ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Zwaaiend met een mes rol ik met mijn ogen. 'Yeah, yeah, I know, you can stop pissing on the guild now, I got the message.' zeg ik, glimlachend en ga verder met het bereiden van het eten. Het koken zorgt ervoor dat ik aan andere dingen kan denken, dat ik me niet meer zo druk maak om de wond. Het verband ziet rood, maar toch voelt het verband stevig en fijn rondom mijn arm. Het zal er vast voor zorgen dat ik snel genezen ben. En anders kan ik altijd een potion kopen van alle coins die hij me heeft gegeven. Natuurlijk heb ik deels mezelf ook eraan te danken, maar zonder zijn hulp was het me niet gelukt. 'I'm wondering, though. Why did you decide to help me out?' vraag ik dan nieuwsgierig. 'I was falling and suddenly you helped me.' verduidelijk ik en gooi het vlees in het stoofpannetje, waarna ik het vuur wat hoger zet en begin met de spullen schoon te maken, zodat ik dat strakjes niet hoef te doen. Daarbij is mezelf bezighouden een stuk gemakkelijker dan alleen small-talk maken met hem. Nu heb ik iets om handen, wat het praten makkelijker maakt. 
Stilletjes luister ik naar zijn uitleg. Het is meer dan logisch dat het spel veranderd is, anders konden de beta-spelers ons vast zo uit de game hebben gehaald. Na deze bijna acht weken, begint de hoop steeds kleiner te worden. De hoop op eruit komen, sluimert nog steeds, maar de hoop om er snel uit te komen, die is inmiddels weg. Heel erg kan ik het mensen niet kwalijk nemen, na twee maanden begint het leven hier op een vreemde manier echt te voelen. Mijn huisje, het koken, de sociale contacten. Velen spelers hebben zich al gevestigd en zingen hun tijd uit, alsof ze hier een heel nieuw leventje opbouwen tot ze door kunnen met hetgeen wat op ze wacht buiten de nervegear. 'So you do have a rather big advantage over others? Considering the EXP, coins and other earnings. And with some more knowledge about the game itself.' zeg ik, op geen enkele manier terechtstellend, maar constaterend. 'A lot of people are mad at the beta-players, as you may have noticed.' merk ik voorzichtig op. 
Glimlachend veeg ik mijn handen af aan het schort en stap de woonkamer in, waar ik zie dat hij inderdaad kijkt naar alle spulletjes. Zijn interesse zorgt ervoor dat mijn glimlach wat groeit. 'Every floor has a few shops where coms sell stuff, they're always a bit hidden, but it's sort of my own mission to find them on every floor. I'm still trying to find the one on the 34th floor, I can't seem to crack the mystery.' zeg ik en pak een van mijn favoriete voorwerpen vast. Het is een uit hout gesneden muziekdoosje, klein genoeg om in mijn hand te houden. Het deuntje is me onbekend, maar het is mijn meest waardevolle bezit. 'In the beginning I bought something in every shop, but by now I only buy something when it... I don't know, when it speaks to me. If that makes sense.' zeg ik en zet het doosje voorzichtig terug. Toevallig had ik vorige week nog opgeruimd en staat in de kast een doos met spullen die ik eigenlijk wil verkopen. Misschien geef ik hem wel een klein aandenken mee, iets kleins wat hij gemakkelijk bij zich kan dragen. Iets om me te herinneren.
Klein haal ik mijn schouders op, omdat ik niet weet wat ze zouden doen. 'They wouldn't be stupid enough to attack you, thats not even possible in a home.' leg ik aan hem uit en leun tegen de armleuning van mijn bank aan. 'Sticks and stones may break your bones, but words will never harm you.' voeg ik eraan toe, met een kleine glimlach. In de keuken gaat een piepje af, maar ik kijk hem nog even aan voor ik opsta en terugloop. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Een kleine glimlach sierde Mika bij Lara haar waarschuwing. Maar de vraag die erop volgdee, zorgde ervoor dat die glimlach ook weer verdween. Hij had geweeten dat  ze een dergelijke vraag ging stellen, hij had zich er enkel niet op voorbereid en daarom had hij ook geen antwoord. Alleen een eerlijk antwoord en dat kon hij nu niet vrij geven, was het? Ze zou hem dan enkel een creep vinden en weliswaar nooit meer met hem willen praten. Al was dit ook een van de eerste echte gesprekken die ze met elkaar hadden. Voor de rest waren het simpele gesprekjes en plagerijen geweest op school, tot hij verhuisde dan toch. Dat was nu zo'n 3 maanden geleden. Hij had dus maar 1 maand mogen genieten van Hiroshima voor hij hier vast kwam te zitten. Hij tuurde haar dan ook stilletjes aan voor hij zijn blik van haar los terug. ''You said it yourself, it is in our nature to help eachother out and wanting others to help us.'' besloot hij toen maar. ''No other reason that that. I was sad enough that 3 people died today.'' en daarmee was het antwoord voor hem compleet. Hopelijk ging ze er niet nog meer achter zoeken want dan werd ongemakkelijk. 
