ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Lachend kijk ik naar hem op als hij opmerkt dat ik lastig ben om mee om te dealen. 'I'm not sure if I should be offended or just take it as a compliment.' zeg ik glimlachend en schud daarbij zacht mijn hoofd. 'Forget that, I'm going to take it as a compliment either way.' zeg ik dan. Het is makkelijk om los te komen bij hem, hij voelt vertrouwt. Hij doet me denken aan iemand, maar ik weiger om nog eens terug te denken aan mijn leven buiten de game. Het is te pijnlijk, als een wond die nooit helemaal dicht zal gaan. Sommige momenten strooien extra zout in die wond, andere momenten lijkt er een korstje over de wond te zijn gegroeid. Maar echt verdwijnen of zelfs dichtgaan, zal hij nooit. Elke beweging die ik maak, zorgt er op een of andere manier weer voor dat die wond weer even rauw aanvoelt, hoewel ik steeds beter om kan gaan met de pijn ervan. 
Geamuseerd kijk ik toe hoe hij zijn menu opent en mijn verzoek accepteert. Zonder te kijken naar zijn stats, hoewel ik meer dan nieuwsgierig ben, druk ik de bevestiging weg. Het laatste wat ik wil is dat hij denkt dat ik het heb voorgesteld om eens in zijn stats te snuffelen. Er komt een nieuwe melding in zijn menu binnen: 'Congratulations on your first friend!' staat er en ik schiet in de lach. 'I completly forgot about that.' zeg ik grinnikend en zeg mijn glas neer, omdat ik me meer een madame voel met het glas in mijn hand dan een enigszins onschuldig meisje. 'You have no idea how happy.' zeg ik honend maar met een glimlach. Het voelt als een stap in de juiste richting, maar als hij zegt dat ik hem nu op mijn bank heb, schiet ik wat overeind. 'Oh, no. That was not the deal. I said I would think about it and let you know, therefore it would be better if you would accept my request, so I can contact you when I make up my mind.' zeg ik, met een snelle en scherpe tong. Zo gemakkelijk laat ik me niet out-smarten. Ik ben nog lang niet met hem uitgespeeld.
Hij begint te spreken over zijn ouders, hoe hij doet wat er van hem verwacht wordt. Voor mij is het altijd hetzelfde geweest, tot ik losser begon te worden in college. 'Are you a man or a mouse? You're young, defile what your parents want you to do. Especially in here, what better way to get loose a bit?' vraag ik uitdagend. Het is maar goed dat hij me niet kent uit het echte leven. Mijn gehele jeugd in mijn dorp heb ik gedaan wat mijn ouders van me vroegen. Als mijn oude buurjongen me nu zou zien, zou hij me uitlachen. Als mijn nieuwe buurjongen, die uit mijn dorms, me zou zien, zou hij me toegrijnzen. Binnen een vrij korte tijd ben ik veranderd, maar ik voel me beter. Ik voel me vrijer. Hoewel het enige is wat ik niet weet, is hoe ik me binnen deze game moet gedragen. Omdat ik niet weet wat ik moet volgen en waar ik me tegen moet verzetten. Toch voelt het alsof ik mijn eigen weg ga en dat voelt heel goed.
Een kort moment staar ik hem aan, onderzoekend, mijn hoofd een beetje schuin gehouden. 'Maybe I should.' zeg ik dan en volg hem met mijn ogen als hij de borden en het bestek bij elkaar pakt en naar de keuken brengt. 'That certainly sounds nice, but so does kicking you out and making you beg for a place on my couch.' zeg ik en tik met mijn vinger tegen mijn lip, alsof ik erover nadenk.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika sloeg zijn armen over elkaar toen Lara haar pleziertje leek te hebben. ''I said that I didn't have any friends. Why is it such suprise?'' Hij kon er niet om lachen, maar schamen deed hij ook niet. Uiteindelijk was het beter om afstandelijk te blijven, al leek die regel met haar teniet gedaan te worden. Al verscheen er toch een glimlach bij de reactie die hij juist uitlokte. Een brede glimlach zelfs. Maar hij zei verder niets want het was niet zo dat hij zich daadwerkelijk op wou dringen, als ze hem echt niet op haar bank wou hebben, dan zou hij zometeen een inn opzoeken en anders voldeed een boom ook wel. Hij kon overal wel slapen eigenlijk. Of dat nu onder een dak was of niet, voor nu leek het meer richting de zomer te gaan in deze game dan naar de winter en dat was maar goed ook. Anders had hij het zichzelf wel kwalijk genomen geen huis gekocht te hebben. 
