ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik knikte rustig toen ik ditmaal de leider verrast had met mijn uitdaging om te duelleren. Ik was die man meer dan zat, hij had me ontzettend op mijn zenuwen gewerkt en misschien zou ik ergens blij zijn met hem te kunnen duelleren om hem alles betaald te zetten. Wraak, wraak voor het gehele feest, het vasthouden, het eigenaardige spel en de dood van Camille. Het viel me mee dat hij ermee instemde en ik voelde hoe de touwen waarmee mijn polsen aan de ringen vast zaten los gemaakt werden en hoe de twee angsthazen er verder vandoor gingen. Ik merkte dat mijn armen wat stroef waren en de doorbloeding niet alles geweest was door het getintel.
Met ietswat trillende vingers kreeg ik de knopen rondom mijn polsen los, maar net nadat de touwen goed en wel verdwenen waren en me niet meer hinderden kwam er een degen op me af geschoven. 'How noble of you. As you have been all the time', zei ik sarcastisch terwijl de blik in mijn ogen veranderde.
Ik wist nog net een slag van zijn degen te ontwijken door naast zijn benen te duiken en de degen mee te grissen voor ik opkrabbelde en hem opwachtte. 'Show me what you got', daagde ik hem uit. Ondanks ik wist dat ik in fysieke toestand de mindere was, hield ik me voor dat met een goede mentale kracht en techniek de overwinning te behalen moest zijn. Ik besloot mijn voordeel te halen uit uithoudingsvermogen, al kwam ik erachter dat mijn tegenstander er ook aardig wat van kon. Tussendoor probeerde ik van de momenten gebruik te maken om mijn armen wat rust te gunnen en ze enigszins te laten herstellen van de zojuist ondergane kwelling. Ik merkte hoe ik in het moment kroop en de concentratie van een gevecht begon te krijgen en de rest van mijn omgeving me helemaal niks meer boeide, alleen mijn tegenstander. Algauw was de ruimte dan ook gevuld met het geluid van staal dat elkaar raakt. Meerdere keren had ik mijn tegenstander al bijna kunnen overmeesteren, maar ook hem was dat bijna gelukt. Echter sloeg ik nu toe en prikte ik in zijn vaste hand waardoor zijn degen op de grond viel. In tegenstelling tot wat ik zou doen in een eerlijk duel trapte ik de degen achter me en trok de degen los voor ik dreigend op de man afstapte. Normaal gezien zou ik hem de kans hebben gegeven om de degen weer op te pakken, maar hij was te ver gegaan vandaag. Het had dan ook niet lang meer geduurd voor hij in het nauw gedreven was en ik een einde eraan maakte. Ja, misschien was zijn dood niet nodig geweest, maar hij had nu eenmaal met de eisen ingestemd. Óf hij, óf ik zou over blijven. Ik stak de beide degens bij me en nam ook mijn dolk terug voor ik de ruimte verliet.
Ik holde de gang in, op zoek naar de ingang van de kamer naast me en sloeg enkele hoeken om zodat ik voor mijn gevoel een ronde had gelopen. Ik moest weten of ze nog in leven was. Bij de volgende hoek bleef ik verstijfd staan met een verraste blik. Ze was er zelfs levend uit gekomen! 'Camille', vormden mijn lippen zachtjes voor ik opnieuw in beweging wist te komen om naar haar toe te gaan. Wat was ik ongelofelijk blij dat ze eruit gekomen was. Ik wist niet hoe en het maakte me ook niet uit, maar het ging me erom dat ze redelijk ongedeerd was gebleven en haar niet meer kwaad was aangedaan.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

De musketeer werd steeds meer een open boek in zijn uitdrukkingen waardoor het al snel duidelijk was dat we op de goede weg zaten. Het plan was verlopen zoals we dat bedoeld hadden. Toch leek hij zich nog niet helemaal over te geven en kwam zelfs met een voorstel. 'A duel?' reageerde de leider dan ook enigszins verbaasd. Even bleef het stil. In zijn verzwakte en gewonde staat zou dat te doen moeten zijn en daarnaast hadden ze hun doel al bereikt. Of de musketeer daarbij nog dood zou gaan, maakte eigenlijk niet eens uit voor de uitslag; angst was er toch wel gezaaid. 'Alright. As you wish.' antwoordde de man waarna hij een seintje gaf aan zijn handlangers. Deze maakte de touwen aan Xavier's polsen los van de grond. Zelf moest hij ze dan nog losmaken van zijn polsen en dat gaf hen tijd om weg te komen. 'I'll choose the sword. You seemed to favour something with a sharp edge, so you might as well die by one. It's a more quick death than your friend will have.' vervolgde hij terwijl hij terugliep naar de tafel met de weegschaal. Daar had hij al die tijd al een degen gestopt gehad, net als aan de binnenkant van zijn pij. De degen voor Xavier schoof hij over de grond naar hem toe, al gaf hij amper de tijd om deze ook op te pakken en ging hij meteen in de aanval.