''Mmh'' mompelde Mika. ''I do.'' gaf hij toen maar toe. ''But not in a way people think. I am as trapped as you are... And the reason people are mad with me and the other 99 beta-players is because they think it is our fault. But the game didn't fail when we where testing it. It worked and was safe to use... The thing what happend isn't due a bug or something like that.'' probeerde hij maar uit te leggen. Uiteindelijk was dat ook aangekondigd met alles, dat dit geen bug was. Geen test. Geen grap. Ze zaten vast en moessten alle floors clearen voor ze weer vrij waren. En dan nog zouden ze de eindboss moeten verslaan en hoe ze dat gingen doen als de guilds nu al amper door de floors heen kwamen, wist hij niet. Vandaag was een voorbeeld van hoe onvoorbereid iedereen was. Hoe erg het nodig was om samen te werken omdat je niet in je eentje een boss kon verslaan zonder het te bekopen met je eigen leven. Simpeler dan dat was het ook niet en dat was ook de reden waarom hij een beetje volgde. 
Een nieuwe glimlach werd teweeg gebracht toen Lara vertelde hoe ze aan haar spullen kwam. Hij zei echter niets en zette een beeldje veilig terug op z'n plek. ''I wouldn't know either, I don't ever visit any shops that sell little musicboxes and other unnessecary things.'' glimlachte hij flauwtjes. Daar kon hij haar dus helaas niet mee helpen. Omdat het hem opviel dat hij zijn zwaard nog op zijn rug had, maakte hij de riempjes los en zette hij het ding maar ergens neer waar ze er niet over konden struikelen. In een hoekje van de woonkamer dus. Dat scheelde meteen een hoop gewicht op zijn rug. ''People do dumb stuff.'', antwoordde hij slechts nog vooral hij nog een keer rond keek en haar daarna naar de keuken volgde om haar maar te helpen. OM niet helemaal een zak te zijn. Hij pakte om die reden twee borden en wat bestek, vooral hij richting de eettafel was gelopen en alles daar neer legde bij de plekken tegenover elkaar. Twee glazen erbij en ze waren klaar om te kunnen eten. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Het is dat ik mijn aandacht bij het koken moet houden, anders had ik de stilte met gemak opgevangen. Het zachte pruttelen van het stoofpotje groenten en vlees, leidt me af. Diep snuif ik de geur op en glimlach met gesloten ogen. Hopelijk zal het goed genoeg smaken om mijn schuld dubbel en dwars af te betalen aan hem. Zijn woorden leiden me op hun beurt weer af van het koken en ik draai me om, hoewel ik in de keuken sta en hem niet kan zien, glimlach ik klein om zijn antwoord. Schijnbaar heb ik hem een nieuw inzicht gegeven in het gedrag van mensen. Normaliter ben ik niet een "I told you so"-persoon, maar dit keer slik ik met moeite de woorden in. De manier waarop Mika en ik met elkaar praten voelt fijn, op een vreemde manier vertrouwd. Dat wil ik niet verpesten door mijn gelijk te halen.
Eenmaal in de woonkamer hoor ik zijn woorden aan. Hij geeft toe een voordeel te hebben. Het voelt vreemd om met een beta-speler te praten. Van alle 10.000 spelers zijn er 100 beta-spelers die ook vast zitten in het spel. Dat is 1%. Één procent van alle spelers is een beta-speler. Het is haast onmogelijk te beseffen hoeveel commotie er rondom die 1% is ontstaan, hoeveel haat er gevoeld wordt voor die ene procent. Nu ik hier tegenover eentje sta, vraag ik me af waarom al die haat bestaat. Mika lijkt niet op het plaatje wat geschetst wordt. Hoewel hij enigszins uit de hoogte is, heeft hij geen godcomplex. Ondanks zijn einzelganger-act, staat hij open om hier te eten. Dat spreekt van karakter en ik merk dat ik hem bewonder, voor hele andere redenen dan het feit dat hij een beta-speler is. Hopelijk bewondert hij mij ook genoeg om aan het eind van de avond mijn vriendverzoek te accepteren.
