ORPG] Tous pour un, un pour tous.
First Page | « | 1 ... 3 | 4 | 5 | 6 | 7 ... 64 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:16 PMXavier:
Ik glimlachte toen ze me toestond om met haar te dansen en stak mijn arm naar haar uit die ze vast kon pakken waarna ik ons naar de dansvloer leidde. Ik merkte dat ik me prettig voelde bij deze dame. Het had een voordeel, dat alles misschien gemakkelijker ging, maar de schaamte als bleek dat ik écht niet kon dansen zou des te groter zijn. Ik leidde ons dan ook tactisch naar een hoekje van de dansvloer waar we een "eigen plekje" zouden hebben en het de rest in elk geval niet zo op zou vallen. Over haar schouder wist ik te spieken bij andere mannen wat de maat was en begon zo langzaam een poging om voor het eerst in mijn leven met een dame te dansen. Het was een stuk lastiger dan gedacht, zeker zonder oefening. Toen ik dus ook per ongeluk zachtjes op haar tenen stapte voelde ik mijn wangen gloeien. 'Excuse me, madame. I am not very good at dancing', verontschuldigde ik mezelf dan ook meteen. Van binnen kon ik mezelf wel vervloeken. Dan had je gezelschap en zou je het met een beetje pech nog verpesten ook als mijn danspartner er niet tegen zou kunnen. Dames waren maar lastig te peilen. De een gaf je een klap in je gezicht en de ander zou dezelfde actie misschien niet heel erg vinden. Misschien wel gekwetst worden, maar meer naar binnen toe keren of de woede niet uiten.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:17 PMCamille
Ik liet me maar door de man leiden zonder er te veel over na te denken. Het maakte me dan ook niet heel veel uit dat hij ons in een rustigere hoek van de dansvloer plaatste. Ergens vroeg ik me wel een beetje af waarom dat zo was, maar ik vroeg er maar niet naar. Het antwoord werd me echter al redelijk snel duidelijk; deze man was van nature geen danser en had weinig ervaring. Iets wat ik helemaal niet erg vond, want ik was er wel aan gewend. Mijn oudste broer, Francois, had absoluut geen talent gehad voor dansen en toch was hij altijd mijn favoriete partner geweest. Er was iets fijns aan het stuntelige en het feit dat ik daardoor wat meer de leiding kon nemen. Ik vond immers niets zo vreselijk als dansen met mannen die de complete leiding namen, omdat dat regelmatig gepaard ging met handen op ongepaste plekken en zo dicht bij elkaar staan dat je iemands adem tegen je wang aan voelde. Nee, dan was dit toch echt wel prettiger. Het maakte me dan ook helemaal niet uit dat hij op mijn tenen stapte. Ik voelde het amper en het was ook niet zo dat ik nooit op iemands voeten trapte. 'I've had worse partners, if you'd believe it.' reageerde ik dan ook met een brede glimlach voor ik een korte blik op onze voeten wierp. 'It's easier if you stepped on your toes a little more.' gaf ik hem daarna als tip terwijl ik ons toch een beetje meer richting de rest van de groep begon te sturen. Dansen was nu eenmaal iets wat je toch alleen maar leerde door te doen en dan moest je jezelf soms gewoon voor de leeuwen gooien.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:17 PMXavier:
Onbewust had ik mijn adem ingehouden terwijl ik haar reactie had afgewacht en mijn voeten waren dan ook stil blijven staan uit schuldbewustheid. Wel van haar tenen af natuurlijk. 'Even worse? No way', zei ik en wist met een kleine glimlach mijn hoofd te schudden toen ze me toevertrouwde dat ze slechtere danspartners gehad had. Ik kon het me niet voorstellen.
