ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik knikte om het antwoord van de dame. 'You'll be fine in this house. Open the door for nobody. There are lots of people we can't trust', zei ik haar zacht toe. 'Before I go to get some new clothes for you, what's your name, madam?', vroeg ik haar en zocht haar blik op. Dat praatte toch wat gemakkelijker met haar en ook met de koning zou het straks gemakkelijker zijn om een naam aan het verhaal te kunnen koppelen. Ik wachtte het antwoord af en vertrok niet veel later met een mand waarin ik de spullen kon doen.
Ik zorgde ervoor dat ik enkele schone jurken haalde die ze naar mijns inziens wel zou passen. Bijbehorende enkele paar schoenen. Het kostte nogal wat, maar ik kon haar huidige toestand niet aanzien. Bovendien zou ze fatsoenlijk voor de Koning moeten kunnen verschijnen als hij dit wenste. Ze had niemand meer en moest ergens opnieuw beginnen. Mogelijk dat ik ergens een goed woordje voor haar kon doen om haar aan werk te kunnen helpen dat ze zelfvoorzienend kon zijn. Toen ik alles voor haar had gehaald zorgde ik ervoor dat ik nog langs de markt ging om extra inkopen te doen, gezien we nu met tweeën in huis waren. Vaak at ik voor de gezelligheid ook buitenshuis, al wist ik niet of zij het daarmee eens zou zijn. Ik kon maar beter wat hebben liggen. Ook voor haar op tijdstippen wanneer ik aan het werk was of niet thuis zou zijn. Met een overvolle mand keerde ik uiteindelijk weer terug. Met de sleutel opende ik de deur en riep ik dat ik er weer was voor ik begon met uitpakken.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Camille:
Ik probeerde te glimlachen toen Xavier aangaf dat ik hier veilig zou zijn, maar dat ik de deur voor niemand open moest doen. Daarna sloeg ik mijn ogen neer, maar ik moest wel opkijken op het moment dat hij naar mijn naam vroeg. 'Camille. Camille Michaud.' antwoordde ik op zachte toon terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg en tegen mijn buik drukten. Ik keek hem na terwijl hij uit de deur verdween en bleef toen wat onwennig in de hal staan. Wat moest ik nu doen? Kon ik het maken om rond te lopen, het huis te bekijken en misschien zelfs een bad te nemen, zoals hij dat voorgesteld had? Na een paar minuten twijfelen besloot ik dat ik me er maar overheen moest zetten. Ja, ik voelde me ongemakkelijk, maar ik moest er mee leren leven. Vanaf nu was ik afhankelijk van anderen en daar kon ik -voorlopig - niks aan veranderen, hoe graag ik dat ook zou willen. Voorzichtig liep ik het huis door en wierp een blik in iedere kamer. In de keuken zocht ik iets om water in te koken zodat ik later in ieder geval thee kon maken. Dat was wel het minste wat ik kon doen, toch? Daarna ging ik op zoek naar de badkamer zodat ik een bad kon nemen, want in het licht in huis kon ik pas goed zien hoe vies ik en mijn kleding waren geworden. Ik opende per ongeluk de deur naar wat, zo te zien, Xavier's slaapkamer was. Kort liet ik mijn blik door de kamer gaan voor ik me realiseerde dat het niet echt beleefd was en de deur snel weer dicht deed. Eenmaal in de badkamer haalde ik mijn lange haar uit het gevlochten kapsel waar het al drie dagen in zat voor ik, toch wel twijfelend, me uitkleedde en in bad stapte.