'I know, I understand. I'm not blaming you, or any beta-tester for that matter. I just... I don't know, sometimes I just wish you all would help us more. Your knowledge and understanding could be so helpfull.' zeg ik, waarna ik mijn schouders ophaal in een gebaar van nonchalantie. Voornamelijk omdat ik toch weet dat dat niet zal gebeuren, daarvoor houden beta-players zich te veel afzijdig.
Met een gespeeld geschokte uitdrukking, pak ik het beeldje uit zijn handen en zet het voorzichtig terug. 'Unnessecary things?' herhaal ik en kijk hem aan terwijl ik zacht met mijn hoofd schud. Langzaam komt er een glimlachje op mijn gezicht. 'I've always been weak for unnecessary things. Souvenirs, small things to remind me all the places I've been.' vertel ik hem, ietwat dromgerig, waarna ik terug de keuken in loop. 'Just to have a fraction of something else, to remember everything by.' voeg ik eraan toe, in de hoop dat het wat duidelijker is en niet als zweverig gebrabbel overkomt. Tot mijn verbazing helpt Mika met het dekken van de tafel, wat me opnieuw klein doet glimlachen. Uiteindelijk is het eten klaar en ruikt het super. Mika zit al te wachten en ik zet de pan op tafel. Als de goede gastvrouw die ik ben, schep ik eerst zijn bord vol, waarna ik mijn eigen net zo vol schep. Net zoals ik de echte wereld, ben ik hier mijn eetlust niet kwijt. Menigeen is onder de indruk van de hoeveelheid die ik weg kan proppen. 'Enjoy, I hope you'll like it.' zeg ik en glimlach mijn tanden bloot naar hem. Afwachtend kijk ik toe hoe hij zijn eerste hap neemt. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Hoewel het een tikkeltje ongemakkelijk aanvoelde dat Lara hem zo stond aan te kijken, bekijken en letterlijk naar hem leek te luisteren; het voelde ergens ook vertrouwd. Maar dat was een gedachte die hij niet toe kon laten, niet zonder prijs te geven wie hij echt was. Ondanks dat hij zijn echte naam gebruikte, maar hij wist dat er alleen al op zijn vorige college drie Mika's zaten. Het kon net zo goed een Mika uit Duitsland zijn dus. En heel veel spelers hadden namen gebruikt die veel voorkwamen, maar uiteindelijk hadden ze een andere naam die hen echt toebehoorde. Soms had je gewoon liever een andere naam en daar waar dit vaak een uitweg was voor de realiteit, kon je hier ook iemand zijn die je eigenlijk niet was. 
''I think it would start a war, don't you? If I decide to help a guild, others want that help too. They wil start complaining about why I help those and not them.'' ging hij toch tegen haar in. Uiteindelijk leek het nooit goed genoeg te zijn. ''But maybe I can help you,  so that you can at least help your guild.'', besloot hij toen. ''Not because I think I need to repay something, but because the men in your guild are good men.'', liet hij haar nog wel weten. En ergens was het omdat hij haar niet dood wou hebben, laat staan gewond zoals nu. Al leek ze er weinig van op te merken en dat was een goed ding, dat betekende dat de game zelf zijn ding deed en de wond dus begon te helen. Ondanks dat het verband rood zag. Anders was haar EXP balkje wel verder gedropt en dat was niet aan de orde. Godthank. 
''Unnessecary.'', bevestigde hij haar met een flauwe glimlach. ''I didn't say it isn't nice.'' verzekerde hij haar dat het geen belediging was geweest. Hij had het niet lelijk of zo genoemd, of troep op zich. Gewoon onnodig, maar dat maakte niet dat het niet leuk kon zijn voor haar om te verzamelen. Met diezelfde flauwe glimlach luisterde hij dan ook naar haar uitleg waarom ze de dingen verzamelde, ergens intrigeerde het hem. Maakt het hem nog nieuwsgieriger naar haar. Ware het niet dat hij dat al was geweest en waarschijnlijk meer over haar wist dan zij over hem. Nu hij erover na dacht, kon hij zichzelf bijna als een stalker bestempelen. Maar ook die gedachte duwt hij weg. 