Camille
Hoe erg ik ook probeerde om het te beperken, lukte het me niet goed om te stoppen met hoesten, al hield ik mijn hand voor mijn mond om verdere inademing voor een deel te voorkomen. De rook bleef zich maar verspreiden over de ruimte en ik voelde me met de minuut lichter worden in mijn hoofd. Ik moest proberen het in te houden. Ik moest hieruit komen. Plotseling schoot het me te binnen dat ik beter de blauwe stof van mijn cape kon gebruiken om mijn mond en neus te beschermen dus trok ik de stof naar mijn gezicht. Mijn blik gleed door de ruimte. Waar was de deur? Aan welke kant? Ik had de korte tijd dat ik in de kamer was geweest zoveel rondgekeken, maar toch ontgleed de opzet me nu. Kort sloot ik mijn ogen, zoals ik eerder had gedaan, en probeerde me in te denken waar alles stond. Links van me stond een stoel. Dat wist ik zeker. Voorzichtig zette ik daarom een stap naar rechts. En nog een. Daarna zette ik een paar stappen naar voren, maar daarbij viel ik over de andere stoel en knalde ik met mijn ribben tegen de armleuning voor ik voorover op de grond landde. Van schrik hapte ik naar adem waarbij alleen maar meer rook mijn longen in kwam. Ik probeerde het hoesten te onderdrukken en op te staan, maar ik bleef bezig. Het begon steeds meer te voelen alsof ik geen adem meer kon halen, maar ik moest doorzetten. Ik moest hier weg. Nadat ik wat wankelend was opgestaan keek ik nog eens om me heen. Toen viel mijn blik op een donkere vlek op de muur. De enige plek waar ik geen weerkaatsingen of rook terug kon zien. Dat moest de deur wel zijn. Opnieuw schrok ik van een spiegel die barstte onder de hitte en ik maakte me instinctief kleiner om de rondvliegende scherven te ontwijken voor ik me naar de donkere vlek haastte. Met mijn rechterhand tastte ik de ruimte af terwijl mijn linkerhand nog altijd probeerde de rook uit mijn neus en mond te houden. Plotseling grepen mijn vingers in het hout. De deurknop. Waar was de deurknop? Mijn hoofd bonkte aan alle kanten en mijn longen wilden niet meer meewerken. Ik moest hier wegkomen. Het moest. Ik kon hier niet doodgaan. Ik wilde niet doodgaan. Niet op deze manier. Niet hier. Uit frustratie sloeg ik met mijn vuist tegen de deur. En nog eens. Nee, dit was energieverspilling. Dat kleine beetje wat ik nog had, moest ik gebruiken om hieruit te komen. Een nieuwe hoestbui overviel me. Nog even en het was gedaan. Ik voelde het gewoon. Ik moest hier nu wegkomen. Met mijn hand voelde ik opnieuw naar de deurknop, maar toen ik deze gevonden had, was er geen beweging in te krijgen. Kom op! Het moest me lukken. Ik moest hier weg. Met mijn schouder gaf ik een harde duw tegen de deur terwijl ik nog altijd probeerde om te knop te draaien. Ik duwde nog eens en nog eens, maar merkte dat ik er bijna de kracht niet meer voor had. 'Please... Please...' mompelde ik tegen mezelf, merkend dat er tranen over mijn wangen rolden. Ik gaf nog een laatste harde duw - zo hard dat ik de dreun tegen het massieve hout na voelde trillen door mijn lichaam - en hoorde toen een klik. Was dat ...? Voorzichtig probeerde ik de deurknop nog eens en merkte dat deze tot mijn grote verbazing meegaf. Ik probeerde niet eens na te denken over het gelukt was, maar gooide de deur open, trok hem hard achter me dicht en begon te rennen, zo hard als ik kon weg van de ruimte. De gang voelde ijskoud in vergelijking met de kamer waarin ik had gezeten en het verschil in lucht sloeg meteen op mijn longen, net als de plotselinge beweging. Ik kon dan ook niet verder rennen dan halverwege de gang voor ik me uitgeput op mijn knieën liet vallen en opnieuw begon te hoesten. Het voelde alsof ik geen adem meer kon krijgen, hoe hard ik mijn best ook deed om mijn longen te vullen. Het hielp ook niet dat ik zat te rillen van de plotselinge kou en dat ik eigenlijk gewoon compleet de weg kwijt was. Ik was zojuist aan de dood ontsnapt. Opnieuw. En deze keer was het echt close geweest. Na een paar minuten merkte ik dat mijn lichaam langzaam weer een beetje mee begon te werken, maar het hoesten hield nog niet helemaal op. Door me te concentreren op mijn ademhaling, begonnen mijn longen zich weer met schone lucht te vullen en nam de flauwigheid in mijn hoofd wat meer af. Ik haalde kort een hand door mijn haar en keek op toen ik wat getik op de grond hoorde. Glasscherven. Niet veel later, toen ik mijn armen bekeek zag ik overal donkere strepen en ook mijn jurk was niet meer zo maagdelijk wit. Vermoeid wreef ik even in mijn gezicht, waar ongetwijfeld ook roetstrepen op te zien waren. Ik was dan wel uit de brand ontsnapt, maar waar moest ik nu heen?

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Een grimas verscheen toen er opnieuw met de riem uitgehaald werd en meerder plekken op mijn rug geraakt werden. Het scherpe pinnetje van de gesp was het meest erge van al. Bij elke slag leek deze zich in mijn rug te boren. Het rode vel barstte open door de klap, met enkele bloedende puntjes van de gesp. Ik mocht nog in mijn handen klappen dat het een relatief effen riem was. Zonder puntjes en andere versiersels, anders had het nog een "mooi" patroon kunnen worden. Echter moest ik me niet leren kennen. Ze zouden me niet klein krijgen, niet zo snel. Niet nu het einde in zicht was.
