandacht aan haar besteed terwijl ze wel zijn vriendin was. Hij had alleen maar na gedacht over zijn ex-vriendin die door een of andere psychopaat was opgesloten, die ook nog eens een heks was. Kai was misschien niet de aller slimste, hij wist heus wel hoe hij mensen moest pijnigen en hoe hij net zo lang door kon gaan totdat ze zouden breken. Hij wist niet hoe Ruby er aan toe was en dat deed hem pijn omdat hij nog steeds ontzettend veel om haar gaf. Hij had gedacht dat ze de liefde van zijn leven was en hij had het dan ook ontzettend verpest toen hij haar zus had vermoord, denkend dat het gewoon een snelle snack was voor naar Ruby toe. Dit kon Damon haar dan ook niet kwalijk nemen; hij was zelf ook woedend geweest als hij Stefan dood had gevonden in een steegje en als hij erachter was gekomen dat zijn partner diegene was die hem had vermoord.
Elena leek het allemaal echter niet te begrijpen. Het enige waar ze aan kon denken was hun relatie, iets waar hij op dit moment echt niet aan dacht. Hij had al meerdere plannen in zijn hoofd bedacht, had al over zoveel dingen nagedacht en iedere keer weer bleken het plannen die toch nooit zouden werken. Het enige wat hij nog dronk was bourbon, zijn lifesafer. Dat was niet alleen wat ervoor zorgde dat hij bij zinnen bleef, ook Elena was zijn lifesafer. Ze was het enige wat hem op het goede pad hield en hij zou het echt niet kunnen verdragen als ze hem juist op dit moment zou verlaten. Dan had hij niets meer over en dan zou hij er echt klaar mee zijn. Stefan zat geen idee waar maar aangezien hij met die blondine was kon het echt niet goed zijn, Enzo en hij spraken elkaar niet zoveel meer, Bonnie en hij spraken elkaar ook veel minder en Ruby zat dus ook geen idee waar maar in handen van Kai, wat dus ook echt niets goeds kon betekenen. Hij kon Elena niet niet hebben.
De minachtende stem van Kai maakte Damon woedend. Goh, wat haatte hij hem toch. ''You're not fine and I'm coming to get you.'' Zei Damon terwijl hij zijn vuisten balde. Elena keek hem met grote ogen aan en pakte zijn vuist beet, die hij langzaam aan los ziet. Rode vlekjes waren zichtbaar op zijn handen en voorzichtig drukte ze er een kus op. Hij sloot zijn ogen voor enkele seconden voordat hij weer reageerde op Kai's woorden. Zijn ogen werden groot toen hij haar gegil hoorde en hij beende kwaad in het rond, waardoor Elena hem geschrokken losliet. ''Are you okay?'' stamelde ze, maar hij negeerde haar. ''Kai, I'm going to kill you and make sure you burn in hell. You won't be safe when I find you.'' Snauwde hij. ''Come and get me then, time is ticking Damon. Bye, bye.'' Hij begon hysterisch te lachen voordat hij het telefoongesprek beëindigde. Damon rolde met zijn ogen en belde als een gek Bonnie, die een beetje verbaasd opnam. ''What is going on, D?'' vroeg ze. ''Come over, now. We're going to kill Kai once and for all.'' Zei hij enkel voordat hij weer ophing. Hier ging Kai niet mee weg komen, no way.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Met een gerust hart kan je zeggen dat de dagen die ik hier zit niet makkelijker worden. Waar ik me in eerste instantie nog kapot kon ergeren aan Elena, ben ik nu volledig alleen. Uiteraard komt Kai af en toe om het hoekje kijken om me lastig te vallen, maar tot nu toe is het voornamelijk fysiek geweest. Iets wat ik redelijk gewend ben, aangezien dit niet mijn eerste keer is dat ik door iemand gevangen ben genomen. Maar ik ben bang dat Kai er binnenkort achter gaat komen dat ik mentaal zwakker ben, helemaal omdat ik nu dagen zonder bloed zit en ik weet dat Elena bij de liefde van mijn leven is. Zou Damon zich überhaupt zorgen maken? Of is hij met de noorderzon vertrokken? Bij dat beeld kan ik me alleen maar voorstellen dat hij Elena met zich mee heeft genomen om nog een lang en gelukkig leven te leiden. Mijn ogen open ik zodra ik de eikenhouten deur open hoor gaan, maar zodra ik zie wie er in de deuropening staat vult mijn lichaam zich gelijk weer met woede. "Wow. Calm down sugar. You're only going to hurt yourself this way and I'm the only one that can do that." hoor ik Kai zeggen, waardoor de aderen onder mijn ogen zichtbaar beginnen te worden. "You should keep your hands to yourself Kai. When I get my hands on you I will break your fingers, one by one." grom ik hem toe. Ik kan het geduld niet meer opbrengen om hem gewoon zijn gang te laten gaan, ik wil het liefste zijn hoofd van zijn romp rukken. "Shh, Ruby.. For such a strong woman, you don't know when to shut up." Een pijnscheut trekt dan ook door mijn hele lichaam, wat er voor zorgt dat ik naar adem hap. Zodra ik mijn adem weer heb gevat voel ik hoe Kai de kettingen die ik rond mijn polsen heb los begint te maken en deze vervangt door touwen, wat ontzettend begint te branden. "Let's call your lover, shall we? I'm sure he's missing you very much, or having some alone time with Elena.." De achterbakse grijns die rond zijn lippen staat zint me niet, maar de pijn die ik nu voel gaat me echt te ver.
