SHORPG | True love can't die.

Re: SHORPG | True love can't die.

Terwijl ik bij de muur langs naar beneden glijdt beginnen de puzzelstukjes op hun plaats te vallen, maar ik blijf op de grond liggen om controle te krijgen over mijn ademhaling. Door de klap is alle lucht uit mijn longen geperst, waardoor ik mezelf moet herpakken. Echter voel ik dan een voet op mijn buik, waardoor ik begin te lachen. "I'll take it as a compliment that you need to use that kind of power to defeat me." zeg ik met een knipoog, zodra hij me omhoog heeft geholpen. Mijn hand laat ik kort over mijn schouder glijden, om vervolgens mijn nek te laten kraken.
"You're just stupid for choosing him as a partner to train with, he's better than you are." hoor ik de roodharige jongedame dan zeggen, waardoor ik begin te lachen. "Well, I think Jace doesn't need you to grow his ego even more. And last time I checked, he can speak perfectly fine for himself, honey." zeg ik dan rustig, terwijl ik zie hoe haar ogen groter worden. "Maybe you should do some research whom you're speaking to, instead of behaving like a spoiled little brat. I can't imagine that Jocelyn brought you up like that." Na die woorden te hebben gezegd verlaat ik de trainingszaal, maar zie dan hoe er meerdere alarmen afgaan. "Where's Alec?' vraag ik dan aan Izzy, die radeloos naar alle alarmen kijkt. "He went on a mission." zegt ze dan, waarna ze zichzelf snel herpakt en orders begint uit te delen. Als laatste deelt ze zichzelf dan in. "Ask Jace to go on the next mission that pops up, please." zegt ze dan, terwijl ze het instituut uit rent.
Snel kleed ik me om in een zwarte sportlegging, gevolgd door een zwarte sport beha die er bij past. Mijn schoenen verwissel ik dan voor een paar gympen, waarna ik nog een vest er over heen trek. Een groot deel van mijn buik is zichtbaar, maar ik trek me niets aan van de blikken die ik krijg. Zodra er dan nog een melding opspringt besluit ik om naar Jace te gaan, ik leun dan ook tegen de deurpost aan en blijf naar hem kijken, totdat ik zijn aandacht heb. "There's a mission, Izzy asked me to ask you when the next one came up. She's already on one, just as Alec." leg ik dan uit, waarna ik zelf richting de trainingszaal loop. Mijn handen zwachtel ik dan ook in, voordat ik mijn training begin met de verschillende typen boksballen en palen. Mijn vest gooi ik halverwege ergens neer, waarna ik me volledig focus op mijn training. Terwijl ik aan het trainen ben zie ik in mijn ooghoek Clary binnenkomen, maar besluit er geen aandacht aan te besteden. Ja, misschien was ik net hard tegen haar, maar ik ben hier niet om vrienden te maken. Jocelyn was een vriendin van mijn moeder, eentje die ik vaak heb gezien en goed kende. Maar dat haar dochter zo is geworden, niet lijkend op haar moeder.. dat had ik nooit verwacht. Plotseling hoor ik echter iemand schreeuwen om een arts, waardoor ik opkijk.

Het verraderlijke aan dit type demon is, is het type vergif dat hij met zich mee brengt. Pijn is erg, maar iets wat er voor zorgt dat je langzamerhand het gevoel in je lichaam en spieren kwijt raakt is een rare gewaarwording. Ondanks de woorden van de jonge weerwolf, neem ik haar toch op mijn rug. Haar gewonde been ondersteun ik met mijn goede arm, zodat zij zich goed vast kan houden aan mijn lichaam. De jongedame is zeker niet zwaar, maar op een gegeven moment begint het dragen gewoon zwaar te worden. Eenmaal bij het instituut gekomen laat ik haar dan ook van mijn rug glijden, wetende dat ik haar de trap niet op kan tillen zonder zelf door mijn benen te zakken. "Hold onto me." zeg ik dan zacht, waarna ik mijn arm rond haar middel sla, om haar op deze manier toch nog te ondersteunen. De deur van het instituut open ik dan ook, waarna ik met haar naar binnen loop. "Medic!' schreeuw ik dan ook, waardoor er een aantal shadowhunters voor onze neus komen te staan. "Oh my god Alec! What happened?' hoor ik Clary dan vragen, waarna ik de jongedame meegenomen zie worden door twee shadowhunters. "Achaieral demon, it hit her in her upper leg. The venom needs to be taken out of her system." zeg ik dan rustig, waarna ik zelf naar de zaal loop waar we gewonden behandelen. "Damian isn't here." hoor ik dan plotseling iemand zeggen, waardoor ik frons. "Where the hell is he." zeg ik dan ook niet al te vriendelijk, maar trek dan zelf mijn leren jas uit. Hierdoor wordt de wond zichtbaar, een die er voor zorgt dat mijn aderen deels zwart zijn geworden.
"Achaieral?' hoor ik dan plots iemand vragen, waardoor ik opkijk en in de ogen kijk van Jennifer. "Yes." zeg ik dan, waarna ik antwoord geef op de vraag waar we onze medicijnen bewaren. Zodra ik de glazen vitrine aanwijs zie ik hoe Jennifer er op af loopt, en de etiketten van verschillende flesjes begint te lezen. "Do you have any way to contact your healer? I know it's one of these, but I need to be sure. Applying it is no problem, but if I inject you with the wrong one, that will be an ugly mistake." grinnikt ze dan, waarna ik knik. Mijn telefoon geef ik aan de brunette, waarna ze een gesprek begint met de dokter. Al gauw klemt ze de telefoon tussen haar schouder en haar oor, terwijl ze in verschillende lades begint te rommelen. Al gauw haalt ze er een tweetal spuiten uit, waarna ze deze begint te vullen met een roodkleurige vloeistof.

 

Re: SHORPG | True love can't die.

Ondanks dat ze half mens half demon was, wist ze veel niet van demons en had ze ook geen idee gehad wat voor gif de demon met zich mee bracht en hoe gevaarlijk hij wel niet was. En hoe erg het ook tegen haar principes in ging dat ze besloot te luisteren naar een shadowhunter, ze was wel blij dat hij hier nu was gekomen om haar te redden. In haar ogen betekende het wel iets, al dacht ze waarschijnlijk weer ontzettend verkeerd en was het gewoon een automatische melding van een aanval die binnen was gekomen. De shadowhunters waren immers hier om de mensen te beschermen en alle demons van de wereld te verwijderen. Dat laatste liet haar wel slikken. Ze moesten de mensen beschermen, maar de demons verwijderen. Als downworlder was zij half mens half demon, waardoor de shadowhunters hen meestal met rust lieten, maar het liep nog wel eens uit de hand.
De shadowhunters besloot Genevieve totaal te negeren en nam de brunette gewoon op zijn rug mee. Ze vond het knap dat hij haar kon houden, maar besloot er geen ongepaste opmerkingen meer over te maken. Ze was altijd geneigd om alles te zeggen wat haar bezighield, maar iets in haar zei dat dit nu niet echt gepast zou zijn en dat ze maar beter haar mond kon houden. Haar hand hield ze goed om hem heen geslagen terwijl een jammerend geluidje haar mond verliet. Haar been deed echt veel meer pijn dan ze had verwacht, het voelde alsof al haar gevoel in haar been gewoon spontaan aan het verdwijnen was. Iets van paniek nam haar lichaam over, maar ze besloot om nu niet in de stress te gaan schieten. Misschien zou de shadowhunter haar anders wel gewoon hier neerleggen en misschien zou hij dan wel zeggen dat ze het zelf wel uit kon zoeken als ze zo paniekerig was. Dat wou ze echt niet.
Haar lichaam gleed van de rug van de shadowhunter af toen ze bij het instuut waren. Ze merkte direct wel op dat ze iets te zwaar was geworden en knikte met een pijnlijk gezicht terwijl ze hem goed beet hield. Ze wou niet dat hij haar los liet, dan was ze alleen en ze wist vrij zeker dat ze niet echt geliefd was in het instuut. Een bekende stem klonk en ze kneep haar ogen eventjes samen. Clarissa Fairchild. Geweldig. Dat kind was zo irritant als een deur en begreep maar gewoon niet dat ze echt niet zo'n heilig prinsesje en zo'n held was als hoe ze zich graag beschreef. Twee shadowhunter stonden al snel voor haar neus en bekeken haar geschrokken. Ze tilden haar echter vervolgens zonder pardon op en brachten haar naar een ziekenzaal, waar ze op een bed neer werd gelegd.

