ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik had voor mezelf al besloten dat ik me niet teveel van deze mensen aan moest trekken. Ik deed mijn best om de stemmen te herkennen, echter hoorde ik er dagelijks zoveel dat ik lang niet iedereen kon plaatsen; zo ook de leider en tevens woordvoerder niet.
Bij de volgende keuzes begon toch de twijfel toe te slaan. Mijn hart riep dat ik voor de koning moest gaan, maar wat als juist hem iets zou overkomen in plaats van de Kardinaal? Ik dacht even na en besloot om eerlijk te zijn. Iedereen in mijn omgeving wist hoe ik erover dacht, al was het maar door de houding die ik tegen hem aannam. Dan wisten ze dat ik zou liegen en zouden er consequenties volgen. 'King', besloot ik om de naar de volgende reeks te luisteren. Trouw of eerlijkheid, trouw is belangrijk, maar met eerlijkheid kom je vaak verder... Toch zou ik niet snel ontrouw zijn aan de Koning. 'Honesty', sprak ik ditmaal met een kalme stem. Misschien moest ik me neerleggen bij mijn lot en in stilte naar ontsnappingsmogelijkheden zoeken, zwakke momenten, zwakke plekken. 'Following my heart and love', antwoordde ik, 'twice', voegde ik na enkele ogenblikken toe. Voor liefde zou ik alles op willen geven. Er was vast een andere manier om te overleven en gelukkig te zijn ergens anders. Daar kon geen werk tegenop. Ik kantelde mijn hoofd iets toen ik naar de stem luisterde die sprak over eerlijkheid. Was verzwijgen hetzelfde als liegen? Nee, zeker niet, niet in mijn ogen. Soms was het nodig, ook voor de veiligheid voor een ander om dingen zelfstandig op te lossen zonder dat de ander zich ergens zorgen over hoefde te maken of er iets van merkte. Je zaaide immers alleen maar onrust en meestal was het allemaal niet zo serieus. De weegschaal schitterde in de ruimte en leek het enige te zijn wat deugde en puur was. Het gebabbel van de man probeerde ik verder naast me neer te leggen, het draaide me nu vooral om de veiligheid van de gasten.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Een lach ontsnapte aan de leider door Xavier's woorden. 'Oh, I am not planning on making you laugh. No, rather the opposite.' reageerde hij met een lichte grijns waarna hij de schalen van de weegschaal liet kantelen en daarna weer in evenwicht bracht. 'Good... Good... I told you those were the easy ones. Are you ready to continue?' vroeg hij waarna hij even wachtte, al was het dan niet op antwoord. Het maakte immers niet uit of Xavier wel of niet klaar was om verder te gaan, want die keuze had hij simpelweg niet. Die luxe was er niet. Het spel ging gespeeld worden, hoe onwillig de speler dan ook was. 'Perhaps the next one is not a hard question either. Cardinal or King?' vroeg hij waarna hij de jongeman voor zich weer even bekeek. Nee, dit moesten ze langzaam opbouwen, hem frustreren met machteloosheid en makkelijke vragen en dan pas toeslaan met de enige keuzes. De vragen die er echt toe deden. De vragen met consequenties. 'Loyalty or honesty? Following orders or following your heart? Duty or love? Love or position?' vervolgde hij terwijl hij de man voor zich goed in de gaten bleef houden. Hopelijk zouden alle anderen hun posities ook in hebben genomen, maar om er zeker van te zijn, besloot hij nog wat meer tijd te rekken. Daarom speelde hij wat met de gouden weegschaal, liet telkens de ene kant naar beneden zakken om alles daarna weer in balans te brengen. 'You know... Life is all about balance. It's about honesty, truths and lies, but more importantly the thin line between those two. Sometimes it's better not to tell someone the whole truth, but is that the same as telling them a lie? I don't think so... But I am forgetting myself. I'm sorry. Shall we continue? So far there have not really been any consequences, but not to worry. I can assure you there will be.' begon hij wat te praten, niet helemaal zeker waar hij heen wilde, maar het vooral gebruikend om Xavier af te leiden, hem uit zijn concentratie te halen.