Na een tijdje kwam ik weer overeind waarna ik een handdoek zocht en alles weer droog maakte. Ik kamde door mijn haar met mijn vingers en trok toch maar weer mijn oude kleding aan. Het was niet alsof ik iets anders had om aan te doen. Op dat moment hoorde ik de deur beneden waardoor ik toch merkte dat mijn hartslag omhoog schoot. Voor even bleef ik helemaal stil staan, maar al snel hoorde ik Xavier's stem. Een opgeluchte zucht ontsnapte aan mijn lippen. Gelukkig maar. Ik liep de badkamer uit en liep naar de plek waar ik gerommel hoorde en al snel vond ik Xavier. 'Hi...' mompelde ik zachtjes waarna ik mijn armen weer over elkaar sloeg. Toen pas viel mijn blik op wat hij allemaal meegenomen had. 'Please, let me help you.' zei ik terwijl ik naar hem toeliep. 'Sorry... I haven't even properly thanked you. I am very grateful for your help. Really. Thank you. Is there anything I can do to repay you?' vroeg ik nadat ik een tijdje stil was geweest en eigenlijk maar wat onwennig tegen de tafel had geleund.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik glimlachte toen ik voetstappen op de treden hoorde, die de aanwezigheid van Camille aankondigden. 'Ah well, there you are. Did you enjoy the bath?', vroeg ik met een glimlach en keek haar met een vriendelijke blik aan. Dit zag er, op haar kleding na, al een heel stuk beter uit. Toen ze voorstelde om me te helpen met uitpakken schoof ik wat op, zodat zij ook bij de mand kon. 'You don't have to excuse yourself, lady Camille', zei ik tegen haar. 'This whole situation is not your fault. Don't feel loaded, please don't.', zei ik tegen haar. 'It is a pleasure to help you out. It's my duty to compete injustice. It's the reason why I became a musketeer of the King.', vertelde ik haar. 'You don't have to repay anything. Stay safe, for your own good.', sprak ik rustig en keek haar aan. 'You can stay here before we found you a place to go. At first, I will try to speak to the King himself today or at least tomorrow', vervolgde ik. 'I think he will speak to you, but this is no promise. You can prepare yourself if you want. Feel free to use anything in the house.', zei ik tegen haar. Even liet ik het stil om ons gesprek te kunnen verwerken. 'Can I do something else for you, Camille?', vroeg ik haar. Ik hielp haar graag verder op weg, maar ook de plicht van de Koning riep me om de wacht te houden bij het bal en om het verhaal van Camille Michaud te delen met hem.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Camille:
Ik knikte en glimlachte zwak. Ja, het was toch wel fijn geweest om me op te kunnen frissen, want daardoor had ik toch enigszins mijn gedachten wat leger kunnen maken. Echter nam dat niet weg dat ik me nog steeds niet helemaal op mijn gemak voelde en dat mijn gedachten constant terugvlogen naar thuis, wat mijn thuis was geweest dan toch. Op het moment dat Xavier aangaf dat ik mijn excuses niet aan hoefde te bieden, sloeg ik mijn ogen neer. Het voelde vreselijk ondankbaar en het maakte niet uit wat hij zou zeggen want dat zou niet veranderen. Op de rest van zijn woorden knikte ik slechts, hoewel mijn gedachten er niet helemaal meer bij waren. Ter afleiding begon ik inderdaad maar te helpen met het opruimen van alle inkopen, maar verder bleef ik stil. Na een tijdje schraapte ik mijn keel. 'You must have done something rather extraordinary to have become the Captain of the Musketeers at your age. I mean... You are the captain, are you not?' zei ik toen op zachte toon, meer om maar iets te zeggen en de enigszins omgemakkelijke stilte te verbreken. Het was wel iets wat ik me daadwerkelijk afvroeg, want de man leek niet heel veel ouder dan ikzelf en het was, naar mijn weten, niet gebruikelijk dat iemand van die leeftijd al zo'n enorme verantwoordelijkheid kreeg. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik eigenlijk geen recht had om zoiets te vragen, omdat de reden waarom hij op deze positie terecht was gekomen misschien wel helemaal niet zo prettig was. Wie wist wat hij allemaal al had meegemaakt? 'Sorry... I didn't mean to pry. I have no right to ask.' mompelde ik zacht waarna ik mijn armen over elkaar sloeg. Op dat moment vroeg hij of er nog iets was wat hij voor me kon doen. Natuurlijk. Hij had ook zijn taken om uit te voeren. 'No, please. I'll be fine. I don't wish to be a nuisance. You should probably go.' antwoordde ik verontschuldigend waarna ik een poging deed om te glimlachen. Nee, het laatste wat ik wilde is dat ik hem van zijn werk zou houden. Het zat me al erg genoeg dwars dat ik niets terug kon doen voor al zijn hulp. Laat staan dat hij door mij in de problemen zou komen.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik keek op van het uitpakken toen ze me vroeg of ik het hoofd van de Musketiers was en zo ja, hoe ik die geworden was op zo'n jonge leeftijd. Een kleine glimlach sierde mijn gezicht toen ik een kleine inschatting van haar maakte. Als je vergeleek hoe ik over mensen dacht en hoe mensen in werkelijkheid zijn, zat ik er maar zelden naast. Mijn gevoel bij Camille was goed. Ze wist immers al dat ik de rechterhand van de Koning was. 