Mika moest toegeven dat het eten heerlijk rook en dat zijn maag er spontaan erger van ging knorren. Haast ongeduldig keek hij dan ook toe hoe Lara zijn bord vulde en vervolgens die van haarzelf. ''Thank you.'', bedankte hij haar nog voor hij een hap in zijn mond stopte en genietend zijn ogen sloot. ''Thlis is velly good.'' sprak hij met zijn mond vol terwijl hij alles kauwde en gauw doorslikte, zodat hij nog een hap kon nemen. Hij had in tijden niet een maaltijd geproeft zoals deze, acht weken was dan ineens enorm lang. Het was dan ook geen probleem om het naar binnen te schuiven en zelfs nog een keer op te scheppen. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Zacht schraap ik mijn keel en kijk naar hem op. 'I think...' begin ik en kijk hem daarbij strak en doordringend aan, om extra te benadrukke dat dit enkel mijn mening en visie is. 'I think we should all be one big guild. No seperations, no judgement. Imagine how strong we would be, all fighters together. United as one, fighting our enemies. We would have the game cleared in a matter of days.' zeg ik zacht en langzaam. Ik voel hoe de passie in mijn ogen daarbij oplaait. Het is een plan waar ik al dagen, nee weken, over na denk. Het is de enige oplossing, met zijn allen. Uiteindelijk sla ik mijn ogen neer en leun iets achterover in de stoel, waarbij ik mijn glas drinken oppak en een slokje neem. 'You could help, you could take the first step towards this vision. Out in the open, for everyone to see. Complete transparacy.' zeg ik en zet mijn glas neer, waarna ik hem weer aankijk. Bewust laat ik een korte stilte vallen. 'I honestly think thats the only way to clear this game.' sluit ik dan af. Alle grenzen die we zelf hebben gemaakt binnen deze game, moeten weg. De verschillen tussen normale speler, beta-speler. Guild of geen guild. Army of the Raven of Sun Oaths, alles en iedereen bij elkaar. 'But well, what do I know. I'm just a girl with a katana and some idealistic visions.' zeg ik dan en haal mijn schouders op. Deze woorden die ik zojuist heb gesproken, zouden het einde kunnen betekenen voor mijn tijd binnen mijn guild. De meesten zouden het goed opvangen, maar er zouden maar een paar spelers bij hoeven te zitten die het negatief oppakte en het was einde verhaal. 
Een glimlach verschijnt op mijn gezicht en ik knik. 'I would like your help.' zeg ik dan vriendelijk. In het begin was Mika zo terughoudend. In zo'n korte tijd heb ik ervoor gezorgd dat hij me meer is gaan vertrouwen. Dat maakt me blij en zorgt ervoor dat ik me, na mijn verwondingen en gefaalde gevecht van vandaag, toch niet helemaal waardeloos voel. Zijn volgende opmerking doet me zelfs zacht lachen. 'You better not call my stuff shit, or next time I'll use an extra ingredient in my cooking.' waarschuw ik hem, enigszins plagend. 
Nu lach ik echt, niet meer zachtjes, maar een echte lach. 'You're such a sweet talker.' zeg ik glimlachend. 'But I'm glad you like it.' zeg ik dan en kijk naar hem. Het is aandoenlijk om hem zo te zien eten. Een grote vent, een grote avatar bedoel ik, die zo snel mogelijk het gloeiend hete eten naar binnen probeert te werken. 'Easy there, there's plenty left, you don't have to rush it.' zeg ik en hoewel de woorden bestraffend zouden moeten klinken, kan ik niet anders dan me erdoor gevleid voelen. Zelf begin ik ook te eten, waarbij ik snel tot de conclusie kom dat het inderdaad goed smaakt. Mijn kook-skills zijn vast en zeker omhoog gegaan hierdoor.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika keek met een frons op zijn gezicht op, bij de woorden die Lara sprak. Het zorgde ervoor dat hij nog net niet in zijn eten stikte. ''How wonderfull that idea sounds, I am afraid it will not work.'' was hij zachtjes begonnen. ''Not because I don't like it to work, but because the rewards will be less when the guild is to big. Nobody wants that, because that means there is less earnings. Less money. How will people pay for their houses here, their food, weapons and other things they need to live a good life. As far you can live a good life in this game it is.'', sprak hij toch wel iets moeilijker. Nee, hij was het niet met haar eens, hoezeer het idee hem ook aan stond. Gewoon fatale hits, maar er zaten zoveel haken en ogen aan. Niet alleen de beloningen die enorm weinig werden, maar ook het feit dat iedereen beter wou zijn dan de ander. Er zou nog steeds verschil zijn en dan kreeg je wat ze vandaag hadden, maar dan tien keer zo groot. Hij schudde echter toch even zijn hoofd. ''I like your thinking, but it is just not realistic. It would be chaos.'' mompelde hij bedenkelijk. ''But I suppose that if the guild works properly together, that you can make it bigger. Big enough to clear everything a little bit faster.'' besloot hij toen maar. Ondanks dat het al bijna drie weken had geduurd om floor 64 te clearen, zou een guild welke samenwerkte en op elkaar kon inspelen, zeker wel helpen. 
