ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 11/25/2018 01:57 PM

Xavier:
Ik had haar dicht bij me gehouden en genoot van de aandacht die ze me gaf. Van het moment dat alleen van ons tweeën was. Toen ze na een tijdje aangaf dat ze de woorden niet had om hetzelfde voor haar te kunnen zeggen glimlachte ik. Ik drukte een zachte kus op haar neus voor ik haar diep in haar ogen aankeek. 'You don't need words when you can express yourself with your body like that', stelde ik haar gerust. Een van mijn handen gleed ondertussen langs haar gezicht en streelde haar wang. Waarom zou iemand woorden nodig hebben als je het gevoel van liefde zo uit kon drukken? We hadden dicht bij elkaar gelegen toen ik Camille's lippen opnieuw uit elkaar zag gaan. Ditmaal kleurden ook mijn wangen lichtrood. 'That is the best compliment a loving man can have', zei ik tegen haar voor ik vurig mijn lippen op de hare drukte. Je wilde niets meer als dat de dame die je lief had zich volkomen veilig en op haar gemak bij je voelt. Na de kus lagen we in elkaars armen in stilte. Er waren geen woorden nodig om elkaar te vertellen wat we voor elkaar betekenden. 'Try to sleep a little bit', verstoorde ik de stilte uiteindelijk op fluistertoon terwijl ik mijn lippen op haar slaap drukte. Het beloofde een heftige dag te worden en elk beetje slaap en energie die we konden opdoen was meegenomen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 11/04/2018 08:47 PM

Camille
Ik glimlachte door Xavier's woorden. Zijn schorre stem zorgde voor tintelingen die door mijn ruggegraat gingen. Ik kuste hem terug en bewoog mijn hand wat meer naar zijn hand toe toen hij daarmee over mijn wang streek. De woorden die volgden zorgden ervoor dat mijn hart sneller begon te kloppen en mijn wangen rozig kleurden. Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Ik wist dat hij van me hield, dat we van elkaar hielden hadden we al vaker uitgesproken, maar op de een of andere manier deed dit nog meer met me. Toen hij me opnieuw kuste nam in zijn gezicht tussen mijn hand terwijl ik de kus wat dieper maakte en hem direct weer kuste toen hij zich wat terugtrok. Met een brede glimlach rond mijn lippen liet ik me dichter naar hem toe trekken waarna ik hem aankeek. Mijn duim streek zachtjes over zijn gezicht, beginnend bij zijn voorhoofd en daarna via zijn wenkbrauw en slaap over zijn jukbeen, wang en via zijn kaak naar zijn lippen voor ik daar nog een zachte kus op drukte. 'I'm at a loss for words.' gaf ik fluisterend toe toen ik nog altijd geen woorden kon vinden om terug te zeggen. De gevoelens die hij me bezorgde kon ik ook amper beschrijven, maar ze waren zeker aanwezig en iedere keer op momenten als deze werden ze sterker. 'I feel absolutely and utterly safe when I'm with you, like nothing can ever hurt me again. And I feel wanted and loved and valued.' wist ik er na een tijdje toch uit te krijgen terwijl ik hem aankeek, mijn voorhoofd leunend tegen het zijne.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 11/04/2018 08:21 PM