'It's fine', zei ik rustig tegen haar toen ze zich verontschuldigde voor het feit dat ze het gevraagd had voor ik antwoord gaf. 'Yes, I am the captain of the Musketeers, but I still do all the tasks a normal musketeer would do and a few more. I don't want to let the others feel less, because they aren't.', legde ik aan haar uit voor ik het product wat ik mijn handen had gehad op zijn plek legde en terugkeerde bij de mand. 'I was born on a farm in the east of France and grew up as every farmers son would.', begon ik en schoof de mand opzij en nam plaats op de rand van de tafel terwijl ik naast me klopte. 'One day, the Germans showed up. In France. I and a few other boys immediately knew there was something wrong. We sent a messenger to Paris, to the King himself and got every man that could fight ready for a battle, to defend our village. We hold on, for days, maybe weeks till the King showed up with his army. Not that much later there was a battle and we were close to a defeat. The King was attacked. When I noticed, I got to him and saved his life. That action almost took mine, but I'm still standing.', zei ik en grijnsde kort. Het had een hele poos geduurd voor ik genezen was en opnieuw fit was, maar de conditie van het werken op de boerderij had enorm veel gescheeld. 'We together changed the positions of the army, because I knew the environment better than he did that time.', vervolgde ik het verhaal. 'Finally we won the battle. I was carried to a hospital ward, he went back to the army camp.', vervolgde ik. 'The doctors did not have good news, but I survived. They say the King was at my bed at least once. He should have said something like this: "If he gets better, he will become a Musketeer.". 'I did get better and he named me one of his Musketeers. Lots of battles would follow and a lot of times the King called me to his side. Together we determined strategies and more. When that war was over, we went back to Paris where he named me the captain of the Musketeers.', besloot ik voor ik nog even wachtte en uiteindelijk de laatste boodschappen uit de mand haalde.
'I'm already late, but the King will understand when I explain the situation. You are in good hands, lady Michaud.', zei ik en kuste nogmaals de rug van haar hand. 'I have to go now, be careful. I think it is already late in the evening when I'm coming home. Take my bed, I will sleep on the couch.', zei ik tegen haar. 'Maybe I'll be home earlier this evening, or otherwise I see you tomorrowmorning.', nam ik afscheid van haar voor ik mijn hoed weer stevig op mijn hoofd drukte en richting de gang liep om opnieuw aan de weg naar het paleis te beginnen.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik kon een kleine glimlach toch niet onderdrukken op het moment dat Xavier aangaf dat ik inderdaad gelijk had gehad. Vervolgens kon ik niets anders doen dan luisteren naar wat hij te vertellen had. Ik had natuurlijk wel verwacht dat hij iets bijzonders had gedaan, maar dat hij het leven van de Koning had gered was natuurlijk wel exceptioneel. Zelf leek hij er echter niet bijzonder veel onder de indruk van te zijn, maar dat was misschien ook maar schijn. Daarnaast hadden ze meeste mensen zichzelf niet heel hoog zitten. Ik ging niet naast hem zitten toen hij op de plek naast hem op tafel klopte, maar in plaats daarvan leunde ik tegenover hem tegen een kast, mijn armen nog steeds over elkaar geslagen voor mijn buik - een houding die ik vaak aanhield als ik nog niet helemaal zeker was van een situatie. 'France must be very grateful to you then. You're quite the hero. Saviour of the king and women.' glimlachte ik en voor het eerst sinds ik in Parijs was, was de glimlach oprecht. 'Yes, please. Go. I'll be fine.' wuifde ik hem weg toen hij aangaf dat hij weg moest. Bij de kus op mijn hand sloeg ik mijn ogen neer, want ik was het niet gewend om zo galant en vriendelijk behandeld te worden, helemaal niet zonder bijbedoelingen. Ik keek hem na toen hij wegliep en zuchtte even. Er was echt geen enkele mogelijkheid dat ik in zijn bed zou slapen. Het was al ongepast genoeg dat ik in zijn huis was dus laat staan dat ik in zijn kamer zou verblijven. Daarnaast was ik hem al genoeg tot last en kon ik hem niet de comfort van zijn eigen bed ontzeggen. Ik keek de keuken nog eens rond en liet me toen langzaam op een stoel zakken.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik was vertrokken met gehaaste pas naar het paleis. Wat voor anderen gold, gold ook voor mij. Op tijd komen. Eenmaal binnen liep ik direct door naar de balzaal. Ik informeerde vlug bij mede-Musketiers hoe de situatie ervoor stond. Rustig, gelukkig en elk moment kon de Koning binnenkomen. Ik kreeg de Koning voor de start van het bal echter niet meer te spreken.
