ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Zonder problemen kwamen we het terrein op en leidde ik ons naar de juiste ruimte toe en zag de spanning in de lichaamstaal van Camille. Ik glimlachte vriendelijk om haar gerust te stellen. Ik zou niet van haar zijde wijken. Echter hield ik mijn adem even in toen de deuren opengingen en kardinaal Richelieu binnenkwam. Ik vertrouwde die man niet, al vanaf de eerste keer dat ik hem gezien had. Ik was meteen alert en zeker met de hoeveelheid wachters die hij met zich mee bracht. 'Cardinal', was dan ook het enige wat ik op vlakke toon zei met een lichte knik naar hem toe. Een buiging was hij mij niet waard. Even ging mijn blik naar Camille toe, ik had deze opkomst ook niet verwacht en eerder gerekend op een privé audiëntie. Echter toonde deze organisatie vanuit de Koning wél dat hij de zaak serieus nam.
Niet veel later opende een tweede paar deuren waardoor de koning binnen kwam met zijn vrouw. Zoals het hoorde, maakte ik een diepe buiging en kwam ik overeind toen hij naar me toe kwam. Ik pakte zijn hand met mijn beide handen aan en schonk hem een warme glimlach. 'So did you.', reageerde ik toen hij het had over de korte nacht die we beiden achter de rug hadden. 'I'm always at your service', zei ik met een glimlach. We waren beiden harde werkers en dat was een eigenschap die we allebei waardeerden.
Ik knikte toen ik het verzoek kreeg om Camille te introduceren. 'It's my pleasure.', zei ik met een kleine knik naar de Koning voor ik me met een glimlach omdraaide naar Camille. 'I brought this lady with me. Madame Camille Michaud from Courdemanche. I met her yesterday in the park with the Red Guard, who stopped her at the gate of the palace while she was upset.', begon ik en wierp een koele blik naar de Kardinaal toe. Hij zou weten wat zijn wachters deden en het kon me niets schelen dat ik het uitsprak. 'They bullied her when she was weak.', sprak ik nadrukkelijk en met zware stem. Hiermee liet ik duidelijk blijken dat ik het daarmee niet eens was en liet expres een stilte vallen voor ik verder ging. 'I was on my way to my post at the ball when I saw this situation and intervened it. She is a messenger, a refugee.', zei ik en wierp een geruststellende blik naar Camille toe. 'Courdemanche has been destroyed by fire. On purpose.', zei ik en liet deze informatie kort inwerken. 'She is the only survivor and came to Paris to inform us.', introduceerde ik haar. 'Madame Michaud, would you tell them what you told me yesterday?', vroeg ik met een knikje aan haar en pakte kort haar hand vast waarin ik een bemoedigend kneepje gaf.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik had mijn hoofd geschud ten teken dat ik niets voor hoefde te bereiden. Nee, hier zou ik nooit klaar voor zijn, hoeveel tijd ik ook zou besteden aan de voorbereiding. Terwijl Xavier zich opfriste en omkleedde, bekeek ik mezelf kort in de reflectie van een raam. Ik streek de jurk nog eens glad, controleerde of hij overal op een degelijke manier zat en kamde door mijn haar met mijn vingers. In mijn hoofd probeerde ik niet al te veel na te denken over hoe ik mijn verhaal moest vertellen en wat ik de koning precies kon vertellen, maar dat was lastig. De rest van mijn leven hing er namelijk van af dus kon ik het niet al te licht opnemen. Ik was op de rand van een fauteuil gaan zitten en staarde wat naar de open haard terwijl ik zenuwachtig met mijn vingers bewoog. Waar moest ik beginnen met het verhaal? Kreeg ik überhaupt de kans om zelf mijn verhaal te doen of zou ik in een vragenvuur terecht gekomen? Ik was zo in gedachten verzonken dat ik dan ook schrok toen Xavier terug kwam en de sjaal voorzichtig over mijn schouders legde. 'Thanks..' mompelde ik voor de zoveelste keer tegen hem dat ik me af begon te vragen of hij nog geloofde dat er daadwerkelijk dankbaarheid achter zat. Ik deed mijn cape om en al snel liepen we richting het paleis.