De brunette gleed langs haar rug naar beneden en bleef vervolgens verraderlijk lang op de grond liggen. Jace echter wist dat hij haar goed had laten schrikken met de onverwachte kracht die uit zijn hand tevoorschijn was gekomen. De iron sister en nu shadowhunter was hier niet op voorbereid aangezien ze zelf niet over deze kracht beschikte en was direct naar achter gevallen, tegen de muur aan. Nu moest hij ook wel toegeven dat hij erg was geschrokken toen hij erachter was gekomen welke kracht zich in zijn hand schuin hield op het moment dat Azazel dreigde hen allemaal te vermoorden. Hij was blij dat hij iedereen had weten te redden, maar hij schepte er niet graag over op omdat het nu niet bepaald een fijne herinnering was. De brunette leek controle te willen krijgen over haar ademhaling aangezien ze met een gigantische kracht naar achteren was gesleept, tegen de muur aan. Het leek erop dat dit het einde was van de training en hiermee ook het einde van het gevecht. De voet op haar buik bevestigde dit alleen maar, het betekende dat ze hem niet zomaar weer overeind zou halen en dat dit ook daadwerkelijk het einde was. ''Oh, you should. I think you will be an amazing shadowhunter. We need these kind of people.'' Zei hij met een grijns. Met zijn hand trok hij haar overeind, maar hij keek opzij toen hij de schelle stem van Clary hoorde, die het niet kon laten om haar mening te delen met iedereen die in de ruimte aanwezig was. How wonderful.
De woorden van Jennifer verbaasden Jace wel. Het was eventjes doodstil in de zaal en Clary leek aangeslagen. Jennifer beende weg zonder nog een woord te zeggen, wat ervoor zorgde dat Clary en hij nu nog alleen in de zaal waren. ''How can she just talk to me like that?'' zei ze opeens. ''My mother taught me well, I'm not that bad. Do you think I'm bad, Jace?'' Haar onderlip begon te trillen en een schuldgevoel trok zijn hele lichaam over. ''No, you're not bad Clary, you know that. I think she's just stressed, you know. Don't take it that serious, okay?'' Hij klopte wat ongemakkelijk op haar rug voordat hij terugliep naar zijn kamer. Hier besloot hij zijn shirt uit te trekken en het te verwisselen voor een ander shirt, aangezien hij had gezweet in dit shirt.
Zijn wenkbrauwen trokken omhoog toen hij na een tijdje merkte dat Jennifer tegen de deurpost leunde van zijn slaapkamer. ''What's up?'' vroeg hij, maar hij kreeg al ontzettend snel weer een antwoord van haar. ''Fine, is it now?'' Zodra ze knikte pakte hij zijn zwaard tevoorschijn, trok hij zijn handschoenen aan en rende hij het instuut aan. Het was een aanval met een demon en een mens. Hij rende door de straten heen, gelukkig kon geen enkel mens hem zien anders zou hij alleen maar gekke blikken toegeworpen krijgen, en hij stopte toen hij geslijm van een demon zag. Hij verborg zich achter een doos, de demon zag hem niet, en wachtte totdat het 'beest' dichtbij genoeg was. Vervolgens pakte hij zijn mes, kwam hij tevoorschijn en duwde hij het mes door het beest heen, wat uit elkaar spatte.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

Met een gefocuste blik kijk ik naar de spuiten die ik langzamerhand vul met de rode vloeistof, nu ik eenmaal weet welke vloeistof ik moet gebruiken, zal het geen enkel probleem zijn. "Yes, I know Damian. Inject it as close as possible to the point of origin. Thank you. But I suggest you come back here as soon as you can. I'm not a doctor after all. I studied some of this, but not everything." zeg ik dan ook, waarna ik de telefoon ophang. Mijn ogen laat ik dan ook naar Alec glijden, die ondertussen zijn jas heeft uitgetrokken. "Can you take off your shirt?' vraag ik hem dan ook, waarna ik mijn handen was nadat ik mijn haren heb opgestoken. "Help her first. I'm okay." hoor ik Alec dan zeggen, waardoor ik voor een kort moment twijfel. Alec is het hoofd van het instituut en zou als eerste gered moeten worden, maar tevens hoor je naar hem te luisteren. Zodra ik echter de jongedame hoor kermen van de pijn heb ik mijn keuze snel gemaakt. "Leave me with her." zeg ik tegen de twee mannen, waarna ik haar aankijk. Het gordijn trek ik rond het bed heen, zodat we iets meer privacy hebben.
"You probably don't trust me one bit, but I need to inject this into your leg. Which is more difficult with you wearing your jeans." leg ik haar dan ook uit, waarna ze me argwanend aankijkt. "I'm not undressing myself." hoor ik haar dan grommen, waarna ik haar aankijk. "Suit yourself then." zeg ik dan ook en wil wegstappen, maar hoor haar dan zuchten. "Fine." hoor ik haar dan zeggen, waarna ik glimlach. "Just hold still." zeg ik dan zacht terwijl ik haar broek stuk begin te knippen. Hierdoor krijgt haar broekspijp de lengte van een korte broek, maar dit voorkomt dat ze hier half uitgekleed moet liggen. Met precisie breng ik de naald dan in haar been, maar voel dan hoe ze wil bewegen. "Hey!' zeg ik dan ook, maar gelukkig herpakt ze zichzelf. De spuit druk ik dan leeg, waarna ik de naald uit haar been haal. "You should feel the pain fading away slowly. If you start to feel nauseous, let me know." zeg ik dan rustig, een laken sla ik over haar been heen, zodra ze iets heeft om haar achter te verschuilen. "I know it's not a pretty sight, but it will get better. I promise." zeg ik dan nog, voordat ik uit haar zicht verdwijn. "Come on, you can be treated in your own bed, Alec." zeg ik dan ook tegen hem, waarna ik hem meeneem.