De verwarring was van mijn gezicht af te lezen toen de spelregels rondom de laatste stelling uitgelegd werden. Als ik voor Camille had gekozen, was haar niks overkomen. Dat betekende dat ze hier was. Ook in gevaar. Wat had ik haar aangedaan? Ruw werd mijn hoofd door middel van sturing aan mijn haren één kant op gedirigeerd en het leek dat een spiegel een glazen wand werd waar doorheen gekeken kon worden. Camille. Ik hield mijn adem vast toen ik zag wat er gebeurde. De frustratie en mogelijk zelfs paniek bij haar. Tevens viel het me op dat haar kostuum overeen kwam met de eerste dame met wie ik gedanst had. Eerlijk toegegeven ook de enige met wie ik gedanst had. Een flauwe glimlach verscheen om mijn lippen bij die gedachte. Ontmaskerd, Camille was het geweest. Echter had ik nog iets goed te maken met haar, áls ze al levend uit de vlammenzee zou komen. Zacht vloekte ik. Het kon me allemaal niet meer schelen. De mannen verdienden mijn respect niet.
Mijn ogen schoten opnieuw vuur toen het laatste deel van het spel aan bod kwam. 'True, I am not afraid to die', zei ik vol zelfvertrouwen terwijl ik een afgewogen klemtoon op "not" legde. Gedachten schoten door mijn hoofd. Waarschijnlijk was dit mijn enige kans om hier levend uit te komen en mogelijk de deur open te kunnen breken bij Camille of het glas kapot te krijgen. Echter hoopte ik dat ze óf al eerder had kunnen ontsnappen óf al eerder en pijnloos bezweken was. Iets wat ik haar niet gunde. 'Show me your face, I want to challenge you. A duel. Only you and me. Till one of us is left', wist ik nog net niet sissend uit te brengen. Ik moest mezelf inhouden om voor mijn tegenstander tóch respect te tonen en te laten zien dat ik de regels voor duels hanteerde. 'You can choose the weapon.', zei ik hem toe.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Het was duidelijk dat de musketeer deze keer meer pijn had dan daarvoor. Dan had hij ook meteen door wat de harde regels van het spel waren. Ook zijn reactie op de naam Camille was precies zoals gehoopt. De andere vragen werden echter al weer snel beantwoord en hij had zich bijna versproken over de laatste twee. 'Hmmm... Interesting.' mompelde de leider waarna hij weer op Xavier afstapte. 'I would almost say it's noble how you try to protect the others and sacrifice yourself, but perhaps it's foolish rather than noble.' vervolgde hij met een lichte grijns en na nog een klein signaal werd er nogmaals met de riem uitgehaald en daarna nog eens. 'Truth is... Had you answered the final question, had you said Camille, she would have been spared...' zei hij terwijl hij Xavier's haar vastgreep tussen zijn vingers en hem zo dwong naar een bepaald punt op de muur te kijken - naar de dubbelzijdige spiegel die tegen de muur hing en hen naar de kamer ernaast liet kijken. 'It's a shame, you know... She looks rather beautiful tonight. Almost like a Grecian goddess who stepped out of a Bordone painting. Perhaps we could pray and hope that she won't suffer too much, hmmm?' vervolgde hij waarna hij Xavier losliet zodat hij vrij was om te reageren zoals hij wilde, wetende dat het toch geen verschil zou maken. Nee, alles was nu al in gang gezet. 'Are you ready for your final question? Ready for the end of the game?' vroeg hij nadat hij een hele tijd stil was geweest en naar de spiegel had gestaard, kijkend hoe het zicht van Camille veranderd was in vlammen en rook. 'Your final statement. You are not afraid to die.' zei hij op zachte toon terwijl hij naar Xavier neerhurkte.

Camille:
Ik had meerdere malen geprobeerd om de deur alsnog open te krijgen, maar nog altijd gaf hij niks mee. Wel was ik er zeker van dat er iemand voor de deur stond, want ik had voetstappen gehoord. Ik bonkte met mijn vuisten tegen de deur, maar er werd niet gereageerd. Met een zucht liet ik me in een van de stoelen neerzakken. Hoe lang zou ik hier nog zitten? Wat zou er met me gebeuren? Ik moest proberen mijn energie te sparen, want in paniek schieten had geen nut, maar ik merkte wel dat dat makkelijker gezegd was dan gedaan. Ik staarde wat afwezig naar het haardvuur toen ik een soort rollend geluid hoorde. Meteen draaide ik me om naar de deur om te zien of daar iemand was, maar dat was het niet. Toen ik me weer omdraaide zag ik iets in een van de spiegels aan de muur, maar zo snel als ik het gezien had, was het ook weer verdwenen. Een van mijn wenkbrauwen ging wantrouwend omhoog. Wat was dat geweest? Voorzichtig stond ik op, nog altijd naar dezelfde spiegel kijkend. Een stuk hout uit de haard knisperde zo hard dat ik er van schrok en even opzij keek, maar toen ik terug keek in de spiegel zag ik niet langer mijn eigen gezicht. Daar, op een afstandje, zat Xavier, vastgebonden op een stoel. Nee. Nee, dat kon niet. Ik bleef in de spiegel kijken en draaide me nog eens om om te zien of het achter me gebeurde, maar daar was niets te zien. Ik keek weer in de spiegel. Nee, dit verbeelde ik me. Ik kneep mijn ogen even dicht en toen was het weer verdwenen. Mijn blik gleed naar de andere spiegels in de ruimte, maar overal waar ik keek, zag ik nu alleen mijn eigen spiegelbeeld. Met grote passen liep ik naar het midden van de kamer en haalde gefrustreerd een hand door mijn haar. Wat was hier aan de hand? Werd ik gek? Moest dit leuk zijn? Een voor een bekeek ik de spiegels nog eens, maar opnieuw zag ik alleen mezelf terugkijken. Opnieuw hoorde ik een