ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik keek op naar de man en een grijns speelde opnieuw rondom mijn lippen. Ik won enig zelfvertrouwen terug. Ik zat hén dwars, een heerlijk gevoel. Ik kon ze nog wat maken. Ik probeerde de woorden zoveel mogelijk te negeren. Het kriebelde onderhuids dat er zo over de Koning gepraat werd. Ik kon het simpelweg niet toestaan. Helaas was ik niet in de positie om daar op dit moment iets aan te veranderen. Zachtjes klonk het geluid van voetstappen op de tegels van de vloer van de kamer waarin ik me bevond terwijl de leider met de riem in zijn handen een ronde om me heen liep. Ik merkte dat mijn spieren aangespannen waren en het verbaasde me dan ook dat er niks gebeurd was toen hij weer voor me stond en de riem weggegooid werd. Echter had ik niet teveel moeten hopen, want enkele seconden later deelde hij een commando uit en werd ik met de gesp van een riem hard op mijn rug geraakt terwijl een vuist zich in mijn gezicht boorde. Ik kon niet voorkomen dat er een kreun van mijn lippen ontsnapte. Dit was teveel op hetzelfde moment. Ik werd me gewaar van vochtigheid op mijn lippen en proefde met mijn tong. Bloed. Niet veel later liep het bloed over mijn kin en drupte het verder op mijn eerst nog witte overhemd en vormde een helderrode plek. Ik hoopte dat de bloedneus de enige schade was die het veroorzaakt had, gezien de neus nog altijd een kwetsbare plek was. Ik had echter de kans niet om te lang bij alle gevolgen stil te staan. Een bloedneus, het gekriebel en geschuur van het overhemd over de striemen die ongetwijfeld in mijn rug zouden staan, zo niet erger dan striemen.
Tevens had ik ook niet veel tijd om na te denken, gezien de weegschaal op mijn zenuwen begon te werken met zijn getik en ik mijn ogen sloot om het buiten te houden. Echter, geluid hield je niet tegen. Onmogelijk. Natuurlijk was het het waard om mezelf op te offeren. De Koning was veel meer waard dan een simpel boerenknulletje dat zich door toeval had op weten te werken. Ik was vervangbaar, deed ik het niet, dan nam vast een ander mijn taak op zich. Echter niet bij een Koning. Er zou een burgeroorlog komen of erger, maar het land zou opnieuw verwoest worden. Ik haalde opgelucht wat dieper adem toen ik hoorde dat het "spel" langzaam tot een einde kwam. Ik hoopte maar dat deze kwelling niet lang meer zou duren en de straffen niet van kwaad tot vele malen erger zouden gaan.
De volgende stellingen volgden alweer. 'True', zei ik simpelweg toen hij me vroeg of er mensen waren die een toneelstuk opvoerden in het paleis. Die had je immers overal. Ik schrok op bij het horen van de naam van Camille. Alsof koude handen met klauwen zich om je hart legden en de nagels zich in het vlees boorden. Een koude rilling schoot over mijn rug. Wie waren de genodigden? Ik mocht toch hopen dat zij hierbuiten gelaten was en veilig in het paleis zat. 'True', ik kon me niet voorstellen dat zij een spion van Spanje was terwijl zij zelf immers ter nauwernood aan de dood ontsnapt was door Spanjaarden. De gebeurtenissen erop volgden elkaar in razend tempo op: 'Happiness', antwoordde ik en voor ik goed en wel had nagedacht had ik al voor 'Pistol', gekozen. Liever een snelle dood dan een langzame. Echter, was dit mijn eigen vonnis? Was er een pistool in de ruimte? Dat het spel voorbij was, betekende nog niet dat ik hierna weer een vrij man was. 'K...', begon ik te antwoorden voor ik het inslikte. 'I'm not going to choose anymore, you're disgusting, horrific', spuugde ik de woorden haast in zijn gezicht. Eerst kiezen tussen de Koning en de Koningin en vervolgens tussen de Koning of Camille. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen. Ik kon de Koning zijn vrouw niet afpakken en andersom; echter leek het alsof deze mensen me beter kenden dan ik mezelf kende. Ik was er nog maar nauwelijks zelf over uit dat Camille mijn interesse trok en ik haar meer aandacht wilde geven en daar tijd voor in moest ruimen. En nu moest ik kiezen tussen haar of de Koning? Ik dacht het toch van niet...