''It is not for free.'' Daarmee tackelde hij zijn aanbod weliswaar wel weer. ''A place to stay for the time being, for the time I will tell you some things, let you see it and do it. Enough to make your guild stronger and easier to work with.'' stelde hij voor. ''The couch.'', verklaarde hij maar. Hij wou haar bed niet hebben, dat was nergens voor nodig. Hij kon het prima met een bank doen, want hij had wel slechter onder zijn kont gehad. Maar als ze het echt wou, zou hij in de buurt moeten zijn en dan zou het prettig zijn als dat op deze manier kon. ''And I would like you to keep my name and face to yourself.'' en dat was het laatste wat hij wou. Meer zou hij niet van haar vragen en hij vond het een eerlijk aanbod. Hij zou haar informatie geven welke normale spelers nooit zouden verkrijgen, dus het was een kleine prijs tegenover dat. 
''It is.'', merkte hij haast beledigend op. Hij had geen grapje gemaakt, het was echt lekker! Haast teleurgesteld had hij haar dan ook aangekeken, maar kon het niet laten om toch nog een hap erbij te proppen. Zijn eetlust was niet teniet gedaan in dit spel, maar hij had de energie dan ook nodig. Los van het feit dat hij niet zeker wist of ze echt aan het eten waren, of dat het slechts hun brein was die bepaalde geuren en smaken koppelde aan een bepaald beeld. Die gedachte zorgde ervoor dat hij iets langzamer at en wat bedenkelijk naar zijn eten keek. ''Why did you play the game?'', vroeg hij zich na een stilte ineens af. ''Most people here are nerds or people that have technical interests. So that leaves me guessing you either needed to fly from a scene somewhere or that you are one of those geeky, glass wearing girls.'' somde hij op. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Met een zucht knik ik. Met elke neppe vezel in mijn neppe lichaam, weet ik dat hij gelijk heeft. Toch moet er iets zijn. Een manier om mensen achter elkaar te scharen, om alle differences weg te laten vallen. Het vooruitzicht van thuis zou genoeg moeten zijn, het vooruitzicht van wakker worden in de armen van geliefden. Het was iets waar ik zelf zo intens naar verlangde, dat het me fysiek pijn deed. Nog een zucht rolt over mijn lippen en ik kijk naar de drank in het glas. Het zou wijn moeten zijn, maar het enige wat pas echt nep lijkt in dit spel is de alcohol. 'I miss alcohol. Real alcohol. A nice beer. Even stupid games, like beerpong, where it's basically about getting drunk.' zeg ik, snuif zacht en glimlach, nog steeds kijkend naar het glas. 'To care about nothing else than getting a stupid ping pong ball into the plastic cup of your component. I long for games that don't involve swords or daggers.' zeg ik glimlachend en laat een vinger langs de rand van het glas glijden, waarna ik naar hem opkijk. 'What a stupid and mundane thing to miss.' zeg ik dan en hef mijn glas naar hem op, waarna ik het leegdrink en neerzet. Hoewel het niet smaakt naar alcohol, heeft het wel het effect van alcohol. Als student zijnde, ben ik wat gewend. Voor alsnog mis ik de smaak ervan, het simpele genieten van een drankje. Net zoals ik veel andere kleine dingen mis. Het wakker worden met de zon op je gezicht. De echte zon, die warm aanvoelt en de sproetjes op je gezicht laat komen. 'Let's forget about it.' mompel ik dan, omdat ik niet langer zin heb om het over mijn visie voor de toekomst te hebben.
