ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik keek naar haar en trok één wenkbrauw vragend op toen ze antwoordde dat het oké met haar ging. Ik geloofde er maar weinig van. Echter kon ik haar verwarring wel begrijpen of dat ze niet goed wist hoe ze moest antwoorden. Toen ik jaren terug in het veldhospitaal had gelegen was ik ook de draad kwijt geweest. Ik had de plek waar ik opgegroeid was in een slagveld zien veranderen, mensen die dicht bij je stonden of zelfs familie waren zien sterven zonder iets voor ze te kunnen betekenen, maar ook onbekenden. Toen ze haar gezicht afwendde en zeker toen ze later met haar vrije hand naar haar ogen reikte zei het me genoeg en sloeg ik een andere gang in om met haar mijn kantoor binnen te lopen. 'I want to welcome you in my office.', zei ik en opende de deuren voor haar zodat ze erdoorheen kon lopen. Deze dame had privacy nodig. 'Do you want something to drink?', vroeg ik aan haar en haalde een zakdoek uit een kast die ik in haar hand drukte voor ik haar naar een bank dirigeerde. Wat mij betreft konden we hier de hele dag zitten, ze was absoluut geen onaangenaam gezelschap, ondanks de toestand waar ze zich in bevond. Ik wilde er zeker van zijn dat het oké met haar ging voor we verder gingen en ze het paleis en de mensen leerde kennen op een verkeerde manier. 'You can come in at any time', sprak ik op vertrouwelijke toon tegen haar. 'I will be here a lot the following days, weeks, to do some paperwork', legde ik haar uit.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Aan Xavier's blik en opgetrokken wenkbrauw kon ik zien dat hij me niet geloofde en daar had hij ook recht op, maar ik had geen zin om mijn antwoord nog te veranderen. Wat had het immers voor zin? Echter leek hij niet van plan om het hierbij te laten zitten, want ondanks dat ik de gangen van het paleis niet kende en het een groot doolhof voor me vormde, merkte ik wel dat we ergens anders heen begonnen te lopen dan in eerste instantie de bedoeling was geweest. Nog altijd was deze gang prachtig gedecoreerd en hingen er grote schilderijen en wandkleden aan de muren, maar het was wel wat soberder dan in de hoofdgangen van het paleis. Het verbaasde me dan ook niet heel erg toen Xavier de deuren naar zijn kantoor voor me opende. 'No, thank you.' antwoordde ik zijn vraag of ik wat te drinken wilde. Ik voelde nog steeds een vervelende knoop in mijn maag en was bang dat het niet fatsoenlijk weg zou krijgen. Dankbaar nam ik de zakdoek aan want ik merkte dat er toch een paar tranen ontsnapt waren voor ik gehoorzaam plaatsnam op de bank. Ik kreeg het echter niet voor elkaar om de zachte stof naar mijn ogen te brengen en de tranen te drogen. Ik had namelijk zo'n vermoeden dat de kraan dan alleen maar verder open zou gaan en dan had de zakdoek toch geen nut meer. Daarom hield ik stof vast in mijn handen en gebruikte het als een middel om mijn vingers bezig te houden zodat ik iets had om me op te focussen en me daarmee hopelijk wat kon kalmeren. Ondanks de ontsnapte tranen die over mijn wangen drupten, lukte het me toch om hem een kleine glimlach te schenken toen hij aangaf dat ik altijd op zijn kantoor welkom was en dat hij er de komende tijd veel tijd zou spenderen. 'Thank you.' zei ik haast fluisterend waarna ik mijn ogen neersloeg.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Toen ik de zakdoek aan haar had gegeven had ik enkele vochtige baantjes op haar wangen aangetroffen. Echter veegde ze deze niet weg en leek ze met haar vingers in de zakdoek te frommelen. Afleiding. Maar afleiding hielp niet altijd, soms was het nodig om je, al is het maar even, mee te laten voeren door je gevoelens en je te kunnen uitten. Van opkroppen werd het niet beter.