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Het was duidelijk dat de musketeer deze keer meer pijn had dan daarvoor. Dan had hij ook meteen door wat de harde regels van het spel waren. Ook zijn reactie op de naam Camille was precies zoals gehoopt. De andere vragen werden echter al weer snel beantwoord en hij had zich bijna versproken over de laatste twee. 'Hmmm... Interesting.' mompelde de leider waarna hij weer op Xavier afstapte. 'I would almost say it's noble how you try to protect the others and sacrifice yourself, but perhaps it's foolish rather than noble.' vervolgde hij met een lichte grijns en na nog een klein signaal werd er nogmaals met de riem uitgehaald en daarna nog eens. 'Truth is... Had you answered the final question, had you said Camille, she would have been spared...' zei hij terwijl hij Xavier's haar vastgreep tussen zijn vingers en hem zo dwong naar een bepaald punt op de muur te kijken - naar de dubbelzijdige spiegel die tegen de muur hing en hen naar de kamer ernaast liet kijken. 'It's a shame, you know... She looks rather beautiful tonight. Almost like a Grecian goddess who stepped out of a Bordone painting. Perhaps we could pray and hope that she won't suffer too much, hmmm?' vervolgde hij waarna hij Xavier losliet zodat hij vrij was om te reageren zoals hij wilde, wetende dat het toch geen verschil zou maken. Nee, alles was nu al in gang gezet. 'Are you ready for your final question? Ready for the end of the game?' vroeg hij nadat hij een hele tijd stil was geweest en naar de spiegel had gestaard, kijkend hoe het zicht van Camille veranderd was in vlammen en rook. 'Your final statement. You are not afraid to die.' zei hij op zachte toon terwijl hij naar Xavier neerhurkte.

Camille:
Ik had meerdere malen geprobeerd om de deur alsnog open te krijgen, maar nog altijd gaf hij niks mee. Wel was ik er zeker van dat er iemand voor de deur stond, want ik had voetstappen gehoord. Ik bonkte met mijn vuisten tegen de deur, maar er werd niet gereageerd. Met een zucht liet ik me in een van de stoelen neerzakken. Hoe lang zou ik hier nog zitten? Wat zou er met me gebeuren? Ik moest proberen mijn energie te sparen, want in paniek schieten had geen nut, maar ik merkte wel dat dat makkelijker gezegd was dan gedaan. Ik staarde wat afwezig naar het haardvuur toen ik een soort rollend geluid hoorde. Meteen draaide ik me om naar de deur om te zien of daar iemand was, maar dat was het niet. Toen ik me weer omdraaide zag ik iets in een van de spiegels aan de muur, maar zo snel als ik het gezien had, was het ook weer verdwenen. Een van mijn wenkbrauwen ging wantrouwend omhoog. Wat was dat geweest? Voorzichtig stond ik op, nog altijd naar dezelfde spiegel kijkend. Een stuk hout uit de haard knisperde zo hard dat ik er van schrok en even opzij keek, maar toen ik terug keek in de spiegel zag ik niet langer mijn eigen gezicht. Daar, op een afstandje, zat Xavier, vastgebonden op een stoel. Nee. Nee, dat kon niet. Ik bleef in de spiegel kijken en draaide me nog eens om om te zien of het achter me gebeurde, maar daar was niets te zien. Ik keek weer in de spiegel. Nee, dit verbeelde ik me. Ik kneep mijn ogen even dicht en toen was het weer verdwenen. Mijn blik gleed naar de andere spiegels in de ruimte, maar overal