Xavier:
Ik keek naar Camille en glimlachte toen ze uiteindelijk toe gaf dat ze het zou proberen. Toen ze mijn hand vastpakte zorgde haar aanraking opnieuw voor vreugdevolle, warme gevoelens. Met de kleinste dingen kon ze mijn hoofd al op hol doen laten slaan. Ik keek haar aan toen ze me vroeg of ik voorzichtig zou zijn. Voor zover dat zou gaan, zeker. Garanties kon je echter nooit geven. Misschien was ik ook wel een beetje onvoorzichtig geweest toen ik me voor de Koning had gegooid in het strijdveld bij Fontaine jaren geleden, al had het wel wat opgeleverd. Echter had het ook anders af kunnen lopen... Maar nu had ik iets waardevols bij me, iemand die ik niet in de steek wilde laten of wilde beschadigen. Ik had iets om voor te vechten, iets om voor te blijven leven. Eerder waren dat natuurlijk ook wel Julie, mijn moeder en het Koninklijk Paar, maar dat gevoel had ik nog nooit zo sterk gevoeld. 'Always', zei ik wat schor voor ik haar naar me toe trok en een kus op haar lippen drukte. 'How can I let you down? I have to fight for you', zei ik en gleed met mijn hand langs haar wang heen. 'You give me so... I nearly can't describe it. You give me that energy, that feeling... I almost feel like I'm stronger than ever, like I've been given wings.', zei ik tegen haar met een brede glimlach. 'Yes, you do that kind of things to me', bevestigde ik met een knikte voor ik haar opnieuw kuste en me met een knipoog weer terug trok. 'Come a little closer', zei ik terwijl ik mijn armen om haar heen liet glijden en haar tegen me aan trok. Er ging geen enkel gevoel boven dit.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 11/04/2018 07:45 PM

Camille
Ik had me even tegen Xavier aan voelen smelten, maar toch lukte het niet om de zorgen los te laten. Ik haatte de onzekerheid van de situatie. Mijn leven in Courdemanche was dan niet perfect geweest en had me op veel momenten verschrikkelijk verveeld, maar ik had er wel zekerheid gehad. Ik had iedere dag geweten wat me te wachten stond en hoe de dag zou gaan. In Parijs was ik dat een beetje kwijtgeraakt, maar nu was het natuurlijk nog erger. We wisten immers niet eens of we de volgende dag wel zouden halen. Zelfs dat wisten ze niet zeker. Ik had wat voor me uitgestaard, maar kon niet voorkomen dat er een glimlach rond mijn lippen verscheen door Xavier's woorden en al helemaal niet toen ik zijn armen weer om me heen voelde. Voor een heel kort moment bezorgde zijn armen om me heen me een paniekerig gevoel, omdat ik eerder zo levendig had gevoeld hoe de man uit Courdemanche me vast had gepakt, maar al snel zakte dat gevoel weg omdat het gevoel van zijn armen zich vermengde met Xavier's stem en een kus in mijn nek. 'I'll try.' zei ik toen maar toe, al was ik bang dat het hopeloos was. Ik zocht naar zijn hand en pakte deze even vast voor ik fatsoenlijk in bed ging liggen en op mijn zij ging liggen, mijn hoofd ondersteund door mijn arm. 'You will be careful, right?' vroeg ik hem voorzichtig. Natuurlijk wist ik dat hij zichzelf een taak gegeven had en tot het naadje zou gaan om deze uit te voeren, maar toch wilde ik uit zijn mond horen dat hij geen idiote risico's zou nemen.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 11/04/2018 06:34 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en glimlachte. 'Just try', zei ik met een lieve knipoog tegen haar en streelde met de rug van mijn vingers kort over haar wang heen. 'The coming days will be long', zei ik tegen haar en trok haar tegen me aan toen ze haar armen steviger om zichzelf heen sloeg. Ik legde mijn kin lichtjes tegen haar hoofd aan en drukte even later een kus op haar haren. Ik wilde er voor haar zijn, haar zorgen wegnemen want uit haal hele houding bleek dat ze die had. Ik liet haar los toen ze zich op de rand van het bed liet zakken en liep zelf naar de andere kant toe om mijn laarzen uit te trekken en het bed in te kruipen. Het leek me verstandiger om aangekleed in bed te gaan liggen, zodat ik direct klaar was mocht er iets gebeuren op het moment dat ik sliep dan dat ik me eerst nog aan moest kleden. 'Will you try to sleep? For me? Or keep me company in bed?', vroeg ik poeslief aan haar terwijl ik mijn armen van achteren om haar middel liet glijden en haar zachtjes achterover trok op het bed in mijn armen. 'I just have a few hours to enjoy that you're laying in my arms, I'll have the last watch', zei ik tegen haar terwijl ik een kus in haar nek plaatste.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 11/04/2018 06:26 PM