Camille:
Ik werd gek van mijn eigen spiegelbeeld dat me overal aanstaarde en liep terug naar de deur waarna ik nog een poging deed deze te openen. Tevergeefs. Het massieve hout gaf nog geen millimeter mee. Misschien was dit deel van de grap? Deel van het spel? Kijken hoe lang ieder het vol zou houden in z'n eentje. Ik liet me daarom dan ook in een van de stoelen neerzakken en keek even naar de open haard. Waarom zou de koning dit doen? Waar was iedereen? Ik begon steeds meer het idee te krijgen dat er iets veel groters aan de hand was en dat het veel ernstiger was dan ik eigenlijk in de gaten had. Maar wat moest ik doen? Ik keek de kamer rond om te zien of ik iets kon vinden waar ik de deur mee zou kunnen openen, maar er was niks te zien behalve die verdomde spiegels. Wat was daar het nut van? Waarom hingen ze daar op iedere centimeter van de muur? Ik liep nogmaals naar de deur en probeerde deze met een harde duw van mijn schouder te openen. Dat leverde echter alleen maar pijn op. Ik besloot een paar keer op het hout te bonken, maar ook dat leek geen effect te hebben of iemands aandacht te trekken. Ik legde mijn oor tegen de deur, sloot mijn ogen en probeerde te concentreren op eventuele geluiden buiten in de gang.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
In het donker en door het onverwachte had ik me niet voor kunnen bereiden. Ik had niet tegen de groep opgekund. Ze waren met teveel. Echter hield dat niet in dat ik vrede had met de situatie en stribbelde tegen, waarbij ik soms langere tijd ertussen liet in de hoop hen te kunnen verrassen. Het had allemaal geen nut en het kwam erop neer dat ik op een stoel zat met mijn armen wijd uit elkaar. Kwetsbaar voor hetgeen wat zou komen.
Ze hadden al snel door wie ze voor zich hadden, gezien mijn naam genoemd werd. Misschien was de vermomming toch niet zo spectaculair of was ik net als de Koning goed te herkennen? Ik wist het niet. Ik had één van mijn wenkbrauwen vragend opgetrokken toen er een "speluitleg" volgde. Het draaide om eerlijkheid en als ik zou liegen zouden er gevolgen zijn... Ik antwoordde de man niet toen hij vroeg of het duidelijk was. Het zou zeer zeker duidelijk zijn en ik was er absoluut niet blij mee. Ik hield er niet van om de ondergeschikte partij te zijn en me de les gelezen te laten worden. Het was me in zoverre duidelijk dat de andere linten vast ook ergens op uit moesten komen met niet het prettigste wat hen te wachten stond. Mogelijk de gevolgen van mijn keuzes. Nauwlettend keek ik om me heen en deed ik een poging om de groep te ontmaskeren. Echter kon ik door de pij die ze droegen geen figuur herkennen en door de kap geen gezicht zien. 'Foolish bastards', zei ik zacht, maar op een boze toon. 'How do you dare to do this? To assault somebody and play some nasty games. And don't show your identity, to do this all in anonymity. Don't make me laugh.', zei ik zonder enig respect. Voor deze types had ik dat immers niet. Je hoorde je te gedragen. Ik rechtte mijn rug en voelde direct hoe de touwen strak getrokken werden om mijn polsen. Uitdagend keek ik in het verhulde gezicht. 'Sword, knife, loyalty.', zei ik zonder twijfel. Hier kon nog weinig fout gaan. Het leken me de mensen die niet zouden wachten als ik stil zou blijven zitten. Echter was ik niet van plan me zeer meewerkend te gedragen. Ik zou hier eens uitkomen, de rest was in gevaar en ik had zo mijn beloftes naar de Koning en de Koningin toe. Ik moest ze behoeden voor gevaar - al was dat nu niet gelukt, maar voor erger zou nog gaan. Als ik hier maar weg zou komen...