waar ik keek, zag ik nu alleen mijn eigen spiegelbeeld. Met grote passen liep ik naar het midden van de kamer en haalde gefrustreerd een hand door mijn haar. Wat was hier aan de hand? Werd ik gek? Moest dit leuk zijn? Een voor een bekeek ik de spiegels nog eens, maar opnieuw zag ik alleen mezelf terugkijken. Opnieuw hoorde ik een geluid, het breken van glas, en draaide ik me met een ruk om naar de bron. De haard. Ik wist niet hoe het kon, maar het tapijt voor de haard had vlam gevat en het begon zich razendsnel te verspreiden. Verstijfd van angst bleef ik staan. Even werd ik helemaal teruggebracht naar Courdemanche, naar de machteloosheid die mijn vrienden en familie gevoeld moesten hebben. Ik merkte dan ook al snel dat er tranen opwelden in mijn ogen, al kon dat ook van de rook zijn. Wat moest ik doen? Waar kon ik heen? Nog een minuut lang bleef ik doodstil staan, tot ik me realiseerde dat ik op deze manier sowieso mijn dood zou vinden. Mijn blik gleed door de ruimte, op zoek naar de deur, maar waar was die gebleven? De vlammen werden verschrikkelijk weerkaatst door alle spiegels en ik kon me absoluut niet meer oriënteren op de ruimte en hoe deze in elkaar stak. Ik dwong mezelf mijn ogen even te sluiten en rustig te worden, over te gaan op overlevingsmodus, want ik moest en zou hieruit komen. Het vuur was ver verspreid door de kamer en door de hitte hoorde ik enkele spiegels barsten. Ik dook wat in elkaar toen ik de glasscherven hoorde vallen en probeerde door de rook heen te kijken. De lucht was heet om in te ademen en de donkere rook vulde mijn longen waardoor ik een paar keer moest hoesten. Nee. Ik zou hier niet doodgaan. Ik kon hier niet doodgaan.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Een grimas verscheen toen er opnieuw met de riem uitgehaald werd en meerder plekken op mijn rug geraakt werden. Het scherpe pinnetje van de gesp was het meest erge van al. Bij elke slag leek deze zich in mijn rug te boren. Het rode vel barstte open door de klap, met enkele bloedende puntjes van de gesp. Ik mocht nog in mijn handen klappen dat het een relatief effen riem was. Zonder puntjes en andere versiersels, anders had het nog een "mooi" patroon kunnen worden. Echter moest ik me niet leren kennen. Ze zouden me niet klein krijgen, niet zo snel. Niet nu het einde in zicht was.
De verwarring was van mijn gezicht af te lezen toen de spelregels rondom de laatste stelling uitgelegd werden. Als ik voor Camille had gekozen, was haar niks overkomen. Dat betekende dat ze hier was. Ook in gevaar. Wat had ik haar aangedaan? Ruw werd mijn hoofd door middel van sturing aan mijn haren één kant op gedirigeerd en het leek dat een spiegel een glazen wand werd waar doorheen gekeken kon worden. Camille. Ik hield mijn adem vast toen ik zag wat er gebeurde. De frustratie en mogelijk zelfs paniek bij haar. Tevens viel het me op dat haar kostuum overeen kwam met de eerste dame met wie ik gedanst had. Eerlijk toegegeven ook de enige met wie ik gedanst had. Een flauwe glimlach verscheen om mijn lippen bij die gedachte. Ontmaskerd, Camille was het geweest. Echter had ik nog iets goed te maken met haar, áls ze al levend uit de vlammenzee zou komen. Zacht vloekte ik. Het kon me allemaal niet meer schelen. De mannen verdienden mijn respect niet.