Camille
Ik merkte al snel dat mijn gedachten weer af waren gegleden en ik daardoor stopte met het borstelen van mijn haar. Ik hield de borstel in mijn hand, die ik in mijn schoot legde, en staarde wat afwezig voor me uit. Waar mijn hoofd op dit moment nog het meest over maalde was de man die zojuist in de tavern was. Wat deed hij hier? Waarom was hij in Courdemanche geweest? Had hij ons al die tijd gevolgd? Het benauwde me vreselijk dat ik niet alleen hem herkend had, maar hij mij ook. Wat zou dat voor gevolgen hebben? Maakte hij deel uit van de groep die de tavern aan zou vallen? Het maakte me verschrikkelijk nerveus en ik stond dan ook op om door de kamer te ijsberen, de haarborstel op het bed achterlatend. Ik sloeg mijn armen over elkaar en beet op mijn lip terwijl ik van het bed naar de kast liep en weer terug. Was het puur toeval geweest dat de man hier was? Ik zuchtte diep en hoorde de deur niet eens open gaan. Het was Xavier's fluistering die me terug trok uit mijn gedachten. Ik draaide me naar hem om en glimlachte zwak. Dat was in ieder geval iets, dat hij erin geloofde. Maar kon ik daar wel vanuit gaan? Zei hij dat niet om me beter te laten voelen? 'You should sleep. I'm not sure I can.' zei ik tegen hem waarna ik mijn armen wat steviger om mezelf heen sloeg, want het was toch niet bepaald warm in de kamer. Ik wilde best gaan slapen, maar ik merkte nu al dat er teveel door mijn hoofd spookte. Als ik zou gaan slapen, zou ik waarschijnlijk nog eens wakker schrikken van een nachtmerrie en dat trok ik nu niet. Er trok een koude rilling door mijn lichaam toen ik weer terugdacht aan de man uit Courdemanche. Ik zag zijn gezicht voor me en voelde haast hoe hij me opnieuw vasthield, voorkwam dat ik mijn familie te hulp zou schieten. Ik voelde paniek opborrelen en beet op mijn lip. Ik moest het van me af zetten. Hij was niet hier. Xavier was bij me. Traag liet ik me op de rand van het bed zakken en zuchtte even. Nee, slapen zat er waarschijnlijk niet in.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 11/04/2018 04:16 PM