Een wenkbrauw ging kort omhoog. ''I guess you're right.'', was zijn reactie. ''But even then, habbits are not easy to let go off.'', verzuchtte hij met een hand door zijn haren en vervolgens langs zijn nek. En hoewel hij wist dat het slechts zijn brein was, wederom, die ervoor zorgde dat er een gevoel aan gekoppeld werd: het voelde goed om dat te doen. Alsof hij iets kon ontspannen daarna. ''Besides... I don't think 'to get loose a bit' is a smart thing to do here. I know some people are acting like they can build a life here, going to the market every day, living together, go fishing and having no weapons because they value their life: but I can't. I want out of this game as much as you want, as lots of others want. Hanging around like it is a party, doesn't get me there.'' liet hij weten. Dat was zijn gedachte gang. Hij was altijd op pad om iets uit te zoeken, zich met een boss-fight te bemoeien of iets anders wat kon helpen bij het clearen van de floors. 
Omdat Lara heel duidelijk was geweest dat ze erover na zou denken, hoewel het vermakelijk was geweest om haar reactie te zien, schudde hij zijn hoofd dan ook even. ''I should go anyway.'' glimlachte hij terwijl hij zijn zwaard op had gezocht en deze weer op zijn rug hing. Zijn cape ging ook weer rond zijn schouders en kort keek hij even bedenkelijk. ''In two days another guild is going to try to clear the 65th floor. Maybe you should be there to with yours.'' Twee dagen waren te kort om haar te voorzien van informatie, maar als ze zo erop stonde om zich een weg omhoog te werken, dan konden ze beter hun krachten bundelen. De guild waar hij van sprak was vriendelijk en kon de hulp goed gebruiken, anders had hij het niet voorgesteld. Een onderlinge guild-war tijdens een boss-fight was het laatste wat je wou. Dat zou pas levens kosten. 
''Just work on your left side for a bit, is should improve you.'' glimlachte hij nog voor hij de deur open trok en zijn cap weer over zijn hoofd trok, voor hij de deur uit stapte. Of ze hem echt liet gaan of niet, zag hij dan wel weer. Voor nu sloeg hij rechts af en zou hij een stukje lopen voor hij ging bedenken wat hij de komende twee dagen zou doen. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
De reactie die Mika me geeft als ik lach om zijn eerste vriend, is aandoenlijk. Met zijn armen over elkaar kijkt hij toe hoe ik grinnik. Hij is een ingewikkelde vent, ik kan hem lastig doorgronden. Maar, ik merk wel dat ik het doorgronden van hem steeds wat leuker ga vinden. Helemaal met zijn voorstel om een fles wijn soldaat te maken. Het voorstel voelt als iets wat in het normale leven ook zou kunnen gebeuren. Twee mensen, vrienden wellicht, die samen besluiten te drinken. Het zou een geweldige methode zijn om elkaar beter te leren kennen, zonder de grenzen van schaamte en degelijkheid. Zonder alle formaliteiten. 'Its mostly your sour respons that makes it funny.' leg ik uit met een vriendelijke en verontschuldigende glimlach. Het laatste wat ik wil is hem kwaad maken of het gevoel geven dat hij hier toch niet welkom is. Dit is de eerste keer dat ik iemand mee heb genomen naar mijn appartement, naar mijn eigen ruimte. Het zou jammer zijn als het direct zou eindigen in iets negatiefs. Daarvoor vind ik zijn gezelschap te leuk.
Opnieuw klak ik met tong en knik langzaam. Mensen zijn gewoonte dieren, het is lastig om bepaalde dingen zomaar ineens af te leren. 'There is of course a difference between always wanting to be best and to be the extreme opposite. Maybe just try to find your own balance. You can't really change who you are, fundamentally, but letting go a bit isn't a bad thing either. Find your own path and if you can't, make it yourself.' zeg ik, niet precies wetend waar al die wijsheid ineens vandaan komt. Stilletjes luister ik naar zijn woorden. Hij heeft gelijk. Alles los laten en maar gewoon doen waar je zin in hebt, zoals een leven opbouwen hier, is ook niet de juiste koers. Natuurlijk is dat niet wat ik hem probeer te verkopen, maar dat ziet hij zelf waarschijnlijk ook in. Wat hij nu benoemt is een heel ander uiterste, eentje die ik zelf ook vrees. Als te veel spelers het vechten opgeven, zal het werkelijk nooit lukken. Gespeeld teleurgesteld leg ik een hand tegen mijn hals. 'And you just suggested to drink wine and have a party.' glimlach ik en probeer mijn echte teleurgesteldheid te verbergen.  