Ik was inmiddels naast haar gaan zitten en glimlachte vriendelijk terug toen ze me bedankte dat ze altijd binnen kon komen in het kantoor. 'You're welcome, always', verzekerde ik haar en keek even naar haar. Zou ik het gewoon doen? Ze had steun nodig... Ik was de aanwezigheid van dames wel gewend, maar het écht met ze omgaan, op een normale, menselijke manier was toch anders gezien ik me voornamelijk tussen de mannen mengde. Ik moest de gok nemen, mijn gevoel volgen. 'I believe you need a hug', zei ik warm na een paar seconden van twijfel op het moment dat ik mijn arm om haar schouder heen sloeg en ik haar zachtjes tegen me aan trok. 'Let it go', zei ik zachtjes. 'You can't hold the tears forever. We're alone in this room. I can keep my mouth shut towards others. Your secrets will be my secrets as well, nobody will know anything of what happened here or at my house.', zei ik tegen haar om ook die angst weg te nemen. Lichtjes streelden mijn vingers over haar schouder heen in de hoop dat ik het juiste gedaan had.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Als de zakdoek niet van stof was geweest, had ik hem allang in allerlei kleine stukjes gescheurd. Zonder het echt in de gaten te hebben waarschijnlijk, want ik staarde wat afwezig voor me uit, proberend om alle gevoelens weg te duwen en de pijn te minderen, terwijl mijn vingers op de automatische piloot aan de stof plukten. Ik had dan ook niet helemaal in de gaten dat Xavier naast me was komen zitten en keek pas op op het moment dat hij weer wat zei. De warmte in zijn stem die erg laag klonk doordat hij zachtjes sprak zorgde ervoor dat ik hem kort aanstaarde terwijl ik mijn hart voelde breken. Niet door wat hij gezegd had, of wat hij deed, maar het feit dat deze man, deze vreemdeling, me beter door leek te hebben dan ikzelf. Wie probeerde ik ook voor de gek te houden? Wie probeerde ik ervan te overtuigen dat ik oké was? Hem? Mezelf? Hij had gelijk. Ik kon de tranen niet voor altijd tegenhouden. Ik kon het niet wegduwen, hoe graag ik het ook zou willen. Voor ik het wist stroomden de tranen dan ook weer in rap tempo over mijn wangen en kwam het al snel samen met snikken die uit mijn keel ontsnapten. Ik had de avond ervoor gehoopt dat ik het ergste toen wel gehad had, maar niets leek minder waar. Mijn arm gleed om Xavier's middel zodat ik me aan hem vast kon klampen, me eraan kon herinneren dat ik niet alleen was en dit ook niet alleen hoefde te doen terwijl mijn schouders stevig schokten door mijn gehuil. Ik probeerde te luisteren naar wat hij zei en het echt los te laten, mijn verdriet niet te beperken omdat dat sociaal-wenselijk was, maar mezelf echt even laten rouwen om wat ik verloren had en nooit meer terug zou krijgen. Het duurde voor mijn gevoel een hele tijd, maar langzaamaan begon ik wat te kalmeren. Het snikken hield op en de schokkende bewegingen van mijn schouders namen ook af. Mijn ademhaling werd niet direct rustiger tot ik mezelf dwong op die van Xavier te letten en daarbij mee te ademen. Eindelijk begon ik het gevoel te krijgen dat ik me meer los kon maken van mijn verdriet en ervoer ik de opluchting die ik na het gesprek met de koning had willen ervaren.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik was opgelucht dat ik geen snauw naar mijn oren had gekregen. Dames waren soms maar rare wezens en onberekenbaar. Echter reageerde Camille zoals ik stiekem gehoopt had. Dat ze het verdriet toe liet en zich even liet gaan. Het herinnerde mij aan het verzoek wat de Koningin had gedaan, om op haar te letten. Als ik dit als een teken van vertrouwen mocht interpreteren, zou dat wel goed moeten komen.