geluid, het breken van glas, en draaide ik me met een ruk om naar de bron. De haard. Ik wist niet hoe het kon, maar het tapijt voor de haard had vlam gevat en het begon zich razendsnel te verspreiden. Verstijfd van angst bleef ik staan. Even werd ik helemaal teruggebracht naar Courdemanche, naar de machteloosheid die mijn vrienden en familie gevoeld moesten hebben. Ik merkte dan ook al snel dat er tranen opwelden in mijn ogen, al kon dat ook van de rook zijn. Wat moest ik doen? Waar kon ik heen? Nog een minuut lang bleef ik doodstil staan, tot ik me realiseerde dat ik op deze manier sowieso mijn dood zou vinden. Mijn blik gleed door de ruimte, op zoek naar de deur, maar waar was die gebleven? De vlammen werden verschrikkelijk weerkaatst door alle spiegels en ik kon me absoluut niet meer oriënteren op de ruimte en hoe deze in elkaar stak. Ik dwong mezelf mijn ogen even te sluiten en rustig te worden, over te gaan op overlevingsmodus, want ik moest en zou hieruit komen. Het vuur was ver verspreid door de kamer en door de hitte hoorde ik enkele spiegels barsten. Ik dook wat in elkaar toen ik de glasscherven hoorde vallen en probeerde door de rook heen te kijken. De lucht was heet om in te ademen en de donkere rook vulde mijn longen waardoor ik een paar keer moest hoesten. Nee. Ik zou hier niet doodgaan. Ik kon hier niet doodgaan.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik keek op naar de man en een grijns speelde opnieuw rondom mijn lippen. Ik won enig zelfvertrouwen terug. Ik zat hén dwars, een heerlijk gevoel. Ik kon ze nog wat maken. Ik probeerde de woorden zoveel mogelijk te negeren. Het kriebelde onderhuids dat er zo over de Koning gepraat werd. Ik kon het simpelweg niet toestaan. Helaas was ik niet in de positie om daar op dit moment iets aan te veranderen. Zachtjes klonk het geluid van voetstappen op de tegels van de vloer van de kamer waarin ik me bevond terwijl de leider met de riem in zijn handen een ronde om me heen liep. Ik merkte dat mijn spieren aangespannen waren en het verbaasde me dan ook dat er niks gebeurd was toen hij weer voor me stond en de riem weggegooid werd. Echter had ik niet teveel moeten hopen, want enkele seconden later deelde hij een commando uit en werd ik met de gesp van een riem hard op mijn rug geraakt terwijl een vuist zich in mijn gezicht boorde. Ik kon niet voorkomen dat er een kreun van mijn lippen ontsnapte. Dit was teveel op hetzelfde moment. Ik werd me gewaar van vochtigheid op mijn lippen en proefde met mijn tong. Bloed. Niet veel later liep het bloed over mijn kin en drupte het verder op mijn eerst nog witte overhemd en vormde een helderrode plek. Ik hoopte dat de bloedneus de enige schade was die het veroorzaakt had, gezien de neus nog altijd een kwetsbare plek was. Ik had echter de kans niet om te lang bij alle gevolgen stil te staan. Een bloedneus, het gekriebel en geschuur van het overhemd over de striemen die ongetwijfeld in mijn rug zouden staan, zo niet erger dan striemen.
Tevens had ik ook niet veel tijd om na te denken, gezien de weegschaal op mijn zenuwen begon te werken met zijn getik en ik mijn ogen sloot om het buiten te houden. Echter, geluid hield je niet tegen. Onmogelijk. Natuurlijk was het het waard om mezelf op te offeren. De Koning was veel meer waard dan een simpel boerenknulletje dat zich door toeval had op weten te werken. Ik was vervangbaar, deed ik het niet, dan nam vast een ander mijn taak op zich. Echter niet bij een Koning. Er zou een burgeroorlog komen of erger, maar het land zou opnieuw verwoest worden. Ik haalde opgelucht wat dieper adem toen ik hoorde dat het "spel" langzaam tot een einde kwam. Ik hoopte maar dat deze kwelling niet lang meer zou duren en de straffen niet van kwaad tot vele malen erger zouden gaan.
De volgende stellingen volgden alweer. 'True', zei ik simpelweg toen hij me vroeg of er mensen waren die een toneelstuk opvoerden in het paleis. Die had je immers overal. Ik schrok op bij het horen van de naam van Camille. Alsof koude handen met klauwen zich om je hart legden en de nagels zich in het vlees boorden. Een koude rilling schoot over mijn rug. Wie waren de genodigden? Ik mocht toch hopen dat zij hierbuiten gelaten was en veilig in het paleis zat. 'True', ik kon me niet voorstellen dat zij een spion van Spanje was terwijl zij zelf immers ter nauwernood aan de dood ontsnapt was door Spanjaarden. De gebeurtenissen erop volgden elkaar in razend tempo op: 'Happiness', antwoordde ik en voor ik goed en wel had nagedacht had ik al voor 'Pistol', gekozen. Liever een snelle dood dan een langzame. Echter, was dit mijn eigen vonnis? Was er een pistool in de ruimte? Dat het spel voorbij was, betekende nog niet dat ik hierna weer een vrij man was. 'K...', begon ik te antwoorden voor ik het inslikte. 'I'm not going to choose anymore, you're disgusting, horrific', spuugde ik de woorden haast in zijn gezicht. Eerst kiezen tussen de Koning en de Koningin en vervolgens tussen de Koning of Camille. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen. Ik kon de Koning zijn vrouw niet afpakken en andersom; echter leek het alsof deze mensen me beter kenden dan ik mezelf kende. Ik was er nog maar nauwelijks zelf over uit dat Camille mijn interesse trok en ik haar meer aandacht wilde geven en daar tijd voor in moest ruimen. En nu moest ik kiezen tussen haar of de Koning? Ik dacht het toch van niet...