Het lijkt alsof er plots een knop omgaat bij hem, waardoor hij opstaat en zijn zwaard op zijn rug gespt. Beduusd kijk ik toe hoe hij binnen een paar tellen klaar is om te gaan en dat ook daadwerkelijk doet. Het advies wat hij geeft, zorgt ervoor dat ik ook opsta en al luisterend stap ik de keuken in om het overgebleven eten in een bakje te stoppen en het via het menu naar zijn inventaris te sturen. Dan pas realiseer ik me dat hij zijn exit aan het maken is. 'Wait, not so fast!' roep ik uit en pak zijn pols vast, voor hij de gang op kan lopen. 'Wait.' benadruk ik nog eens, waarna ik een lade open trek en een kleine steen eruit pak. De steen is niet groter dan een waxine lichtje en ongeveer een centimeter dik, als een munt. In de steen zijn de diamante stofdeeltjes gevangen die altijd ronddwarrelen nadat iemand heen is gegaan. In de steen is het een stuk minder treurig, omdat het simpelweg prachtig is. Met de munt in mijn hand, loop ik terug. Bij hem aangekomen, leg ik de munt in zijn hand en vouw zijn vingers er omheen, zodat hij niet direct ziet wat het is, daar mag hij later naar kijken. Ik laat een stilte vallen waarin ik hem aankijk. 'Something to remember me by. A promise that you'll hear from me, that we'll see each other again.' glimlach ik naar hem, waarna ik een stap naar achter zet en de deur vastpak. 'Good luck finding an inn.'  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika had bijna de deur dicht kunnen laten vallen tot hij een smalle hand rond zijn pols voelde en hij niet verder kon. Fronsend keek hij haar aan vanonder zijn hood, meer omdat ze duidelijk was geweest dat ze hem niet op haar bank wou hebben. Hij snapte het niet zo goed en vond het enorm moeilijk om haar te peilen op dat soort momenten, daar waar hij tot nu toe toch redelijk op haar in had kunnen spelen. Hij wou zijn mond openen om te zeggen dat het goed was, dat hij het begreep en haar wou bedanken voor het eten. Maar hij kreeg de kans niet omdat ze haar zinnen ergens anders op gezet leek te hebben. Vragend had hij haar dan ook aangekeken toen ze zijn hand dichtvouwde maar hij kon voelen dat er iets in gestopt was. Net toen hij wou vragen wat ze deed, kreeg hij al een antwoord en glimlachte hij flauwtjes. ''I can't stay away from a good fight, so I'm sure of it.'' knikte hij. Hij liet maar even achterwegen dat hij haar min of meer volgde. Een flauwe glimlach verscheen nog even kort. ''I'll find one, they always want money.'', verzekerde hij haar dat het wel goed kwam voor hij echt zijn exit maakte. 

De volgende dag had hij nog niet naar het ding gekeken wat Lara hem gegeven had. Het was dan ook pas dat hij zijn plek had ingenomen op een laaghangende tak van een oude boom ergens midden op een pleintje van floor 37, dat hij eraan dacht en het ding uit zijn zak vistte. Fronsend keek hij er even naar vooral hij het rond liet rollen tussen zijn vingers. Het leek niet veel bijzonders, maar het kon zomaar enorm veel betekennis hebben voor haar? Bedenkelijk hield hij zijn hand iets op, zodat hij het ding tegen de zon in kon houden en het er best spectaculair uit zag. Het deed hem denken aan een discobal op deze manier, maar hij wist wat het was wat de schittering veroorzaakte. Ergens triest naar zijn mening, maar toch een mooie betekenis. Of gedachte. Hij zou het wel terug geven aan haar wanneer hij haar weer zag. Dat deed hem beseffen hoelaat het was en welke dag het was, waarop hij het ding weer veilig wegstopte en hij van zijn plek op sprong. Weliswaar dat hij toch nog iets kon betekenen, weliswaar niet veel omdat het kort tijd was. Maar in principe had hij het haar beloofd en het was het minste wat hij kon doen na de warme maaltijd en het feit dat ze de restjes naar hem toegestuurd had. Een simpele functie van de teleport bracht hem terug naar floor 41, vooral hij zichzelf in de mensenmassa wurmde die gaande was door de markt die op was gezet. Normalitair kwam hij niet op deze floor, tot gisteren dan, al was hij er wel eerder geweest omdat ook hier het één en ander gaande was geweest om het te clearen. Tot floor 50 was het allemaal vrij makkelijk geweest met de bosses, maar vanaf daar was het enorm serieus geweest en was het aantal van doden ook aardig opgelopen. 
Mika had een moment genomen om naar het guild-gebouw op te kijken, voor hij zichzelf een weg had gevonden om naar binnen te komen. Stilletjes weliswaar en ongezien. Hij wou zien waar ze zich mee bezig hielden en of Lara zijn advies serieus nam. Hij hurkte dan ook neer op een afdakje waar hij nog even in de schaduw kon verblijven, waarop een kleine grijns zichtbaar werd op zijn gezicht. Het feit dat ze haar guild-leden rond stond te commanderen en in lijn probeerde te krijgen, was een aandoenlijk gezicht maar ondertussen wist hij ook dat er niet met haar te sollen viel. Hoewel hij wist dat Lara een goede vechter was, viel het hem tegen wat de leden konden en hoe ze met elkaar om gingen in de training. Zijn groene ogen schoten dan ook van de ene combinatie naar de andere, zodat hij de crusiale dingen kon oppikken. Zodat hij er weliswaar iets mee kon doen. Al moest hij zijn lag inhouden bij de ene na de andere die onderuit ging, maar dat als tegenprestatie dan vervolgens de ander onderuit ging. Het leek meer op een slechte cheerleader-practice dan werkelijk een training. Al moest hij toegeven dat het niet aan Lara lag. Het lag aan het kunnen, waarschijnlijk omdat ze in het echte leven zich niet bezig hielden met een vechtsport of wapensport op zich. Zelfs voetbal kon je helpen in dit spel, omdat je snelheid in je voordeel kon zijn. 