Het was slechts een klein stukje wandelen geweest waardoor mijn zenuwen niet heel veel erger waren geworden, maar ze waren nog steeds aanwezig. Bij de poort werd ik onderzoekend aangekeken door de wachters, maar Xavier's aanwezigheid was genoeg om ervoor te zorgen dat ze mij ook binnen lieten. Om me af te leiden van de nervositeit besloot ik om me heen te kijken. Jaren geleden had ik al eens over deze marmeren vloer gelopen en had ik alle prachtige zalen gezien, maar dat nam zeker niet weg dat ik opnieuw onder de indruk was. Ik volgde Xavier door de eindeloze gangen. Het was dat hij de weg zo goed kende, want ik was zelf sowieso verdwaald. Het viel me op dat iedereen die hem zag hem erkende met een knikje, een glimlach en soms een volledige begroeting. Het was duidelijk dat iedereen wist wie hij was en enige vorm van respect voor hem had. Uiteindelijk hielden we stil voor een grote deur die twee wachters voor ons werd geopend. We liepen een enorme kamer in die ik me nog herinnerde als de troonzaal. In de ruimte zelf stonden nog een tiental wachters en een aantal lakeien. Ik hield stil aan het einde van de loper toen Xavier een hand op mijn bovenarm legde. Ik vouwde mijn handen in elkaar voor mijn buik in de hoop dat het zou verbergen dat ze lichtelijk trilden. In de stilte van de ruimte durfde ik niks te zeggen of te vragen. Niet veel later ging de deur open en zag ik een man naar binnen komen die gevolgd werd door mannen in hetzelfde uniform als de mannen die me de avond ervoor weg hadden gestuurd. De kardinaal en zijn Red Guard dus. Door mijn hoofd schoten direct duizenden gedachten. Hoe begroette je een kardinaal ook alweer? Hoe sprak je hem aan? Het was lang geleden dat ik dergelijke informatie had hoeven gebruiken en nu kon ik het me niet goed herinneren. Uiteindelijk maakte ik maar een buiging, net als de rest van de aanwezigen. 'Captain du Guesclin.' was het enige wat Cardinal Richelieu met een knikje naar Xavier zei. Daarna merkte ik dat zijn blik naar mij gleed en dat ik uitgebreid bekeken werd. Mijn ogen hield ik daarom op de grond gericht terwijl ik probeerde een rechte houding vast te houden en mijn handen te laten stoppen met trillen. 'The King shall join us shortly.' vervolgde de kardinaal terwijl zijn wachters zich ook over de ruimte verspreidde. Dit werd duidelijk geen privé audiëntie, maar een openbare waarbij ik mijn verhaal moest doen voor al deze mensen. Ik draaide mijn hoofd een beetje zodat ik een blik op Xavier kon werpen, maar toen ging een andere deur weer open en verscheen de koning met aan zijn zijde de koningin. De laatste werd gevolgd door een tweetal dames en achter de koning volgden nog een paar wachters. Om me heen echode de woorden "Your Majesty.' en 'Your Royal Highness' terwijl er overal diepe buigingen werden gemaakt. Ik deed mee met het laatste, maar het duurde even voor mijn stem had gevonden om de koning ook fatsoenlijk te begroeten. Bij het overeind komen van de buiging merkte ik dat ik wat wankelde en het koste me veel moeite om mijn evenwicht terug te krijgen zonder dat het men echt opviel dat ik het in eerste instantie verloren had. 'Captain Du Guesclin, Xavier, my friend. You must have had a rather short night after the ball as you're already back at your post now.' begroette de koning mijn metgezel waarna hij kort zijn hand schudde en toen plaatsnam op zijn troon. 'Could you please explain to those unaware who you've brought with you today? I haven't had the time to inform the Cardinal or my Queen yet, so if you'd do the honours?' vroeg de koning toen aan Xavier.