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

De Musketeer wist zijn pijn beter te verbijten dan hij in de gaten had. 'You're more resilient than we had realised. Good... That makes the stakes even higher, I should think.' reageerde de leider dan ook voor hij weer wat afstand nam van Xavier. Er volgden nog verbazend veel antwoorden. Ergens had hij verwacht dat de musketeer niet zou antwoorden op de meeste van deze stellingen, omdat het iemand toch kwetsbaar maakte. Tegelijkertijd was het voor de mannen alleen maar goed om bevestiging te krijgen dat Xavier gaf om de mensen om zich heen. Het zou de rest van het spel leuker en intenser zijn. De laatste stelling werd echter niet beantwoord. 'How awfully loyal you are... And why? The King's a fool, yet you would still protect him. A waste of energy and time. He can't be saved. Digging his own grave, so to speak...' grijnsde de leider waarna hij de riem even tussen zijn vingers liet glijden. Hij liep een rondje rond Xavier en ging toen weer voor hem staan voor hij de riem opzij gooide. 'You know what to do...' mompelde hij tegen zijn mannen waarna hij met een lichte grijns naar Xavier keek. Op hetzelfde moment dat een van zijn handlangers uithaalde naar zijn rug met de gesp van een riem, haalde de leider met zijn vuist uit naar Xavier's wang en neus. 'It's all very noble and touching that you sacrifice yourself in this way, but tell me... Is it worth it? Are you sure they are worth it?' vroeg de man daarna op zachte toon waarna hij weer wegliep. 'No matter... The game is slowly getting to an end. We might have a small surprise for you, but all in good time.' zei hij terwijl hij weer naar de weegschaal liep om daarmee te spelen. Voor enige tijd bleef het stil en was er niets anders te horen dan het metalen geklik van de weegschaal. 'You believe that not everyone in the palace is who he seems. True or false?' vroeg hij na een tijdje om vervolgens plaats te nemen op de tafel, naast de weegschaal. 'However, you are certain that your friend, Camille Michaud, is not a Spanish spy. True of false?' vervolgde hij na een tijdje waarna hij opkeek om Xavier's reactie te kunnen zien bij het horen van die naam. Echter begon hij al snel weer verder te praten, geen kans gevend om hem er teveel over na te laten denken. 'Now, let's get back to the choices. Are you ready? Money or happiness? Pistol or poison? King or Queen?' vervolgde hij, met extra nadruk op de laatste vraag. De andere vragen waren makkelijk genoeg en zouden de musketeer hopelijk op het verkeerde been zetten zodat hij ook de laatste vraag zou beantwoorden, al was dat waarschijnlijk niet zijn bedoeling. 'I believe we can add another one to that. King ...' begon hij waarna hij een nieuwe stilte liet vallen. '... or Camille?' maakte hij zijn zin vervolgens op doodkalme toon af.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Zoals voorspeld zouden er consequenties volgen. Als ik niet antwoordde, waren deze voor mij. Ik moest toegeven dat de mannen consequent te werk gingen en ook daadwerkelijk van plan waren om het spelletje hard te spelen. Vanuit mijn ooghoeken zag ik de mannen op me afstappen, of beter gezegd, de touwen die van mijn polsen naar twee ijzeren ringen in de vloer van de kamer leidden. Ik vulde mijn borstkas met lucht en wachtte op wat komen ging: een flinke ruk aan mijn armen. Onprettig, maar het was te doen, zeker omdat mijn armen niet permanent verder uit elkaar getrokken werden. Hierdoor konden de weefsels zich algauw op hun natuurlijke plek terugleggen in mijn armen en volgde een zeurend gevoel in de spieren door de plotselinge kracht die er voor kort op had gestaan.
Het was lastig om mijn mindset aan de steeds veranderende situatie aan te passen. Woorden die ik niet wilde horen kon ik niet het ene oor in, het andere er weer uit laten gaan door de stellingen die hij tussen zijn praatjes door aan me voorlegde.
De tweede straf die volgde was maar vreemd, de cape werd verwijderd en de riem die voor een taille in de blouse had gezorgd ook. Het werd me duidelijker op het moment dat ik me een klap en een pijn tussen mijn schouderbladen gewaar werd. Door mijn tanden met moeite op elkaar te klemmen wist ik ervoor te zorgen dat ik geen geluid produceerde. Echter was het mijn wens geweest om ook fysiek niks te tonen, alsof de klap me niks had gedaan. Dat mislukte door het onverwachte van de klap waardoor mijn gezicht in een natuurlijke reactie kort van de pijn verbeten was. Ook realiseerde ik me dat dit een riem was geweest. Zwepen of de kant met de gesp zou iemand harder getroffen hebben en zeker met de verschillende uiteindes van zwepen kon iemand flink bewerkt worden. Ik had nog geen zweep zien staan en kon ergens alleen maar hopen dat me dat lot bespaard bleef.
De inzet was hoog, zo kreeg ik te horen en ik beeldde me in dat ik niet de enige was in een kamer als dit. De Koning en de Koningin zouden net als mij in een kamer als dit zitten. Mogelijk ook een vragenvuur moeten ondergaan waarbij alle antwoorden consequenties zouden kunnen hebben. Een onzeker spel.