Zodra Jennifer achter het gordijn vandaan komt kijk ik haar aan, hoe weet ze dit toch allemaal? Als ze dan vraagt of het gaat knik ik, maar laat me meenemen naar mijn eigen slaapkamer. "How do you know all this?' vraag ik dan toch maar, zodra ik op bed ben neergelegd en ze de naald in haar handen neemt, samen met een van de buisjes. "When you arrive at the Citadel, you have to follow all kinds of lessons, learn things that normal shadow hunters barely know.' geeft ze me dan als antwoord, waarna ik knik. "Well, thank you." zeg ik dan zacht, maar kijk weg op het moment dat ze de naald inbrengt in mijn arm. "All done." hoor ik haar dan zeggen, waarna ze een watje vast maakt met tape, zodat het eventuele bloed wordt tegengehouden. "I'll come and check on you within an hour. I have to wake you up each hour, to see if the venom is slowly fading." hoor ik haar zeggen, waarna ik knik. "Jennifer?' hoor ik mezelf dan vragen, waardoor ze in de deuropening blijft staan. "I know you've been training with Jace, but when a mission comes up. Please feel free to go. You're one hell of a fighter." complimenteer ik haar dan, waardoor ze glimlacht. "Will do." zegt ze dan nog, waarna ze echt uit mijn slaapkamer verdwijnt. De pijn in mijn arm heeft plaats gemaakt voor geen gevoel, wat nog enger is. Mijn ogen sluit ik dan ook, in de hoop wat te kunnen rusten. Echter komt Max mijn kamer binnen gestormd. "Are you hurt?' hoor ik hem vragen met grote ogen, waarna ik glimlach. "Not for long." zeg ik dan rustig en kijk dan ook op zodra Izzy mijn kamer binnen komt. "Who helped you? Damian just came in?' hoor ik haar dan vragen, waarna ik mijn hoofd in mijn kussens laat zakken. "Jennifer." geef ik haar als antwoord, maar kijk dan toe hoe Max met een geïnteresseerde blik naar mijn donkere aderen kijkt. "What kind of demon was it?' vraagt hij dan, waarna hij Izzy vragend aankijkt. Mijn zusje belooft het hem dan uit te leggen, zodra hij mij met rust laat. "Please check on Genevieve, she was hit as well." mompel ik dan nog, voordat mijn lichaam zich neergeeft. Mijn ogen vallen dicht, waarna ik in een diepe slaap terecht kom.

 

Re: SHORPG | True love can't die.

Op dit moment schaamde Genevieve zich echt. Het steegje waar ze door heen had gelopen was ook geen veilig steegje geweest, er brandde vrijwel geen licht doordat er geen lantaarnpalen stonden en er waren wel vaker aanvallen geweest. De reden waarom ze er dan wel door heen was gelopen, was best wel simpel: ze was behoorlijk opstand en wou laten zien dat ze geen klein meisje meer was. Zo behandelden de wolven van haar pack haar nog wel eens, als een klein meisje. Ze dachten dat alleen maar omdat ze de jongste was en omdat ze nog niet zo heel lang een wolf was. Luke had direct wel ingezien dat ze geen makkelijk meisje was, maar dat ze wel sterk was en dat ze er alles aan zou doen om te overleven. Hierdoor betrok hij haar wel vaker in zaken waar hij de andere wolven niet bij betrok. Maya hoorde er ook nog wel bij doordat Genevieve en zij al in het begin direct goede vriendinnen waren geworden. Luke had haar dan misschien wel gevonden, Maya had haar door het hele veranderen geholpen en ervoor gezorgd dat ze zich thuis voelde in de pack. Het was niet makkelijk, maar het was haar gelukt en al snel bemoeide ze zich overal mee als geen ander.
Een zachte kreun verliet haar lippen terwijl de twee shadowhunters haar op het bed neerlegden. Al snel kwam een brunette binnenlopen, die tegen de twee shadowhunters zei dat ze wel konden vertrekken. De brunette zag er ook uit als een shadowhunter door de kleding die ze droeg, waardoor Genevieve besloot zich stil te houden. Helaas kwam de volgende opmerking van de shadowhunter toch niet zo goed bij haar binnen. Zo opstandig als ze was wou ze haar broek niet uittrekken, maar toen ze dreigde weg te lopen, besloot ze maar snel dat het het waard was. Haar jeans werd doorgeknipt waardoor het eerder een short was, waardoor de shadowhunter bij haar been kon. Genevieve's lichaam bewoog, maar door de opmerking van Jennifer herpakte ze zich snel en stopte ze met bewegen. Ze beet zachtjes op haar onderlip door het gevoel van de spuit in haar been, maar schreeuwde het niet uit. Ze knikte enkel op haar volgende woorden. ''I will. Thank you.'' Zei ze. Ondanks dat ze het absoluut niet op shadowhunters had, was ze wel blij dat ze haar hier gevonden hadden. Ze trok het laken goed tegen zich aan en zuchtend staarde ze naar het plafond. Luke zou hier zo wel komen aangezien ze verwachtte dat Clary hem wel iets zou laten weten. Clary kende Genevieve wel, ze had de jongedame wel eens gezien, maar het was niet zo dat de twee goed met elkaar om konden gaan. En ja hoor, daar hoorde ze Luke's gemopper al. ''Really? Did she get herself into trouble again? Where is Alec?'' hoorde ze hem vragen. Zuchtend trok ze het laken beter over zich heen en sloot ze haar ogen. Ja, waar was Alec eigenlijk? Ging het wel goed met hem?

Een beetje vreemd vond hij het wel, dat uit het niets weer opeens allemaal demonen tevoorschijn kwamen, waardoor er allemaal aanvallen geregistreerd stonden. Wat wouden de demonen? Meestal kwamen ze niet uit het niets, maar hadden hun oh zo leuke bezoekjes wel degelijk een bedoeling. Vaak zat Valentine erachter, iets wat ze nu ook niet volledig uit konden sluiten. Het was wel moeilijk, wetende dat Valentine achter iedereen aan zou komen. Valentine had de blonde jongeman tot zoveel dingen wijsgemaakt, dat hij zijn zoon was notabene. Jace had moeten weten dat hier niets van waar was; hij zou nooit uit dat verschrikkelijke schepsel voortkomen. Nu hij het over verschrikkelijke schepsels had, de demon voor hem was er ook zeker eentje geweest. Hij keek eventjes naar de rommel die de demon achterliet en keek hierna bezorgd naar het mens waar de demon op afgerend was. Trillend zat de jongen, Jace schatte hem rond de vijventwintig jaar, naar de plek te staren waar enkele seconden geleden nog een demon met gigantische klauwen had gestaan. De persoon kon Jace nu ook niet zien, maar had wel gezien hoe de demon opeens in het niets opging. De jongen keek schichtig om zich heen en stond vervolgens moeizaam op. Bloed sijpelde uit een wond onder zijn rechteroog naar beneden, vormde een vieze plek op zijn gemêleerde sweater. Jace kon natuurlijk de jongen niet zomaar helpen aangezien hij niet zichtbaar was en moest hierdoor zwijgend toekijken hoe de jongen weg strompelde. Blijkbaar had hij dan ook last van zijn been. Hij liep naar een BMW toe (ha dikke BMW) en liet zijn lichaam vervolgens op de stoel achter het stuur vallen. Jace liep met zijn zwaard in zijn hand over de straten van New York en keek nog een keer achterom naar de jongen, maar de jongen zei niets meer. Hoofdschuddend liep hij naar het instituut toe, die gelukkig op loopafstand was van de plek waar de jongen net was aangevallen.
Het begon donker te worden. Prachtige sterren sierden de lucht en zorgden hiermee ook voor enige verlichting. Lantaarnpalen sprongen aan, lichtjes op cafés begonnen vrolijk te schijnen of te knipperen. Jace bekeek alles eventjes en merkte hoe zijn mondhoeken omhoog trokken. Het was goed om te zien hoe de mundanes nog een beetje zonder zorgen leefden, al zouden er vast snel weer demon aanvallen zijn. Dit maakte hem wel zorgen; wat als het echt iets te betekenen had? Wat als Valentine een verschrikkelijk plan had gemaakt om niet alleen de demonen, maar ook een gedeelte van de mundanes ten onder te brengen? Dat kon echt niet. Hij merkte niet eens dat hij zijn pas had versneld, totdat hij al de gigantische poort van het instituut had bereikt. Zwijgend liep hij naar binnen en begroette hij enkele shadowhunters. Onderweg kwam hij ook Izzy tegen, die met een bezorgde blik in haar ogen rondliep. ''What's going on?'' vroeg Jace, die Izzy tegenhield. Ze keek hem geschrokken aan en knipperde een aantal keer met haar ogen. ''Oh, Alec got hurt. But he's fine now.'' Zei ze snel, toen ze zijn blik zag.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