Xavier:
Ik kon alleen maar knikken toen Camille zei dat ze vast naar boven ging en ik alle tijd moest nemen. Ze had gelijk, maar toch had ik haar liever bij me. De gedachte dat ze de taverne al omsingeld konden hebben en elk moment konden aanvallen, ook al was het donker, bleef me bezig houden. Wat als ze net onze kamer zouden bereiken? Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen dat Camille wat overkwam. Ik zou nog liever zelf ten onder gaan als het haar zou sparen of haar lijden op me nemen. Mijn gedachten gleden terwijl ik nog wat wijn dronk terug naar het klooster en inwendig vloekte ik. Die stomme keuzes... als ik toen eerlijk was geweest en haar naam had gezegd in plaats van niet te antwoorden had de kamer niet in brand hoeven staan, had ze niet nog eens een beangstigende situatie mee hoeven maken en nu bracht ik haar opnieuw in gevaar. Ik zuchtte diep en gleed met mijn hand door mijn haar. Hoe moest dat straks? Ik zou heel zeker moeten weten dat ze op een veilige plek was en dat ze zichzelf zou redden voor ik haar achter zou laten voor welke opdracht dan ook. Zou ik moeten stoppen als Captain? Als musketeer? Zou ik alleen nog maar op het paleis moeten blijven en andere musketiers mijn taken op afstand laten overnemen? Waarom zat de wereld zo moeilijk in elkaar? Waarom vonden leiders oorlog en vechten toch zo leuk? Uiteindelijk waren er alleen maar verliezers, er kan niks voorbij gaan zonder schade op te lopen, zij het materieel, zij het gewonden of erger doden. Wat zou de schade morgen zijn? Nee, een vak daar kon je voor kiezen, liefde niet. Als het nodig was, zou ik alles voor haar opzeggen om haar een plezier te doen. Dan zouden we in Fontaine of ergens anders gaan wonen en een rustiger bestaan leiden. Ik wist nog niet hoe me dat zou moeten gaan lukken om tot rust te komen, maar dat zou voor latere zorg zijn. We moesten eerst de nacht en de ochtend zien door te komen. In één teug dronk ik de rest van de wijn op en stond ik op. Tijd voor actie. Ik riep iedereen die in de zaal was bij elkaar om te kijken wat voor vlees we in de kuip hadden. Wat wisten ze van de hoge heren die ons morgen zouden komen opzoeken? Waar waren ze zelf goed in? Uiteindelijk hadden we een plan gemaakt en besloten we om alle toegangswegen vast te blokkeren waardoor de ruimte veel groter leek dan eerst nu deze niet meer gevuld was met tafels en deze gebruikt werden om ramen en deuren af te schermen. Ik gaf mensen uitleg over hoe ze hun wapen moesten gebruiken en herladen en probeerde mensen vast een positie te geven die ze moesten innemen op het moment dat we aangevallen zouden worden. Alle hoeken en gaten zouden gedekt moeten zijn en daar begon het aardig op te lijken. Terwijl ik nog eens rondliep om te controleren of we op deze manier een kans zouden maken knikte ik tevreden. Meer dan dit zouden we niet kunnen doen. Zelf zou ik vliegende keep zijn op plekken waar de nood het hoogst was en zou ik zoveel mogelijk de rest aansturen. 'Enough for today. Go and try to sleep.', zei ik tegen iedereen. Ik had een groepje uitgekozen die me wel bekwaam leek om de eerste wacht op zich zou nemen. 'Please wake me if anybody gets tired.', vroeg ik ze waarna ik het kamernummer vermeldde. Ik moest naar Camille toe en me ervan verzekeren dat ze in orde was. Midden in de nacht zou ik mijn deel van de wacht op me nemen en doorgaan tot het bittere einde. Aan mij de taak om uit te zoeken wat de situatie uiteindelijk zou zijn en wanneer we in de tegenaanval moesten gaan. Daarvoor kon ik het beste de slaap nog pakken die ik kon. Met de groep liep ik mee naar boven en glipte de kamer binnen. Eenmaal binnen merkte ik pas dat ik een hele poos bezig was geweest. 'We'll make it', fluisterde ik zacht tegen mezelf en tevens ook Camille. Ik wilde haar niet laten schrikken of wekken in het geval dat ze al in bed was gaan liggen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 11/04/2018 01:52 PM