Door de situatie lette ik extra op en hield ik de Koning des te meer in de gaten. Na het bal wist ik hem staande te houden op de gang en in zijn oor te fluisteren of we naar zijn werkkamer konden gaan en onder vier ogen konden praten. Eenmaal daar vertelde ik zoveel ik wist over de situatie in Courdemanche en dat madame Camille Michaud de enige overlevende was en persoonlijke boodschapper. Tot diep in de nacht bleven we bij elkaar om de situatie te bespreken en wat dit tot gevolg zou hebben. Echter, vond de Koning het belangrijk om het verhaal van madame Michaud persoonlijk te horen voor er maatregelen genomen zouden worden. Ik beloofde hem dat ik morgen met haar langs zou komen om alles verder te bespreken. Nogmaals verontschuldigde ik mezelf bij hem voor het verstoren van zijn avond en nachtrust voor ik vertrok en bijgelicht door de lantaarns naar huis liep. Eenmaal thuis draaide ik zachtjes de sleutel in het slot om en liep ik naar binnen. Een glimlach verscheen op mijn gezicht toen ik Camille in één van de stoelen vond, slapend. Een eigenwijze dame. Ik hing mijn hoed op aan de kapstok en trok mijn schoenen uit voor ik nogmaals de woonkamer binnen ging en voorzichtig mijn handen plaatste onder haar schouders en knieën om haar zachtjes de trap op te tillen en haar naar mijn slaapkamer te brengen, zodat ze verder kon slapen in het bed.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Camille
Na even voor me uit te hebben gestaard, merkte ik al snel dat ik me toch onrustig voelde nu ik weer alleen was. Ik was immers niet gewend aan de drukte van de stad en ieder vreemd geluid dat ik hoorde, deed me opschrikken en ontnam me de adem. Daarom was ik opgestaan van de stoel en begon ik te ijsberen, maar dat deed me natuurlijk ook weinig goeds. Nu ik pas echt tijd had om rustig te zitten en ik niet langer in overlevingsmodus hoefde te gaan, begon ik me las te realiseren wat ik de afgelopen dagen had meegemaakt. Natuurlijk had ik al flink wat tranen gelaten en had ik al drie dagen de kennis dat er wat gebeurd was, maar nu begon de betekenis daarvan pas echt tot me door te dringen. Er was echt niets meer. Niemand meer. Courdemanche was niet langer mijn thuis. Mijn ouderlijk huis, waar ik tweeëntwintig jaar een idyllisch leventje had geleefd met mijn ouders, broers en zusjes was niet meer. Zij waren niet meer. Onze tennants waren niet meer. Ineens voelde het alsof ik tonnen zwaarder was geworden en mijn benen me niet meer konden dragen, want voor ik het wist lag ik geknield op de grond terwijl de tranen weer over mijn wangen biggelden. Met moeite keek ik op naar het vuur van de open haard. De felle vlammen en het geknetter van het brandende hout maakte me misselijk. Ik zag mezelf weer in de binnentuin staan, vastgehouden door een man terwijl de vlammen zich verspreiden en er steeds meer geschreeuw en gegil klinkt. De herinnering aan een ijsselijke gil die door merg en been was gegaan, zorgde ervoor dat ik begin te kokhalzen en ik kreeg mezelf maar net snel genoeg overeind om de wasbak te bereiken zodat ik daarin kon overgeven. Echter had ik de afgelopen dagen natuurlijk weinig gegeten en gedronken waardoor het al snel pijnlijk was en ik slechts gal uitspuugde. Met trillende handen spoelde ik alles weg waarna ik een nieuwe snik onderdrukte. Waar ging huilen me brengen? Het zou niemand terugbrengen en de situatie ook niet makkelijk maken. Helaas was het moeilijk om die gedachten lang vast te houden want binnen een paar seconden sloeg ik mijn handen voor mijn gezicht en begon ik opnieuw te huilen.