"Hi, Damon. Did you miss me? I'm sure Ruby loves you. Ruby, dear, did you miss Damon?' hoor ik Kai dan vragen waardoor een schreeuw over mijn lippen rolt. "Go to hell." weet ik dan ook uit te brengen, doelend op Kai. "Damon, don't listen to him. I'm fine." zeg ik dan ook rustig, maar hoor dan ook zelf mijn stem breken op het einde. "Oh, you're fine? Let's change that, sugar." hoor ik Kai dan zeggen, waarna hij een mes pakt en dit in mijn bovenbeen steekt. Een gepijnigde gil rolt over mijn lippen, waarna ik met mijn handen naar het lemmet van het mes grijp. "Time is ticking for your beloved Ruby, Damon. I'll just make her pay for all of your sins. Make sure she suffers a lot, slowly torture her to death." Mijn ogen laat ik naar Kai glijden, maar helaas voor mij zie ik daar geen enkele twijfel in. Hij lijkt vastbesloten om me te doden, me te laten boeten voor iemand anders zijn zonden. De touwen maken dan ook weer plaats voor kettingen, die hij aan een haak vast maakt. Langzaam word ik omhoog getakeld, totdat ik net met mijn tenen de grond kan raken. Met mijn handen probeer ik zo goed mogelijk de kettingen vast te pakken om mezelf steun te geven, maar het bloed blijft over mijn been stromen. "Damn it." vloek ik dan ook zacht, waarna ik mijn ogen sluit. Is dit dan echt mijn einde?

Met genoegen heb ik de verhalen aangeluisterd die Amaia mij heeft verteld over Marcel, over haar tijd samen met de familie Mikaelson en haar tijd in New Orleans. Maar daadwerkelijk in New Orleans zijn met de blondine schetst een heel ander beeld. Het lijkt wel alsof de mensen niet eens weten wie ze is. Enkele vampieren duiken een zijstraat in, maar dat zou ook aan mij kunnen liggen. Al met al heb ik hier niet een hele goede indruk achtergelaten, al helemaal niet bij Marcel. Altijd heeft hij een grote liefde gehad voor Rebekah en laat dat nu eens de vrouw zijn waarmee ik naar bed ben geweest, in zijn afwezigheid. De arme blondine was toen dertijd zo gebroken, opzoek naar aandacht en fysiek contact.. En dat heb ik haar gegeven. Maar dit alles zorgt ervoor dat ik weet dat we niet hartelijk ontvangen zullen worden door de rechterhand van Klaus. De woorden die de jonge vampier uitspreekt doen me grijnzen, wetende dat Amaia niet over zich heen laat lopen en het als een grote belediging ziet dat ze voor een new born aan wordt gezien. Rustig draai ik me om zodra ik Marcel hoor naderen, maar kan het niet laten om naar Amaia te kijken zodra ze het bloed van haar vingers likt. God, deze bloedmooie vrouw wordt mijn ondergang. "We missed you both so much.. And we figured your town was a little too serene, with the Mikaelsons being in Mystic Falls.. So we thought we'd pay you a visit, just to chat for a bit." zeg ik met een serieuze blik in mijn ogen, maar zie Marcel dan naar Amaia kijken. "Isn't she the prettiest woman you've ever seen? Oh right. Never mind. Rebekah is your one and only, right? Too bad you're not her only one." zeg ik met een knipoog en geef hem een klapje op zijn schouder. De woede is hem van zijn gezicht af te lezen, maar op dit moment ben ik niet van hem onder de indruk. Mijn armen sla ik dan ook om Amaia heen, om een lange kus in haar hals te drukken. "Not here Stefan." gromt Marcel dan ook, waarna ik grijns. "Why not? Getting a bit jealous? Oh. I see. Your little ones can't contain themselves. The weak puppets they are." daag ik ze dan ook uit, maar voordat Marcel ze tegen kan houden komen ze op ons af gestormd. Met gemak haal ik een van de jongens neer, ruk zijn hart er uit en gooi het hart neer voor een van zijn vrienden. "What's wrong? Did I scare you?' vraag ik dan terwijl ik mijn handen afveeg aan mijn witte overhemd.