Na Alexander te hebben verzorgd besluit ik om terug te gaan naar de trainingszaal, waar ik ook was voordat de chaos los brak. Rustig ga ik door met mijn training, maar train niet alleen mijn vaardigheden qua zwaardvechten of boogschieten. Ik besluit mijn buikspieren ook te gaan trainen, evenals mijn benen. Dit soort oefeningen komen meer aan op je spieren, maar dat is juist wat ik nu even nodig heb. Zelfs toen ik nog bij mijn zusters was in de citadel kon ik al slecht tegen mijn verlies in oefengevechten en motiveert dit me om nog dieper en nog verder te gaan met trainen. Niet alleen heb ik de naam van de Iron Sisters hoog te houden, maar ik heb ook mijn familienaam hoog te houden. In de ogen van deze wereld ben ik namelijk de enige die nog over is van een prestigieuze, harde familie. Natuurlijk zou ik niets liever doen dan met mijn familie zijn, maar het is gewoon de juiste tijd nog niet.
Na mijn training besluit ik gelijk naar de keuken te gaan, waar ik een belegd broodje met een kom soep pak. Tevens vul ik een glas met water, waar ik citroensap bij in doe. Ik heb geen idee wat gebruikelijk is, maar op dit moment heb ik niet echt behoefte aan gezelschap. Eenmaal in mijn vertrekken eet ik het rustig op, waarna ik een warme douche besluit te nemen. Mijn lange haren was ik dan, waarna ik mijn lichaam afspoel. Ik droog me af, waarna ik me omkleed in een lingeriesetje, gevolgd door een zwarte broek en een zwart t-shirt. Een blik werp ik dan ook op de klok, waarna ik besluit om voor een kort moment bij Alec te kijken. Zodra ik zie dat hij slaapt bijt ik zacht op mijn lip, maar laat mijn hand dan naar zijn pols glijden, om zijn hartslag te controleren. Mijn blik laat ik dan naar mijn horloge glijden, waarna ik tevreden glimlach. Niets aan het handje. "Alec, wake up." zeg ik dan zacht, waarna ik zacht in zijn hand knijp. Zodra hij echter uit reflex een glas water pakt en deze over me heen gooit spring ik achteruit en kijk hem met grote ogen aan. "Really? That's how you thank me for saving your ass?' grinnik ik dan ook zachtjes, maar hoor hem zich gelijk verontschuldigen. "Don't worry. I'll never put water near you again when I have to wake you up though." grinnik ik, waarna ik op de rand van zijn bed ga zitten. "How are you?' vraag ik dan zacht, waarna hij zijn schouders ophaalt. "I've been better, but I"m starting to feel the pain, instead of nothing. So that's a good thing right?' vraagt hij dan, waarna ik knik. "I"ll ask Damian to check on you too, so don't fall asleep just yet okay?" met deze woorden sta ik op, waarna ik de gang op loop. "Damian? Could you check on Alec? I think he's fine, but you're more experienced than I am." grinnik ik zachtjes, waarna hij knikt. "I'll check on the girl too, you just relax and settle for a bit." zegt hij dan met een vertrouwde glimlach.
Eenmaal terug in mijn slaapkamer trek ik mijn kleding weer uit, aangezien er niets zo verschrikkelijk zit als natte, plakkende kleding. Ik laat mijn handen dan langs de verschillende kledingstukken glijden die in mijn kast hangen en liggen, maar ik besluit dan een lichte jeans aan te trekken waar hier en daar wat scheuren in zitten. Over het shirt twijfel ik echter wat langer, wetende dat het hier 's avonds in het instituut wel iets afkoelt, ook al kan ik de open haard aan doen. Echter voel ik dan een paar ogen op mijn rug branden, waardoor ik me omdraai. "Jace?' vraag ik dan met een opgetrokken wenkbrauw, maar volg hoe zijn ogen naar mijn littekens glijden. Ik trek dan ook een zwart truitje aan dat strak zit langs mijn bovenlichaam. "Can I help you with anything?' vraag ik dan ook, waarna ik de blonde jongeman aankijk.

Nog steeds onder de indruk van mijn eigen actie, kijk ik toe hoe Jennifer mijn slaapkamer uitloopt. Ik heb geen idee waarom ik zojuist het glas water over haar heen heb gesmeten, maar mensen die me inderdaad langer kennen weten dat ik wakker kan schrikken en met dingen gooien, zodra ik wakker wordt gemaakt. Het is dan ook belangrijk om vooraf mijn naam een aantal keren te noemen, zodat ik al duidelijker weet dat er iemand aankomt, maar dat had Jennifer niet kunnen weten. Mijn ogen laat ik dan naar Damian glijden die mijn slaapkamer in komt gelopen, na kort op de deur te hebben geklopt. "You always get yourself into some trouble, don't you?' vraagt hij dan ook, maar ik realiseer me heel goed dat dit een vraag is waar hij zeker geen antwoord op hoeft. Hij begint dan aan mijn arm te voelen, maar al die tijd kijk ik hem niet aan. Ik heb er een hekel aan om me zo te voelen, zo zwak. Het doet me goed om te weten dat ik Genevieve heb kunnen redden, maar dat is dan ook de enige troost die ik heb. Rustig laat ik hem doorgaan met een aantal testen afnemen, maar kijk op zodra ik Max binnen zie komen met een dienblad die hij angstvallig stevig vast houdt. Een glimlachje weet door te breken op mijn gezicht, ook al is eten het laatste waar ik op dit moment aan kan denken. "I brought you some soup. It's your favorite." hoor ik Max dan zeggen, waarna ik glimlach en mezelf iets rechter laat zitten. "Thanks Max." zeg ik dan ook rustig, waarna ik kort naar de kom soep kijk en naar de lepel die er in zit. Ik kan maar een arm gebruiken, en dus ook maar een hand. Wat het praktisch onmogelijk maakt om de soep op te eten en ik ben toch echt niet van plan om het me te laten voeren. "Just put it on the table Max, I will get up for it." zeg ik dan vastbesloten, waarna Damian me aankijkt. "Don't even speak." zeg ik dan rustig, waarna ik met een ontbloot bovenlichaam uit bed stap. Ietwat onvast op mijn benen, maar dit zal ik nooit aan mijn kleine broertje laten zien. "Thanks Max." zeg ik dan met een glimlach, waarna ik voorzichtig de soep op begin te eten. Nog redelijk behendig gaat het met een hand, maar ik kan niet wachten totdat ik het gevoel in mijn andere hand terug heb. Met mijn ogen volg ik Damian, die mijn kamer verlaat, hoogstwaarschijnlijk om Jace of Izzy op de hoogte te stellen van mijn koppige gedrag. Naast mijn ouders zijn dat de enige twee personen die nog enigzins invloed op me uit kunnen oefenen.

Re: SHORPG | True love can't die.