Na, wat voelde als, een eeuwigheid begon ik wat te kalmeren. Misschien wel omdat ik uitgeput was - op alle vlakken - maar ik probeerde het maar als iets positiefs te zien. Ik haalde nog een paar keek diep adem en liet even een hand tegen mijn buik liggen om me eraan te herinneren dat ik rustig moest blijven ademen om te kunnen kalmeren voor ik me van de wasbak wegduwde en langs mijn ogen wreef om ze te drogen. Het liefst zou ik gaan slapen, maar ik was als de dood dat ik niet in slaap zou komen of dat ik alles weer opnieuw zou moeten beleven in nachtmerries. Daarom liep ik weer terug naar de open haard - de geluiden, geur en het licht die er vanaf kwam, maakte me nog steeds misselijk, maar ik raakte er niet meer direct van in paniek - en liet me ervoor in een fauteuil zakken. Toch kon ik nog niet helemaal de rust vinden om alleen maar te zitten dus stond ik op om naar de boekenkast te lopen. Daar speurde ik de titels af voor ik maar een willekeurig boek pakte en terug ging zitten in de toch wel comfortabele stoel. Hoewel ik het boeken opensloeg, las ik niet echt. De letters vormden eerder vlekken dan woorden of zinnen en als ik het voor elkaar kreeg me te concentreren op een zin, drong de betekenis daarvan niet tot me door. Het duurde dan ook niet lang voor ik wegzakte in een diepe slaap waarbij het boek van mijn schoot op de grond gleed. Uren later merkte ik er dan ook niets van dat Xavier thuiskwam en me alsnog verplaatste naar zijn bed.

De volgende ochtend schrok ik wakker en schoot ik rechtovereind in bed. Voor een paar seconden lukte het me niet om lucht naar mijn longen te krijgen waardoor ik begon te hoesten. Mijn hart zat in mijn keel en mijn hoofd bonkte aan alle kanten. Uiteindelijk lukte het me om diep in en uit te ademen en mijn hartslag weer terug te brengen naar een gezond ritme. Ik veegde langs mijn voorhoofd en merkte dat deze bezweet was en er een pluk haar aan plakte. Ook dat wat ik droeg, plakte aan mijn lichaam. Een nachtmerrie. Het was misschien niet vreemd dat ik daar nu last van had, maar het maakte het niet prettiger. Ik sloot mijn ogen weer en dwong mezelf om helemaal te kalmeren voor ik ze weer opende en om me heen keek. De vreemde omgeving deed me bijna opnieuw in paniek schieten, tot ik me realiseerde dat dit Xavier's kamer was en dat ik die de avond ervoor ook even snel had gezien. Was ik hier in slaap gevallen? Ik kon het me haast niet voorstellen, want ik kende mezelf - en mijn opvoeding - goed genoeg om te weten dat het ongepast was, ongeacht de situatie. Niet dat ik niet dankbaar was voor Xavier's hulp. Het tegendeel zelfs. Zonder hem was ik misschien op veel ongepastere plekken terecht gekomen of was ik niet meer in leven geweest. Ik was hem vreselijk dankbaar, maar dat nam niet weg dat ik niet alleen in zijn huis zou moeten verblijven, laat staan in zijn bed slapen. Met een lichte zucht liet ik me weer wat terugzakken in de kussens en draaide me op mijn zij zodat ik naar het raam kon kijken. Daarbij gleed mijn blik echter naar de kast die naast het raam stond en de jurken die