 

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Het geluid van de hakken van haar lange, zwarte laarzen tikten op de stoep en lieten meerdere vampiers omhoog kijken. Een jongen met wat langer haar en een baardje bekeek haar fronsend, maar leek toen pas op te merken wie ze was. Zijn donkerbruine ogen werden groot en hij wenkte een groepje vampieren, wat dreigend op haar af kwam lopen. ''Hey guys.'' Zei ze grijnzend terwijl Stefan naast haar stond. ''Where is Marcel, my dearest friend? I would love to see him again.'' Ze plaatste haar handen in haar zij en volgde de bewegingen van de vampier, die overduidelijk een jonkie was. Amaia wist van de handelingen van Marcel; ze zagen toeristen, ze gaven hen hun bloed, ze vermoordden ze en keken wie er het sterkste was. Die mochten blijven. De vorige keer had ze het ook gezien toen ze hier was, alleen had ze toen de plannen over de kop gegooid door midden in de nacht tientallen toeristen te vermoorden zonder hen haar bloed te geven. Deze waren eigenlijk bedoeld als vampieren, maar zoals gewoonlijk had zij haar eigen zinnetje en kon ze het niet laten om door te zetten. En Marcel? Wel, die was allesbehalve blij. Je kon gerust zeggen dat hij blij was toen de Spaanse blondine met een grote grijns op haar gezicht heupwiegend weer uit de stad vertrok, al kende hij haar al sinds hij een klein jongetje was. Ze was toen immers met Klaus samen. Misschien vond hij het ergste nog wel dat hij haar niets aan kon doen omdat ze sterker, sneller en slimmer was dan hem. Bovendien was ze niet te manipuleren, iedereen om wie ze gaf was toch allang dood en ze had haar menselijkheid uitgezet. Alleen Klaus was er nog om wie ze gaf, maar Marcel zou Klaus niet zozeer in het harnas willen werken. Niet nu.
''I bet he doesn't want to see you.'' Zei de jongen die haar minachtend bekeek. ''You're just another new born vampire who wants to work for him. Hopeless girl.'' Hij grijnsde en kreeg gejuich van zijn vrienden toegeworpen, maar Amaia liet het hier niet bij zitten. ''New born vampire?'' Haar stem was kalm, maar als ze kalm was wisten velen dat ze echt boos begon te worden. Haar Spaanse accent was erg duidelijk nu, een accent wat door de jaren heen wel wat weggezakt was, maar op momenten dat ze kwaad was weer doorschemerde. Ze deed een stap naar voren en zag hoe hij haar arm beet probeerde te pakken, maar razendsnel greep ze hem beet, draaide ze hem om en duwde ze hem op de grond. Vervolgens liet ze zich boven hem zakken en greep ze met haar hand in zijn borstkas. Zijn pompende hart lag nu in haar hand terwijl die nog in zijn borstkas zat, iets wat haar een gevoel van macht gaf. ''Who's the hopeless one now huh? Never, ever call me a new born vampire again. You should learn my name, bud. It's Amaia Villar.'' Ze spuugde kwaad naast hem op de grond voordat ze zijn hart weer terug drukte en overeind kwam. De jongen hapte naar adem en begon luid en moeizaam te kuchen. ''Amaia Villar.'' Murmelde hij. Amaia grinnikte zachtjes en keek om zich heen, naar alle vampieren die haar met grote ogen aanstaarden. ''It's her.'' Piepte een blonde jongedame, die verward in het rond keek. ''Miss Villar.'' Hoorde ze opeens een bekende stem achter zich zeggen. De Spaanse blondine draaide zich grijnzend om en zag hoe Marcel op haar af kwam lopen met een kwaad gezicht. ''Hello, Marcel. Missed me?'' Ze likte het bloed van haar vingers af en knipoogde naar de jonge vampier op de grond. ''You're delicious, boy.'' Hij hapte nogmaals naar adem en een lach verliet haar mond. ''You should learn your new ones about the dangers of the world, Marcel. They thought I was a new born.'' Afkeurend klakte ze met haar tong en ze beet op haar onderlip voordat ze naar Stefan knipoogde, als teken dat het allemaal wel goed zat. ''What the hell are you doing here, Amaia? I thought you were gone.'' Siste Marcel enkel. ''You should know better, Marcel. I will never be gone. You've known me since you were a little child, remember? Oh, how much you loved me. It was adorable.'' Ze liep naar Marcel toe en streelde met haar vingers over zijn wang. Hij was duidelijk verbaasd door haar aanraking, ze voelde hem rillen onder haar vingers.

Een tijdje was verstreken. Een moeilijk tijdje ook, als je het hem vroeg. Ondanks dat het niet lang was, voelde het als eeuwig. Schuld kroop elke dag weer door Damons lichaam en hij vond dat hij er het recht toe had. Hij was nu eenmaal de reden dat Kai zo door het lint was gegaan en dat hij dacht dat het een goed idee was om Elena en Ruby te ontvoeren. Elena zat nu veilig naast Damon op de bank, maar Ruby was er nog steeds niet. Hij werd gek zonder haar, hij wist niet of ze veilig was of niet en als je het aan hem vroeg was het antwoord sowieso nee. Kai was een psychopaat, hij was gek in zijn hoofd en zou er alles aan doen om Damons lange leven verschrikkelijk te maken. Hij wist wat zijn zwaktepunten waren, had eerst gedacht dat Elena zijn allergrootste zwaktepunt was, maar misschien was dit niet wel zo. Misschien was dit Ruby wel, zijn ex-vriendinnetje met wie hij een geweldige tijd had beleefd, totdat hij dacht een gewone onschuldige jongedame te vermoorden. Little did he know. Kai had dit allemaal door en had Ruby ook ontvoerd, maar Elena vrijgelaten. En nu zaten ze hier, op de bank. Er waren weer dagen verstreken, dagen waarin Damon hetzelfde deed, over and over again.