De volgende stelling volgde weer en ik moest me focussen om erbij te blijven. Godzijdank was dit een makkelijke stelling, al meende ik onbewust hun tactiek te doorgronden. Door mensen heen prikken, net zo lang tot ze er zelf aan onderdoor gingen. Hierdoor dwong ik mezelf opnieuw wat kalmer en wist ik op een neutrale toon het antwoord te brengen: 'True'. De vragen en de antwoorden legden mijn ziel bloot en ik nam het mezelf al kwalijk dat ik zo dom was geweest om als een kip zonder kop het lint te volgen. Ik had inderdaad getwijfeld, maar doorgezet. Mijn grenzen verlegd, omdat ik destijds van mening was dat het beter voor mij, voor de Koning en iedereen zou zijn. Echter kwam ik van een koude kermis thuis in deze ruimte met alles behalve prettig gezelschap. Ik had verdorie nog altijd de opdracht om ze te beschermen, uit functie en als vriend uitgenodigd of niet. Ik trok het mezelf wel degelijk aan. Waarom had ik niet beter opgelet? Waarom had ik niet vaker en steviger bij de Koning aangedrongen om erachter te komen wat het feest in hield? Waarom was ik zo goedgelovig geweest om op zijn woord te vertrouwen dat ik niks hoefde te regelen? Waren de musketiers er maar of zelfs de Red Guard had ik kunnen waarderen op een moment als dit.
Nieuwe stelling, focus. De twee daarop volgende stellingen was ik verplicht om 'True', te antwoordden. Deze onbekenden hadden me ver genoeg doorgrond dat ze ongetwijfeld een beeld gevormd zouden hebben van mij en wisten van het grote plichtsgevoel. Iets wat ik mezelf misschien wel oplegde. Op de boerderij was het altijd wel meegevallen, alhoewel het werk moest gebeuren of het nu stormde of niet. Het vee en de gewassen waren nu eenmaal afhankelijk van mij en mijn familie en konden niet voor zichzelf zorgen. Zo had ik jaren geleden de Koning trouw gezworen en plechtig beloofd hem en zijn vrouw in bescherming te nemen. Het frustreerde me dat ik mijn woord aan hen niet na kon komen. De machteloosheid van de touwen om mijn polsen was verschrikkelijk en herinnerde me er nogmaals aan dat mijn keuzes invloed konden hebben op alles en het meest ondenkbare wat je je voor mogelijk kon houden.
Als door een wesp gestoken had de leider van de groep mijn aandacht opnieuw toen hij aankondigde dat ik de komende stelling leuk zou gaan vinden. Vermoedelijk was het tegenovergestelde waar. De vonken sprongen nog net niet uit mijn ogen en als blikken konden doden lagen er nu drie in de kamer bij het horen van de stellinf. Jammer genoeg was dat niet de werkelijkheid. Hoe durfde iemand het lef te hebben om een stelling als dit te verwoorden?! Dit was pure landverraad! De onrust greep opnieuw zijn macht over me en gefrustreerd, mogelijk zelfs woedend, trok ik opnieuw aan de touwen. En opnieuw gaven deze niet mee. Ik moest iets anders verzinnen om hieruit te komen. Een smoes of ander verzinsel waardoor de touwen losgemaakt zouden worden. Even twijfelde ik of ik het woord "false" naar hem uit zou spugen. Alleen was het "leuke" van dit spelletje dat je geen concrete situatie had en in onzekerheid zat over de consequenties. Als een man van mijn woord zou ik zo lang als het ging zelf de consequenties op me nemen. Zou ik deze vraag ook moeten weigeren? Waar was de Koning? In welke situatie bevond hij zich? Voor hetzelfde geldt stuurden ze mij op hem af om hem te doden of me toe te laten kijken bij een ander. Niets was vreselijker dan onmacht. Dat een naaste pijn gedaan werd, mogelijk door jou of jouw keuze terwijl je toe keek en je hart schreeuwde en smeekte om het te laten stoppen en jezelf op te offeren met de gedachte dat ze daarna alsnog hun plan uit konden voeren. 'I refuse to answer this one as well', antwoordde ik met minder zelfvertrouwen dan gewenst. Het voelde vreemd om er zelf voor te kiezen om afgestrafd te worden, maar met deze stellingen was er geen sprake van maar één waarheid en was het meer gebaseerd op visies en iets wat anderen van je wilden horen. Je antwoord kon altijd verkeerd zijn. Ik hoopte door voor mezelf te kiezen ik het lot van een ander kon besparen in de wetenschap dat je met wilskracht een heel eind kon komen.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Het werd steeds duidelijker dat ze op een lastig punt terecht waren gekomen. Waar de Musketeer in eerste instantie nog met alle gemak en op haast uitdagende toon antwoord had gegeven, duurde het nu langer voor de antwoorden kwamen en daarbij ook de eerste fouten. De eerste twee stellingen werden nog prima beantwoord, maar de twee daarna werden niet naar de regels beantwoord. Een lachje ontsnapte dan ook uit de mond van de leider. 'And so it begins...' grijnsde hij waarna hij een klein gebaar maakte naar zijn handlangers. Die pakten ieder een van de touwen rond Xavier's polsen vast en gaven er een flinke ruk aan. zodat zijn armen nog wijder werden getrokken 'Trust me, Captain... A lot more unpleasantness is waiting for you. Do you not understand the rules? I thought they really were quite simple.' vervolgde hij waarna hij de weegschaal weer uit balans bracht. 'However, you broke the rules twice, so I suppose you deserve a second punishment, don't you?' zei hij nadat hij een tijdje stil was geweest. Met trage passen liep hij weer naar Xavier toe en bekeek zijn kostuum even. 'Hmm... That red thing needs to go. It'll only be in our way.' mompelde hij vervolgens tegen een van de handlangers die Xavier's cape losmaakte en vervolgens ook de riem die hij over zijn hemd droeg. Uit het niets haalde de leider uit naar zijn rug, met de leren riem in zijn hand, en raakte hem midden tussen zijn schouders. Ondanks dat er een hemd tussen zijn huid en de riem zat, galmde het geluid van de zweepslag wel door de hele ruimte. 'Let's continue, shall wel? You are now partly aware of the consequences, so I think you'll understand better what's at stake now... And the stakes are high, but I'm sure you see that.' vervolgde de man daarna op kalme toon terwijl hij weer voor Xavier ging staan, de riem nog altijd in zijn hand. 'You don't feel at ease when you cannot watch over people, especially when they're people you care about.' was daarom het eerste statement wat hij opgaf. Vervolgens bleef hij een hele tijd stil, Xavier de tijd gevend om na te denken over de vraag. Juist bij deze vraag was hij niet op zoek naar een verkeerd antwoord, maar wilde hij ervoor zorgen dat Xavier de juiste mensen voor zich zou zijn, na zou denken over iedereen die relevant was in deze situatie. Hem bang maken. Dat was uiteindelijk het doel van dit alles. 'You are afraid that there are people who will get hurt because of you. You fear you bring the people around you in danger.' zei hij na een lange stilte op zachte toon. Ook hierna bleef het weer enige tijd stil. Iedere vraag, iedere stilte was bedoeld om hem van zijn stuk te brengen, op zijn emoties in te spelen. 'Oh... I think you'll enjoy this one! You would kill your King if it was the best for the country.' eindigde hij daarna terwijl hij Xavier aanstaarde.