Ik merkte dat ze mij wat aan begon te sturen. Ik kon er alleen maar blij mee zijn. Ik bedankte de Koning in gedachten dat hij een gemaskerd bal had georganiseerd, waardoor mijn status als Captain van de Musketeers of überhaupt als Musketier gered zou zijn, omdat ik me de leiding liet ontnemen door een vrouw. 'On my toes?', herhaalde ik en begon met haar mee te bewegen terwijl ik mijn best deed om aan de passen en vervolgens ook mijn tenen te denken. 'You mean like this?', checkte ik bij haar en keek haar even aan in de hoop bevestiging te vinden. Dat was tevens het moment waarop ik merkte dat we een stuk dichter bij de anderen op de dansvloer waren gekomen en slikte even. Wilde ik dit wel, wilde ik wel dansen? Ik zag er vast niet uit, stuntelig, de onbekende dame die mij aanstuurde. Kon ik niet beter stoppen en langs de kant een drankje pakken? Wat zenuwachtig beet ik op mijn lip terwijl ik met mijn ogen even rond zocht naar een bekende. De enige die ik tot nu toe had kunnen ontmaskeren was de koning en als danspartner natuurlijk zijn koningin, echter kon ik ze uit de kluwen mensen niet herkennen. Ik zat vast op mijn plaats. Ik voelde mijn wangen opnieuw gloeien van schaamte dat ik mijn danspartner niet de volledige aandacht gunde en boog mijn hoofd opnieuw om me beter te concentreren op de passen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:17 PMCamille
Ik moest even lachen toen de man niet wilde geloven dat ik slechtere partners had gehad. 'Truly. It's not as bad as you think.' glimlachte ik waarna ik even naar hem opkeek. Doordat er toch wel een hoogte verschil tussen ons was, had ik niet de mogelijkheid over zijn schouder te kijken, maar bleef mijn blik steken tussen zijn borst en sleutelbeen. 'Yes, exactly like that.' bevestigde ik met een glimlach terwijl ik even naar hem opkeek. Ergens was het aandoenlijk om te merken hoe kwetsbaar hij zich voelde door het feit dat hij niet de beste danser was. De meeste mannen zouden zich er op een arrogante manier doorheen bluffen of simpelweg weigeren te dansen, maar ondanks dat hij zich er ongemakkelijk bij voelde, deed hij het wel. Tevens had ik al opgemerkt dat er slechtere dansers op de vloer stonden op dit moment, maar daar besloot ik hem maar niet op te wijzen. Het belangrijkste aan dansen bleef nog altijd dat je er plezier in had en niet eens zozeer hoe goed je erin was. 'Stop worrying about your dancing or you'll turn as red as your mask. Just focus on me. No one else matters.' fluisterde ik hem toe zodat verder niemand het kon horen terwijl ik hem aankeek. Echter merkte ik dat mijn wangen ook begonnen te gloeien door mijn woorden. Wie was ik immers om hem te zeggen wat hij moest doen? Ik was dan wel erg op mijn plaats op de dansvloer, maar ik had nog nooit echt de leiding genomen op deze manier en dat verbaasde me toch wel. Misschien deed ik het alleen maar omdat ik voelde dat deze man het niet zo erg zou vinden, dat zijn ego niet zo gekwetst zou worden. Nee, het paste niet echt bij mijn normaal gesproken ingetogen houding, maar ik kon de woorden nu ook niet meer terugdraaien.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:17 PMXavier:
Ergens had het me toch gerustgesteld dat de dame moest lachen. Ze had een prettig stemgeluid en ergens ook wel bekend, maar wie niet in zo'n groot paleis. Ik wist op de Koning en de Koningin na niet eens wie er uitgenodigd waren. Iedereen had zijn/haar mond goed gehouden. 'Thank you, I suppose', zei ik met een glimlach tegen de dame toen ze nogmaals benadrukte dat het lang zo slecht nog niet was. Gedachten hielden me bezig tot ze me opnieuw aansprak en mijn wangen voor een kort moment nog roder kleuden. 'Well, then my costume will be complete', grapte ik voor een meer ontspannen glimlach verscheen. 'But...', begon ik en zocht haar blik op. 'Do you matter?', vroeg ik terwijl ik mijn hand iets verplaatst had van haar schouder naar haar net om driemaal kort met mijn duim over haar kaaklijn te strelen. Het was als vanzelf gegaan en ik had er direct spijt van kunnen hebben als de sfeer tussen ons in anders zou zijn geweest. Ondanks mijn gestuntel had ze me gerust weten te stellen. Het werkte nog ook, want ik merkte dat mijn gehele houding wat meer ontspannen was geworden. Zolang het haar niet uitmaakte dat ik wat stuntelde en de rest het vast niet op zou vallen, omdat ze druk bezig waren met zichzelf, zou het voor mij ook beter te accepteren zijn.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:17 PMCamille