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Terwijl Camille was opgestaan en het restant van haar ontbijt, waar ze blijkbaar geen trek meer in had, weggooide, at ik het mijne verder op. Ik liet haar even op rust en liet het gezegde op haar inwerken. 'Then I'll be there with you', beloofde ik toen ze aangegeven had dat ze me er graag bij had. 'Do you need to prepare something?', informeerde ik rustig terwijl ik ook opstond om mijn spullen weg te zetten. Ik ruimde alles terug op. Ik zou me eerst opfrissen en schone kleding aantrekken voor ik de sjaal ging halen waarna we zodra Camille er klaar voor was konden vertrekken.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik luisterde naar wat Xavier te vertellen had over het bal en knikte even. Natuurlijk. Zijn taak was om overzicht te houden en niet om zich in het feest te mengen. Zelf was ik niet de grootste fan van dat soort sociale gelegenheden, maar ik kon me voorstellen dat ik het toch wel lastig zou vinden om met enige regelmaat aanwezig te moeten zijn, zonder dat je daadwerkelijk aanwezig mocht zijn. 'I'm glad.' zei ik toen hij zei dat de koning niet gemerkt had dat hij laat was geweest. Gelukkig maar. Dat was in ieder geval een last van mijn schouders. Bij zijn volgende woorden sloeg ik mijn ogen weer neer. Het waren hele lieve, veelzeggende woorden die me op dit moment een beetje overvielen en waardoor ik niet goed wist hoe ik erop moest reageren. Hij kende me amper, maar toch leek hij me alles te gunnen. Doordat ik niet wist hoe ik moest reageren en ook geen ander woord uit mijn keel kreeg, bleef het even stil. Tegelijkertijd merkte ik dat mijn eetlust ver was verdwenen - mijn gedachten waren immers terug gegleden naar huis door zijn woorden, want daar was ik echt gelukkig geweest - dus stond ik op om mijn eten weg te gooien en het bord en bestek weg te zetten. Op dit soort momenten vond ik het altijd makkelijker als ik mensen niet aan hoefde te kijken en wat afstand kon creëren zodat ik me ook wat kon kalmeren. Gelukkig leek Xavier mijn onrust ook op te merken en begon hij over iets anders. De koning wilde me spreken. Ik kon het bijna niet geloven. Dat was geweldig nieuws! Wel merkte ik dat het me nerveus maakte. Wat als hij me niet zou geloven? Wat als ik dicht zou klappen en mijn verhaal niet kon doen? Wat als ze zouden denken dat ik een Spaanse spion was? 'No, please. I'd like you to be there.' zei ik zacht terwijl ik me omdraaide. Ik had hem nodig als ik naar het paleis ging. Op dit moment was hij het enige wat ik had, mijn enige steun.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik glimlachte toen ze me bedankte voor het behandelen van de blauwe plekken. 'There's no need to thank me', sprak ik rustig en knikte toen ik hoorde dat ze naar omstandigheden wel redelijk had geslapen. Dat was fijn om te horen. 'The ball?', herhaalde ik. 'As all balls, music, a lot of dancing, we don't join the people on the floor and have to keep our eyes wide open while others having fun', zei ik en haalde mijn schouders op. Het was absoluut niet mijn favoriete taak, maar het hoorde er nu eenmaal bij. 'It's only sporadic that a Musketeer gets an invitation to join.', zei ik tegen haar. En om eerlijk te zijn voelde ik me in die gevallen meestal ongemakkelijk, je hoorde er ergens toch niet thuis. Toen begon ik te grijnzen. 'The King did not notice. I was there before he was', zei ik en grinnikte. 'Only a few minutes', zei ik met een knipoog.