''You should stop stressing, babe. We will find Ruby, I'm sure. Kai isn't as smart as he looks like.'' Zei Elena, die hem op probeerde te vrolijken. Haar zachte hand gleed over zijn gespierde arm heen en gleed op een gegeven moment zelfs onder zijn zwarte shirt door. Haar tedere vingers streelden de blote huid onder zijn shirt, streelden elke spier en zorgden voor rillingen over zijn hele lichaam. Ze hadden geen seks gehad na wat er was gebeurd, iets wat hij erg logisch vond. Hij had er simpelweg geen zin in en Elena had zich al die tijd stilgehouden, iets wat hij knap vond. Hij was allang kwaad geworden als hij haar was. ''No, I won't stop stressing.'' Murmelde hij. Hij greep haar hand een beetje te strak beet, waardoor ze naar adem hapte en haar hand probeerde terug te trekken. Toen Damon dit door had, liet hij haar los en mompelde hij een 'sorry'. ''No, this needs to stop. You're acting like crazy! I know you still love her and that you deeply care for her, but I'm still here. I'm the only one here. You need to treat me like your girlfriend, because that's what I am. Your girlfriend. She isn't your girlfriend, okay?'' riep ze opeens uit het niets, waardoor hij met tranen in zijn ogen opkeek. Hij kon dit niet meer aan. Zonder ook nog maar iets te zeggen, stond Damon op en liep hij naar de drankkast. Hier pakte hij een rond glas uit, een glas wat uit de twintigste eeuw kwam, en vulde deze met bourbon. Zwijgend dronk hij het op en tikte hij met zijn vingers tegen het glas aan. Het was even stil. Finally. Hij had dit echt even nodig.
Helaas leek Elena de hint niet op te pikken, want foeterend kwam ze alweer in zijn gezichtsveld staan. ''I'm so done with you, Damon. It feels like you don't even love my anymore, not how you used to. Do you still love her? Is that it? Is she cuter or is she better than me? Probably not the last one, considering she loves killing people..'' begon ze, maar hij keek haar met samengeknepen ogen aan. ''Okay, thanks for the answer. Is this how we need to end, Damon? Because I'll end things with you, right now. I will leave if you want me to.'' Hij zweeg nog steeds, waardoor ze knikte. ''I see how it goes.'' Een traan gleed over haar wang en ze wou weglopen, maar Damon pakte razendsnel haar arm beet, waardoor ze een gilletje slaakte. ''Don't leave me.'' Zei hij gepijnigd. Elena keek hem recht in zijn ogen aan en knikte. ''Okay, I won't. Just stop thinking..'' Op dat moment werd ze onderbroken door het geluid van zijn telefoon. Verward nam hij de telefoon op, maar zijn verwarring werd nog groter toen hij de stem van Kai hoorde. ''Hi, Damon. Did you miss me? I'm sure Ruby missed you. Ruby, dear, did you miss Damon?''

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Na mijn opmerking houdt Elena zich voor enkele minuten stil, wat mij de tijd gunt om de situatie wat beter in me op te nemen. Elena is vastgebonden met kettingen, die ik waarschijnlijk niet eens los zou kunnen trekken, aangezien ze er hetzelfde uitzien als mijn kettingen. De kamer is klein, en ruikt best muf, alsof het in een kelder is. Mijn rug schuif ik dan ook tegen de muur aan, waarna ik met moeite overeind kom, steunend tegen de muur aan. Er moet nog een addertje onder het gras zitten, het is Kai. Kai onderneemt nooit iets zonder een plan te hebben uitgewerkt.
"He keeps returning here, talking to me. Mentioning I wouldn't be able to take torture for long, knowing that I'm a human. He didn't hurt me though, he just keeps talking about it. About him, his family. He even mentioned Damon, is that who he's after?" begint Elena dan, waardoor ik zucht. "He probably is. They didn't part at the best terms." verzucht ik dan, waarna ik de brunette aankijk. Op dit moment heb ik wel een beetje medelijden met haar, ze heeft hier namelijk niet voor gekozen en is zich er niet van bewust hoe lang de lijst is van vijanden die Damon heeft. Hij kan intens liefdevol en zorgzaam zijn voor de mensen waar hij van houdt, maar de rest kan hem echt niets schelen, wat voor vijanden zorgt.