Ik moest opnieuw lachen toen de man zelf ook wel de humor in kon zien van het feit dat zijn wangen en kostuum matchen. Toen hij zijn zin begon keek ik op waarbij onze blikken elkaar kruisten. Door de vraag en het gebaar dat volgde, sloeg ik mijn ogen echter meteen neer en moest ik mijn best doen om niet op mijn onderlip te bijten. 'No... No, I don't.' antwoordde ik enigszins ademloos waarna ik niet meer op durfde te kijken. Ergens voelde de streling over mijn kaaklijn heel erg bekend en vertrouwd, net als zijn stem, maar ik kon niet plaatsen waar ik het eerder had gevoeld. Zijn lage, warme tonen leken op de stem die ik regelmatig hoorde, maar bij wie hoorde die? Met wie stond ik hier te dansen? Bij wie stond ik me volledig voor gek te zetten nu? Waar bij hem de spanning leek af te nemen - dat merkte ik aan de manier waarop zijn grip veranderde - merkte ik bij mezelf dat ik alleen maar nerveuzer werd. Het enige voordeel aan deze situatie was dat ik mijn spanning rondom het feest zelf kwijt was. Ik dacht totaal niet meer na over wat er in Courdemanche was gebeurd of het feit dat ik niemand om me heen herkende. Ik kon alleen niet echt zeggen dat deze spanning beter was. Dit voelde namelijk veel intenser dan de angst en nervositeit die ik eerder had gevoeld waardoor ik me extra bewust was van alles wat ik deed, droeg en zei. Ondanks dat ik geen korset droeg zoals normaal, leek het leren koord dat rond mijn bovenlichaam was geknoopt veel te strak te zitten en realiseerde ik me ook maar al te goed dat ik slechts een dunne stof en twee lagen droeg die mijn fatsoen en degelijkheid moesten bewaren. Ik voel dan ook niets anders dan opluchting toen het orkest de muziek eindigde en ik een buiging naar de man kon maken.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:18 PMXavier:
Ik glimlachte en keek ontspannen naar de dame. 'Honestly, I'm glad you don't', zei ik rustig terwijl mijn hand weer naar haar schouder schoof terwijl we verder dansten. Echter viel het me op dat haar houding veranderd was, meer gespannen. Had ik iets teveel gedaan? Was ik te ver gegaan? Een lichte frons vormde zich op mijn voorhoofd terwijl ik me nog steeds probeerde te ontspannen in de hoop dat het bij haar op dezelfde manier zou werken. Echter was de muziek niet lang daarna afgelopen en maakte ze een buiging. 'It was a pleasure to dance with you, milady', zei ik met een buiging terwijl ik haar hand vastpakte en op de rug een zachte kus drukte voor ik weer overeind kwam. Ik bleef mezelf afvragen wie het was. Ze had blond haar, maar dat hadden meer dames in het gezelschap en op het paleis kon je niet om dames heen met blond haar. Maar wie had zo'n hoge functie of was zo goed bevriend met de Koning om hier uitgenodigd te worden? Ik voelde hoe mijn handen de neiging kregen om haar masker los te maken of omhoog te schuiven, echter onderdrukte ik deze. Ik kon het niet maken. Misschien danste ze nog wel met een ander of kon ik straks nog eens met haar dansen en kwam ik erachter wie er achter het masker verstopt zat. Ik had het lef ook niet om haar nog eens te vragen, gezien er een bepaalde spanning tussen ons in leek te hangen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:18 PMCamille
'The pleasure was mine.' kreeg ik met moeite over mijn lippen toen hij mijn hand kuste. Ik keek hem nog kort aan voor ik me tussen door de andere koppels op de dansvloer wurmde, op zoek naar frisse lucht. Ik had net de grote deuren naar de courtyard bereikt toen ik daar werd tegengehouden door twee mannen. 'Excuse me. I'd like to go for some fresh air.' zei ik met een niet gemeende glimlach, maar de mannen lieten me er niet door. 'Strict orders. No one is to leave.' zei een van hen, wat me eventjes deed fronzen. Wat vreemd. Waarom zouden we niet naar buiten mogen? Ik snapte wel dat ze niet wilden dat er ongenodigden naar binnen zouden glippen, maar ik zou toch ook niet via de buitenpoorten vertrekken? Ik zou binnen de muren van het klooster blijven, alleen dan in de binnentuin. Veel tijd om er protest tegen te maken had ik echter niet, want er verscheen een andere man die me ten dans vroeg. Het was haast dwingend hoe hij vervolgens mijn arm vastpakte dus besloot ik maar te knikken. Deze partner wist duidelijk beter wat hij moest doen dan de vorige, maar toch was het minder prettig. Zijn grip op mijn middel voelde haast verstikkend en ik was opnieuw opgelucht toen ook deze dans ten einde was, al was dat dan om hele andere redenen. Ook de volgende zes dansen werd ik door verschillende mannen gevraagd, met wisselende ervaringen. Uiteindelijk merkte ik dat de spanning die ik eerdere dagen had gehad rondom dit feest weer terug begonnen te keren. Ik realiseerde me dat ik het ontzettend naar vond om telkens niet te weten wie ik voor me had, omdat ik daardoor niet wist of ik op mijn hoede moest zijn of niet. Ook het feit dat ik niet naar buiten kon om mezelf te te kalmeren, hielp daar niet bij, maar zoals altijd hield ik de glimlach vol en deed ik net of er niets aan de hand was. Dat was immers de enige manier om te overleven op het paleis.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:18 PMXavier:
Na de eerste dans was ik aan de kant blijven staan. Bij de onbekende, blonde dame had ik me prettig gevoeld, echter kon ik me niet voorstellen dat een ander hetzelfde gevoel zou kunnen opwekken. En ik hield graag het gevoel vast, ook al was ze naar het einde toe wat ongemakkelijker geworden. Misschien had ik toch niet mijn hand moeten verplaatsen om over haar wang te strelen. Had ik mijn identiteit kenbaar moeten maken? Ik was diep aan het nadenken en meerdere malen was het orkest opnieuw gestart met een nummer totdat het stil bleef en er een aankondiging kwam.