Mijn ogen schoten opnieuw vuur toen het laatste deel van het spel aan bod kwam. 'True, I am not afraid to die', zei ik vol zelfvertrouwen terwijl ik een afgewogen klemtoon op "not" legde. Gedachten schoten door mijn hoofd. Waarschijnlijk was dit mijn enige kans om hier levend uit te komen en mogelijk de deur open te kunnen breken bij Camille of het glas kapot te krijgen. Echter hoopte ik dat ze óf al eerder had kunnen ontsnappen óf al eerder en pijnloos bezweken was. Iets wat ik haar niet gunde. 'Show me your face, I want to challenge you. A duel. Only you and me. Till one of us is left', wist ik nog net niet sissend uit te brengen. Ik moest mezelf inhouden om voor mijn tegenstander tóch respect te tonen en te laten zien dat ik de regels voor duels hanteerde. 'You can choose the weapon.', zei ik hem toe.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

De musketeer werd steeds meer een open boek in zijn uitdrukkingen waardoor het al snel duidelijk was dat we op de goede weg zaten. Het plan was verlopen zoals we dat bedoeld hadden. Toch leek hij zich nog niet helemaal over te geven en kwam zelfs met een voorstel. 'A duel?' reageerde de leider dan ook enigszins verbaasd. Even bleef het stil. In zijn verzwakte en gewonde staat zou dat te doen moeten zijn en daarnaast hadden ze hun doel al bereikt. Of de musketeer daarbij nog dood zou gaan, maakte eigenlijk niet eens uit voor de uitslag; angst was er toch wel gezaaid. 'Alright. As you wish.' antwoordde de man waarna hij een seintje gaf aan zijn handlangers. Deze maakte de touwen aan Xavier's polsen los van de grond. Zelf moest hij ze dan nog losmaken van zijn polsen en dat gaf hen tijd om weg te komen. 'I'll choose the sword. You seemed to favour something with a sharp edge, so you might as well die by one. It's a more quick death than your friend will have.' vervolgde hij terwijl hij terugliep naar de tafel met de weegschaal. Daar had hij al die tijd al een degen gestopt gehad, net als aan de binnenkant van zijn pij. De degen voor Xavier schoof hij over de grond naar hem toe, al gaf hij amper de tijd om deze ook op te pakken en ging hij meteen in de aanval.

Camille
Hoe erg ik ook probeerde om het te beperken, lukte het me niet goed om te stoppen met hoesten, al hield ik mijn hand voor mijn mond om verdere inademing voor een deel te voorkomen. De rook bleef zich maar verspreiden over de ruimte en ik voelde me met de minuut lichter worden in mijn hoofd. Ik moest proberen het in te houden. Ik moest hieruit komen. Plotseling schoot het me te binnen dat ik beter de blauwe stof van mijn cape kon gebruiken om mijn mond en neus te beschermen dus trok ik de stof naar mijn gezicht. Mijn blik gleed door de ruimte. Waar was de deur? Aan welke kant? Ik had de korte tijd dat ik in de kamer was geweest zoveel rondgekeken, maar toch ontgleed de opzet me nu. Kort sloot ik mijn ogen, zoals ik eerder had gedaan, en probeerde me in te denken waar alles stond. Links van me stond een stoel. Dat wist ik zeker. Voorzichtig zette ik daarom een stap naar rechts. En nog een. Daarna zette ik een paar stappen naar voren, maar daarbij viel ik over de andere stoel en knalde ik met mijn ribben tegen de armleuning voor ik voorover op de grond landde. Van schrik hapte ik naar adem waarbij alleen maar meer rook mijn longen in kwam. Ik probeerde het hoesten te onderdrukken en op te staan, maar ik bleef bezig. Het begon steeds meer te voelen alsof ik geen adem meer kon halen, maar ik moest doorzetten. Ik moest hier weg. Nadat ik wat wankelend was opgestaan keek ik nog eens om me heen. Toen viel mijn blik op een donkere vlek op de muur. De enige plek waar ik geen weerkaatsingen of rook terug kon zien. Dat moest de deur wel zijn. Opnieuw schrok ik van een spiegel die barstte onder de hitte en ik maakte me instinctief kleiner om de rondvliegende scherven te ontwijken voor ik me naar de