''That was really dangerous of you, Genevieve. Why would you walk in that kind of neighbourhood? You knew it was dangerous.'' Begon Luke zijn preek tegen de jonge wolvin, die kreunend achteroverleunde in het bed. Ze had totaal geen zin in een preek over hoe ze er weg had moeten blijven en over hoe gevaarlijk het wel was. Natuurlijk wist Genevieve dat nu wel, maar toen had ze er niet over nagedacht. Ze zat zo met de Kloof in haar hoofd dat ze gewoon door was gestampt, niet echt aandacht gevend aan waar ze heen liep. ''I know Luke, okay? I just don't want to talk about it right now.'' Zuchtte ze. Hij keek haar even zwijgend aan voordat hij knikte. ''Yeah, sure. Just know that this will have consequences, Gen.'' Ze knikte en keek toe hoe Luke nog even naar haar keek voordat hij de kamer uitliep en de deur sloot. Een shadowhunter kwam naar binnen gelopen en controleerde haar been even. ''It looks fine to me, just make sure you get your rest. It can be painful for a few hours.'' Zei hij streng. ''Thank you.'' Zei Genevieve, die toekeek hoe de shadowhunter ook haar kamer verliet. Toen was ze helemaal alleen.
Een tijdje keek ze voor zich uit, niet wetende wat ze moest doen. Ze verveelde zich dood en ze had letterlijk niets om haar te vermaken. Geen televisie of wat dan ook – niet dat shadowhunters dat hadden. Toen viel haar blik op een stel krukken die vlakbij haar bed stonden. Haar mondhoeken trokken omhoog tot een ondeugende glimlach en vloeiend pakte ze de krukken. Oké, nou was het nog een kunst om uit haar bed te komen. Haar gezicht vertrok van de pijn toen ze haar been omhoog probeerde te krijgen, maar legde hem toen weer neer. Vervolgens probeerde ze maar haar andere been uit bed te krijgen, wat wel lukte. Toen ze daarop steunde, werd het makkelijker om haar andere voet omhoog te krijgen. Yes, het was gelukt! Ze was helemaal uit bed. Behendig hinkelde ze naar de deur, deed ze die open en liep ze de gang op. Oké, waar ging ze nu heen? Ze was benieuwd geweest naar Alec, misschien kon iemand haar de weg wijzen? Dit bleek niet meer nodig te zijn, kwam ze al snel achter, toen ze zag hoe een klein jongetje met een dienblad vol soep een kamer inliep. Genevieve nam niet aan dat een gezonde shadowhunter soep zou krijgen op bed, dus op goed geluk hinkelde ze naar die kamer toe. De deur zat dicht en voorzichtig klopte ze er op. Ze hinkelde naar achter en keek toe hoe het kleine jongetje de deur open deed met een rare blik in zijn ogen. ''Who are you?'' vroeg hij verbaasd. ''I'm Genevieve.'' Stelde ze zichzelf voor. ''I'm the girl Alec saved.'' De blik in het kleine jongetje zijn ogen verzachtte toen hij dat hoorde. ''Come on in, I'm his little brother. I just brought him some soup.'' Legde hij uit. Ze glimlachte en hinkelde naar binnen. Toen pas zag ze Alec. Wat was hij eigenlijk ook aantrekkelijk. ''That's very sweet of you..'' zei ze, niet wetende hoe ze hem moest noemen. Het kleine jongetje had dat door en lachte. ''I'm sorry, my name is Max.'' Genevieve glimlachte. ''That's very sweet of you, Max.'' Wait, hold on, wanneer was zij aardig? Normaal gesproken deed ze niet zo lief tegen mensen die ze niet kende.

Het nieuws dat Alec gewond was geraakt in een aanval, was eigenlijk nieuw. Hij was bijna nooit gewond, dit gebeurde maar zelden. Het verklaarde wel waarom Jace zich eerder niet zo goed had gevoeld. Als parabatai voelden ze elkaars pijn of verdriet. Het was dan ook niets anders dan normaal als hij nu zijn parabatai zou bezoeken om te kijken hoe het met hem ging, maar eerst moest hij even iemand anders opzoeken. Misschien was Jennifer wel meegegaan op missie of had ze een eigen missie gehad. Dat was niet onwaarschijnlijk vanwege het aantal demonen wat ineens tevoorschijn kwam, ze zouden er alles aan doen om de mundanes te beschermen. Dat was immers hun taak. Jace borg zijn mes op en liep door het instituut naar de kamer waar Jennifer verbleef. Ondertussen begroette hij een aantal shadowhunters die hij op zijn weg naar de kamer tegen kwam. Voorzichtig opende hij de deur toen hij bij de kamer aan kwam, niet kloppend aangezien hij niet aannam dat ze hier naakt stond, maar zijn adem stokte in zijn keel toen hij haar voor haar kast zag staan. Haar rug was zichtbaar, haar beha, en daaronder droeg ze een jeans. ''Yes?'' stamelde hij toen ze zich omdraaide. Toen vielen hem de littekens op, die haar huid sierden. Wow. Hij had nog nooit zoveel littekens bij elkaar gezien. Het strakke, zwarte truitje wat ze er daarna over heen aan trok liet haar vrouwelijke vormen duidelijk naar voren komen, iets waardoor hij wel moest slikken. ''I just wanted to check on you. I heard Alec got hurted and I wanted to make sure you didn't.'' zei hij terwijl hij een beetje ongemakkelijk in zijn nek krabde. Ja, dit was wel echt zijn beste moment. ''So.. How is Alec doing?'' vroeg hij maar, aangezien het er niet naar uitzag dat Jennifer gewond was. Heel erg vond Jace het nu ook weer niet, nu kon hij goed naar haar kijken. Dat ze aantrekkelijk was, was een understatement. Als ze een simpele shadowhunter was geweest en als ze hier al langer was geweest, was hij sowieso als een blok voor haar gevallen. Op de gang hoorde hij echter een bekende stem, een véél te bekende stem. ''Jennifer? Can I talk to you?'' hoorde hij. Jace trok zijn wenkbrauw op en keek naar Jennifer. ''What is she doing here? Are you guys friends now?'' vroeg hij verbaasd. Het had er eerder niet naar uitgezien dat de twee goed met elkaar overweg konden – vandaar dat hij best verbaasd was dat ze nu naar Jennifer toe kwam.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

Een kleine glimlach verschijnt op mijn gezicht zodra ik besef dat ik hem van zijn stuk heb gebracht. Het is overduidelijk dat hij niet verwachtte dat ik hem zou zien. "I didn't. I haven't left the institute. All the other hunters went on assignments, just like you." geef ik hem als antwoord, haal een hand door mijn bruine haren heen en kijk naar Jace zodra hij vraagt hoe het met Alec gaat. "Well, he's been better. He's not in danger, but his arm feels numb because of the poison." geef ik hem dan als antwoord en loop dan naar hem toe. "Don't worry. He'll be back to his original form within 36 hours. Nothing to worry about." verzeker ik hem. Mijn hand laat ik dan kort op zijn onderarm rusten, maar al gauw hoor ik een stem die kippenvel op mijn armen doet ontstaan. Clary. De strawberry blonde die me het bloed onder mijn nagels vandaan weet te halen door gewoon te ademen. Kort lach ik dan ook op het moment dat ik Jace zijn vraag hoor en kijk naar hem. "You really don't know me, do you?' De retorische vraag rolt me over mijn lippen voordat ik het goed en wel doorheb, maar Clary en ik vriendinnen? Alsjeblieft. Laat me niet lachen.
"Clary? Can I help you with anything?' "Well, yes. I just wanted to talk to you about Jace." Mijn wenkbrauw schiet dan ook omhoog, waarna ik de deur verder open. "Well, come on in. He's here too, so that will be a nice little chat, won't it?" vraag ik dan, waarna ik heupwiegend terug naar Jace loop en mijn arm om hem heen sla. "Jace? Could you leave us alone for a second? I will come and find you later on." Een kus druk ik dan ook op zijn wang terwijl ik toekijk hoe er een rode gloed op de wangen van Clary ontstaat.
"Jace is mine. Do you hear me? He's been mine ever since I entered the institute, I'm not about to let some Iron Sister come between us." zegt ze dan redelijk kwaad, waarna ik in de lach schiet. "Calm your tits, sugar. If me just being here is such a big thread for you, go ahead and complain to Alec. I'm sure he'll send the Iron Sister that saved his ass away." reageer ik dan rustig, waarna ik naar haar toe loop en haar tegen de deur aantrek. "Let me get one thing clear. You don't get to talk to me in this manner. No one in their clear mind should talk to a Nightblood like that." sis ik dan, waarna ik haar loslaat. "Get out." "But Jenn.." "GET OUT." "Oh, and Clary? Get ready for some competition." 
Nadat Clary mijn kamer heeft verlaten kijk ik kort in de spiegel, maar zucht diep. Ik kan het niet helpen. Niemand, maar dan ook niemand heeft ooit gedurfd om zo tegen me te spreken, waarom zij wel? Het is duidelijk dat ze de geschiedenis niet kent van familienamen, maar een ding is zeker. Haar relatie met Jace zal in zwaar weer terecht komen. Mijn kamer verlaat ik dan ook nadat ik een leren jas heb aangetrokken, om naar de kamer van Jace te vertrekken. Na kort op de deur van zijn kamer te hebben geklopt stap ik naar binnen en kijk hem aan. "Listen, I don't know if that psycho is actually your girlfriend like she claims to be, but she really needs to know her fucking boundaries. Okay? I don't appreciate her coming over and threatening me."