daaraan hingen. Wauw. Had Xavier die echt voor mij gehaald? Hoe kon ik ooit iets terugdoen voor alles wat hij voor me had gedaan? Het frustreerde me enorm dat ik niets kon bedenken en mijn ego was te groot om het zomaar aan te kunnen nemen. Ik was immers met een bepaalde zelfstandigheid opgegroeid en daardoor was er een soort trots in me ontwikkeld die op dit moment misschien wat gekrenkt was door het feit dat ik van een ander afhankelijk was. Daarnaast voelde het vreselijk ondankbaar en voelde ik me alsof ik alleen maar overlast met me mee bracht. Het was moeilijk voor me om die trots aan te kant te zetten, maar het moest maar. Ik had geen keuze. Voorzichtig sloeg ik de dekens aan de kant en stapte uit bed waarna ik naar de kast liep. Het was ook niet alsof Xavier simpele, eenvoudige jurken had gekozen. Ze waren minstens net zo duur als de jurken die ik thuis altijd had gedragen. Ik haalde er een van de hanger en begon me om te kleden nadat ik me gewassen had met het water uit de emmer die in de hoek van de kamer stond. Nadat ik nog eens met mijn vingers door mijn haar had gekamd en de lange, gouden golven los over mijn schouders liet hangen, wierp ik een blik in de spiegel. Je zou haast kunnen zeggen dat er niets gebeurd was, want ik leek op de dame die ik altijd was geweest. Het enige wat deze nieuwe jurk was zichtbaar maakte, waren de blauwe plekken rond mijn keel, maar daar kon ik weinig aan veranderen. Na nog een laatste blik liep ik de kamer uit en liep ik zachtjes de trap af. Ik had eigenlijk helemaal geen besef van tijd en wist dus ook niet of Xavier misschien nog sliep of niet. Daarom liep ik met kleine, zachte passen naar de deuropening.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
De volgende morgen werd ik wakker van gestommel in huis. Iets wat ik niet gewend was om te horen, gezien ik eigenlijk altijd alleen was. Ooit als het me écht aan tijd ontbrak liet ik wel eens een schoonmaakster komen. Ik haalde een hand door mijn warrige haren. Ach, wie kon het me kwalijk nemen dat het niet zat zolang ik thuis was. Ik gaapte achter mijn hand en leunde achterover op de bank toen ik overeind gekomen was. Het was een kort nachtje geweest, maar die had ik wel vaker.
Na een poosje besloot ik toch maar op te staan en de drie kippen die ik in de tuin had te voeren en de eieren te rapen. Het was iets wat er van het boerenleven in was blijven zitten. Verse eieren, elke dag opnieuw. Het lekkerst was ook verse melk, maar in een kleine tuin kon je nu eenmaal nauwelijks beesten houden. Eenmaal terug in huis begon ik wat te rommelen in de keuken om wentelteefjes te maken. Een simpel gerechtje. Een van de weinigen die ik kon maken. Als ik thuis was gekomen had altijd al eten klaargestaan, ik hoefde alleen nog aan te schuiven. Deze gemakzucht had doorgezet in Parijs waardoor ik bijna dagelijks ergens in een café, herberg of ergens anders te vinden was voor een stevige maaltijd en voor de gezelligheid. Ik vond het prettig om me onder de mensen te begeven, hoewel ik ook de tijd dat ik alleen was erg kon waarderen.