Met zijn opmerking over dat het niet gratis is, leun ik wat voorover en ga door met eten naar binnen werken. Afwachtend kijk ik hem aan met een opgetrokken wenkbrauw. Stilletjes hoor ik zijn aanbod aan. De bank en anonimiteit. Dat zou ik gemakkelijk moeten kunnen bieden, maar ik ga natuurlijk niet zo snel toegeven. Als hij eenmaal doorheeft dat ik te happig ben op zijn aanbod, kan hij wel eens meer gaan vragen. Dus tuit ik mijn lippen en trek allebei mijn wenkbrauwen voor een kort moment op, alsof ik wat hij vraagt een beetje te vind. 'I'll think about it.' zeg ik, mijn pokerface in bedwang houdend.
'I didn't mean to spoil your appetite...' zeg ik als hij het tempo verliest. Bijna smeek ik hem om net zo enthousiast door te eten. Het idee van een man die zo vol overgave zich volstopt met mijn eten, zorgt ervoor dat dit bijna normaal voelt. Als een gezellig etentje. Ik weet mijn smeekbede in te houden, omdat dat wellicht te ver zou gaan. In plaats daarvan leidt hij me af met een vraag die ik niet aan had zien komen. Zacht schraap ik mijn keel en leg mijn bestek neer. 'My dad...' begin ik en slik even door de emoties die loskomen bij het denken aan hem. 'My father is from China. He's been working for this game development company for all his life. Not the one that made this game, but he did know the company that made this game. I think it was a gift from the company to him, as a thank you for his guidance. Without a second thought he bought the nervegear for me and gave me the game.' vertel ik. 'I wasn't that into playing video games, I always did it for him, to make him feel good, to please him even. Little did I know what would happen when I connected the nervegear.' zeg ik en glimlach om het verhaaltje wat minder verdrietig te maken. 'He didn't even give it to me yet. I found it by accident and for the first time I was actually excited about a game. I heard so much about it, I wanted to see what all the fuss was about.' zeg ik en haal mijn schouders op. 'What about you?' vraag ik, in een poging mezelf af te leiden.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika was wederom verbaasd hoe makkelijk ze van onderwerp veranderde, maar hij luisterde stilletjes naar haar. Het was waar dat mensen er dronken van leken te worden, maar uiteindelijk was het slechts een reactie van het brein op hetgeen wat het zag. Betreft dat was het een goede les om mee te krijgen, hoeveel het lichaam reageerde op prikkels en dingen zelf invulde. ''Beerpong, hm?'', merkte hij op. ''I don't remember playing that, but it sounds fun.'', glimlachte hij. Uiteindelijk ging hij nooit echt uit en als hij uit ging, was het ook echt om het drinken en de dames. Zoals elke man dat wel had, hij was daar niet verschillend in omdat hij geen relatie had. Hij had dus geen verplichtingen gehad, geen loyaliteit bij iemand. ''Maybe you should go for floor 28 sometime. They fish there, maybe that is totally your thing.'', gniffelde hij wat plagend. 
Het feit dat ze aangaf over zijn aanbod na te denken, bracht een brede grijns teweeg die zijn tanden zelfs bloot legde. ''Oh, you accept. You want the information and skills too bad.'', wist hij zelfvoldaan uit te brengen. Het was heerlijk om haar op deze manier te stangen, alsof het allemaal normaal was. Alsof ze vaker diners hadden samen en daarna een slechte film gingen kijken of zo. Dat was iets wat hij ook wel mistte, dat gevoel van normaal zijn. Niet het idee hebben dat je leven van elke actie kon afhangen omdat het letterlijk je dood kon worden. Zijn grijns zakte dan ook al snel weer af bij die gedachte en gauw propt hij nog een hap eten naar binnen, voor het koud werd. Uiteindelijk had dit eten geen invloed op het echte leven, op zijn eigen lichaam. Ze zouden iedereen aan een sonde moeten leggen om ze gevuld en gehydrateerd te houden. Het idee alleen al gaf hem de rillingen, maar dat kon omdat hij nog nooit een ziekenhuis vanbinnen had gezien en het gewoonweg een raar idee was. 