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Alles was, vooralsnog, volgens planning verlopen. Iedereen had een kaartje gekozen en was aan hun eigen speurtocht begonnen, zonder ook maar enig idee te hebben van wat hen te wachten stond. Precies zoals gepland was, ging de deur open en werd de nieuwkomer vastgegrepen. Het donker werd al snel vervangen door het licht van verschillende fakkels terwijl we de nieuwkomer eens goed bekeken. 'Captain du Guesclin. Welcome. You are right on time.' zei de leider van de groep terwijl hij tevreden toekeek hoe zijn handlangers Xavier vasthielden en naar hem toe stapte om het rode masker van zijn gezicht los te maken. 'Have you enjoyed the evening? No matter... Our enjoyment is only starting.' vervolgde hij met een grijns. Op datzelfde moment duwde zijn handlangers Xavier op een stoel en bonden zijn polsen vast met touw aan twee punten op de grond waardoor hij zijn armen gespreid moest houden. Dat zou makkelijker zijn als hij weigerde mee te spelen. 'You are about to play an all important game. A game of honesty.' zei hij terwijl hij naar een tafel in het midden van de kamer liep waarop een grote, koperen weegschaal stond - symboliek voor het evenwicht tussen goed en kwaad, waarheid en leugen. 'The rules are simple. I ask you a question or give you a statement and you must answer truthfully. Lie to us and there will be consequences. Big consequences, so take your time when deciding on an answer because you can't change it nor can we change the consequence of your answer. Don't answer, refuse to answer, and you will be the one experiencing the consequence. Is that clear?' vroeg de leider terwijl hij naar Xavier keek, zijn gezicht verscholen in een donkerbruine capuchon van een monniken gewaad. 'We shall start with a few easy ones... Pistol or sword? Knife or poison? Fame or loyalty?' begon hij in lage tonen. Dit kon nog wel eens erg leuk worden. Leuker dan verwacht.

Camille:
Ik volgde nog altijd mijn lint, maar kreeg met iedere stap meer het idee dat ik om moest keren. Het was simpelweg te stil in de gangen, te donker. Mijn probleem was alleen dat ik geen idee meer had hoe ik terug zou kunnen komen. Ik had inmiddels als zoveel gangen en ruimtes gezien dat ik het spoor totaal bijster was en me absoluut niet kon herinneren waar ik heen moest. Daarom bleef ik, hoe hard ik van binnen ook tegen mezelf schreeuwde om om te draaien, doorlopen. Uiteindelijk kwam ik voor een grote, zware deur uit. Zou dit het einde van mijn route zijn? Ik keek nog eens achter me en haalde diep adem voor ik de deur voorzichtig open duwde. Ik liep enigszins twijfelend naar binnen en hoorde de deur toen achter me dichtslaan. Meteen draaide ik me om, maar ik kreeg de deur niet terug open. Ik voelde paniek opkomen. Wat moest ik nu? Na het nog een paar keer geprobeerd te hebben, draaide ik me toch maar om zodat ik de ruimte waar ik terecht was gekomen kon bekijken. Het was vreemd. Voor mijn gevoel zat ik ver onder de grond, in de kelder van het klooster, maar de ruimte straalde alleen maar warmte uit. Hij was klein, maar er stond een brandende open haard, een paar comfortabele stoelen en een tafeltje. Waarom was ik hier terecht gekomen? Ik keek weer naar mijn lint dat door de gesloten deur en een van de stoelen was gespannen. Natuurlijk. Mijn kaartje. Echter snapte ik het nog steeds niet helemaal. Hoe moest dit een thuis voorstellen? Pas toen ik goed om me heen keek, realiseerde ik me dat er overal aan de muur spiegels hingen waardoor ik overal mijn gezicht zag. Wat was dit? Wat was dit voor spel?