Camille:
Ik merkte dat ik steeds onrustiger werd van het wachten, maar wat kon ik anders? Voor de tweede keer stond ik op om de ruimte te inspecteren, maar ik zag niets wat me kon helpen hier weg te komen. Er was niets waarmee ik de deur kon proberen te forceren en in de deur zelf zat nog altijd nul beweging. Het lukte me nu echter niet meer om rustig te gaan zitten en te wachten dus begon ik nerveus te ijsberen. Mijn hersenen draaiden overuren terwijl ik me probeerde te bedenken hoe de situatie in elkaar zat? Wie had profijt van een ziek spel zoals dit? De Koning zeker niet. Dat deed mijn gedachten naar iets anders afglijden. Als ik hier vast zat, was de kans ook vrij aanwezig dat de Koning en Koningin in dezelfde situatie zaten. Wat als hen wat zou overkomen? Met grote passen liep ik naar de deur waar ik meerdere malen op bonkte. Voor even dacht ik voetstappen aan de andere kant te horen dus schreeuwde ik om hulp, maar voor ik het wist was het geluid weer weg. Mijn blik gleed langzaam naar een van de spiegels. Ik had ooit eens iets gehoord over een doolhof van spiegels en hoe mensen daarin compleet hun verstand waren verloren. Was dat hier ook de bedoeling van? Het leek niet echt op een doolhof, al moest ik toegeven dat ik nu al wel nerveus werd van het feit dat waar ik ook keek, ik mezelf altijd terug zag kijken. Gefrustreerd haalde ik een hand door mijn haar en sloot even mijn ogen. Misschien was dit slechts een droom. Misschien was het gewoon een nachtmerrie zoals ik die zovele had gehad na Courdemanche. Ik kneep mijn ogen stijf dicht en bracht mijn hand vervolgens naar mijn bovenarm om mezelf daar even te knijpen. Op het moment dat ik mijn ogen opende, was er echter niet veranderd en stond ik nog steeds in dezelfde ruimte die nu alleen maar verstikkender voelde, omdat ik wist dat het echt was.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik was opgelucht om te horen dat de voorgaande antwoorden geen consequenties hadden gehad. Ik hoopte ten zeerste dat dit voorlopig ook nog het geval zou zijn. Ik negeerde het feit dat ik mijn zwakke plek waarschijnlijk had bloot gelegd voor dit heerschap. Ik was er inmiddels van overtuigd dat in elk van de monnikspijen een man verborgen zat. Het drukte me des te meer met mijn neus op de feiten. Het had me de afgelopen tijd al bezig gehouden dat ik madame Michaud wel erg interessant vond en van haar gezelschap genoot. De keren dat ze toevlucht zocht bij mij of de zeldzame keren dat ik haar wist op te zoeken. Een kleine glimlach kwam op mijn gezicht. Ze zou vast veilig op het paleis zijn, net als de andere ladies. Want tja... erg close met de Koning was ze niet. Dat was toch een geruststelling. Algauw volgden de volgende stellingen weer. De eerste was gemakkelijk voor me. Ik had hem beschermd en bijna mijn leven daarvoor gegeven. Echter nam ik het de Koning niet kwalijk, het was mijn eigen keus geweest. Degene die me de wond had toegebracht, die had ik kunnen vervloeken in de weken dat ik aan bed gekluisterd geweest was. Hij had zich niet tegen de Koning van Frankrijk moeten keren, nooit binnen moeten vallen en op dat moment was de harde krijger tevoorschijn gekomen om de Koning te beschermen. Later zouden de gevolgen wel komen. Toch had ik doorgestreden in de strijd tot het bittere eind voordat ik toe gaf aan het bloed wat uit de wond gutste en alles wat steeds maar moeilijker geworden was. De overwinning ging boven alles op dat moment. Echter had ik nooit spijt gehad van mijn keuze om het te doen op de manier waarop het was gelopen. 'True', antwoordde ik dan ook terwijl ik in mijn hoofd de veldslag opnieuw beleefd had. Ik moest mijn hoofd er goed bijhouden om de andere stellingen te horen en te onthouden waardoor een frons zich over mijn voorhoofd trok. 'False', was het volgende antwoord. Vrienden doden, daar was niemand goed in. Ik was het type wat er liever een andere oplossing voor zocht. Gevangenschap, een goed gesprek aangaan of de actie terugdraaien of tegengaan. 'Maybe', antwoordde ik vervolgens. Ik kon me op het moment niet voorstellen dat het beter voor Frankrijk zou zijn als ik zou opstappen bij de Musketiers of als hun hoofd. Het zou helemaal van de situatie afhangen, maar aan de andere kant had hij aan de stelling toegevoegd op het moment dat ik daarvan overtuigd zou zijn. 