Niet veel later toen ik had uitgesproken dat ik nog een sjaal voor haar ging halen, bedankte ze me opnieuw. Het was mooi om te zien hoe zeer je iemand kon helpen. 'You don't have to repay anything', verzekerde ik haar. 'Follow your heart, your dreams, be happy again. Today, tomorrow or later on', zei ik tegen haar. 'That's the only thing I want you to do.', sprak ik en merkte haar ongemakkelijkheid op waardoor ik op een ander onderwerp overstapte. 'I spoke to the King after the ball.', begon ik en keek naar haar. 'He wants to speak to you today. I will accompany you to him and even by him if you would like that. Otherwise I would wait for you by the door, so you both have some privacy', zei ik tegen haar.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Camille
Eenmaal in de deuropening drong de deur van wentelteefjes al snel mijn neus binnen en het duurde ook niet lang voor Xavier me opmerkte. 'Good morning.' glimlachte ik zwak terwijl ik verder naar binnenliep, nog steeds wat onwennig door dit alles. Ik merkte al snel dat zijn blik op mijn hals bleef hangen en niet veel later maakte hij een opmerking over de blauwe plekken. Instinctief bewoog ik mijn hand ervoor, alsof ik het nog kon verbergen en daarmee kon doen alsof het er niet was, maar hij had het natuurlijk al gezien. 'It's fine. It's nothing.' mompelde ik, maar het leek er niet op dat hij het daarmee eens was dus liet ik me maar gehoorzaam in een stoel zakken. Op het moment dat hij aangaf dat hij de blauwe plekken ging behandelen, knikte ik slechts en sloeg mijn ogen neer. Het voelde haast vreemd hoe zacht en teder hij te werk ging gezien ik dacht echt verwacht had van een musketier. Ik kon het dan ook niet laten om toch even naar hem te kijken. Mijn blik was net even bij zijn lippen blijven hangen toen hij klaar was en opstond om tegenover me te gaan zitten. 'Thank you.' zei ik terwijl ik goed op mijn stoel ging zitten en keek naar wat er op tafel stond. Op zijn vraag knikte ik langzaam. Ja, ik had beter geslapen dan ik in eerste instantie verwacht had, maar dat nam niet weg dat ik toch nog een verschrikkelijke nachtmerrie had gehad. 'All things considered I did, I suppose.' antwoordde ik met een zwakke glimlach voor ik een stukje ontbijt in mijn mond stak. 'How was the ball? I suppose the King was not too pleased with your late arrival?' vroeg ik waarna ik opkeek. Bij zijn volgende opmerking sloeg ik mijn ogen weer neer. Nog iets wat ik hem schuldig zou zijn. Zou de lijst ooit ophouden? Zou ik hem ooit terug kunnen betalen voor alle vriendelijkheden die hij me tot nu toe had getoond? Ik slikte even voor ik weer opkeek. 'That's very kind of you. Thank you.' zei ik zacht waarna ik even op mijn lip beet. 'Honestly... I cannot thank you enough, monsieur. I wish there was something I could do to repay your generosity and kindness. I am most... Most grateful to you.' vervolgde ik terwijl ik hem aankeek. Tot mijn grote ergernis merkte ik dat er weer tranen opwelden in mijn ogen. Dit was niet het moment om zwakte te tonen. Het was al lastig genoeg om niet langer onafhankelijk te zijn en ik wilde hem niet nog meer belasten met het idee dat ik weer op instorten stond. Ik wendde mijn blik daarom weer af en at nog wat van mijn ontbijt, beschaamd om mijn te emotionele reactie en geen idee hebbend hoe ik mezelf anders een houding kon geven.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
De volgende morgen werd ik wakker van gestommel in huis. Iets wat ik niet gewend was om te horen, gezien ik eigenlijk altijd alleen was. Ooit als het me écht aan tijd ontbrak liet ik wel eens een schoonmaakster komen. Ik haalde een hand door mijn warrige haren. Ach, wie kon het me kwalijk nemen dat het niet zat zolang ik thuis was. Ik gaapte achter mijn hand en leunde achterover op de bank toen ik overeind gekomen was. Het was een kort nachtje geweest, maar die had ik wel vaker.
Na een poosje besloot ik toch maar op te staan en de drie kippen die ik in de tuin had te voeren en de eieren te rapen. Het was iets wat er van het boerenleven in was blijven zitten. Verse eieren, elke dag opnieuw. Het lekkerst was ook verse melk, maar in een kleine tuin kon je nu eenmaal nauwelijks beesten houden. Eenmaal terug in huis begon ik wat te rommelen in de keuken om wentelteefjes te maken. Een simpel gerechtje. Een van de weinigen die ik kon maken. Als ik thuis was gekomen had altijd al eten klaargestaan, ik hoefde alleen nog aan te schuiven. Deze gemakzucht had doorgezet in Parijs waardoor ik bijna dagelijks ergens in een café, herberg of ergens anders te vinden was voor een stevige maaltijd en voor de gezelligheid. Ik vond het prettig om me onder de mensen te begeven, hoewel ik ook de tijd dat ik alleen was erg kon waarderen.