Terwijl ik aan het eten ben hoor ik iemand op de deur kloppen, maar voordat ik ook maar op kan staan is Max al naar de deur gerend. Voor enkele secondes schud ik lachend mijn hoofd, wetende dat ik er een persoonlijke assistent bij heb mocht ik Max zijn gang laten gaan. Het gesprek dat plaats vindt bij de deur is iets waar ik weinig tot geen aandacht aan geef. Echter kijk ik op zodra Genevieve bij mij in de slaapkamer staat. "Max? Thank you for everything, will you go and tell Izzy that I feel better already?' vraag ik mijn kleine broertje dan ook, waarna hij mijn kamer verlaat. Genevieve haar ogen voel ik dan afdwalen, waardoor ik kort grinnik. "Sorry, if I could I would put some clothing on.. But my arm isn't really working, as you may know. But please, sit." zeg ik dan en schuif met mijn goede arm een stoel voor haar bij, zodat ze haar been niet hoeft te belasten. Aan de krukken valt af te leiden dat ze pijn heeft en niet op haar been kan staan, maar op dit moment is pijn voelen beter dan niets voelen. 
Het is jaren geleden dat ik daadwerkelijk zo zwaar gewond raakte dat ik lange tijd bedrust moest houden, maar daarmee vergeleken lijken mijn huidige verwondingen niets. En nu? Nu ben ik ook nog eens het hoofd van dit instituut, wat het nog lastiger voor me maakt om echt rust te kunnen houden. Er moeten dingen geregeld worden, missies moeten worden verdeeld over de aanwezige en fitte schaduwjagers en enkele schaduwjagers moeten in bedwang worden gehouden. Schaduwjagers zoals Jace zullen vaker dan anderen op missie willen gaan, waardoor ze meer energie verbruiken dan anderen en slordig worden in hun vechttechnieken. En tegelijkertijd zou ik erg graag willen dat Jennifer en Jace samen op missie gaan, om te kijken of Jennifer daadwerkelijk zo goed is als wordt beweerd. 
"But please tell me.. Why on earth did you get out of bed? I won't believe that your leg doesn't hurt anymore. Denying that you're having pain isn't going to speed up the healing progress. At all." grinnik ik zacht en schuif mijn kom soep aan de kant. "And trust me. I know what I'm talking about." verzucht ik dan. Mijn blik richt ik op mijn arm die op het moment in een mitella hangt, zodat ik deze niet te veel probeer te gebruiken. 

Re: SHORPG | True love can't die.

Genevieve wist dat ze hier niet mocht zijn, maar ze had vrij weinig zin om alleen achter te blijven in die grote ruimte. Ze had niet zoveel zin om te rusten en ging liever direct weer verder alsof er niets was gebeurd. Dit was vrijwel onmogelijk, haar been deed ontzettend veel pijn, maar ze moest maar even doorbijten. Het was niet het einde van de wereld. Ze liep de kamer binnen en zag de behulpzame en bezorgde blik in de ogen van Max. Hij zou vast een goed broertje zijn. Ze kon het niet laten om te kijken naar Alec's ontblote borstkas. Shit, hij was echt knap. Ze mocht niet staren. Helaas had hij haar betrapt, dit maakte hij duidelijk door een opmerking te maken. ''Oh no, it's fine by me. I don't want to make you feel bothered, I just wanted to check to see how you were doing.'' Goed, dat was niet helemaal waar, maar wel gedeeltelijk. Een zacht lachje verliet haar lippen en ze omklemde de krukken goed met haar handen. ''Thanks.'' Ze ging op de stoel zitten toen hij die naar haar toe schoof en zette de krukken naast haar neer, die tegen de muur aan leunden en bleven staan.
''I know, but I'm not an easy girl. Stubborn is my second name.'' Een ondeugend lachje sierde haar lippen. Ze had het niet kunnen laten, ze verveelde zich alleen maar en was nieuwsgierig geweest naar hoe hij er aan toe was. ''I really needed to get out of that room, it was really boring.'' Zei ze. ''My leg will heal either way, it will just take some more time.'' Genevieve probeerde haar been omhoog te krijgen, maar haar gezicht betrok van de pijn die door haar hele lichaam schoot. Oké, dat was misschien niet haar beste idee geweest. ''So.. How are you doing? I'm really sorry, if I didn't walk out there, you wouldn't have to save me. It's all my fault and I feel really guilty about it.'' Dat was waar, ze voelde zich schuldig als ze Alec nu hier zo zag liggen met zijn arm in die mitella. Het was overduidelijk dat ook hij pijn had. ''Your little brother seems like a nice kid. I wish I had a little brother or sister.'' Een zachte zucht verliet haar lippen en ze speelde wat met haar vingers. Ze was zelf als enig kind opgegroeid in een statig pand aan het water. Haar leven was saai met ouders die altijd werkten en kinderen op de buurt die niets anders wilden dan tekenen of met poppen spelen. Zij wilde altijd al meer en probeerde zoveel mogelijk uit het leven te halen. Als klein meisje ging ze al tegen haar nanny's in en dit werd alleen maar erger naarmate ze ouder werd. Genevieve was een jongedame met een grote mond, maar op sommige gebieden was ze erg preuts en ze was zelfs onzeker over haar uiterlijk.