donkere vlek haastte. Met mijn rechterhand tastte ik de ruimte af terwijl mijn linkerhand nog altijd probeerde de rook uit mijn neus en mond te houden. Plotseling grepen mijn vingers in het hout. De deurknop. Waar was de deurknop? Mijn hoofd bonkte aan alle kanten en mijn longen wilden niet meer meewerken. Ik moest hier wegkomen. Het moest. Ik kon hier niet doodgaan. Ik wilde niet doodgaan. Niet op deze manier. Niet hier. Uit frustratie sloeg ik met mijn vuist tegen de deur. En nog eens. Nee, dit was energieverspilling. Dat kleine beetje wat ik nog had, moest ik gebruiken om hieruit te komen. Een nieuwe hoestbui overviel me. Nog even en het was gedaan. Ik voelde het gewoon. Ik moest hier nu wegkomen. Met mijn hand voelde ik opnieuw naar de deurknop, maar toen ik deze gevonden had, was er geen beweging in te krijgen. Kom op! Het moest me lukken. Ik moest hier weg. Met mijn schouder gaf ik een harde duw tegen de deur terwijl ik nog altijd probeerde om te knop te draaien. Ik duwde nog eens en nog eens, maar merkte dat ik er bijna de kracht niet meer voor had. 'Please... Please...' mompelde ik tegen mezelf, merkend dat er tranen over mijn wangen rolden. Ik gaf nog een laatste harde duw - zo hard dat ik de dreun tegen het massieve hout na voelde trillen door mijn lichaam - en hoorde toen een klik. Was dat ...? Voorzichtig probeerde ik de deurknop nog eens en merkte dat deze tot mijn grote verbazing meegaf. Ik probeerde niet eens na te denken over het gelukt was, maar gooide de deur open, trok hem hard achter me dicht en begon te rennen, zo hard als ik kon weg van de ruimte. De gang voelde ijskoud in vergelijking met de kamer waarin ik had gezeten en het verschil in lucht sloeg meteen op mijn longen, net als de plotselinge beweging. Ik kon dan ook niet verder rennen dan halverwege de gang voor ik me uitgeput op mijn knieën liet vallen en opnieuw begon te hoesten. Het voelde alsof ik geen adem meer kon krijgen, hoe hard ik mijn best ook deed om mijn longen te vullen. Het hielp ook niet dat ik zat te rillen van de plotselinge kou en dat ik eigenlijk gewoon compleet de weg kwijt was. Ik was zojuist aan de dood ontsnapt. Opnieuw. En deze keer was het echt close geweest. Na een paar minuten merkte ik dat mijn lichaam langzaam weer een beetje mee begon te werken, maar het hoesten hield nog niet helemaal op. Door me te concentreren op mijn ademhaling, begonnen mijn longen zich weer met schone lucht te vullen en nam de flauwigheid in mijn hoofd wat meer af. Ik haalde kort een hand door mijn haar en keek op toen ik wat getik op de grond hoorde. Glasscherven. Niet veel later, toen ik mijn armen bekeek zag ik overal donkere strepen en ook mijn jurk was niet meer zo maagdelijk wit. Vermoeid wreef ik even in mijn gezicht, waar ongetwijfeld ook roetstrepen op te zien waren. Ik was dan wel uit de brand ontsnapt, maar waar moest ik nu heen?

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik knikte rustig toen ik ditmaal de leider verrast had met mijn uitdaging om te duelleren. Ik was die man meer dan zat, hij had me ontzettend op mijn zenuwen gewerkt en misschien zou ik ergens blij zijn met hem te kunnen duelleren om hem alles betaald te zetten. Wraak, wraak voor het gehele feest, het vasthouden, het eigenaardige spel en de dood van Camille. Het viel me mee dat hij ermee instemde en ik voelde hoe de touwen waarmee mijn polsen aan de ringen vast zaten los gemaakt werden en hoe de twee angsthazen er verder vandoor gingen. Ik merkte dat mijn armen wat stroef waren en de doorbloeding niet alles geweest was door het getintel.
Met ietswat trillende vingers kreeg ik de knopen rondom mijn polsen los, maar net nadat de touwen goed en wel verdwenen waren en me niet meer hinderden kwam er een degen op me af geschoven. 'How noble of you. As you have been all the time', zei ik sarcastisch terwijl de blik in mijn ogen veranderde.