Op het moment dat hij het echt niet meer aan kon zien was hij overeind gekomen en had hij een afstap genomen, om vervolgens op zijn voeten te landen. ''Do you all want to die tomorrow when we confront the boss of floor 65 or do you want to win? Because at this rate everyone is gonna die except for her and two others. And that's not because of her poor teachings. Nobody is listening or reading his teammate.'' bulderde hij dan ook meteen omdat hij zwaar geïrriteerd was op dit moment. ''The boss of floor 65 is an Metallic Armored Warrior with two long swords like mine, hiding in an Old Castle Labyrinth. So there will be lots of NCP's protecting him in that labyrinth. You will be tired, so you need to focus to save your energy for the last fight.'' verklaarde hij maar verder nu hij iedereen hun aandacht had. Dit was immers de informatie die hij Lara beloofd had, maar helaas was dit ook het enige wat hij wist. De moves waren veranderd, dus ze moesten overal op voorbereid zijn. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
De hele godvergeten dag was ik bezig geweest met de teams herindelen. Vroeg ik de ochtend had ik mijn weg al naar het guildgebouw gemaakt en uitleg gedaan aan de andere stichters van het guild. Hoewel ik in hun ogen afrekening zag omdat ik de beta-speler toe had gelaten in mijn appartement, zag ik ook redelijkheid. Sinds acht uur 's ochtends waren we bezig geweest met het herindelen en nu was het guild opgedeeld in drie groepen. Alle drie de groepen hadden evenveel ervaren vechters, als matige vechters als beginnende vechters. Op die manier konden we in alle drie de groepen de kwaliteit zo hoog mogelijk krijgen en hoopten we dat de guildleden elkaar omhoog zouden helpen. Her en der lukte het wel, maar de spelers vonden het allemaal maar lastig. 'If you'd stop complaining about new ways for once and just got to work, it wouldn't be this hard!' roep ik gefrustreerd uit, wat een korte stilte oplevert. In die stilte voel ik alle ogen op me gericht en ik kijk boos terug naar elk paar ogen. Dat lijkt ze genoeg aan te moedigen om tenminste een goede vechtpartner te zoeken. Met een zucht ontspan ik me wat en knak mijn nek en knokkens, waarna ik rond begin te lopen en mensen probeer te helpen om hun houding te verbeteren. Helaas ben ik de enige die deze groep aanstuurt en is er niet echt iemand waarmee ik een goede oefen vechtronde kan laten zien, om zo door te dringen tot de guildleden.
Dat is zo, tot het moment dat ik een paar prikkende ogen voel. Nonchalant maar onderzoekend kijk ik rond, niet in staat te achterhalen waar de prikkende ogen vandaan komen. Tot hij zich uit de schaduwen laat vallen en minstens zo geirriteerd begint te schreeuwen als ik net deed. Met een afgemeten maar glimlachje kijk ik naar hem. Het is goed om hem te zien, om te merken dat mijn woorden niet helemaal langs hem heen zijn gegaan. Stilletjes luister ik naar hem, waarbij ik mijn guild goed in de gaten houd. Ze lijken onder de indruk, maar ik zie enkele geirriteerde gezichten. Een beta-speler. Hij maakt zijn eigen identiteit bekend. Hij zal hiervoor de geschiedenis in gaan, de eerste beta-speler die zo openbaar kennis deelt en op die manier helpt met het beperken van onbekende factoren. 'You made it just in time.' roep ik als hij is uitgespeeld. Als één groep draait mijn guild zich om en kijkt me met open mond aan. Met mijn handen op mijn rug begin ik naar hem toe te lopen. Het voelt haast belachelijk, maar een gevoel van trots overspoelt me als mijn guild telkens een stapje opzij doet, zodat ze een pad voor me vrijmaken naar hem toe. 'Why don't we show them how a real battle looks like?' vraag ik als ik voor hem sta, glimlachend. 'Not a real duel,' begin ik en kijk naar hem op. Nu pas realiseer ik me hoeveel groter zijn avatar is dan dat van mij. Toch voel ik me niet geintimideerd. Het is onmogelijk om in het guildterrein elkaars HP te laten droppen, tenzij je er een officieel duel van maakt. 'Just a bit of a practice, so it becomes more clear how to fight.' vervolg ik, waarna ik mijn blik van hem lostrek en rondkijk. 