Tegen de tijd dat ik de deur zachtjes hoorde opengaan en Camille binnen liep lagen er al enkele wentelteefjes in de pan en glimlachte ik. 'Goodmorning', groette ik haar en zette vanuit het fornuis enkele stappen achteruit om haar ook toe te kunnen knikken. Echter viel het me op dat er lelijke blauwe plekken, wurgplekken welteverstaan, in haar nek zichtbaar waren. 'I did not see that before, those are horrible. I'm sorry, madame.', zei ik met gefronsde wenkbrauwen en keerde de boterhammen vlug om waarna ik ging rommelen in een kast met zalfjes. Ondanks ik niks aan de situatie had kunnen doen, speet het me dat ze dit mee had moeten maken. Ik schoof de wentelteefjes op een bord zodra ze klaar waren en bracht deze naar de tafel met wat bestek. 'Take a seat.', zei ik en ging op één knie voor haar zitten terwijl ik het potje opende. 'I'm going to take care of your neck.', verduidelijkte ik en deed wat zalf op mijn vingers waarna ik teder over haar hals en nek streek om de plekken te behandelen. 'This will cool the places, also the bruises will disappear faster.', legde ik uit. 'You can use it more times a day', zei ik voor ik tevreden het potje sloot en tegenover haar plaats nam. 'I hope you slept well?', knoopte ik een gesprekje aan terwijl ik met mes en vork het wentelteefje in kleinere stukken sneed, omdat deze nog heet was. 'I will get you a scarf to cover the bruises when you're outside', sprak ik vol medeleven. Zo zou ik zelf ook de straat niet op willen en zeker als dame niet.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Camille
Na even voor me uit te hebben gestaard, merkte ik al snel dat ik me toch onrustig voelde nu ik weer alleen was. Ik was immers niet gewend aan de drukte van de stad en ieder vreemd geluid dat ik hoorde, deed me opschrikken en ontnam me de adem. Daarom was ik opgestaan van de stoel en begon ik te ijsberen, maar dat deed me natuurlijk ook weinig goeds. Nu ik pas echt tijd had om rustig te zitten en ik niet langer in overlevingsmodus hoefde te gaan, begon ik me las te realiseren wat ik de afgelopen dagen had meegemaakt. Natuurlijk had ik al flink wat tranen gelaten en had ik al drie dagen de kennis dat er wat gebeurd was, maar nu begon de betekenis daarvan pas echt tot me door te dringen. Er was echt niets meer. Niemand meer. Courdemanche was niet langer mijn thuis. Mijn ouderlijk huis, waar ik tweeëntwintig jaar een idyllisch leventje had geleefd met mijn ouders, broers en zusjes was niet meer. Zij waren niet meer. Onze tennants waren niet meer. Ineens voelde het alsof ik tonnen zwaarder was geworden en mijn benen me niet meer konden dragen, want voor ik het wist lag ik geknield op de grond terwijl de tranen weer over mijn wangen biggelden. Met moeite keek ik op naar het vuur van de open haard. De felle vlammen en het geknetter van het brandende hout maakte me misselijk. Ik zag mezelf weer in de binnentuin staan, vastgehouden door een man terwijl de vlammen zich verspreiden en er steeds meer geschreeuw en gegil klinkt. De herinnering aan een ijsselijke gil die door merg en been was gegaan, zorgde ervoor dat ik begin te kokhalzen en ik kreeg mezelf maar net snel genoeg overeind om de wasbak te bereiken zodat ik daarin kon overgeven. Echter had ik de afgelopen dagen natuurlijk weinig gegeten en gedronken waardoor het al snel pijnlijk was en ik slechts gal uitspuugde. Met trillende handen spoelde ik alles weg waarna ik een nieuwe snik onderdrukte. Waar ging huilen me brengen? Het zou niemand terugbrengen en de situatie ook niet makkelijk maken. Helaas was het moeilijk om die gedachten lang vast te houden want binnen een paar seconden sloeg ik mijn handen voor mijn gezicht en begon ik opnieuw te huilen.