"Hmm, awake already? You're stronger than I thought you would be, Ruby." hoor ik Kai dan zeggen, waardoor ik mijn ogen op de deur richt. "You've got no idea of what I'm capable off." grom ik hem dan toe, waardoor er een sprankeling in zijn ogen ontstaat. "Fierce, I like it. I understand what Damon saw in you, back in the days." zegt hij dan, wat een reactie uitlokt bij Elena. "Just stop talking and let us out of here." zegt ze, nog net niet stampvoetend. Echter zakt ze al gauw kermend naar de grond, maar haar kettingen schieten wel los. "Learn when to shut up, Elena. You're nothing more than a doll in my game. I can kill you whenever I want, and hurt you whenever you want." zegt hij dan, waarna er een diepe wond op haar arm begint te ontstaan. Met grote ogen kijk ik naar Kai, maar geef dan een ruk aan de kettingen. "STOP!' schreeuw ik dan ook, als ik zie hoe paniekerig Elena begint te worden. "What? Do you want it instead?' hoor ik hem dan lachend vragen, waarna ik zie hoe hij binnenkomt. Een mes heeft hij in zijn hand, waarna hij op mij af komt. Voor ik ook maar kan beseffen wat hij doet, rolt er een kreun over mijn lippen. Het mes heeft hij namelijk over mijn buik heen gehaald, evenals mijn bovenarm. Al met al zorgt het voor een bloederig geheel, met pijn. "Vervain." grom ik dan ook kwaad als ik voel hoe het brand, maar voel dan hoe hij het mes in mijn bovenbeen ramt. Zonder verder nog wat te zeggen verlaat hij de ruimte, waar ik dus alleen achterblijf met Elena. Haar bruine ogen zijn nog groter geworden dan ze al waren, maar haar wond is ook nog niet verdwenen. "Get over here." mompel ik dan, waarna ik mijn mouw aan de kant schuif en in mijn eigen arm bijt, zodat mijn bloed vrijkomt. Het kan mij op dit moment niet helpen, maar Elena wel. Twijfelend kruipt ze dan naar me toe, waarna ze van mijn bloed drinkt. Met haar mouw veegt ze haar mond dan schoon, waarna ze me aankijkt. "I need you to do something for me." zeg ik dan ook met een schorre stem, nog steeds in pijn. Mijn ogen laat ik dan naar het mes glijden dat in mijn been steekt. "I can't reach it, but it's dipped in vervain, so it needs to come out. Rip the sleeve of my arm, put it above it. Yes like that." wijs ik haar dan, terwijl ik haar handeling volg met mijn ogen. Zodra ze daar dan klaar mee is pakt ze aarzelend het lemmet van het mes vast, maar kijkt me dan aan. "Are you sure?' vraagt ze aarzelend, waarna ik knik. "Don't take too long, just get it out as fast as you can." zeg ik dan, waarna ik met mijn handen de kettingen vast pak. Op deze manier zou ik de pijn op de kettingen kunnen uiten, in plaats van op Elena. Terwijl ze het mes uit mijn been haalt voel ik mijn hartslag versnellen, evenals mijn ademhaling. De aders onder mijn ogen worden ook zichtbaar, maar ik hou mijn ogen gesloten totdat ze bij me vandaan is. "Thank you." verzucht ik dan, waarna ik weer - in controle van mezelf - mijn ogen open en deze op haar richt.

Spanje, het land van temperament, dans en geweldig eten. Wie zou dat nu kunnen weerstaan? Ik kan aan de ene kant niet wachten om mijn tanden in iemands hals te zetten die een andere smaak heeft dan normaalgesproken, maar ik denk dat ik zelf eerst naar New Orleans zou willen. Niet alleen door de herinneringen die ik heb aan deze plek, maar ook gewoon om te zien hoe het is, nu Marcel New Orleans in zijn macht heeft. Wolven, heksen en vampieren die allemaal samenleven, het klinkt bijna te goed om waar te zijn. "You're right. We should pay Marcel a visit. I bet he missed the both of us immensely.' zeg ik met een glimlach, waarna ik mijn lippen ruw op de hare druk. "Maybe we should just get into the car and start driving." mompel ik dan, maar laat mijn lippen alweer afglijden naar haar hals. Haar lichaam is zo verdomd verleidelijk, dat ik met mijn handen niet van haar af kan blijven. "And they will adore us. We will make them." grijns ik dan ook, waarna ik haar optil en haar op vampierensnelheid mee neem naar boven en op het bed gooi met een boogje. Ik bedelf haar dan ook onder de kussen die ik op haar huid plaats, maar druk al gauw mijn lippen alweer op de hare. Het geluid dat mijn mobiele telefoon op het moment maakt negeer ik volkomen, waarschijnlijk zal mijn broer geen enkel goed woord over Amaia kunnen zeggen. "What do you say, should I start packing? After that we can swing by your place to pick up your stuff? We can take my car." grijns ik, waarna ik mijn handen over haar perfecte heupen laat glijden. Echter wacht ik niet op een antwoord van de blondine, maar haal een weekendtas onder mijn bed vandaan.