Het verbaasde hem eigenlijk ook niet dat ze Jennifer niet direct op missie hadden gestuurd. Ze had potentie en ze was een veelbelovende shadowhunter, als er nu iets zou gebeuren waren ze haar direct kwijt en dit wilde de Kloof uiteraard niet. Jace haalde diep adem en plantte zijn handen in zijn zij voordat hij vanonder zijn wimpers naar de wonderbaarlijke jongedame tegenover hem keek. Hij kon zich niet voorstellen dat iemand zo mooi, maar ook zo gevaarlijk kon zijn. Als ze wilde, kon ze hem nu zo onderuithalen zonder zelfs met haar ogen te knipperen. Ze was een geval apart en dat was misschien ook wel datgene wat haar zo interessant maakte, wat haar anders dan de andere vrouwen maakte. ''Well, it's good to know that he will be fine. I was worried about him, he's my parabatai after all.'' Het voelde slecht om te liegen over zoiets belangrijks, maar hoe ging hij nou weer aan Jennifer uitleggen dat hij hier alleen maar was gekomen om toe kijken hoe het met haar ging? Ze zou hem recht in zijn gezicht uitlachen. Damn, ze had nu al zoveel controle over hem, ze zou hem gewoon kunnen bespelen als een pop aan een zijden draadje en hij zou haar nog als een puppy achternalopen. Hij zou het niet eens erg vinden. Dit betekende echter niet dat Jace zijn woordje niet klaar had liggen en dat hij niet hard to get zou spelen, zeker niet. Hij was geen makkelijk doelwit en zou zich ook niet snel laten bespelen, maar als iemand hem eenmaal had overwonnen, was hij compleet van diegene.
''Yeah, well, I'm sorry. I didn't even know you guys acted nice to each other, let alone asking each other for advice.'' Zei hij. Stomverbaasd was hij toen Jennifer haar zijdezachte lippen op zijn wang drukte en vervolgens heupwiegend de kamer uitliep, alsof het niks was. Wat deed die vrouw toch met hem? Dit was niet normaal meer. ''Okay, sure.'' Zei hij terwijl hij knikte, zijn jas goed trok en de kamer uitliep. Hij vervolgde zijn weg naar zijn eigen kamer en trok daar zijn jas uit. Een beetje moe ging hij op het bed zitten en keek hij wat voor zich uit. Veel had hij niet te doen, maar Jennifer had hem verteld dat ze hem weer op zou zoeken, dus ging hij hier op haar wachten.
Het duurde niet lang of Jennifer kwam de kamer binnenlopen, met een gezicht op onweer. Verbaasd stond hij op door haar woorden en verontwaardigd stak hij zijn handen in de lucht. ''Alright, alright, don't fight me. First of all, she's not my girlfriend so she can say whatever she wants without me caring about it. Second of all, we had a little thing going on but it's really fucked-up and I don't feel like talking about it – but I wouldn't call it a relationship. Hell no, I didn't even ask her to be my girlfriend. And last, but not least, don't yell at me when it's not my problem. I can't control that little girl and I don't fucking know what she's going to say, okay? I know she's a little childish and she says the most stupid things, but I can't control her.'' Waarom hij zo kwaad werd wist hij niet precies, maar hij wist toch niet dat Clary Jennifer ging bedreigen?

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

Met stomheid geslagen kijk ik naar de schaduwjager die nu zelf kwaad begint te worden, waardoor het een seconde duurt voordat ik mijn gezichtsuitdrukking weer normaal heb. Eigenlijk had ik kunnen verwachten dat Jace deze reactie zou geven, maar het verbaasd me enorm. De manier waarop hij over Clary spreekt doet me fronsen, maar al gauw voel ik mijn frustratie groeien. Wie denkt hij dat hij is? En ik schreeuwen helemaal niet? Voordat ik dan ook maar iets zeg dwing ik mezelf een vuist te ballen achter mijn rug, hopend hier een deel van mijn oplaaiende woede in kwijt te kunnen, echter werkt dit niet. "You actually don't care that one of your shadow hunters is acting like a spoiled little brat? And I don't care what kind of history you guys have together Jace! She likes you, she's made that point pretty fucking clear. She's practically claiming you, so I'm sorry for telling you, okay?!" Mijn frustratie groeit met elk woord dat ik uitspreek, maar een beetje meer begrip had ik wel verwacht sinds ik hier nieuw ben. "I'm not yelling!" roep ik dan ook gefrustreerd, maar kijk hem dan aan. "You think it's fun for me being here? I got send here to save all of your asses and the first person I can actually talk with has some kind of redheaded girl clinging to his leg!" Gefrustreerd haal ik een hand door mijn lange bruine haren heen en richt mijn blik dan op de aantrekkelijke jongeman die tegenover me staat. Zonder er verder over na te denken trek ik hem aan zijn leren jas naar me toe en druk mijn lippen op de zijne, om hem vol overgave te kunnen zoenen. Sinds ik in het instituut ben is er iets tussen Jace en mij wat ik niet heb kunnen plaatsen, maar nu? Nu weet ik precies wat het is. Terwijl we zoenen laat ik mijn handen onder zijn jas glijden, om deze van zijn schouders te laten glijden. Klein glimlach ik zodra ik voel dat hij me tegen de muur aan duwt, waarna ik zacht op zijn lip bijt. Zijn lippen laat ik dan met rust, zodat ik enkele kussen in zijn hals kan drukken en zijn shirt uit kan trekken, voordat ik zijn sterke armen om me heen voel die me optillen. Uit automatisme sla ik mijn benen rond zijn heupen, maar druk gretig mijn lippen weer op de zijne. Voor een tijd zoenen we dan, totdat we ruw onderbroken worden door geklop op de deur. "Jace, mission." hoor ik iemand dan ook zeggen, waarna ik hem licht hijgend aankijk. De realiteit begint nu pas tot me door te dringen, maar al gauw sta ik weer op de grond. "I'll go. I need to blow off some steam." Voordat Jace verder nog wat kan zeggen stap ik zijn kamer uit, om mijn wapens uit te gaan kiezen.
Enkele minuten later sta ik dan ook in het centrum waar ik uitleg krijg van Izzy en kijk op zodra ze me een oortje geeft. "That way we can track you and have contact with you when you say the word, okay?' hoor ik haar zeggen, waarna ik knik. Mijn zwarte leren jasje laat ik rond mijn schouders glijden, maar voordat ik ga activeer ik nog een rune, waardoor ik geruisloos en geurloos zou zijn. De demon waar een melding over is gemaakt is een ravener demon, eentje die grotendeels vertrouwd op zijn vermogen om te ruiken. Rustig doe ik mijn haar dan nog in een staart, waarna ik het instituut uit ren. De frisse lucht doet me goed en zorgt ervoor dat ik mijn gedachten redelijk op een rijtje kan zetten, maar al gauw ben ik aangekomen op de plaats van bestemming. De haven. Door het zetten van enkele stappen breng ik mezelf naar een plek die redelijk veilig lijkt, maar al gauw wordt die illussie verstoord. Mijn zwaard trek ik binnen een handbeweging, waarna ik oog in oog kom te staan met het lelijke wezen. 

Ergens had ik dit niet bij de jonge wolf verwacht, dat ze zou komen kijken hoe het met mij zou gaan. Tijdens de laatste vergadering met de kloof werd het overduidelijk gemaakt dat ze niet zit te wachten op een samenwerking tussen de jagers en haar soortgenoten, maar dat neemt natuurlijk niet weg dat ze dankbaar kan zijn. Zodra ze aangeeft dat koppig haar tweede naam is glimlach ik klein en schud mijn hoofd. "Sometimes you can be too stubborn for your own good, Gen." zeg ik dan ook zacht op het moment dat ze haar been probeert te verplaatsen zonder de krukken. "I'm fine, this is nothing compared to the injuries I have had in the past, so don't worry about me. My doctor and family are watching me around the clock, so that's driving me a bit insane." verzucht ik dan. Echter besef ik me dan pas dat ze zich schuldig voelt over haar ondoordachte actie. "You don't have to say sorry Genevieve, protecting mundanes and downworlders is what we do. It's my duty as a shadow hunter." Maar ik kijk op zodra ze over mijn kleine broertje begint. "Well, trust me. Max can be a bit too much when it comes to hunting, but he's amazing. Just like Izzy, my sister. But I can't imagine life without them."
Eerlijk is eerlijk. We kunnen elkaar als broers en zus soms het bloed onder elkaars nagels vandaan halen, maar als het er op aan komt zijn we er altijd voor elkaar. Zodra Izzy en ik samen op een missie gaan maakt eigenlijk niemand zich zorgen, wetende dat we beide alles zullen doen om elkaar te kunnen beschermen. Maar tegelijkertijd is dat ook onze zwakte. Ik kan me nog goed herinneren dat Max neergeslagen was door Jonathan en dat is iets wat ik nooit meer mee wil maken. Dat is dan ook een van de redenen waarom ik hem nog niet op missie laat gaan. Het wordt misschien binnenkort tijd dat hij met Izzy of mij mee gaat, maar voor nu wil ik daar nog niet aan denken. Jace mag dan ook als een broer voor me zijn, maar qua bloedband is hij geen familie. Door de parabataiband die we hebben, hebben we echter een sterkere band dan de meeste families hebben. We voelen elkaars pijn en verdriet, maar op de dag dat een van ons sterft zal die rune van ons lichaam verdwijnen. Alsof de band die ooit zo belangrijk is geweest, nooit heeft bestaan. 
Zodra ik het na een tijdje toch koud begin te krijgen sta ik op, om naar mijn kledingkast toe te kunnen lopen. Eenmaal bij de kast pak ik er een zwart vest uit. Mijn goede arm steek ik in het vest, waarna ik het zo goed mogelijk om mijn slechte arm heen doe. "I heard Luke already gave you a big speech, or didn't he? About how you should be more careful? Whilst to be fair, that demon shouldn't have ever been there." verzucht ik, waarna ik me terug laat zakken op mijn stoel. 