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Langzaam maar zeker verkende iedereen het klooster. Trap naar boven, terug naar beneden, naar de kelder. Links, rechts. Het was niet meer bij te houden en naar mijn vermoeden had ik al minstens vijf rondjes kunnen lopen, ware het niet dat ik mijn lint niet nogmaals tegen kwam en steeds een nieuwe ruimte volgde. Linten van anderen, met een andere kleur waren wel te zien, hoewel het er steeds minder werden. Gezien ik later begonnen was zag ik de anderen vaak alleen maar in de verte en verloor ik snel iedereen uit het oog. Iedereen leek zo zijn of haar eigen route te hebben. Het viel me op dat de mystiek in het hele klooster heerste, hoewel de versieringen niet alleen rijkelijk en mooi waren, maar ook duister. Zo viel mijn oog steeds vaker op hoorns, een duivelskop en meer. Ik kreeg steeds meer argwaan en was al meerdere keren blijven staan om terug te keren en een enkele keer was ik één ruimte teruggelopen voor ik me bedacht dat de Koning me vol vertrouwen had toegeknikt. Als dit zijn wens was... Ik had een paar keer diep in- en uitgeademd voor ik mezelf bijeen raapte om verder te lopen. Zou hij weten wat er aan het einde van elk lint op ons te wachten stond? Kwamen we weer bij elkaar? Dat was de gedachte toen ik het lint gespannen zag door een gesloten deur. Het einde, hopelijk. Met een beetje geluk was de rest er ook en konden we de koning feliciteren met zijn verjaardag. Echter was dat niet wat er uiteindelijk gebeurde. Ik had de deur opengetrokken en stapte de donkere ruimte in. Naarmate we dieper het klooster in geleid werden, was het al donkerder geworden, maar van enigszins licht naar pikkedonker was tóch een overgang waar je ogen aan moesten wennen. Van dat moment werd door anderen gretig gebruik gemaakt. Ik werd overvallen en vastgegrepen. Mijn hand schoot automatisch naar de plek waar normaal mijn degen hing maar grepen in het luchtledige. In gedachten vloekte ik terwijl ik me uit de kluwen armen probeerde te werken. Ik was er toch al van overtuigd dat niemand me zou horen, ik had al in vele gangen niemand meer gezien of gehoord. Ik was aan mezelf overgeleverd en zou de bittere strijd zelf moeten uitvechten.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik was ontsnapt aan een laatste, verschrikkelijke danspartner doordat de "hoofdact" werd uitgelegd en dat kwam precies op tijd. Om me heen hoorde ik verschillende mensen naar adem snakken door de uitleg en zelf was ik er ook niet heel erg gerust op. Tegelijkertijd waren er genoeg mensen die het avontuur maar wat graag aangingen en zij hadden dan ook direct een kaartje te pakken. Ik hield me wat meer afzijdig en sloeg mijn armen voor mijn buik overal elkaar terwijl ik langzaam toch maar naar de linten was gestapt. Er hingen niet veel kaartjes meer, maar het eerste kaartje dat ik vasthield, voelde direct alsof het daar voor mij was neergehangen. Home. Ik besloot dan ook geen andere kaartjes meer te lezen, maar hield deze stevig vast, wetende dat dit mijn enige optie was. Me thuis voelen, een thuis hebben waren de belangrijkste dingen in mijn leven. Nu meer dan ooit. Er was geen enkele mogelijkheid dat er een ander kaartje zou zijn wat beter mijn verlangens kon beschrijven. Het duurde wel even voor ik het lint begon te volgen, want ergens gaf dit alles me geen goed gevoel. Wat zou er aan het eind van de route liggen? Het feit dat dit hele gebouw en de omgeving me onbekend waren, zorgde voor wantrouwen, maar uiteindelijk begon ik ook het lint te volgen. In het begin gingen alle linten door dezelfde hal waardoor ik het af en toe niet kon voorkomen dat ik wat onhandig tegen iemand aanliep, maar het duurde niet lang voor alle linten zich opsplitsen en iedereen in verschillende routes stuurde. Ik volgde de mijne verschillende hoeken om, zo veel hoeken dat ik me al snel niet meer kon oriënteren. Mijn lint gingen trappen op en niet veel later weer af en ik kon absoluut geen inschatting meer maken van waar ik begonnen was. Op een gegeven moment kwam ik een paar andere tegen, maar die vervolgden ieder hun eigen weg, dus deed ik dat ook, mijn lint volgend naar weer een andere, onbekende gang.