'Because it seems some of them have no idea how to.' zeg ik luid, waardoor ik sommigen in elkaar zie krimpen. Vandaag hangt mijn schede rond mijn heupen en niet op mijn rug en ik breng mijn hand naar het heft van mijn katana. Zonder de woorden hardop te zeggen, kijk ik hem aan met de vraag, die iets plagends, uitdagends en provocerends heeft. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Als Mika zijn woorden nog meer kracht kon geven, had hij er nog vuur bij gespuwd ook. Hij vond het verschrikkelijk om te zien dat niemand naar Lara leek te luisteren en maar wat aanpapten alsof ze maar wat simpel aan het sparren waren. Gevalletje handje-druk. Zijn ogen schoten dan ook naar Lara toe toen ze opmerkte dat hij net op tijd was. ''Didn't want to miss the puppet-show overe here.'' merkte hij slechts op met een opgetrokken mondhoek. Meer omdat hij het niet helemaal meende, maar haar even goed probeerde te stangen zoals hij gister ook al gedaan had. ''And I promised to share the information that I know.'' liet hij maar vallen. Duidelijk genoeg om voor iedereen te horen, zodat ze wisten dat dit afgesproken was en dat dit niet één of andere actie was van een beta-speler om zijn eigen hachje te redden door in een goed daglicht te gaan staan. ''But for now you're still the only one worth saving.'', verzuchtte hij. Om dan ook maar meteen aan te duiden dat het echt een triest, ontzettend triest gezicht was. Hoewel de priemende ogen en enkele open gevallen monden hem op zijn zenuwen leek te werken, probeerde hij zijn rug recht te houden en zijn aandacht op Lara gericht. Dat was het beste, voor hij nog verder ging uitvallen en hij niets meer positiefs kon zeggen behalve iedereen neer te halen. Nu had Mika sowieso een short temper, maar dit was zeker een trigger die het aanwakkerde. 
Zijn groene ogen volgde haar tot ze voor zijn neus stond en hij iets op haar neer moest kijken vanonder de schaduw van zijn hood. Kort ging zijn wenkbrauw omhoog, voor hij door had wat ze bedoelde. Zijn mondhoeken gingen lichtelijk omhoog vooral deze vertrokken in een brede grijns. Dat idee stond hem wel aan. Haar durven en kunnen stond hem aan. Had het altijd al gedaan, maar dat was wederom iets wat zij niet hoefde te weten. Ongemakkelijker kon een childhood crush niet worden als ze dat allemaal wist, dan was zijn kans meteen verkeken. Voor nu was het beter om gewoon te doen alsof zijn neus bloedde en zichzelf te vermaken met die gedachtens. Zonder een woord had hij zijn hand naar zijn rug gebracht en zijn zwaard van zijn rug geplukt. De heft was nog steeds even groot als de lengte van zijn onderarm, iets groter zelfs en daarmee zou het zwaard alleen al voor een andere speler niet te tillen zijn. Net zo goed als dat hij niet met Lara's katana om zou kunnen gaan en dat dus zijn dood zou worden. Haar uitdaging was eentje die hij graag aannam, maar dan wel zonder woorden en gewoonweg om een directe hit uit de delen. Eentje die mistte dan toch. Als ze elkaar raakten, zouden ze het wel voelen maar het zou hun HP-balkje niet aantasten. Dat was het fijne aan guilds gokte hij zo, op deze manier kon je trainen zonder serieus gewond te raken. Voor nu liet het enkel een lelijke plek in het grasveld achter terwijl hij opkeek in de richting waar Lara was verdwenen. De rest zou zelf wel slim genoeg zijn om hen uit de weg te gaan toch?

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Zacht fluit ik als hij zijn zwaard van zijn rug pakt en ik kijk grijnzend naar hem op. Onschuldig glimlach ik en knipper met mijn ogen. 'It seems as if someone has to make up for its size, by getting the biggest sword out there.' zeg ik, met een nog even onschuldig gezicht, waarna ik dat masker van me af laat vallen en mijn katana trek. Het wapen lijkt te pulseren, alsof het wakker wordt na het gevecht van gister en haast vrolijk is om te merken dat er een nieuw gevecht aankomt. Vanaf het moment dat ik mijn katana getrokken heb, weten alle guildleden wat ze te doen staat; rennen. Binnen een paar seconden hebben we de hele oefen ruimte voor onze beschikking en staan alle leden van mijn groep met open mond ons aan te gapen. Grijnzend kijk ik naar hem en zie hoe hij zijn spieren aanspant om uit te halen. Lachend spring ik weg, voor hij me kan raken. Mijn katana ligt over mijn schouder en ik kijk hem met een schuingehouden hoofd aan, vanaf de andere kant van de ruimte.