Ik bleef vooral stil en liet haar met kleine, zachte aanrakingen op haar bovenarm merken dat ik er voor haar was zonder haar te storen in het proces wat ze doormaakte. Woorden als "het komt goed" zouden niet helpen, zouden leugens zijn. Ook toen ze haar arm om mijn middel liet glijden liet ik haar haar gang gaan en verdraaide enkel mijn floret aan de kant, zodat het prettiger was voor haar. In stilte observeerde ik haar en merkte dat ze na verloop van tijd rustiger werd. Toen ik merkte dat ook haar ademhaling normaal was gleed mijn hand zacht naar haar wang toe waar ik kort overheen streek. 'Does this feel better?', vroeg ik zachtjes aan haar terwijl ik een pluk haren terug naar zijn plaats veegde, achter haar oor. 'You're not alone at this.', verzekerde ik haar nogmaals.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Het was fijn dat Xavier verder niets zei, maar wel liet merken dat hij er voor me was. Vreemd genoeg voelde het vertrouwd om zo bij hem uit te huilen. Waar ik me de avond ervoor nogal ongemakkelijk had gevoeld, niet zeker van de situatie, was dat gevoel nu voor het grootste deel weggesmolten. Toen ik me rustig genoeg voelde, maakte ik me wat losser van hem zodat ik hem kort aan kon kijken, al sloeg ik mijn ogen direct neer toen hij over mijn wang streek. 'It does. Thank you.' zei ik ademloos waarna ik me nog wat meer van hem los maakte. Ik pakte de zakdoek op om mijn tranen deze keer wel te drogen en haalde een keer diep adem. Een zwakke glimlach sierde mijn lippen toen hij me nogmaals verzekerde dat ik niet alleen was. Nee, dat zag ik nu zelf ook in en het zorgde ervoor dat er een enorme last van mijn schouders viel. Met de zakdoek depte ik de stof van zijn jasje droog van de tranen die erop gedrupt waren voor ik me echt van hem losmaakte, opstond en naar het raam liep. Met wat meer afstand tussen ons in lukte het me pas echt om helemaal te kalmeren en depte ik mijn ogen nog en paar keer droog terwijl ik naar buiten keek. Zijn kantoor had een prachtig uitzicht over de tuinen van het paleis en ik liet mijn blik dan ook even rond gaan zonder ook maar iets te zeggen. Een van mijn handen kwamen automatisch op mijn buik te liggen terwijl ik me nog iets meer probeerde te kalmeren met mijn ademhaling en de zakdoek in mijn andere hand vasthield. Ik probeerde er maar even niet over na te denken hoe ik er op dit moment uit moest zien, hopende dat het mee zou vallen en het snel weg zou trekken zodat er geen vragen zouden ontstaan als anderen me die dag nog zagen. Het was vast beter dan de avond ervoor toen Xavier me had aangetroffen, want nu was mijn kleding tenminste toonbaar.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik keek naar Camille. Ze leek me een ingetogen dame, misschien bang om zichzelf te tonen naar anderen toe. Echter sierde het haar. Haar verlegenheid dat ze me algauw bedankt had of haar ogen neersloeg of zich afwendde bij een aanraking of opmerking. Ik had haar mijn jasje droog laten deppen, ondanks ik nog genoeg jasjes in een kast had hangen. Het was misschien beter voor haar schuldgevoel en het zorgde ervoor dat ze even bezig was en afleiding had van de gebeurtenissen die nu tot het verleden behoorden.
Ik had haar met mijn ogen gevolgd toen ze naar het raam was gelopen. 'It's beautiful, isn't it?', sprak ik zachtjes en was naar mijn bureau gelopen en had ertegenaan geleund. 'You will come there regulary, the Queen loves it too.', zei ik tegen haar. 'The gardens are the best during the spring and the summer. But in the winter when there is snow, it has someting magical too', zei ik met een glimlach.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Op het moment dag Xavier over de tuinen begon, keek ik op. 'It is. I'm not sure I would be able to do any work if this was the view from my office.' antwoordde ik met een glimlach. Ik was altijd graag buiten geweest en ook in Courdemanche had ik veel uren buitenshuis gespendeerd. Waar mijn opvoeding aan de ene kant heel streng en traditioneel was geweest met muzieklessen, danslessen, thuisscholing en alle andere zaken die hoorde bij het dragen van een titel, was het aan de andere kant heel vrij geweest en had ik ook flink wat keren in bomen geklomen of gezwommen in het meer vlakbij. Het scheelde misschien ook dat ik vooral broers had en slechts twee jongere zusjes. Daardoor was het voor mijn ouders nog enigszins acceptabel geweesr, omdat ze erop vertrouwden dat mijn broers me wel in de gaten zouden hadden. Natuurlijk was het ook regelmatig mis gegaan. Zo was ik een keer uit een van de hoogste bomen gevallen, op een tak. Het litteken daarvan was nog altijd aanwezig op mijn rechterschouderblad, dik en wit, en zou waarschijnlijk ook nooit meer verdwijnen. Er waren flink wat herinneringen aan Courdemanche en de omgeving die nu toch wel even pijnlijk waren en me een beetje van slag maakten. 'I can imagine.' knikte ik toen Xavier aangaf dat het er in de winter ook prachtig was. Tuinen als deze waren immers altijd mooi en ieder seizoen bracht zijn eigen magie mee, vond ik.