Er bleek een soort doolhof uitgezet te zijn met behulp van linten. Aan elk lint hing een kaartje en je moest diegene kiezen die jou het meest aantrok. Ik had de linten al eerder zien hangen en allen kwamen uit op dezelfde paal. Ook door de gangen heen was ik af en toe een lint tegengekomen. Zou het een soort rondleiding door het klooster zijn op een andere manier? Uit nieuwsgierigheid en toch ook om het een beetje af te tasten hoorde ik bij een van de eersten die naar de linten toe ging. Voorzichtig gleed elk kaartje aan een ringetje die om het lint heen zat door mijn hand met allerlei woorden. Ik keek op en zag de Koning aankomen. Alle linten gingen ergens anders heen, iets waar ik niet van hield. We zouden opgesplitst worden en ik wist niet hoe vaak we elkaar tegen zouden komen bij deze "hoofdact". Onze blikken kruisden elkaar voor hij me toeknikte alsof hij toestemming gaf om mee te doen, zoals het iedereen behoorde. Ik had er wel degelijk moeite mee en had afstand genomen om anderen ook de kans te laten om een ring met een kaartje te kiezen waardoor het steeds minder druk werd. De hoeveelheid kaartjes werden minder en met een kleine glimlach moest ik toch constateren dat het kaartje wat mij het meest getrokken had er nog was: eerlijkheid. Alles stond en viel op eerlijkheid en vertrouwen. Zo ook de dans van daarnet, ik had moeten toegeven dat ik het niet kon, maar uiteindelijk was het nog best meegevallen. De dame kan het nooit zó erg gevonden hebben, ze had zelfs tot twee keer toe moeten lachen. Een mooie lach overigens. Ik liep opnieuw naar het lint toe en speelde met het kaartje tussen mijn vingers alvorens ik toch besloot om langzaam het lint te volgen. De menselijke nieuwsgierigheid zou bijna altijd winnen. Want wie wist waar het lint uit zou komen en waar de route ons bracht?
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:19 PMCamille
Ik was ontsnapt aan een laatste, verschrikkelijke danspartner doordat de "hoofdact" werd uitgelegd en dat kwam precies op tijd. Om me heen hoorde ik verschillende mensen naar adem snakken door de uitleg en zelf was ik er ook niet heel erg gerust op. Tegelijkertijd waren er genoeg mensen die het avontuur maar wat graag aangingen en zij hadden dan ook direct een kaartje te pakken. Ik hield me wat meer afzijdig en sloeg mijn armen voor mijn buik overal elkaar terwijl ik langzaam toch maar naar de linten was gestapt. Er hingen niet veel kaartjes meer, maar het eerste kaartje dat ik vasthield, voelde direct alsof het daar voor mij was neergehangen. Home. Ik besloot dan ook geen andere kaartjes meer te lezen, maar hield deze stevig vast, wetende dat dit mijn enige optie was. Me thuis voelen, een thuis hebben waren de belangrijkste dingen in mijn leven. Nu meer dan ooit. Er was geen enkele mogelijkheid dat er een ander kaartje zou zijn wat beter mijn verlangens kon beschrijven. Het duurde wel even voor ik het lint begon te volgen, want ergens gaf dit alles me geen goed gevoel. Wat zou er aan het eind van de route liggen? Het feit dat dit hele gebouw en de omgeving me onbekend waren, zorgde voor wantrouwen, maar uiteindelijk begon ik ook het lint te volgen. In het begin gingen alle linten door dezelfde hal waardoor ik het af en toe niet kon voorkomen dat ik wat onhandig tegen iemand aanliep, maar het duurde niet lang voor alle linten zich opsplitsen en iedereen in verschillende routes stuurde. Ik volgde de mijne verschillende hoeken om, zo veel hoeken dat ik me al snel niet meer kon oriënteren. Mijn lint gingen trappen op en niet veel later weer af en ik kon absoluut geen inschatting meer maken van waar ik begonnen was. Op een gegeven moment kwam ik een paar andere tegen, maar die vervolgden ieder hun eigen weg, dus deed ik dat ook, mijn lint volgend naar weer een andere, onbekende gang.