Na, wat voelde als, een eeuwigheid begon ik wat te kalmeren. Misschien wel omdat ik uitgeput was - op alle vlakken - maar ik probeerde het maar als iets positiefs te zien. Ik haalde nog een paar keek diep adem en liet even een hand tegen mijn buik liggen om me eraan te herinneren dat ik rustig moest blijven ademen om te kunnen kalmeren voor ik me van de wasbak wegduwde en langs mijn ogen wreef om ze te drogen. Het liefst zou ik gaan slapen, maar ik was als de dood dat ik niet in slaap zou komen of dat ik alles weer opnieuw zou moeten beleven in nachtmerries. Daarom liep ik weer terug naar de open haard - de geluiden, geur en het licht die er vanaf kwam, maakte me nog steeds misselijk, maar ik raakte er niet meer direct van in paniek - en liet me ervoor in een fauteuil zakken. Toch kon ik nog niet helemaal de rust vinden om alleen maar te zitten dus stond ik op om naar de boekenkast te lopen. Daar speurde ik de titels af voor ik maar een willekeurig boek pakte en terug ging zitten in de toch wel comfortabele stoel. Hoewel ik het boeken opensloeg, las ik niet echt. De letters vormden eerder vlekken dan woorden of zinnen en als ik het voor elkaar kreeg me te concentreren op een zin, drong de betekenis daarvan niet tot me door. Het duurde dan ook niet lang voor ik wegzakte in een diepe slaap waarbij het boek van mijn schoot op de grond gleed. Uren later merkte ik er dan ook niets van dat Xavier thuiskwam en me alsnog verplaatste naar zijn bed.

De volgende ochtend schrok ik wakker en schoot ik rechtovereind in bed. Voor een paar seconden lukte het me niet om lucht naar mijn longen te krijgen waardoor ik begon te hoesten. Mijn hart zat in mijn keel en mijn hoofd bonkte aan alle kanten. Uiteindelijk lukte het me om diep in en uit te ademen en mijn hartslag weer terug te brengen naar een gezond ritme. Ik veegde langs mijn voorhoofd en merkte dat deze bezweet was en er een pluk haar aan plakte. Ook dat wat ik droeg, plakte aan mijn lichaam. Een nachtmerrie. Het was misschien niet vreemd dat ik daar nu last van had, maar het maakte het niet prettiger. Ik sloot mijn ogen weer en dwong mezelf om helemaal te kalmeren voor ik ze weer opende en om me heen keek. De vreemde omgeving deed me bijna opnieuw in paniek schieten, tot ik me realiseerde dat dit Xavier's kamer was en dat ik die de avond ervoor ook even snel had gezien. Was ik hier in slaap gevallen? Ik kon het me haast niet voorstellen, want ik kende mezelf - en mijn opvoeding - goed genoeg om te weten dat het ongepast was, ongeacht de situatie. Niet dat ik niet dankbaar was voor Xavier's hulp. Het tegendeel zelfs. Zonder hem was ik misschien op veel ongepastere plekken terecht gekomen of was ik niet meer in leven geweest. Ik was hem vreselijk dankbaar, maar dat nam niet weg dat ik niet alleen in zijn huis zou moeten verblijven, laat staan in zijn bed slapen. Met een lichte zucht liet ik me weer wat terugzakken in de kussens en draaide me op mijn zij zodat ik naar het raam kon kijken. Daarbij gleed mijn blik echter naar de kast die naast het raam stond en de jurken die daaraan hingen. Wauw. Had Xavier die echt voor mij gehaald? Hoe kon ik ooit iets terugdoen voor alles wat hij voor me had gedaan? Het frustreerde me enorm dat ik niets kon bedenken en mijn ego was te groot om het zomaar aan te kunnen nemen. Ik was immers met een bepaalde zelfstandigheid opgegroeid en daardoor was er een soort trots in me ontwikkeld die op dit moment misschien wat gekrenkt was door het feit dat ik van een ander afhankelijk was. Daarnaast voelde het vreselijk ondankbaar en voelde ik me alsof ik alleen maar overlast met me mee bracht. Het was moeilijk voor me om die trots aan te kant te zetten, maar het moest maar. Ik had geen keuze. Voorzichtig sloeg ik de dekens aan de kant en stapte uit bed waarna ik naar de kast liep. Het was ook niet alsof Xavier simpele, eenvoudige jurken had gekozen. Ze waren minstens net zo duur als de jurken die ik thuis altijd had gedragen. Ik haalde er een van de hanger en begon me om te kleden nadat ik me gewassen had met het water uit de emmer die in de hoek van de kamer stond. Nadat ik nog eens met mijn vingers door mijn haar had gekamd en de lange, gouden golven los over mijn schouders liet hangen, wierp ik een blik in de spiegel. Je zou haast kunnen zeggen dat er niets gebeurd was, want ik leek op de dame die ik altijd was geweest. Het enige wat deze nieuwe jurk was zichtbaar maakte, waren de blauwe plekken rond mijn keel, maar daar kon ik weinig aan veranderen. Na nog een laatste blik liep ik de kamer uit en liep ik zachtjes de trap af. Ik had eigenlijk helemaal geen besef van tijd en wist dus ook niet of Xavier misschien nog sliep of niet. Daarom liep ik met kleine, zachte passen naar de deuropening.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik was vertrokken met gehaaste pas naar het paleis. Wat voor anderen gold, gold ook voor mij. Op tijd komen. Eenmaal binnen liep ik direct door naar de balzaal. Ik informeerde vlug bij mede-Musketiers hoe de situatie ervoor stond. Rustig, gelukkig en elk moment kon de Koning binnenkomen. Ik kreeg de Koning voor de start van het bal echter niet meer te spreken.