Zwijgend, terwijl hij toch verder at, had hij naar Lara haar verhaal geluisterd. Haar uitleg waarom ze hier te vinden was. ''Ah, that's why.'', beaamde hij. Hij zei er verder niets over, want iedereen had zijn eigen redenen om dit spel te spelen. Of het nu was omdat ze het leuk vonden, de beste wouden zijn of gewoon even wouden vluchten van het echte leven. ''Mhh.'', mompelde hij terwijl hij zijn bestek in het lege bord neer legde. Dat was zijn tweede geweest en dat was wel genoeg. ''I was one of the first to test it, so I suppose my story is pretty easy. It is not like I am one of those geeks, but I like to be first. Better.'', gaf hij maar toe. ''My whole life is about competition, being the best, carrying the familyname higher than my parents already do. The reason I could test it is is the same as yours but a bit deeper: my dad works directly for the people that created this game.'' legde hij kort en krachtig uit. ''I suppose he is regretting his choice of work at the moment.'', wist hij toch met een flauwe glimlach uit te brengen. ''But still.. This world seems better that the real one, it is sad that we have to die for it.'', mompelde hij voor hij zijn mond hield. De sfeer werd er op deze manier immers niet beter van.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Een karaf wijn is goedkoop. Een krat bier is een stukje duurder. Een fles champagne was het duurst. Een voor een had ik ervoor gespaard en ze gekocht. Het is absoluut niet zo dat ik alcoholist ben, maar het idee dat ik misschien een feestje kon organiseren om iedereen wat af te leiden, was zo aantrekkelijk geweest dat ik het geld ervoor over had gehad. Het was toch niet alsof ik veel betere dingen kon kopen. De prulletjes in mijn woning kostte me amper wat, vaak omdat ik degene was die de winkel had gevonden kon ik het voor de laagste prijs kopen, om de simpele reden dat er nog geen vraag en aanbod tot stand was gekomen. Inmiddels heb ik meer dan genoeg coins om voor altijd in deze game op mijn luie kont te zitten. Genoeg geld om een luizen leven te leiden, helemaal nu ik al het geld heb gekregen van floor 64. Glimlachend kijk ik weer op naar hem. 'Beerpong is the best thing about college.' zeg ik en probeer niet al te ver meegesleept te worden in mijn herinneringen. 'Just that, you know? The simple things. Attending a lecture, having a party, playing some beerpong. I miss... Well, I guess I miss living. In here its all about defeating bosses, gaining EXP and coins. I hate it. There must be more, right?' zeg ik en schenk nog een glas van de wijn in en schenk ook zijn glas bij. Lachend nip ik van de niet smakende wijn. 'I don't think fishing is the answer, but perhaps Ill try it once.' zeg ik glimlachend en neem de laatste hap zodat mijn bord ook leeg is.
Mijn glimlach slaat om in een lome en kleine grijns en ik nip nogmaals van de wijn. 'Like I said, I have to think about it. I do like my privacy and with youon my couch...' zeg ik en klak met mijn tong, waarna ik nogmaals mijn wenkbrauwen bedenkelijk optrek. 'I'll let you know. I guess for now you'll have to accept my friendrequest, so you'll know when I decide.' zeg ik en voel de grijns groeien en laat hem mijn tanden zien. Op mijn eigen manier stang ik terug, niet van plan hem zo snel te laten winnen. Het lome kat en muis spel is daar veel te leuk voor, ik speel het veel te graag.
Zijn korte reactie op mijn verhaal, is genoeg. Meer wil ik niet horen. Medelijden hoef ik niet, medeleven zit ik ook niet op te wachten. Het is zoals het is. Als ik er iets aan kon doen, dan deed ik dat wel. Dat doe ik ook, dat is een van de redenen dat ik heb geholpen met het opzetten van de guild. Dat is een van de redenen waarom ik me zo vurig en fel voorneem om het guild naar een heel nieuw level te tillen. Met vastberadenheid kom ik een heel eind. Daarbij zal ik zijn aanbod accepteren, maar niet direct. Misschien later vanavond, misschien morgen. Als ik het morgen doe, heb ik nog een lolletje te beleven aan zijn zoektocht naar een inn. Dat zorgt er wellicht voor dat hij extra dankbaar is als ik zijn aanbod aanneem, of voor extra onderhandelingsruimte. Misschien krijg ik hem wel zo ver dat ik hem zijn kook-skills laat ontwikkelen, zodat hij eens voor mij kan koken en ik achterover kan zitten. Als hij begint te vertellen, trek ik mijn aandacht terug en luister stilletjes.