Met iedere pas die ik zette, werd de gang donkerder. Er volgden steeds minder ramen en de fakkels aan de muur die voor licht zouden moeten zorgen werden ook schaarser. Na een tijdje bleef ik even stil staan, sloot mijn ogen en luisterde naar de geluiden om me heen. Een stemmetje in mijn hoofd begon steeds vaker aan te geven dat dit foute boel was, dat ik hier weg moest komen, maar ik wilde er niet naar luisteren. De koning had immers zijn eigen verjaardag georganiseerd. Wat kon daar nu mis bij gaan? Als het zijn doel was geweest om mensen on edge te brengen, was hij daar zeker in geslaagd, maar ik kon het me bijna niet voorstellen. Wat was daar nu leuk aan? Het gemaskerd bal was zeker een succes geweest en het mystieke en mysterische thema waren daarin goed doorgevoerd, maar dit ging dan wel weer ver. Ik hield mijn ogen nog altijd gesloten en luisterde naar de doodse stilte om me heen. Nee, dit beviel me echt niet. Waar was de rest? Waren waren de andere linten? Het gebouw kon toch niet zo enorm zijn dat niemands linten door elkaar zouden lopen? Nu ik me niet langer in de grote, versierde zaal bevond, merkte ik pas dat het duistere uiterlijk aan de buitenkant van het gebouw ook in de overige gangen en hallen te vinden was. Verschrikt opende ik mijn ogen en draaide me om toen ik dacht voetstappen te horen. Ik liet het kaartje aan het lint even los en keek om me heen. Wat was dat geweest? Wie was het geweest? Had ik het me verbeeld? Ik merkte dat ik stiekem schrikachtiger was dan ik zou willen, maar ik was gewoonweg niet gerust op de situatie. 'Who is there?' vroeg ik zacht, al kreeg ik natuurlijk geen antwoord. Kort keek ik terug naar het lint en de weg die ik al gelopen had. Zou ik teruggaan? Wat als alles een grote grap zou zijn en ik als enige terug zou keren? Dan zouden ze me sowieso een lafaard vinden. Mijn blik gleed in de richting die ik nog moest lopen, naar de compleet duistere gang. Ik slikte even en pakte toen het kaartje toch weer vast zodat ik mijn weg kon vervolgen. Ik besloot mezelf maar voor te houden dat de Koning dit georganiseerd had - voor het grootste deel dan - en dat hij nooit kwade bedoelingen kon hebben met dit spel. Zo moest ik het immers zien toch? Het was een spel. Niet meer dan dat. Er was niets engs aan en er kon niets gebeuren. Dat zou de Koning nooit toelaten. Met voorzichtige passen begon ik weer verder te lopen, een nieuwe trap af, en kwam ik terecht in een ijskoude hal. Het was hier nog donkerder dan eerst en mijn enige referentiepunt waren de fakkels die iedere vijfentwintig stappen aan de muur hingen. Wat mijn zicht ook niet bepaald hielp, was mijn masker dat na een avond dansen toch wat was verschoven en na even twijfelen maakte ik het lint los zodat ik het ding af kon doen. Het kon me even weinig meer schelen of iemand me zo zou herkennen, al leek de kans me erg klein omdat ik de enige persoon in dit deel van het gebouw leek en het er tevens verschrikkelijk donker was. Ik begon net een beetje te kalmeren en me iets meer op mijn gemak te voelen - voor zover dat echt ging - toen ik een gil dacht te horen waardoor ik even doodstil bleef staan. Niet veel later dacht ik opnieuw voetstappen te horen en draaide ik me om. 'Hello?' fluisterde ik zacht, maar er kwam opnieuw geen antwoord. Ik had het me vast verbeeld. Net zoals alle andere dingen die ik sinds ik vertrokken was uit de grote hal had gehoord. Met enige tegenzin vervolgde ik mijn weg weer, proberend om niet teveel na te denken.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Na de eerste dans was ik aan de kant blijven staan. Bij de onbekende, blonde dame had ik me prettig gevoeld, echter kon ik me niet voorstellen dat een ander hetzelfde gevoel zou kunnen opwekken. En ik hield graag het gevoel vast, ook al was ze naar het einde toe wat ongemakkelijker geworden. Misschien had ik toch niet mijn hand moeten verplaatsen om over haar wang te strelen. Had ik mijn identiteit kenbaar moeten maken? Ik was diep aan het nadenken en meerdere malen was het orkest opnieuw gestart met een nummer totdat het stil bleef en er een aankondiging kwam.