Camille
Ik knikte langzaam op Xavier's woorden. Het was ook wel beter als ik iets zou eten, maar iedere hap bleef als een brok in mijn keel hangen waardoor het er niet lekkerder op werd. Gelukkig was er dan nog de wijn en een paar slokken daarvan hielpen wel om het weg te krijgen. Ik glimlachte zwak toen hij mijn hand vastpakte en stak daarna met enige tegenzin nog een hap in mijn mond. Echter voelde het alsof mijn maag zich ieder moment binnenstebuiten kon keren dus legde ik mijn bestek al snel weer neer. Toen Xavier was uitgegeten, stond ik op. 'I'll go up to our room. You take all the time you need to prepare. I'll see you in a bit.' zei ik waarna ik een kus op zijn wang drukte en de trap op liep naar onze kamer. Eenmaal daar liet ik me op de rand van het bed neerzakken en zuchtte diep. Alsof het nog niet genoeg was om in onwetendheid terug naar het paleis te moeten reizen, kwam dit er ook nog eens bij. Zouden dit soort dingen vaker gebeuren als we getrouwd waren? Droeg Xavier werkelijk altijd een schietschijf op zijn rug? Ineens was ik helemaal niet meer zo zeker van alles wat we hadden besproken. Hadden de andere ladies-in-waiting toch gelijk gehad? Was je gek als je een musketier trouwde? Ik merkte dat ik onrustig werd van mijn gedachten en stond dan ook al snel op. Aangezien Xavier er toch nog niet was, besloot ik er maar gebruik van te maken door me vast om te kleden in mijn nachtkleding waarna ik mijn haarborstel zocht en mijn haar begon te borstelen. Meestal kon dat er wel voor zorgen dat ik wat rustiger werd. Ik probeerde mezelf streng toe te spreken. Xavier wist wat hij deed. Hij was ervoor getraind om dit soort situaties aan te kunnen dus waar maakte ik me zorgen om? Ik kon toch niet zo van streek raken iedere keer dat hij een opdracht had? Dat zou te absurd voor woorden zijn. Ik moest er maar aan wennen. In plaats van me zo druk te maken over wat er hier nog zou gebeuren, liet ik mijn gedachten afglijden naar Parijs. Wat zou ik daar kunnen doen? Ik probeerde even te negeren dat de koning officieel nog zijn toestemming moest geven en dat er ook nog een mogelijkheid was dat hij iemand anders op het oog had, maar wat dan? Wat zou ik kunnen doen als Xavier en ik getrouwd waren en ik niet langer een lady-in-waiting was? Ik wilde iets nuttigs kunnen doen, iets met betekenis. Echter kon ik zo snel niets bedenken en dat irriteerde me.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 11/04/2018 01:34 PM

Xavier:
Ik glimlachte toen Camille me verzekerde dat ze vast op een manier kon helpen. 'I'll show you how to do it, I'm sure you can do that', zei ik tegen haar. Het herladen van wapens was gelukkig niet zo lastig, al was het wel gemakkelijk als je er handig in was, de vingervlugheid komt vanzelf. En dingen als zorgen voor iedereen in de taverne, zou ze zeker wel kunnen. Toen ik haar bij Isabel en de kinderen had gezien had ik het al geweten, ze had een groot hart vol liefde om te verdelen.
We wensten elkaar smakelijk eten en ik dwong mezelf, ook al was ik niet ontzettend hongerig om het hele bord leeg te eten. Ik dwaalde met mijn gedachten af en keek pas weer op toen Camille weer begon te spreken. 'Me too, but try to eat as much as you can. We don't know if there will be time tomorrow for breakfast', zei ik tegen haar. In de veldslag bij Fontaine hadden we het ook nooit geweten en vechten of belegerd worden op een lege maag maakt het alleen maar zwaarder en tevens lastiger om de concentratie te blijven houden. Ik wilde haar nergens toe dwingen, maar het zou echt beter zijn als ze nu goed gegeten had. 'We'll come through this', verzekerde ik haar terwijl ik mijn rechterarm strekte om bij haar linkerhand te komen en daar zachtjes in te knijpen. Met een glimlach op mijn gezicht en een knipoog probeerde ik haar daarvan te overtuigen. Het zou voor mij niet veel nieuws zijn, hooguit een andere situatie, al wist ik nu niet of de rest van de reizigers over een talent beschikten wat nuttig zou kunnen blijken morgen. Zodra de positieve instelling bij iedereen om zou slaan in negativiteit, dan zou het pas écht lastig worden. Voor nu moesten we proberen alles zo zonnig mogelijk in te zien. We wisten het op tijd en hadden nu de tijd om ons voor te bereiden op het gevecht wat ongetwijfeld plaats zou gaan vinden. Wij waren in het voordeel momenteel.

29, female