'Eager beaver.' zeg ik, semi onder de indruk van zijn verhaal. Het lijkt me vreselijk om altijd te moeten strijden, het komt me hier de strot al uit, laat staan in het echte leven ook. 'So you got stuck because of your desire to be the first at everything? You must be fun to play a bit of mario kart with.' merk ik droogjes op en nip nogmaals aan de wijn. Het was een grapje om een verdrietig verhaal wat luchtiger te maken. Iets wat mislukt door zijn laatste opmerking. Kreunend leg ik mijn hoofd in mijn nek, waarna ik hem aankijk. 'You are definitely killing the vibe here.' zeg ik en glimlach scheef naar hem. Een korte stilte valt en ik kijk in het drinken. 'Do you really think this world is better? Without everything and everyone you love? With the knowledge of your body basically decomposing somewhere, with your parents there to watch?' vraag ik zo zacht dat het haast een fluistering is. Nu kan ik niet meer opkijken van mijn drankje, omdat ik bang ben voor de crushing look van zijn groene ogen.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Het was verstandig om niet op het schoolgebeuren in te gaan, omdat hij zich sowieso ging verspreken. Al vond hij het vermakelijk hoe ze haar vastberadenheid volhield, het triggerde hem ergens. Zorgde ervoor dat zijn handen begonnen te jeuken eigenlijk. Maar hij bleef stil op zijn stoel zitten en keek Lara enkel vermaakt aan door hetgeen wat ze hem te zeggen had. ''You're a hard one to deal with.'', merkte hij na een stilte op zodat hij had kunnen nadenken. De enige reden waarom hij niet had willen accepteren, was puur wegens zijn EXP balkje. Aan zijn naam was weinig te vinden, dat was nog steeds 'Mika'. ''Fine.'', antwoordde hij dan ook. ''But I still don't want to be friends with anyone else. Just promise me that.'', merkte hij op terwijl hij zijn schermpje tevoorschijn liet komen. Hij drukte op wat dingetjes, vooral hij op de groene 'OK' drukte om haar verzoek te accepteren. Daarmee popte er wat meer informatie tevoorschijn voor beide, extra EXP balkjes en de levens. Die van hem waren vol, die van haar ook dankzij de twee die ze erbij had gekregen toen ze de boss hadden verslagen. Het schermpje verdween weer en Mika keek weer op naar Lara. ''Are you happy now?'', luidde zijn vraag dan ook. ''Because you are now stuck with me on your couch, this was your request. I accepted.'', liet hij haar weten voor ze weer iets anders verzon om eronderuit te komen. 
Een mondhoek schoot omhoog, maar wat ze zei was waarheid. ''I do what my parents tought me to do, to be the best and be the son they want me to be. Is that so wrong?'', vroeg hij zich af. ''However I would love to get one of those milkshakes instead of herbtea and dry cookies in the garden.'', glimlachte hij flauwtjes. Betreft dat had hij nooit echt geleefd, de simpele dingen die je normaal deed ontbraken gewoonweg bij hem. Hij kon er niets aan doen, hij had er niet voor gekozen om geboren te worden in elk geval. ''For me it is.'', bevestigde hij haar daarom ook. ''Or it was.'', glimlachte hij flauwtjes. Uiteindelijk kon hij daar niets meer van maken dan dat. Hij moest constand bewijzen dat hij de zoon was van zijn vader, van zijn moeder zelfs. Er hingen verwachtingen aan hem welke hij niet eens kon voldoen als het erop aan kwam, maar wie maakte het uit dat hij ook een mening had? Een eigen wil? Uiteindelijk werd het toch maar van hem verwacht zonder te vragen wat hij nou eigenlijk wou in zijn leven. Een leven wat niet eens als de zijne voelde. 
Even bleef het stil, maar zonder een verder woord was hij overeind gekomen om het service en bestek bij elkaar te pakken zodat hij het naar de gootsteen kon brengen. ''Maybe you should grab one of those bottle's you where talking about, it seems we both can use some alcohol. Even if that means that it is just a brain-thing. Drunk is drunk. Let's do that so we both have a good night.'', stelde hij voor. Natuurlijk wou hij zich niet helemaal bezuipen, maar dat kon ze zelf ook wel bedenken.