Omdat mijn avatar klein is, net zoals ik, heb ik vele voordelen. Daarbij ben ik blij dat ik begonnen ben aan field-hockey een paar maanden terug. Met mijn positie als spits ben ik snel, wat doorschemert in mijn avatar. Daarbij is mijn lengte, of het gebrek daaraan, een van de dingen die het gemakkelijk maakt om grote sprongen te maken. 'It seems bigger isn't always better.' zeg ik om hem meer opgefokt te krijgen. Hoe bozer, hoe minder hij na zal denken en hoe groter mijn kans op winnen is. Die kans schat ik overigens niet heel groot in. Hij is sterker en snapt het spel beter, wat hem ook slimmer maakt. Het is niet iets wat ik graag toegeef, maar het is de waarheid en dat besef ik me erg goed.
Met een paar meter tussen ons in, staar ik hem aan. Een stilte valt, eentje waarin je een speld kan horen vallen. Het is alsof iedereen zijn adem inhoudt, om te zien wie van ons als eerste de aanval ingaat. Mijn hersenen lijken op volle snelheid te werken. Als ik aanval, ziet hij me aankomen en kan hij me met gemak afweren, als hij eerst aanvalt dan heb ik kans dat zijn snelheid te groot is om hem te ontwijken. Net wanneer ik de knoop heb doorgehakt en ik mezelf hard afzet tegen de grond, zie ik dat Mika precies hetzelfde heeft gedaan. Een glimlach schiet over mijn gezicht en met een kreet hef ik mijn katana op, net zoals hij zijn zwaard optilt. Een harde knal is het gevolg, waarbij veel energie vrijkomt en ik achterover geblazen wordt, maar mezelf net op tijd weet te draaien in de lucht, zodat ik op mijn voeten terecht kom en al hurkend nog wat naar achter schuif. Mijn haar is losgekomen uit de staart en ik hijg zacht, waarbij ik met glinsterende ogen naar hem opkijk. Direct kom ik overeind en ren op hem af, hem geen tijd gunnend om deze kleine ontploffing een plekje te geven. Zijn advies galmt door mijn hoofd. Werk aan je linkerkant. Dat was de kant die gewond was, maar inmiddels zo goed als genezen door de slaap en de potion die ik genomen heb. Het verrast hem dat ik met mijn linkerkant aanval. Een paar keer slaan onze zwaarden tegen elkaar. De enige geluiden die door de ruimte klinken, is mijn zachte gehijg en het gezang van mijn katana tegen zijn zwaard. Uiteindelijk besluit ik een vuil trucje uit te halen en hak met mijn katana tegen zijn kuit, net wanneer ik zijn zwaard over mijn hoofd laat suizen. Wat ik echter niet aan zie komen, is zijn hand die zich rond mijn bovenarm sluit. Als hij ten val komt door mijn zwaard tegen zijn kuit, brengt hij me mee. Voor ik het doorheb, lig ik bovenop hem. Nog steeds hijg ik zacht en zet mijn hand naast zijn hoofd om mezelf iets op te heffen en hem aan te kunnen kijken. Mijn zwarte haar valt langs mijn schouder naar beneden en verbergt zijn gezicht voor de guildleden. 'I guess this means a tie.' fluister ik en voel mijn mondhoeken omhoog komen. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika haalde kort zijn schouders op. ''Small or big, light or heavy, dual or single, everything has it's own purpose. You're sword is made for you, mine is for me.'', verklaarde hij snel en makkelijk. Ze zou wel snappen wat hij bedoelde. Zij had haar voordelen, hij de zijne. Alle dingen hadden een zwakke punt, net zo goed als dat een pijl en boog nadelen zou hebben daar waar je van een grotere afstand je target kon raken. Fataal zelfs als je een beetje kon richten. Hij had dit zwaard al sinds hij dit game speelde en hoewel het klein was gestart, was zijn grootte en energie gestegen zodra zijn level ook elke keer steeg. Hij had het een paar keer om laten smeden in iets anders afhankelijk van de items die hij verzameld had. Daarom had hij enkel interesse gehad in het edelmetaal van de vorige boss, want hij had het kunnen verwerken in zijn zwaard deze avond waardoor het harder was geworden. Hard en zwaar, dat was het voordeel van zijn zwaard. Hij moest dichtbij zijn om zijn target te raken en dat maakte dat het ook een gevalletje leven op dood was, omdat je meer risico's liep als je dichtbij moest komen. Daarbij kwam dat het hem in zijn voordeel werkte dat hij enkele vechtsporten beoefend had, daardoor kon hij zijn tegenstander makkelijker lezen maar had bezat zeker niet de snelheid van een voetballer of iets. Al had het spel wel voordelen gegeven in zijn snelheid en behendigheid, maar dat kwam vanuit het spel zelf en niet vanuit hem. Hij had eraan moeten wennen, het eigen moeten maken. Het was dus geen natuurlijk talent van zijn kant met zijn grootte. Hoewel vele het als een voordeel zag, was het vaker een last. 