Ik wist nog net een slag van zijn degen te ontwijken door naast zijn benen te duiken en de degen mee te grissen voor ik opkrabbelde en hem opwachtte. 'Show me what you got', daagde ik hem uit. Ondanks ik wist dat ik in fysieke toestand de mindere was, hield ik me voor dat met een goede mentale kracht en techniek de overwinning te behalen moest zijn. Ik besloot mijn voordeel te halen uit uithoudingsvermogen, al kwam ik erachter dat mijn tegenstander er ook aardig wat van kon. Tussendoor probeerde ik van de momenten gebruik te maken om mijn armen wat rust te gunnen en ze enigszins te laten herstellen van de zojuist ondergane kwelling. Ik merkte hoe ik in het moment kroop en de concentratie van een gevecht begon te krijgen en de rest van mijn omgeving me helemaal niks meer boeide, alleen mijn tegenstander. Algauw was de ruimte dan ook gevuld met het geluid van staal dat elkaar raakt. Meerdere keren had ik mijn tegenstander al bijna kunnen overmeesteren, maar ook hem was dat bijna gelukt. Echter sloeg ik nu toe en prikte ik in zijn vaste hand waardoor zijn degen op de grond viel. In tegenstelling tot wat ik zou doen in een eerlijk duel trapte ik de degen achter me en trok de degen los voor ik dreigend op de man afstapte. Normaal gezien zou ik hem de kans hebben gegeven om de degen weer op te pakken, maar hij was te ver gegaan vandaag. Het had dan ook niet lang meer geduurd voor hij in het nauw gedreven was en ik een einde eraan maakte. Ja, misschien was zijn dood niet nodig geweest, maar hij had nu eenmaal met de eisen ingestemd. Óf hij, óf ik zou over blijven. Ik stak de beide degens bij me en nam ook mijn dolk terug voor ik de ruimte verliet.
Ik holde de gang in, op zoek naar de ingang van de kamer naast me en sloeg enkele hoeken om zodat ik voor mijn gevoel een ronde had gelopen. Ik moest weten of ze nog in leven was. Bij de volgende hoek bleef ik verstijfd staan met een verraste blik. Ze was er zelfs levend uit gekomen! 'Camille', vormden mijn lippen zachtjes voor ik opnieuw in beweging wist te komen om naar haar toe te gaan. Wat was ik ongelofelijk blij dat ze eruit gekomen was. Ik wist niet hoe en het maakte me ook niet uit, maar het ging me erom dat ze redelijk ongedeerd was gebleven en haar niet meer kwaad was aangedaan.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik zat op de grond nog wat na te hoesten en een tevergeefse poging doen me een beetje te kalmeren toen ik voetstappen hoorde. Verschrikt keek ik op, klaar om te moeten vluchten als dat nodig was, maar al snel zag ik dat ik nergens bang voor hoefde te zijn. Zonder er ook maar een seconde over na te denken, stond ik op om met grote passen naar Xavier te lopen. 'You're alive. Thank God, you're alive.' mompelde ik zacht terwijl ik hem om de hals vloog. Ik voelde me verschrikkelijk opgelucht dat ik hem nu kon omhelzen, meer dan ik eigenlijk verwacht had. In mijn eigen hel had ik alleen maar aan mezelf gedacht en aan overleven, maar nu begon ik me te beseffen dat ik hem had kunnen verliezen en wat ik daarbij gevoeld zou hebben. Nu ik hem zo zag, wist ik zeker dat ik het me eerder niet verbeeld had. Hij had echt vastgebonden op die stoel gezeten, al wist ik nog altijd niet waar of hoe ik dat gezien had, want hij had toch echt niet in dezelfde ruimte gezeten als. Zelf stond ik nog altijd te trillen door de schrik van wat me zojuist was overkomen en mijn longen voelden nog altijd niet schoon, maar ik had het er zo te zien veel beter vanaf gebracht dan hij. Voorzichtig liet ik hem los zodat ik hem even kon bekijken. Er zat bloed rond zijn neus en lippen en de plek waar ik zijn nek had vast gepakt was ook vochtig geweest - mogelijk ook met bloed, maar dat kon ik nog niet zien. 'What did they do to you?' vroeg ik zachtjes waarna ik een hand tegen zijn wang legde en hem aankeek. Ik wilde het eigenlijk niet eens weten en hij was me ook helemaal niets verschuldigd - ik voelde er immers ook weinig voor te vertellen wat er zojuist gebeurd was - maar als hij het kwijt wilde, wilde ik een luisterend oor bieden. Dat was wel het minste wat ik kon doen na al die dingen die hij al voor mij had gedaan. Misschien was dit ook niet de tijd of de plek om dat te bespreken. Wie wist wat er nog op de loer lag? We waren niet de enige aanwezigen geweest op het feest. Waar was de rest? Wat was er met hen gebeurd? En misschien nog wel belangrijker: Hoe kwamen we hier weg?