Een aantal maanden later bevond ik me in een, voor mij, totaal onbekende locatie. Ter ere van de verjaardag van de Koning waren we met een klein gezelschap afgereisd naar een oud-klooster, een paar uur van Parijs. Hier zou een masquerade gehouden worden, maar de koning had al gauw duidelijk gemaakt dat niet de hoofdvorm van entertainment zou zijn vanavond. Wat dat precies wel was, wisten we nog altijd niet en ondanks dat ik nu al enige tijd in het paleis woonde, kon ik de man ook nog niet fatsoenlijk inschatten. Inmiddels was ik behoorlijk gewend geraakt aan het leven op het paleis, maar dat wilde nog niet zeggen dat ik het er makkelijk mee had. Nog altijd was ik verschrikkelijk dankbaar dat ik deze kans had gekregen en daardoor verzekerd was van een dak boven mijn hoofd, maar het had me flink wat moeite gekost om mezelf in de rol die voor me was uitgekozen te kneden. Mijn taken als lady in waiting waren prima en ik had ondertussen een prima band met de koningin opgebouwd waardoor ik me in haar aanwezigheid totaal op mijn gemak voelde, maar dat veranderde zodra de groep groter werd en daar ook de koning, kardinaal en overige hofleden bij kwamen. Over het algemeen was ik een graag geziene verschijning en zocht men graag toenadering tot me doordat mijn opvoeding me op veel vlakken toch wel een echte lady had gemaakt, maar ik voelde me helemaal niet thuis in de strenge regels, strakke regimes en mensen met twee gezichten. Ik miste de vrijheid en zelfstandigheid die ik thuis altijd had gehad enorm, net als de warme band van familie en vrienden. Hier kon je men er niet eens op vertrouwen dat ze geen mes in je rug zouden steken zodra je je omdraaide. Alles aan het hof voelde voor mij als een groot toneelspel waarin ik mijn rol nog niet helemaal beheerste. Ik was intelligent genoeg om dit grotendeels te kunnen verbergen, maar ik wist zeker dat mensen die echt op zouden letten er zo doorheen zouden kunnen prikken, al zorgde dat er niet voor dat ik minder hard mijn best deed om de schijn op te houden. De enige plek waar ik dat voor mijn gevoel niet hoefde te doen - maar uiteraard wel deed - was bij Xavier. Zijn kantoor was regelmatig mijn toevluchtsoord, ook wanneer hij er zelf niet was. Het was zo ongeveer de enige plek in het paleis die me met beide voeten aan de grond hield, omdat de wereld vanuit daar echt leek en geen fantasie of sprookje. Het was de plek die me eraan herinnerde waar ik vandaan kwam en wie ik was, omdat ik het soms het idee had dat ik mezelf in het paleis kon verliezen. Sommige dagen keek ik in de spiegel om daar niet mezelf te zien, maar een wildvreemde. Iemand die dacht dat ze beter was dan de mensen buiten de paleismuren en iemand die er alles aan deed om anderen tevreden te houden en dat was niet wie ik wilde zijn. Niet wie ik was. In Xavier's kantoor, of hij er nu wel of niet bij was, moest ik altijd weer terugdenken aan waar ik vandaan kwam en hoe de wereld er buiten uitzag - iets waar andere hofleden, naar mijn idee, nooit mee bezig waren. Xavier zelf had ik helaas niet zo veel gezien als dat ik misschien gewild had. Mijn taken voor de koningin vulden meestal het grootste deel van de dag waardoor aan het eind van de dag soms echt uitgeput kon zijn - vaak had dat meer te maken met de rol die ik overdag vol moest houden dan mijn daadwerkelijk taken, maar dat samen was toch verschrikkelijk vermoeiend - en hij had natuurlijk ook al zijn werkzaamheden om te vervullen dus liepen we elkaar vaak mis. Ook tijdens bijeenkomsten was het meestal niet mogelijk om naar hem toe te gaan, omdat we daar beiden in onze rollen zaten en het dan gewoonweg niet gepast was. Nee, het werd me niet makkelijk gemaakt om de enige persoon die ik echt vertrouwde te zien waardoor ik me op sommige dagen best wel eenzaam kon voelen. Wel merkte