Er bleek een soort doolhof uitgezet te zijn met behulp van linten. Aan elk lint hing een kaartje en je moest diegene kiezen die jou het meest aantrok. Ik had de linten al eerder zien hangen en allen kwamen uit op dezelfde paal. Ook door de gangen heen was ik af en toe een lint tegengekomen. Zou het een soort rondleiding door het klooster zijn op een andere manier? Uit nieuwsgierigheid en toch ook om het een beetje af te tasten hoorde ik bij een van de eersten die naar de linten toe ging. Voorzichtig gleed elk kaartje aan een ringetje die om het lint heen zat door mijn hand met allerlei woorden. Ik keek op en zag de Koning aankomen. Alle linten gingen ergens anders heen, iets waar ik niet van hield. We zouden opgesplitst worden en ik wist niet hoe vaak we elkaar tegen zouden komen bij deze "hoofdact". Onze blikken kruisden elkaar voor hij me toeknikte alsof hij toestemming gaf om mee te doen, zoals het iedereen behoorde. Ik had er wel degelijk moeite mee en had afstand genomen om anderen ook de kans te laten om een ring met een kaartje te kiezen waardoor het steeds minder druk werd. De hoeveelheid kaartjes werden minder en met een kleine glimlach moest ik toch constateren dat het kaartje wat mij het meest getrokken had er nog was: eerlijkheid. Alles stond en viel op eerlijkheid en vertrouwen. Zo ook de dans van daarnet, ik had moeten toegeven dat ik het niet kon, maar uiteindelijk was het nog best meegevallen. De dame kan het nooit zó erg gevonden hebben, ze had zelfs tot twee keer toe moeten lachen. Een mooie lach overigens. Ik liep opnieuw naar het lint toe en speelde met het kaartje tussen mijn vingers alvorens ik toch besloot om langzaam het lint te volgen. De menselijke nieuwsgierigheid zou bijna altijd winnen. Want wie wist waar het lint uit zou komen en waar de route ons bracht?

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
'The pleasure was mine.' kreeg ik met moeite over mijn lippen toen hij mijn hand kuste. Ik keek hem nog kort aan voor ik me tussen door de andere koppels op de dansvloer wurmde, op zoek naar frisse lucht. Ik had net de grote deuren naar de courtyard bereikt toen ik daar werd tegengehouden door twee mannen. 'Excuse me. I'd like to go for some fresh air.' zei ik met een niet gemeende glimlach, maar de mannen lieten me er niet door. 'Strict orders. No one is to leave.' zei een van hen, wat me eventjes deed fronzen. Wat vreemd. Waarom zouden we niet naar buiten mogen? Ik snapte wel dat ze niet wilden dat er ongenodigden naar binnen zouden glippen, maar ik zou toch ook niet via de buitenpoorten vertrekken? Ik zou binnen de muren van het klooster blijven, alleen dan in de binnentuin. Veel tijd om er protest tegen te maken had ik echter niet, want er verscheen een andere man die me ten dans vroeg. Het was haast dwingend hoe hij vervolgens mijn arm vastpakte dus besloot ik maar te knikken. Deze partner wist duidelijk beter wat hij moest doen dan de vorige, maar toch was het minder prettig. Zijn grip op mijn middel voelde haast verstikkend en ik was opnieuw opgelucht toen ook deze dans ten einde was, al was dat dan om hele andere redenen. Ook de volgende zes dansen werd ik door verschillende mannen gevraagd, met wisselende ervaringen. Uiteindelijk merkte ik dat de spanning die ik eerdere dagen had gehad rondom dit feest weer terug begonnen te keren. Ik realiseerde me dat ik het ontzettend naar vond om telkens niet te weten wie ik voor me had, omdat ik daardoor niet wist of ik op mijn hoede moest zijn of niet. Ook het feit dat ik niet naar buiten kon om mezelf te te kalmeren, hielp daar niet bij, maar zoals altijd hield ik de glimlach vol en deed ik net of er niets aan de hand was. Dat was immers de enige manier om te overleven op het paleis.