Een aantal van mijn beste herinneringen zijn gemaakt in New Orleans. Het reizen met Katherine, het ontmoeten van de Mikaelson familie. Echter is het een andere stad waar ik verliefd ben geworden op Rebekah Mikaelson, namelijk Chicago. Een prachtige stad, totdat Klaus er achter kwam waar ik mee bezig was, of beter gezegd met wie. Een relatie die we dan ook omwille van Klaus hebben afgekapt, maar nu? Op dit moment zou Klaus kunnen schreeuwen wat hij wil, kunnen dreigen wat hij wil.. Maar ik denk niet dat hij Amaia en mij zo maar bij elkaar weg weet te halen. In het berichtje van mijn broer, wat ik ondertussen gelezen heb, staat inderdaad dat ik mezelf de grootste vijand van Klaus heb gemaakt, maar ik kan niet zeggen dat het me echt bang maakt. En Amaia? Ja, die is zeker trouble.
"Hey trouble, ready to go?' vraag ik dan ook zodra ik alles heb en ik zie dat de blondine zich in haar jurk van gisteravond heeft gekleed. Prachtig ziet ze er uit, wat er voor zorgt dat ik haar een rondje om haar as laat draaien. "You look stunning." fluister ik dan ook in haar oor, waarna ik zacht een kus druk op haar oorschelp.

 

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Veel mensen zagen Klaus als meedogenloos, maar ze kenden helemaal niet zijn andere kant. Een kant die Amaia ontzettend lang geleden had ontdekt, alsof ze door zijn magische bubbel heen had geprikt en zijn echte ik tevoorschijn had getoverd. Hij kon prikkelbaar zijn bij haar in de buurt, kon vertellen hoe hij echt ergens over dacht. Klaus mocht dan misschien wel neergezet worden als een vampier die geen gevoelens kende, de blonde vampier genaamd Amaia wist dat hij die wel had. Enkele keren had ze hem gezien in een fragiele staat, had ze zijn tranen weggekust en waren ze uiteraard beland in haar bed. De twee vulden elkaar perfect aan, al konden ze elkaar de helft van de tijd niet uitstaan. Ze hadden het ook allemaal aan Elijah te danken, die haar had veranderd in een vampier. Hij was de enige van de Mikaelson familie die ze ook echt mocht. Rebekah had de Spaanse jongedame nooit gemogen, Kol had haar altijd een aandachtzoekende vrouw gevonden die met iedereen het bed in zou duiken – waar Klaus en hij dan weer ruzie over hadden – Finn was veel te serieus en ze hadden direct al een hekel aan elkaar en met Klaus had ze een haat-liefde verhouding. Als mens zijnde hadden Klaus en zij al een connectie, al wist ze toen nog helemaal niet wat hij echt was. Een monster, dacht ze toen. Nou, zo dacht ze er niet meer over na toen Elijah haar had veranderd in een vampier.
''I'll see you soon, Klaus.'' Fluisterde ze nog voordat de deur gesloten werd, een verbaasde Klaus achterlatend. De kus op Amaia's lippen liet haar opkijken en met een verassende glimlach rondom haar mondhoeken keek ze de jongeman voor haar aan. ''I know, I've never seen him like this.'' Lachte ze. De jonge vampier liet het echter niet bij de kus op haar lippen, maar besloot om haar op te tillen. Uit automatisme sloeg ze haar benen rond zijn middel, haar armen drapeerde ze over zijn schouders. Ze voelde de muur achter zich en bewoog haar lippen in sync tegen de zijne. De drang om iemand te vermoorden ebde langzaam weg naar de achtergrond, het enige wat ze nu voelde was zijn lichaam dicht tegen het hare aan, zijn lippen die de hare streelden. Echter onderbrak het bekende geluid van een telefoon hen. Een grom klonk en Amaia trok haar wenkbrauwen verbaasd op terwijl ze haar hoofd weghaalde. ''Oh, I know it does.'' Waren haar plagerige woorden. Haar vinger gleed over zijn borstkas naar beneden en ze drukte haar lippen kort op zijn schouder, totdat ze zijn woorden hoorde. ''Spain, of course. I want to show you the place where I was born. Delicious people live near by.'' Ze knipoogde naar hem en beet zachtjes op haar onderlip toen ze zijn lippen in haar hals voelde. Ze kon het dan ook niet tegenhouding; een genietend geluidje rolde over haar lippen. ''We should see Marcel, I bet he missed me.'' Ze grinnikte eventjes als ze dacht aan haar laatste bezoekje aan New Orleans. ''That place is fucked-up, so we really need to go there. They will love us.'' Fluisterde ze.