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik spreidde mijn armen om Camille te kunnen ontvangen en haar tevens wat op afstand te kunnen houden om mijn rug wat te sparen. Mijn gezicht vertrok echter toch even van de pijn. De druk op de zweepslagen was alles behalve prettig. 'You too, I can not believe my eyes. Is it really you, Camille?', sprak ik zachtjes terwijl mijn vingers zacht door haar haren gleden. Het kon niet anders, ze was het werkelijk.
Mijn handen gleden over haar bovenarmen naar beneden toe toen ze wat afstand nam en ik voelde haar ogen prikken toen ze naar me keek. 'I'm sorry you have to see me like this', verontschuldigde ik mezelf. 'I'll be allright', verzekerde ik haar toen ze vroeg wat ze met me gedaan hadden. 'They played a nasty game', was de enige toelichting die ik haar voor het moment gaf. Ik gunde mezelf de aandacht niet op dit moment. In mijn ogen had zij het een stuk zwaarder gehad gezien zij met gemak had kunnen sterven met het vuur en de rook. 'You don't know how happy I am to see that you escaped from that room', zei ik tegen haar. 'I feared the worst...', zei ik zacht.
Op dat moment schoot tevens de gedachten aan de andere gasten te binnen. Hierdoor schakelde ik wat terug op de automatische piloot en reageerde ik mogelijk wat koeler. 'We have to go and search the rest of the guests, especially the King and the Queen. They are in great danger', zei ik tegen haar voor ik haar hand pakte om met haar de gangen in te gaan. Voordat ik vertrokken was had ik de kap van de pij nog terug uit geslagen, echter had ik de man niet herkend. Iets waar ik van baalde, gezien ik nu niet kon voortborduren op een bekend gezicht om meer kwaad te voorkomen. 'Do you still remember any of the halls?', vroeg ik aan haar.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik kreeg het voor elkaar een zwakke glimlach rond mijn lippen te toveren toen Xavier zich afvroeg of ik echt voor hem stond en zijn vingers door mijn haar liet gaan. Toen hij zich begon te verontschuldigen, schudde ik mijn hoofd. 'Don't apologise.' was het enige wat ik zei, verder ook niet vragend naar meer uitleg of iets. We hadden beiden heel goed door dat dit daar niet het juiste moment voor was. Wel trok ik lichtelijk verward een wenkbrauw op toen hij zei blij was om te zien dat ik uit die kamer ontsnapt was. Hoe wist hij dat? Had hij mij gezien zoals ik hem had gezien? Door de spiegels? Was dat überhaupt mogelijk? Ik kreeg echter niet veel tijd om daarover na te denken, want op dat moment begon Xavier over iets wat ook al door mijn hoofd gespookt had; we moesten de rest zoeken. We moesten de koning en koningin in veiligheid brengen. Dat was het allerbelangrijkste. Ik knikte en liet het dan ook toe dat hij mijn hand vastpakte om me verder mee te nemen. 'No, it's all a big blur. I tried to keep track of it all, but I couldn't...' antwoordde ik terwijl ik om me heen keek. Was er geen enkel punt van herkenning? Er moest toch iets zijn wat ik me kon herinneren? Ik groef diep in mijn geheugen, maar kon me echt niets herinneren. De gangen klonken nu nog stiller dan daarvoor, wat voor koude rillingen zorgde. Nu ik wist wat er hier gebeurde, wat er op het spel stond, was de plek alleen nog maar doodeng te noemen en kon ik vele plekken bedenken waar ik nu veel liever zou zijn. Hoe gingen we de koning en koningin ooit vinden? Waren ze überhaupt wel samen? Zouden ze iets weten van wat er gaande was? Misschien waren we wel te laat om hen te redden. Ik probeerde er maar niet te veel over na te denken, maar een leeg gevoel begon op te spelen in mijn maag.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik keek naar haar en knikte. 'It's all blur by me too. The only thing I remember is darkness, devils and a lot of horns', reageerde ik. 'Lots of angles, halls, rooms...', mompelde ik terwijl we voort maakten, maar eigenlijk niet goed wisten welke kant we op moesten. Het bleek namelijk dat onze linten waarmee we weggelokt waren van de rest allemaal weg waren. Ik nam aan dat de twee ontsnapte lui daarvoor verantwoordelijk waren. Als ik ze tegen kwam, dan gingen ze er ook nog aan. Op de volgende hoek bleef ik staan waarna ik één degen aan haar gaf. 'Here, for security. We will never know what is going to happen next. It's a weird day', zei ik en legde haar handen om het handvat heen om het haar kort te laten voelen. Ze moest zichzelf kunnen verdedigen, mochten we opnieuw gescheiden worden van elkaar. En het liefst met zoveel mogelijk afstand tussen haar en haar belager.