Met iedere pas die ik zette, werd de gang donkerder. Er volgden steeds minder ramen en de fakkels aan de muur die voor licht zouden moeten zorgen werden ook schaarser. Na een tijdje bleef ik even stil staan, sloot mijn ogen en luisterde naar de geluiden om me heen. Een stemmetje in mijn hoofd begon steeds vaker aan te geven dat dit foute boel was, dat ik hier weg moest komen, maar ik wilde er niet naar luisteren. De koning had immers zijn eigen verjaardag georganiseerd. Wat kon daar nu mis bij gaan? Als het zijn doel was geweest om mensen on edge te brengen, was hij daar zeker in geslaagd, maar ik kon het me bijna niet voorstellen. Wat was daar nu leuk aan? Het gemaskerd bal was zeker een succes geweest en het mystieke en mysterische thema waren daarin goed doorgevoerd, maar dit ging dan wel weer ver. Ik hield mijn ogen nog altijd gesloten en luisterde naar de doodse stilte om me heen. Nee, dit beviel me echt niet. Waar was de rest? Waren waren de andere linten? Het gebouw kon toch niet zo enorm zijn dat niemands linten door elkaar zouden lopen? Nu ik me niet langer in de grote, versierde zaal bevond, merkte ik pas dat het duistere uiterlijk aan de buitenkant van het gebouw ook in de overige gangen en hallen te vinden was. Verschrikt opende ik mijn ogen en draaide me om toen ik dacht voetstappen te horen. Ik liet het kaartje aan het lint even los en keek om me heen. Wat was dat geweest? Wie was het geweest? Had ik het me verbeeld? Ik merkte dat ik stiekem schrikachtiger was dan ik zou willen, maar ik was gewoonweg niet gerust op de situatie. 'Who is there?' vroeg ik zacht, al kreeg ik natuurlijk geen antwoord. Kort keek ik terug naar het lint en de weg die ik al gelopen had. Zou ik teruggaan? Wat als alles een grote grap zou zijn en ik als enige terug zou keren? Dan zouden ze me sowieso een lafaard vinden. Mijn blik gleed in de richting die ik nog moest lopen, naar de compleet duistere gang. Ik slikte even en pakte toen het kaartje toch weer vast zodat ik mijn weg kon vervolgen. Ik besloot mezelf maar voor te houden dat de Koning dit georganiseerd had - voor het grootste deel dan - en dat hij nooit kwade bedoelingen kon hebben met dit spel. Zo moest ik het immers zien toch? Het was een spel. Niet meer dan dat. Er was niets engs aan en er kon niets gebeuren. Dat zou de Koning nooit toelaten. Met voorzichtige passen begon ik weer verder te lopen, een nieuwe trap af, en kwam ik terecht in een ijskoude hal. Het was hier nog donkerder dan eerst en mijn enige referentiepunt waren de fakkels die iedere vijfentwintig stappen aan de muur hingen. Wat mijn zicht ook niet bepaald hielp, was mijn masker dat na een avond dansen toch wat was verschoven en na even twijfelen maakte ik het lint los zodat ik het ding af kon doen. Het kon me even weinig meer schelen of iemand me zo zou herkennen, al leek de kans me erg klein omdat ik de enige persoon in dit deel van het gebouw leek en het er tevens verschrikkelijk donker was. Ik begon net een beetje te kalmeren en me iets meer op mijn gemak te voelen - voor zover dat echt ging - toen ik een gil dacht te horen waardoor ik even doodstil bleef staan. Niet veel later dacht ik opnieuw voetstappen te horen en draaide ik me om. 'Hello?' fluisterde ik zacht, maar er kwam opnieuw geen antwoord. Ik had het me vast verbeeld. Net zoals alle andere dingen die ik sinds ik vertrokken was uit de grote hal had gehoord. Met enige tegenzin vervolgde ik mijn weg weer, proberend om niet teveel na te denken.