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik glimlachte en keek ontspannen naar de dame. 'Honestly, I'm glad you don't', zei ik rustig terwijl mijn hand weer naar haar schouder schoof terwijl we verder dansten. Echter viel het me op dat haar houding veranderd was, meer gespannen. Had ik iets teveel gedaan? Was ik te ver gegaan? Een lichte frons vormde zich op mijn voorhoofd terwijl ik me nog steeds probeerde te ontspannen in de hoop dat het bij haar op dezelfde manier zou werken. Echter was de muziek niet lang daarna afgelopen en maakte ze een buiging. 'It was a pleasure to dance with you, milady', zei ik met een buiging terwijl ik haar hand vastpakte en op de rug een zachte kus drukte voor ik weer overeind kwam. Ik bleef mezelf afvragen wie het was. Ze had blond haar, maar dat hadden meer dames in het gezelschap en op het paleis kon je niet om dames heen met blond haar. Maar wie had zo'n hoge functie of was zo goed bevriend met de Koning om hier uitgenodigd te worden? Ik voelde hoe mijn handen de neiging kregen om haar masker los te maken of omhoog te schuiven, echter onderdrukte ik deze. Ik kon het niet maken. Misschien danste ze nog wel met een ander of kon ik straks nog eens met haar dansen en kwam ik erachter wie er achter het masker verstopt zat. Ik had het lef ook niet om haar nog eens te vragen, gezien er een bepaalde spanning tussen ons in leek te hangen.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik moest opnieuw lachen toen de man zelf ook wel de humor in kon zien van het feit dat zijn wangen en kostuum matchen. Toen hij zijn zin begon keek ik op waarbij onze blikken elkaar kruisten. Door de vraag en het gebaar dat volgde, sloeg ik mijn ogen echter meteen neer en moest ik mijn best doen om niet op mijn onderlip te bijten. 'No... No, I don't.' antwoordde ik enigszins ademloos waarna ik niet meer op durfde te kijken. Ergens voelde de streling over mijn kaaklijn heel erg bekend en vertrouwd, net als zijn stem, maar ik kon niet plaatsen waar ik het eerder had gevoeld. Zijn lage, warme tonen leken op de stem die ik regelmatig hoorde, maar bij wie hoorde die? Met wie stond ik hier te dansen? Bij wie stond ik me volledig voor gek te zetten nu? Waar bij hem de spanning leek af te nemen - dat merkte ik aan de manier waarop zijn grip veranderde - merkte ik bij mezelf dat ik alleen maar nerveuzer werd. Het enige voordeel aan deze situatie was dat ik mijn spanning rondom het feest zelf kwijt was. Ik dacht totaal niet meer na over wat er in Courdemanche was gebeurd of het feit dat ik niemand om me heen herkende. Ik kon alleen niet echt zeggen dat deze spanning beter was. Dit voelde namelijk veel intenser dan de angst en nervositeit die ik eerder had gevoeld waardoor ik me extra bewust was van alles wat ik deed, droeg en zei. Ondanks dat ik geen korset droeg zoals normaal, leek het leren koord dat rond mijn bovenlichaam was geknoopt veel te strak te zitten en realiseerde ik me ook maar al te goed dat ik slechts een dunne stof en twee lagen droeg die mijn fatsoen en degelijkheid moesten bewaren. Ik voel dan ook niets anders dan opluchting toen het orkest de muziek eindigde en ik een buiging naar de man kon maken.