ik de laatste tijd dat ik me constant bewust was van zijn aanwezigheid. Het maakte niet uit waar we waren of wat ik aan het doen was, maar ik merkte het meteen als hij er ook was. Nu was hij niet echt te missen door zijn donkere uitstraling en dergelijke, al voelde dit toch wel wat anders voor me. In zijn aanwezigheid merkte ik dat ik me ook heel erg bewust werd van mezelf, wat ik doe en hoe ik overkom. Een deel van mij vond het daarom ook helemaal niet zo erg dat ik hem minder vaak zag, maar vanavond was daar geen ontkomen aan. De koning had hem namelijk hoogstpersoonlijk uitgenodigd en niet in zijn hoedanigheid als Captain of the Musketeers, maar als vriend. Mijn enige voordeel - als je het zo kon noemen - was het feit dat het een gemaskerd bal was en dat je redelijk anoniem kon bewegen binnen de groep van vijfentwintig.

We reisden in kleine groepjes, geblinddoekt, in verschillende koetsen. Met een schok kwam mijn koets tot stilstaan waarna ik bleef zitten terwijl we een voor een uit de koets werden geleid. Ik voelde dat iemand mijn hand vastpakte en me het trapje afleidde. Eenmaal met beide voeten op de grond werd mijn blinddoek weggehaald en kon ik eindelijk om me heen kijken. Voor me lag een lang pad dat leidde naar een groots, donker gebouw. Het leek wel een oud klooster, met grote muren eromheen en een enorme poort. Langzaam begon ik het pad af te lopen terwijl ik af en toe rilde van de kou. Het was niet echt koud buiten, maar de dunne jurk die ik droeg was niet bepaald bestemd voor dit weer. De koning had zich helemaal uitgeleefd met de organisatie en had - naar aanleiding van de entertainment - gekozen voor een mysterieus en mystiek thema. Zijn keuze was daarbij gevallen op de Griekse oudheid en dus ook de kleding voor het bal moest binnen dat thema vallen. In opdracht van de koningin had ik een jurk laten maken en hoewel hij koud was, vond ik hem wel echt prachtig. Hij was gemaakt van een dunne witte stof die losjes over mijn lichaam gedrapeerd was. De jurk had geen mouwen en de taille werd bepaald door en bruin leren koord dat om mijn ribben en middel was geknoopt. Doordat de jurk wit en dun was, voelde ik me behoorlijk kwetsbaar en enigszins naakt, maar ik had er dan ook niet mijn normale onderkleding onder kunnen dragen. Het enige wat me nog een beetje het idee gaf dat ik gekleed was, was een hemelsblauwe sleep die aan de stof bij mijn schouders was vastgemaakt en daardoor als een soort cape functioneerde. Mijn lange blonde haren hing los over mijn schouders en mijn ogen werden verborgen door een sierlijk, wit masker dat met een lint aan de achterkant van mijn hoofd was geknoopt. Toen ik bij de poort aan kwam, draaide ik me even om zodat ik kon kijken naar het pad dat ik zojuist belopen had, maar al snel werd ik door iemand - die ik uiteraard niet kon herkennen - zachtjes naar binnen geduwd. Daar liep ik door de courtyard naar de zware deuren die me het klooster zelf in zouden leiden. Eenmaal binnen keek ik mijn ogen uit. Hoewel het gebouw er van buiten er duister en onheilspellend uit had gezien, was dat met de hal - waar het bal gehouden zou worden - absoluut niet het geval. Daar was alles heel licht met witte pilaren die versierd waren met olijftakken, gedrapeerd wit satijn en ontzettend veel kaarsen. Met kleine passen liep ik verder naar binnen terwijl ik nog altijd om me heen keek, enigszins uit verwondering, maar ergens ook wel uit onrust. Dit feest was mijn eerste grote bijeenkomst sinds het oogstfeest in Courdemanche en het feit dat niemand hier herkenbaar was, maakte me toch wel nerveus. Dat gevoel maakte echter al snel plaats voor nieuwsgierigheid toen ik in een hoek een soort web aan linten zag. Pas toen ik beter keek, zag ik dat deze linten onder een grote deur door gingen en daar verdwenen. Wat was dat? Misschien