De stilte die gevallen was, waarbij enkele vogels slechts te horen waren, werd pas onderbroken toen hun zwarden de klap deelden en tegen elkaar op knalden. Het verbaasde hem ergens dat er nog zoveel kracht achter Lara's katana zat, het zat barstens-vol energie en dat maakte dat hij beter ging begrijpen wat haar zwakke en vooral sterkere punten waren. Haar katana mocht niet veel lijken, het gebruik bewees anders. Het was een krachtig wapen en als ze de juiste edelmetalen gebruikte kon het veel meer worden dan het nu was. Maar dat kon hij haar altijd nog aanbieden, want nu moest hij eerst blijven staan terwijl zijn voeten een spoor achterlieten in het muffe zand en daarmee zijn zwaard ook aan lijntje had getrokken. Dat ding sleepte altijd over de grond, omdat het anders gewoonweg niet te doen was. De verrassing kwam  pas echt toen ze een tegenaanval zette en daadwerkelijk zijn advies opvolgde om meer met haar linkerzijde te werken, daardoor kon hij haar wat lastiger pijlen en kon ze hem onderuit halen. Iets wat met een beste smak ging, maar daar liet hij het niet bij zitten, door simpelweg haar arm beet te pakken waar ze haar zwaard mee beet had. Op die manier kwamen ze samen tot val en bleef het heel even stil voor hij langzaam een oog opende. 
Mika had even nodig om te acclimatiseren aan de situatie voor hij fronsend opkeek naar Lara, die schrijlings bovenop hem zat. Hoewel zijn hood nog op zijn hoofd zat, was zijn gezicht zichtbaar voor de dame wie bovenop hem zat en werd een grijns ook zichtbaar. ''For this time. Next time I will kick your ass.'', wierp hij haar tegen op eendezelfde fluistertoon. Zelf ook enigzins buiten adem. Hij had lange tijd niet een degelijk spar-gevecht gehad en dat fristte zijn geheugen wel even op zodat hij zichzelf kon revieuwen. Hoewel dit een moment was dat je eigenlijk moest lachen omdat het fun was geweest, gebeurde dat bij Mika niet. Hij had zichzelf een moment gegunt om haar fijne gezicht te bekijken en diens contouren te volgen met zijn groene ogen. Hoewel hij haar gister ook in zijn armen had gehad toen hij haar opgevangen had, was dit anders. Hij had haar toen niet goed bekeken, slechts behoed van een zekere dood. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Glimlachend kijk ik hem aan. 'You know thats not what I meant.' zeg ik, terugkomend op zijn verklaring over zijn grote zwaard. Het was een plagende opmerking geweest, eentje die hem wees op het feit dat mannen die grote dingen bezaten, zoals grote autos of grote huizen, dat vaak deden omdat ze iets goed moesten maken. Een compensatie. Of Mika was naief genoeg om deze opmerking niet zo op te vatten, of hij had er bewust voor gekozen om een antwoord te geven dat me niet verder zou uitdagen. Het blijft hoe dan ook leuk om hem uit te dagen. Mijn grote mond is iets wat ik vaak zoveel mogelijk voor mezelf probeer te houden, maar na de gedeelde avond gister, is het makkelijker om mezelf te zijn dan om mijn masker op te houden in zijn buurt. Helemaal nu ik bovenop hem lig door onze val, weet ik toch dat het geen zin heeft om mezelf in te houden. 
Ook hij hijgt zacht en ik voel zijn warme adem tegen mijn gezicht. De omgeving is nog steeds even stil, maar daar sta ik amper bij stil. Zijn groene ogen werken te afleidend en ik glimlach om zijn opmerking. Dan pas valt me op dat hij mijn gezicht bestudeert, terwijl ik hetzelfde doe. Van zijn donkere haar tot zijn scherpe kaaklijn. Het valt me op hoe zijn onderlip iets voller is dan zijn bovenlip, tot ik mezelf erop betrap dat ik zo naar zijn lippen kijk. Niet alleen zijn lippen, maar zijn hele gezicht. Snel herpak ik mezelf en glimlach opnieuw. 'You wish, I won't allow you near my ass in the first place.' grijns ik haar hem, waarbij ik mijn vrije hand omhoog breng om een pluk zwart haar uit mijn gezicht te vegen en achter mijn oor te stoppen. Daardoor zie ik de afwachtende gezichten van mijn guild, wat me terug trekt in de werkelijkheid. Nog een keer kijk ik hem aan, waarna ik mezelf overeind duw en mijn kleding gladstrijk. Hoewel hij een stuk groter is, steek ik mijn hand naar hem uit om hem overeind te helpen. Als hij overeind staat, pak ik mijn gevallen katana op en steek die terug in haar schede. Ze spint zacht als ik dat doe, als een tevreden kat, door het gevecht met Mika. 