Haar woorden zorgden ervoor dat er een gevoel in hem omhoog kwam, een gevoel die hij niet kon beschrijven. Ja, hij zou alles doen voor de mensen waar hij van hield, maar hield hij niet ook van Ruby? Na al die jaren, na al die tijd die ze samen hadden doorgebracht, kon hij eigenlijk wel met zekerheid zeggen dat hij van de brunette hield. ''Ruby, come on. I love you, maybe not like I did in the past, but I sure as hell love you so stop rambling and get your ass out of there as soon as you can.'' Het was misschien niet de bedoeling geweest om het zo bot te laten klinken, maar hij moest toch wat. Bovendien zou ze misschien zo begrijpen dat hij serieus was. Hij ging daar niet weg voordat hij zeker wist dat Ruby in veiligheid was, dat ze was gevlucht voor Kai en zijn vieze streken. Hij volgde hoe haar tengere lichaam, iets wat haar niet minder sterk maakte, naar buiten liep met een sigaret in haar hand. Al gauw kon hij haar niet meer zien. Damon keek zuchtend naar zijn handen en wist dat hij zichzelf weer in situaties had gebracht waar misschien geen uitweg was. Hij wist dat hij van Ruby hield, maar oh wat hield hij ook veel van Elena. Twee totaal verschillende vrouwen, letterlijk, en twee vrouwen waar hij voor dood zou gaan. Hij was al eens eerder dood gegaan voor een vrouw, maar Katherine was niets meer waard in zijn ogen. Niets meer. Manipulerend trok ze over de hele wereld en dacht ze iedereen aan haar voeten te hebben liggen, maar ooit zou ze zichzelf tegengekomen. En dat wist zij ook, als geen ander.
Een berichtje wat op zijn telefoon binnenkwam liet hem opkijken. Hij viste het apparaat van het dekbed af en las het berichtje wat afkomstig was van zijn jongere broertje Stefan. Het berichtje liet hem fronzen. – You're not fine, you just made yourself an enemy of Klaus. Don't come to me, crying, if he comes after you. Be careful, that girl is trouble. We don't want you to be the ripper guy again. – Hij twijfelde even of hij het berichtje wel moest versturen, maar drukte toen op het knopje waardoor het berichtje nu binnenkwam op Stefan's telefoon.
Naar zijn mening duurde het wel erg lang voordat Ruby weer terugkeerde. Hij nam nog een paar flinke slokken drank voordat hij de lege fles op het bed neerlegde en naar buiten liep. Hier zag hij echter de brunette niet meer. Hij tuurde in de verte, maar zag toen de telefoon die op de stoep lag. Vloekend pakte hij het ding op en bekeek het. Ja, dit was de telefoon die tot zijn ex-vriendinnetje toebehoorde. ''Damn it, Kai!'' schreeuwde hij, maar hij hoorde niks. Het was ijzig stil. Opeens kreeg hij een berichtje binnen op zijn telefoon. Kwaad drukte hij erop en zag de woorden die hij op dit moment echt niet wou zien, waarschijnlijk afkomstig van de jongeman die op dit moment zijn vijand was: Kai Parker. – Don't underestimate me, Damon. You may be old, but I am powerful. Come find your little girls, tick tock. -

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

"Damon.. All I know is that you love her and that you would do anything for the people that you love." zeg ik zacht, maar luister dan naar de rest van zijn woorden. Het doet een zwakke glimlach op mijn gezicht verschijnen, de manier waarop hij over me spreekt. Echter besluit ik er niet verder op te reageren en naar buiten te stappen. Na het berichtje naar Jeremy te hebben gestuurd leun ik met mijn rug tegen de balustrade aan. Nadenkend over de woorden die de oudste Salvatore enkele minuten geleden tegen me zei. Bij anderen die deze speech zouden hebben afgestoken zou ik hartelijk hebben gelachen, maar bij Damon raakt het me. Door het verleden dat we samen hebben, de liefde die we gedeeld hebben.. Dat hij zegt dat hij me niet dood wil hebben en nog steeds om me geeft, is een grote stap. Een die er voor zorgt dat ik na begin te denken.
Dit alles doet me terug denken aan de tijd dat we in New Orleans waren, waar we het eerst ontzettend leuk met elkaar hadden. Drank, feestjes, bloed en elkaar.. Echter werd dit al gauw verstoord door niemand minder dan Klaus Mikaelson. Een man die ik daarvoor al enkele keren had gezien, maar nog nooit zo boos als hij op Damon was. Tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds geen idee waar de ruzie over ging. Het enige dat ik nog weet, is dat het vluchten was begonnen. Zo ver mogelijk bij de familie Mikaelson vandaan. Nadat het contact met Damon echter verwaterde, heb ik een sterkere band opgebouwd met Kol Mikaelson. Een man die weinig geduld heeft, soms woedeproblemen, maar het belangrijkste is dat hij me nooit en te nimmer iets aan zou doen. De vriendschap met Kol is als het ware bescherming, bescherming van zijn familie. Ze zouden me nooit wat aan kunnen doen, zonder dat Kol ontzettend kwaad zou worden en misschien zelfs wel weg zou gaan. Och, wat zou dat het hartje van Rebekah Mikaelson breken. Want dat zou tegen hun eeuwenoude eed ingaan. Always and forever. Iets wat ik nooit heb begrepen. Ze hebben elkaar al zo vaak pijn gedaan, bedrogen of zelfs de kant van hun vijand gekozen, om elkaar maar te bewijzen wie het machtigst is. Om nog maar niet te beginnen over het feit dat ze elkaar wete vaak in doodskisten doen belanden.