zou ik daar later nog achter komen. Ik rechtte mijn masker wat en keek weer wat om me heen. Was iedereen al binnen? Waren er mensen die ik kon herkennen? Het viel me op dat er, naast de aanwezigen in voornamelijk lichtgekleurde kostuums, ook een aantal mensen rondliepen in donkere kostuums. Maakten zij deel uit van de organisatie? De Koningin had me immers verteld dat de Koning niet alles zelf had bedacht, maar dat alles wat ontstaan na een uitnodiging vanuit dit klooster. Na nog wat rond te hebben gekeken, realiseerde ik me dat een hoop gasten en het interieur hun inspiratie hadden gehaald uit de Griekse mythes, legendes, Goden en Titanen. Overal waar ik keek begon ik ineens de symboliek te zien en dat deed me realiseren dat ik toch nog wat voordeel had van dat deel van mijn opvoeding. Omdat ik mijn nieuwsgierigheid toch niet kon bedwingen, liep ik naar de pilaar waar alle linten aan vastgeknoopt waren en probeerde te bedenken wat daar de bedoeling van kon zijn. Hierdoor stond ik wat afgezonderd van de rest, maar dat maakte me niet echt uit. Ik had nog niet echt de energie en moed verzameld om me tussen de anderen te voegen.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik was 's ochtends opgestaan met een naar gevoel in mijn onderbuik. Ik waardeerde het ontzettend dat de Koning me als vriend had uitgenodigd op zijn feest, echter voelde ik me er niet bij op mijn gemak. Ik zou niet in mijn rol zitten en mijn best moeten doen om bij de rest aan te sluiten. Speciaal voor het feest was ik naar de kleermaker van het paleis geweest die een blouse had ontworpen die langer was dan een normale met een zwarte veter die de V-hals bovenaan lichtjes bijeen hield. Een riem vlak boven mijn middel met een felrode doek over mijn schouder en arm gedrapeerd zou het af moeten maken. Rood was door het uniform van de Musketiers een kleur die ik zelden droeg, maar ik had aan moeten nemen dat het me geweldig zou staan. Zo was het masker bijpassend gemaakt en met een bruin lint te sluiten achter mijn hoofd. Daarentegen bleef ik toch een beetje musketier, ik zou niet snel ongewapend op stap gaan en had daarom stad en land afgestruind naar een dolk in de stijl van de grieken die ik in mijn riem zou steken of desnoods aan een riem die in mijn broek zat te dragen. Dat zorgde er toch voor dat ik wat geruster was op de gehele situatie. De Koning had namelijk nauwelijks iets losgelaten over het feest en hoe ik ook door hem heen had proberen te prikken, ik was niets wijzer geworden. Ik had me met de Musketiers nergens op hoeven voor te bereiden of aanwezig te zijn - tenzij hij alles achter mijn rug om geregeld had en iedereen goed zijn mond had kunnen houden.

Mijn hoofd zat dan ook vol vraagtekens toen ik me op het paleis meldde en als eerste in één van de lege koetsen stapte, mijn masker opzette en wachtte op wat me te wachten stond. Uiteindelijk stopte de koets bij een oud klooster voor ik en mijn reisgenoten om de beurt naar buiten werden begeleid voor onze blinddoek werd afgedaan. Totaal gedesoriënteerd duurde het even voor mijn ogen aan de duisternis gewend waren en bestudeerde ik eerst nauwlettend de omgeving voor ik me richting de ingang van het klooster verplaatste. Voor een groot deel stak een overlevingsmechanisme op die de omgeving afscande op ontsnappingsmogelijkheden. Ik bleef immers een musketier die niet snel mensen vertrouwde, hoewel het soms nodig was om de schijn op te houden. Zeker omdat ik niet bij de organisatie betrokken was, maar wél uitgenodigd, voelde ik toch enige druk op mijn schouders. Eerder hoop, dat ingrijpen niet nodig zou zijn. Niemand zou elkaar gemakkelijk kunnen herkennen, op de Koning na zou waarschijnlijk niemand weten waar we waren, wat de bedoeling was... Daar kan ik niet goed tegen met een groot plichtsgevoel.