Door de situatie lette ik extra op en hield ik de Koning des te meer in de gaten. Na het bal wist ik hem staande te houden op de gang en in zijn oor te fluisteren of we naar zijn werkkamer konden gaan en onder vier ogen konden praten. Eenmaal daar vertelde ik zoveel ik wist over de situatie in Courdemanche en dat madame Camille Michaud de enige overlevende was en persoonlijke boodschapper. Tot diep in de nacht bleven we bij elkaar om de situatie te bespreken en wat dit tot gevolg zou hebben. Echter, vond de Koning het belangrijk om het verhaal van madame Michaud persoonlijk te horen voor er maatregelen genomen zouden worden. Ik beloofde hem dat ik morgen met haar langs zou komen om alles verder te bespreken. Nogmaals verontschuldigde ik mezelf bij hem voor het verstoren van zijn avond en nachtrust voor ik vertrok en bijgelicht door de lantaarns naar huis liep. Eenmaal thuis draaide ik zachtjes de sleutel in het slot om en liep ik naar binnen. Een glimlach verscheen op mijn gezicht toen ik Camille in één van de stoelen vond, slapend. Een eigenwijze dame. Ik hing mijn hoed op aan de kapstok en trok mijn schoenen uit voor ik nogmaals de woonkamer binnen ging en voorzichtig mijn handen plaatste onder haar schouders en knieën om haar zachtjes de trap op te tillen en haar naar mijn slaapkamer te brengen, zodat ze verder kon slapen in het bed.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik kon een kleine glimlach toch niet onderdrukken op het moment dat Xavier aangaf dat ik inderdaad gelijk had gehad. Vervolgens kon ik niets anders doen dan luisteren naar wat hij te vertellen had. Ik had natuurlijk wel verwacht dat hij iets bijzonders had gedaan, maar dat hij het leven van de Koning had gered was natuurlijk wel exceptioneel. Zelf leek hij er echter niet bijzonder veel onder de indruk van te zijn, maar dat was misschien ook maar schijn. Daarnaast hadden ze meeste mensen zichzelf niet heel hoog zitten. Ik ging niet naast hem zitten toen hij op de plek naast hem op tafel klopte, maar in plaats daarvan leunde ik tegenover hem tegen een kast, mijn armen nog steeds over elkaar geslagen voor mijn buik - een houding die ik vaak aanhield als ik nog niet helemaal zeker was van een situatie. 'France must be very grateful to you then. You're quite the hero. Saviour of the king and women.' glimlachte ik en voor het eerst sinds ik in Parijs was, was de glimlach oprecht. 'Yes, please. Go. I'll be fine.' wuifde ik hem weg toen hij aangaf dat hij weg moest. Bij de kus op mijn hand sloeg ik mijn ogen neer, want ik was het niet gewend om zo galant en vriendelijk behandeld te worden, helemaal niet zonder bijbedoelingen. Ik keek hem na toen hij wegliep en zuchtte even. Er was echt geen enkele mogelijkheid dat ik in zijn bed zou slapen. Het was al ongepast genoeg dat ik in zijn huis was dus laat staan dat ik in zijn kamer zou verblijven. Daarnaast was ik hem al genoeg tot last en kon ik hem niet de comfort van zijn eigen bed ontzeggen. Ik keek de keuken nog eens rond en liet me toen langzaam op een stoel zakken.