Langzaam werden de gangen iets lichter en vlamde er weer wat hoop op. 'Follow the light', mompelde ik meer tegen mezelf dan tegen Camille. Zodoende kwamen we in een ruimte terecht waar nog meerdere linten lagen, ook losgeknipt, maar niet opgeruimd. Zodoende konden we die steeds stukjes terug volgen tot ik redelijk zeker was dat we ons in de buurt van de ingang bevonden. 'Let me see', sprak ik dit maal hardop voor ik een ronde om mijn as maakte. 'Where would I hide someone...', waarna het even stil bleef. 'In the basement, dungeons or towers...', vervolgde ik en keek Camille aan. 'Did this monastery have any towers?', vroeg ik haar. 'Did you saw a lot of stairs to upper floors?', vroeg ik haar. Ik was voornamelijk naar een kelder of gelijkvloers geleid als ik dat achteraf bedacht.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik reageerde maar niet op Xavier's woorden, al herkende ik het wel. Ik had het idee dat ik hier alles gezien had, maar gelijktijdig ook helemaal niets. Toen we ineens stopten, schrok ik op. Ik wilde mijn hoofd schudden toen Xavier me de degen gaf, maar ik wist ook wel dat het beter en veiliger was. Misschien maar schijnveiligheid, want ik had geen idee hoe ik het moest gebruiken, maar het ging om het idee. Terwijl Xavier hardop nadacht, leunde ik wat tegen een van de pilaren, proberend om me iets te herinneren van de gangen die ik had doorlopen. Tegelijkertijd merkte ik ook dat ik me verschrikkelijk vermoeid voelde door dit alles, al probeerde ik dat natuurlijk niet te laten merken. We hadden immers nog een doel te bereiken en ik wilde koste wat kost de koning en koningin vinden. Pas bij Xavier's vraag keek ik weer op, opgeschrokken uit gedachten. Het duurde even voor de vraag tot me doordrong en daarna nog even voor ik over een antwoord had nagedacht. 'Yes... There were two towers on the east side, in the front, and one facing south in the back. All of them were on the right hand side..' antwoordde ik toen. Had ik dat goed gezegd? Had ik het goed onthouden? 'A few... This way, I believe.' vervolgde ik daarna om terug de gang in te lopen waar we vandaan kwamen. Daar sloeg ik een andere hoek om en zag ik al snel een trap opdoemen. Echter hoorde ik ook voetstappen en niet die van mezelf of Xavier. Geschrokken draaide ik me dan ook naar hem om. Wat moesten we nu doen? Ondanks dat hij me een wapen had gegeven, voelde ik me er niet zekerder of veiliger door. Toen viel mijn blik op een dunne houten deur, slechts een paar passen van ons verwijderd. Ik greep Xavier's arm vast en trok hem mee, de deur door. Niet dat er heel veel ruimte was, want het bleek een voorraadkast of iets dergelijks te zijn waardoor we nogal dicht tegen elkaar aan stonden. Misschien was dit een laffe optie geweest, maar ik merkte dat ik het doodsbenauwd kreeg door het idee dat ik me zou moeten verdedigen tegenover wie er dan ook door de gang liep.