Na een diepe hap adem te hebben genomen, richt ik me weer op en kijk het guild rond. Ze barsten in een gejuich uit en ik voel mijn mondhoeken omhoog trekken in een brede glimlach, waarbij ik Mika over mijn schouder kort aankijk. 'Okay, okay, calm down.' roep ik dan en maak een sussend gebaar met mijn handen, wat de spelers wat kalmeert. Ik zie dat het gevecht ze geinspireerd heeft, wat me goed doet. 'So, after this example, I think you all know what is expected. Continue your training, take it seriously and ever pair should come to me one by one to discuss training schedules.' zeg ik met luide stem, waarna iedereen zijn partner weer opzoekt en met hernieuwde energie de training voortzet. Het zorgt ervoor dat ik in een drukke ruimte alleen achterblijf met Mika. Langzaam draai ik me naar hem om en kijk hem met schuingehouden hoofd aan. 'Thanks for the fight.' glimlach ik, waarbij ik het gevoel van zijn warme adem tegen mijn gezicht weg probeer te drukken. 'And thanks for sharing the knowledge.' voeg ik eraan toe en knik dankbaar naar hem. Het was waardevolle informatie die we zeker konden gebruiken. Morgenochtend staat er een vergadering gepland met het andere guild, waarbij deze informatie onze strategie zal bepalen.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Het feit dat ze elkaar zo aan het bekijken waren, maakte het ergens een ongemakkelijke situatie, maar ook wel weer vertrouwd. Hij kon het niet goed omschrijven. Het was allemaal wat nieuw voor hem en het was lastig hemzelf een houding te geven. Maar bewegen deed hij niet, puur om het akward-level niet omhoog te gooien. Mika bleef op zijn rug liggen om die reden, met zijn armen nog in het gras en in zijn ene hand het heft van zijn zwaard geklemd. Het ding leek even tevreden te zijn als haar katana dat was. De energie was te voelen van beide dingen, dat kon niets anders dan goeds betekenen in een echt gevecht. Zoals die van morgen met de Boss. Een wenkbrauw ging echter omhoog bij de opmerking die ze maakte, daarop kon hij het niet laten om toch even te gniffelen. ''It is very close at the moment.'', wist hij haar toe te werpen. Ze zat bovenop hem, wat verwachtte ze dan? Hij kreeg meer van haar lichaam mee op dit moment, dan hij misschien gewild had. Al hoorde niemand hem klagen. Ze mocht van zijn part nog wel even blijven zitten zodat hij nog iets langer naar haar kon kijken, al bleef dat uit toen ze overeind kwam toen de Guild zich liet horen. Daarom pakte hij haar hand ook maar aan en kon hij wat makkelijker overeind komen. Mika stopte zijn zwaard weg op zijn rug en luisterde even naar wat Lara te zeggen had, terwijl hij zijn hood nog wat verder naar voren trok. Dat hij hielp, betekende niet dat hij vrienden wou maken met mensen hier. Het feit dat zij zich in zijn vriendenlijst bevond, maakte dat ze hem kon tracken en dat was iets wat hij eigenlijk had willen voorkomen. Maar hij gokte zo dat hij op deze manier haar ook beter in de gaten kon houden. Er kon zijn wanneer het nodig was. 
Pas toen Lara uitgesproken was en iedereen met volle moed er weer tegenaan leek te gaan, alsof dit de peptalk was geweest die ze nodig hadden gehad, had hij zijn blik even door de ruimte weten te sturen. Hoewel ze geen schade hadden kunnen doen bij elkaar, had de ruimte het wel moeten voorduren. Het gras was kapot, zand was opzij gestuifd en had gaten achter gelaten op dat stuk. Dat was iets wat je niet met een potion of verbandje kon verhelpen, dat had mankracht nodig. Hij zei echter niets, omdat hij niet vond dat het zijn verantwoording was, hoe egoïstisch dat misschien ook mocht klinken en daarom sprak hij het ook niet uit. Zijn blik schoot dan ook weer naar Lara en haar bedankje toe, waarop hij zijn hoofd even schudde. ''Your katana needed it, it gave it energy. It will make you stronger.'' besloot hij. Zijn zwaard had er ook van genoten, dat was één ding wat zeker was. En hoewel het gek was om erover te praten alsof de dingen leefden, was het niet minder waar in deze game. Hier koos je wapen je echt uit en was dat waar je de game mee door ging. Je kon niet even een ruil doen of besluiten het weg te gooien. Zo werkte het niet en dat was maar goed ook. 
''Mhh.'' mompelde hij. ''I promised I would...'' mompelde hij verder. ''Their will is strong, but I am afraid you will loose lives tomorrow anyway.'' verzuchtte hij. het was niet iets wat hij graag zei of dat hij zozeer wou doemdenken. Maar het was realistisch. Een korte blik naar de teams maakte dat hij ze kort observeerde voor hij zichzelf in het gras liet zakken en zijn hand op zijn knie plaatste, zodat hij wat naar voren kon leunen. ''You should put the young ones in the back and the more experienced once in the middle. You, I and the leader  of your guild should take the front.'' sprak hij zachtjes zodat alleen zij het kon horen. ''Just to make sure we did our best to get everyone home save and sound.'' verklaarde hij zijn woorden maar. Het feit dat hij een solo-player was, maakte hem nog niet harteloos.