Tegen de tijd dat ik de deur zachtjes hoorde opengaan en Camille binnen liep lagen er al enkele wentelteefjes in de pan en glimlachte ik. 'Goodmorning', groette ik haar en zette vanuit het fornuis enkele stappen achteruit om haar ook toe te kunnen knikken. Echter viel het me op dat er lelijke blauwe plekken, wurgplekken welteverstaan, in haar nek zichtbaar waren. 'I did not see that before, those are horrible. I'm sorry, madame.', zei ik met gefronsde wenkbrauwen en keerde de boterhammen vlug om waarna ik ging rommelen in een kast met zalfjes. Ondanks ik niks aan de situatie had kunnen doen, speet het me dat ze dit mee had moeten maken. Ik schoof de wentelteefjes op een bord zodra ze klaar waren en bracht deze naar de tafel met wat bestek. 'Take a seat.', zei ik en ging op één knie voor haar zitten terwijl ik het potje opende. 'I'm going to take care of your neck.', verduidelijkte ik en deed wat zalf op mijn vingers waarna ik teder over haar hals en nek streek om de plekken te behandelen. 'This will cool the places, also the bruises will disappear faster.', legde ik uit. 'You can use it more times a day', zei ik voor ik tevreden het potje sloot en tegenover haar plaats nam. 'I hope you slept well?', knoopte ik een gesprekje aan terwijl ik met mes en vork het wentelteefje in kleinere stukken sneed, omdat deze nog heet was. 'I will get you a scarf to cover the bruises when you're outside', sprak ik vol medeleven. Zo zou ik zelf ook de straat niet op willen en zeker als dame niet.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Camille
Eenmaal in de deuropening drong de deur van wentelteefjes al snel mijn neus binnen en het duurde ook niet lang voor Xavier me opmerkte. 'Good morning.' glimlachte ik zwak terwijl ik verder naar binnenliep, nog steeds wat onwennig door dit alles. Ik merkte al snel dat zijn blik op mijn hals bleef hangen en niet veel later maakte hij een opmerking over de blauwe plekken. Instinctief bewoog ik mijn hand ervoor, alsof ik het nog kon verbergen en daarmee kon doen alsof het er niet was, maar hij had het natuurlijk al gezien. 'It's fine. It's nothing.' mompelde ik, maar het leek er niet op dat hij het daarmee eens was dus liet ik me maar gehoorzaam in een stoel zakken. Op het moment dat hij aangaf dat hij de blauwe plekken ging behandelen, knikte ik slechts en sloeg mijn ogen neer. Het voelde haast vreemd hoe zacht en teder hij te werk ging gezien ik dacht echt verwacht had van een musketier. Ik kon het dan ook niet laten om toch even naar hem te kijken. Mijn blik was net even bij zijn lippen blijven hangen toen hij klaar was en opstond om tegenover me te gaan zitten. 'Thank you.' zei ik terwijl ik goed op mijn stoel ging zitten en keek naar wat er op tafel stond. Op zijn vraag knikte ik langzaam. Ja, ik had beter geslapen dan ik in eerste instantie verwacht had, maar dat nam niet weg dat ik toch nog een verschrikkelijke nachtmerrie had gehad. 'All things considered I did, I suppose.' antwoordde ik met een zwakke glimlach voor ik een stukje ontbijt in mijn mond stak. 'How was the ball? I suppose the King was not too pleased with your late arrival?' vroeg ik waarna ik opkeek. Bij zijn volgende opmerking sloeg ik mijn ogen weer neer. Nog iets wat ik hem schuldig zou zijn. Zou de lijst ooit ophouden? Zou ik hem ooit terug kunnen betalen voor alle vriendelijkheden die hij me tot nu toe had getoond? Ik slikte even voor ik weer opkeek. 'That's very kind of you. Thank you.' zei ik zacht waarna ik even op mijn lip beet. 'Honestly... I cannot thank you enough, monsieur. I wish there was something I could do to repay your generosity and kindness. I am most... Most grateful to you.' vervolgde ik terwijl ik hem aankeek. Tot mijn grote ergernis merkte ik dat er weer tranen opwelden in mijn ogen. Dit was niet het moment om zwakte te tonen. Het was al lastig genoeg om niet langer onafhankelijk te zijn en ik wilde hem niet nog meer belasten met het idee dat ik weer op instorten stond. Ik wendde mijn blik daarom weer af en at nog wat van mijn ontbijt, beschaamd om mijn te emotionele reactie en geen idee hebbend hoe ik mezelf anders een houding kon geven.