Eenmaal binnen keek ik om me heen en een glimlach krulde om mijn lippen. De zorgen vielen voor een deel weg toen ik ontdekte dat het goed georganiseerd leek en het thema overal toegepast leek te zijn. Ik was de kleermaker dankbaar dat hij me geadviseerd had en mijn kleding had gemaakt zodat ik niet opviel tussen de rest van het gezelschap of de omgeving in het klooster. Het viel me op dat er algauw clustertjes van groepjes vormden en velen op de dansvloer stonden en tevens één dame zich had afgezonderd. In eerste instantie lette ik er niet zo op en leunde aan de zijkant van de dansvloer ongemakkelijk tegen de muur. Je eigen houding aan kunnen nemen was prettig, maar op een feest als dit. Hoe gedroeg je je, wat was de bedoeling, hoe moest je je voeten neerzetten om het er niet idioot uit te laten zien? De tijd ging dan ook voorbij terwijl ik naar de feestvierende menigte keek en hun passen probeerde af te kijken en enigszins te onthouden.

Toen ik eenmaal met mijn lippen traag de woorden vormde waarmee ik de passen onthield en van mening was dat ik enigszins het naar voren, achteren en opzij stappen door had besloot ik op de dame af te stappen die ik eerder al apart had zien staan. Ze leek nog steeds wat afgezonderd te zijn van de rest. De herder in me kwam naar boven door uiteindelijk toch op deze dame af te stappen. Ik zou ooit een keer over mijn schaamte en verlegenheid heen moeten stappen wat feesten en dames betreft. Dan maar beter op een feest waar je moeilijk herkend kon worden. Ik liep naar de dame toe en maakte een buiging voor haar terwijl ik haar ten dans vroeg, 'May I have this dance?'. Ik hoopte echter dat mijn onervarenheid haar niet op zou vallen en het te maskeren viel. En anders had ik het op zijn minst geprobeerd.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik had de rest van de genodigden wat staan observeren en af en toe mijn blik verlegd naar de deur waardoor de laatste gasten binnenkwamen toen er een man op me af kwam gelopen. Net als hem maakte ik een buiging als begroeting waarna een lichte glimlach op mijn lippen verscheen door zijn vraag. Ik meende zijn stem te herkennen, maar kon hem niet zo snel bij de juiste persoon plaatsen. Van onder mijn masker bekeek ik hem even. Ik herkende hem niet, niet echt, maar toch voelde het zo bekend. 'Yes, of course you may.' beantwoordde ik zijn vraag toen met een glimlach waarna ik me door hem naar de dansvloer liet leiden. Hopelijk zou het dansen me een beetje af kunnen leiden van de toch wel nerveuze gevoelens die ik door dit alles had. Een gevoel diep in mij wilde dat ik alert bleef in deze situatie, want ik voelde me niet per se veilig in deze onherkenbare massa. Dat, het feit dat ik werkelijk geen idee had waar we ons nu precies bevonden en mijn herinneringen aan Courdemanche zorgden ervoor dat ik de neiging om me af te zonderen en weg te lopen moest onderdrukken en juist daarom vond ik het zo vreemd dat ik me bij deze man wel rustig en veilig voelde. Alsof er iets in mijn lichaam was dat hem herkende en me vertelde hem te vertrouwen. Gelukkig was ik ook dol op dansen en was dat een van de weinige aspecten van mijn opvoeding waar ik achteraf wel van had genoten, ondanks de verplichting. Thuis had ik met enige regelmaat mijn vader of een van mijn broers gedwongen met me te oefenen, omdat de paar uur les per week gewoon niet genoeg voor me was geweest.