Re: SHORPG | True love can't die.

Misschien, héél misschien, verdiende de jonge Shadowhunter tegenover haar, haar gemene woorden niet. Hij had veel werk gestopt in het helpen van het instituut, maar Genevieve kon zich simpelweg niet vinden in de handelingen en in de woorden van de Kloof. Ze waren er alleen maar op uit om de downworlders weg te halen en dit wist ze. Want waarom zouden ze een rijk met weerwolven en vampiers willen, terwijl ze er ook net zo goed zonder konden? Juist, voor de Shadowhunters was die keuze makkelijk. Weerwolven, vampiers en seelies hadden demonen bloed, ze waren geen engelen en ze waren ook geen mundanes. Ze zouden nooit door de Shadowhunters behandeld worden alsof het hun eigen volk was. ''I can be.'' Haar mondhoeken trokken weer omhoog door de woorden van Alec. Shit, ze moest echt niet zoveel lachen in zijn buurt. Helaas kon ze zichzelf niet tegenhouden; hij maakte haar aan het lachen. Hij was grappig en aardig voor haar, ondanks dat hij het hoofd van het instituut was. Hij leidde de boel hier en zij was maar een simpele weerwolf, die de regels weer eens had overtreden. Het zou ook eens niet. ''Be happy that you even have a family who takes care of you. My family doesn't even know that I'm a werewolf, I don't see them anymore. They think I ran away or something like that.'' Genevieve slikte eventjes en staarde naar haar handen, voordat ze weer opkeek. ''Sorry, that was rude of me. I didn't mean to act like that and I'm happy that you're doing okay.'' Zei ze terwijl ze zwak glimlachte. ''You could've just left me there, you know. You know I don't really approve of the clave, you know I don't really like Shadowhunters.'' Ze keek hem eventjes aan, bestudeerde zijn knappe gezicht, voordat haar ogen door de kamer heen flitsten. Het was zoveel luxer dan de Jade Wolf, waar zij en de andere weerwolven samen kwamen. Haar mondhoeken trokken omhoog door zijn woorden en ze stak haar handen in de jaszakken van haar bomberjack. ''It actually sounds like you have the perfect family.''
Haar familie was niet perfect, absoluut niet. Haar ouders hadden altijd ruzie met elkaar, en ook over haar. Genevieve was een opstandige tiener geweest en het werd er niet veel beter op toen ze dus een vriendje kreeg en later door hem werd veranderd in een weerwolf. Direct liep ze weg, zonder ook maar iets mee te nemen. Ze voelde zich verschrikkelijk en alleen. Gelukkig vond Luke haar en hielp hij haar – anders was ze gedoemd geweest.
Met haar handen woelde ze snel door haar bruine lokken heen en haar ogen vestigde ze weer op Alec, die overeind kwam en een vest aantrok. ''He did. He thinks I should be more careful, the damon could've killed me.'' Even zweeg ze. ''But it was my own fault. I knew that it wasn't safe out there, and the demon caught me because I didn't look where I was going. I was angry and I just walked in a random direction. Stupid, stupid.''

Jace was van één ding zeker en dat was dat de jongedame tegenover hem geen enkel recht had om zo tegen hem te schreeuwen. Nee, zeker niet. Hij had verdorie niets misdaan en kon niet controleren wat Clary deed, nor kon hij haar acties bepalen. Ze moest zelf doen was ze deed met haar leven, hij was haar vader niet. ''No, I don't care, Jennifer. She makes her own choices and I'm in no posititon to tell her what to do. I'm not the head of the institute, Alec is. If you have a problem with any of us, just go to him.'' Zei hij. Zijn ogen kneep hij samen tot spleetjes terwijl hij haar bewegingen volgde. Ze leek woedend, het spatte bijna van haar af. Iets in hem begreep het niet. Clary en hij waren niet meer samen, waren het sowieso nooit echt geweest, dus waarom was ze naar Jennifer toe gegaan? Vrouwen waren zo ingewikkeld. ''Oh no, ofcourse you're not yelling! Have you even heard yourself? You sound like a little kid, begging for a toy in the store. Calm down please.'' Zijn frustratie groeide en hij voelde zich nog bozer worden dan dat hij ook al was. Wat was haar probleem? Ze schreeuwde uit het niets tegen hem en beledigde hem, terwijl hij eerst geen idee had wat er aan de hand was. Zijn acties stonden los van die van Clary en hij wist niet wat er in haar hoofd omging. ''Shut up.'' Zijn woorden waren kalm, misschien iets te kalm, waardoor het wel al een teken moest zijn dat ze niet veel verder moest gaan, wilde ze hier nog goed vanaf komen. Hij had ook niet eeuwig geduld en al helemaal niet in een ruzie.
Haar volgende actie verbaasde hem echter volledig. Haar handen trokken gretig aan zijn leren jas en ze trok hem naar zich toe, voordat ze haar lippen op de zijne drukte. Het voelde alsof er elektriciteit van de twee afspatte. Jace was overdonderd, maar het voelde zo geweldig dat hij direct zijn lippen terug drukte en haar begon te zoenen. Zodra haar handen onder zijn leren jas gleden en zodra ze zijn jas uittrok, duwde hij haar tegen de muur aan. Een zachte kreun verliet zijn lippen toen ze kusjes begon te drukken in zijn nek. Dit voelde geweldig en van hem mocht het nog erg lang duren. Hij sloeg zijn armen om haar heen, waardoor ze uit automatisme haar benen om zijn middel heen sloeg. Zijn handen kropen omhoog over haar heupen en hij streelde daar over heen. Haar lippen belandden weer op de zijne en ze begonnen weer te zoenen, alsof er niemand anders aanwezig was in het gebouw. Gewoon alleen hun twee. Echter werd het moment verpest doordat iemand op de deur klopte. ''Jace, mission.'' Hoorde hij. Met zijn ogen rollend liet hij Jennifer weer los, maar ze verbaasde hem, voor de zoveelste keer, door te zeggen dat zij wel ging. ''Oh, okay.'' Zei hij nog licht hijgend terwijl hij zijn leren jas weer over zijn schouders sloeg. Hij keek na hoe ze de kamer uitliep en zakte zelfs vervolgens gefrustreerd en verward op het bed neer. Zijn hoofd legde hij in zijn handen en hij haalde even diep adem voordat hij weer voor zich uit staarde en zijn handen in elkaar vouwde. What the hell was er net gebeurd? Hij had zich flink laten gaan, dat was één ding wat zeker was.

i'm a good girl with a lot of bad habits