Mijn sigaret druk ik dan uit, waarna ik een nieuwe besluit op te steken. Op het moment gaan er gewoon zo veel gedachten door mijn hoofd heen, dat ik gewoon geen rust kan vinden. Het enige wat me doet relaxen is deze slechte gewoonte. Voordat ik de sigaret echter naar mijn lippen kan brengen voel ik een intense pijn in mijn hoofd ontstaan waardoor ik alles uit mijn handen laat vallen. Mijn telefoon valt met een doffe klap op de grond en mijn sigaret rolt over de grond heen. Een pijnlijke kreun rolt over mijn lippen terwijl ik mijn handen naar mijn hoofd breng, maar word dan duizelig. Ik zak dan ook door mijn benen heen, steun op mijn handen, maar val dan al gauw op mijn rug terwijl de pijn alleen maar erger wordt. Het voelt alsof mijn hele lichaam op knappen staat en de oorzaak mijn hoofd is. "Make it stop." kerm ik dan ook, maar op het moment dat het minder wordt wil ik Damon zijn naam schreeuwen, maar doe dit niet. Als dit daadwerkelijk Kai is, dan zal Damon hem nooit aan kunnen in een een-op-een gevecht. "You son of a bitch." grom ik dan ook waarna ik overeind wordt getrokken door niemand minder dan Kai Parker. Echter zorgt mijn opmerking er alleen maar voor dat de pijn erger en erger wordt, totdat ik op een gegeven moment mijn bewustzijn verlies.
Na een tijdje word ik langzaam wakker, maar voel al gauw koud metaal rond mijn polsen. Ik duw mezelf dan overeind tegen de muur aan, maar voordat ik goed en wel rond kan kijken om te zien waar ik ben, hoor ik een vrouwenstem mijn naam al noemen. "Not that much better than me, huh?' hoor ik Elena dan ook zeggen waardoor ik met mijn ogen rol. "If it wasn't for your stupid little head I wouldn't even be here." grom ik haar toe, waarna ik geïrriteerd een ruk aan de kettingen geef waar ik mee vastgemaakt zit.

Ik moet toegeven dat ik deze gezichtsuitdrukking van Klaus nog nooit eerder heb gezien. Wanhoop, woede en triomf zijn gezichtsuitdrukkingen die ik vaak genoeg heb gezien van de hybrid, maar dit? Ongeloof? Nee, dat heb ik echt nog nooit van mijn leven gezien. "Oh, she's alright Klaus.' grinnik ik zachtjes, waarna ik voel hoe Amaia haar hand op mijn borstkas plaatst en Klaus bedankt voor het introduceren. Ook al fluistert ze, nog steeds is het voor mij duidelijk te verstaan. Het feit dat Klaus wit wegtrekt zorgt voor een triomfantelijke grijns op mijn gezicht, wetende dat hij ons nooit aan elkaar had voorgesteld als hij had geweten dat Amaia nu de mijne zou zijn. "This is not the end of this, Salvatore." hoor ik hem dan zeggen, waarna ik mijn wenkbrauw optrek. "We'll see Klaus. The way I'm seeing it, it's your own fault." grinnik ik, waarna ik de deur voor zijn neus dicht doe.
Mijn armen sla ik dan ook om Amaia heen, waarna ik een lange kus op haar lippen druk. "His face was amazing." lach ik dan zachtjes, maar besluit mijn glas dan op een traptrede neer te zetten. Ik til Amaia dan met gemak op, voel hoe ze haar benen rond mijn middel slaat en druk haar tegen de muur aan waarna ik haar begin te zoenen. Op dit moment is mijn bloeddorst niet eens gigantisch. Het enige waar ik dorstig naar ben, is naar de blondine die ik in mijn armen heb. Misschien om Klaus te irriteren, maar misschien ook meer voor mezelf. Ik heb in tijden niet zo genoten met een vrouw, of me zo goed gevoeld. Een grom rolt over mijn lippen zodra ik mijn telefoon af hoor gaan, maar besluit dan toch voor een kort moment te kijken. - I'm fine, brother. Klaus is not too happy with me tho, for stealing his gorgeous ripper girl. But she's mine now. And i'm hers. - stuur ik dan terug naar Damon, om mijn ogen vervolgens op Amaia te kunnen richten. "My shirt suits you better than it suits me." grijns ik dan. Het heeft wel een stoere look, het feit dat ze in haar shirt en string hier rond loopt. "Tell me, trouble. Where would you like to go on our journey?' fluister ik dan in haar oor, waarna ik mijn lippen af laat glijden naar haar hals om hier mijn lippen hun gang te laten gaan. Haar zoete parfum is nog licht te ruiken, ondanks alle activiteiten. "New Orleans would be a joy for me.. Maybe even cause a riot among them? Klaus wouldn't mind that I think." zeg ik dan onschuldig, maar met een brede grijns rond mijn lippen.