'If, I say, if I would have believed that, true, but in deliberation with the King himself', vormden mijn lippen uiteindelijk. Maybe was geen antwoord geweest, geen keuzemogelijkheid tenminste. Het was maar de vraag of de leider van de groep er genoegen mee zou nemen. Je kon je vele dingen niet of maar moeilijk voorstellen en de situatie zelf was echter toch anders. Echter hield de laatste vraag me bezig. Ik had maar zelden meegemaakt dat ik en de Koning van mening verschilden. Vaak kwamen we er wel uit door met elkaar te praten, met argumentatie of voorbeelden uit het verleden. Echter wist ik van mezelf dat er ook een eigenwijs mannetje in me zat die soms zijn eigen wil door zou drijven. Zo had ik immers lady Camille opgepikt. Ik had de tijd genegeerd waarop ik eigenlijk op het paleis had willen of beter gezegd moeten zijn. Ik had me met haar bemoeid voor ik terug ging en dat er bijna voor had gezorgd dat ik de Koning een verklaring schuldig was zonder het zelf te willen of kunnen vertellen. 'I'm not going to answer the last one', was uiteindelijk het besluit wat ik nam. Ik had geen enkel idee wat mij te wachten stond nu, maar tevens gaf het me een beeld wat een ander aangedaan zou kunnen worden als het antwoord niet naar wens was. Ik kon echter niet kiezen. Elke situatie was weer anders. Wie weet zouden deze figuren me al een poos gevolgd hebben of hierna nog volgen als ik ze niet kon uitschakelen. Wat zou er dan gebeuren als ik mijn woord niet nakwam? Dat de praktijk toch anders bleek dan wat ik nu bij de stellingen gekozen had? Zoveel vragen doemden er in me op dat ik even het hier en nu kwijt raakte en in mijn eigen hoofd verdwaalde tussen de knopen die gecreëerd werden. Het was niet verstandig, maar niet tegen te houden.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

De man grijnsde nog eens. Het was duidelijk dat de Musketeer voor hem bij deze vragen al meer begon te twijfelen. Mooi. Dat was precies de bedoeling. 'Ah... So you're the romantic type? My, my... Who would've know that a soldier could be so soft at heart? Not a great trait in this game, I must warn you.' reageerde hij op Xavier's woorden waarna hij weer even stil was, hopend dat de ernst van de situatie meer op de man in zou werken. Vooralsnog leek hij namelijk te kalm, te rustig, om het spel echt leuk te maken. 'Let's move on to some statements. All you have to answer is true of False. Easy enough, right?' vervolgde hij na een tijdje waarna hij een rondje rond de tafel met weegschaal liep en daarna naar Xavier stapte. 'You have never, for a moment, regretted saving the King's life at the battlefield.' zei hij op kalme toon voor hij met nog een paar statements volgde. Hoe meer er achter elkaar volgde, hoe makkelijker het was om te testen of iemand twijfelde - die persoon zou dan langer stil zijn om na te denken - en hoe sneller iemand ook op de verkeerde vraag antwoord gaf en daarmee loog. Het was niet eerlijk, maar het leven was niet eerlijk. 'You would easily kill any of your men, your Musketeer friends, I you believed there posed a threat to the country. You would give up your position of Captain of the Musketeers if you believed it was better for France. You would defy the orders of your King if you believed you knew better.' vervolgde hij daarom ook in lage tonen, zonder al te veel tijd te nemen tussen de stellingen door. Ongetwijfeld dat deze vragen hem al enigszins zouden doen twijfelen, maar dan wist hij nog niet wat hem daarna te wachten stond. Nee, de vragen die nog zouden volgen, zouden pas echte consequenties hebben.

Camille:
Ik hoorde alleen maar absolute stilte in de gang. Sterker nog, de enige geluiden die ik überhaupt hoorde was mijn eigen ademhaling en het knisperende hout in de haard. Met gebalde vuisten bonkte ik nogmaals op de deur, maar hier kwam opnieuw geen reactie op. Zou ik om hulp schreeuwen? Zou dat helpen of zou het me alleen maar in de problemen brengen? Nog altijd wist ik niet goed wat dit alles voor moest stellen. Of het was een zieke grap van de Koning of er was iets veel ernstigers aan de hand, al kon ik niet direct zeggen wat. Ik bleef nog een paar tellen bij de deur staan en liep toen weer naar de stoel waar ik eerder op had gezeten. Er zat niets anders op nu dan te wachten. Voorlopig was ik veilig - hoe vreemd dat ook klonk in deze situatie - en zou ik alleen maar energie verspillen door me nu druk te maken. Ik moest zitten en wachten tot de situatie duidelijker werd of de deur weer open zou gaan. Toch gleed mijn blik weer naar de spiegels. Waarom hingen ze daar toch? Wat was het nut van de muren bekleden met spiegels? Zelfs de grootste ijdeltuit zou daar niet gelukkig van worden, leek mij. Ik legde mijn masker, die ik al die tijd nog vast had gehouden, op mijn schoot en liet me wat terugzakken in de stoel. Zouden de andere aanwezigen zich in dezelfde situatie als ik bevinden? Na een aantal maanden had ik de Koning wel wat beter leren kennen en daarmee ook zijn vreemde vorm van humor, maar dit paste absoluut niet binnen dat plaatje. Dit was niet zijn werk en ook niet die van de Koningin. Nee, ik wist niet wat er gaande was, maar ik was er zeker van dat het foute boel was.