ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Als we alleen waren geweest, had ik het kat en muis spel daar niet laten stoppen. Maar de priemende ogen van mijn guild werden me steeds duidelijker, net zoals zijn woorden. Het zorgde ervoor dat ik een lichte blos naar mijn wangen voelde stijgen, die pas verdween toen we beiden weer overeind stonden. Bewust keek ik eerst een paar tellen niet naar hem, zodat we beiden een moment hadden om onszelf te herpakken. Toch kan ik het niet laten om een korte blik op hem te werpen, vanuit mijn ooghoeken. Het gevecht was goed geweest, zelfs leuk. Daarbij waren de opmerkingen die over en weer waren gemaakt, genoeg geweest om iets anders toe te voegen aan het gevecht. Een soort spanning waarvan ik niet wist dat dat binnen deze game ook kon spelen. Daarbij is de manier waarop hij zich gedraagt, de manier waarop hij praat, eigenlijk alles aan hem, een soort uitdaging. Althans, een uitdaging voor mij. Om te zien hoe ver ik kan gaan, hoe diep ik kan graven zodat hij iets meer uit zijn schulp treed. Een aantrekking is wat ik voel naar hem. Niet eens per se om zijn uiterlijk, maar ook om de persoon die hij is. Het is belachelijk, dat houd ik mezelf voor, ik kan niet aangetrokken zijn tot een avatar. Wat als er achter hem een 60-jarige vent schuilgaat die op jonge meisjes geilt in de sportschool. 
Gelukkig heb ik mezelf snel weer in de hand en kan ik hem aankijken zonder al te veel problemen. Ergens is het jammer dat hij gisteravond niet gebleven is, om die fles wijn op te drinken. Het was zijn eigen voorstel geweest. Wie weet wat voor dingen ik nu over hem zou weten, als hij gebleven was. Geheimen en persoonlijke verhalen, die er alleen maar voor zouden zorgen dat mijn interesse in hem groter zou zijn dan het nu al is. Uiteraard wist ik gister al dat ik zijn aanbod zou accepteren, dat hij sooner rather than later op mijn bank zou slapen. Mijn interesse naar hem was te groot om zoiets zomaar voorbij te laten gaan. Die interesse was alleen maar gegroeid na dit gevecht, hoewel de interesse nu ook gefocust was op andere gebieden. Gebieden die ik voor nu negeerde en weg probeerde te stoppen, omdat ze werkelijk niets toe zouden voegen.
'I think I needed it too, after yesterday I felt pretty shitty. Knowing that I can challenge a beta-player and not lose tragically, is good for my ego.' glimlach ik hem toe, een beetje plagend. Het was inderdaad een goed gevecht geweest, ik voel de energie en adrenaline nog nagonzen in mijn lichaam. Het gevecht heeft me een boost gegeven, eentje die ik inderdaad hard nodig had gehad. Daarbij leek mijn katana ook te gonzen van de energie, alsof het zichzelf helemaal had opgeladen voor het gevecht van morgen. Met mijn hoofd gebaar ik naar hem, waardoor we door de enorme ruimte beginnen te lopen. Zo stil staan voelt alleen maar vreemd en momenteel voel ik me heel trots op de manier waarop mijn deel van het guild met elkaar aan het vechten is. De betere vechters helpen de minder goede vechters en samen lijken ze beter te worden, wat me haast laat gloeien van trots. Langzaam lopen we door de ruimte heen naar buiten, waar de zon schijnt, maar niet hetzelfde voelt als thuis. 'As long as we can reduce it as much as possible. I think everyone knows lives will be lost, we're all just trying to not be the ones that disappear tomorrow.' zeg ik tegen hem en zucht, waarna ik naar hem opkijk. Voor ik ook maar kan vragen of hij morgen meevecht, zakt hij neer in het gras en ga ik naast hem zitten. Zo buiten met de zon die op ons schijnt, voel ik me bijna normaal. Bijna. Verrast kijk ik naar hem op en kijk hem onderzoekend aan. 'So, you'll help tomorrow?' vraag ik voorzichtig en streel met mijn vingertopjes langs het gras. Het voelt zo echt, het is beangstigend. 'The leaders of the guild already asked me to join their forces in front tomorrow. I would like it if you would to be there too.' zeg ik vriendelijk en kijk met een kleine glimlach naar hem op. Kort vraag ik me af of ik hem nu moet vertellen of hij vanavond op de bank kan slapen, of dat dat nu wel heel plotseling is. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Howel zijn intresse groot is naar Lara, wist hij zijn blik te beperken evenals alle gedachten en weliswaar gevoelens die daarbij los kwamen. Gewoonweg omdat hij zich bedacht dat ze het ook niét kon waarderen. Het bleef een dingetje, uiteindelijk was hij ook een soort creepy stalker die elke keer op de juiste momenten opdook. Als het haar ging opvallen, wat moest ze dan wel niet denken? Al was hij nu alweer teveel in haar buurt geweest eigenlijk, meer dan hem lief was omdat het plan van orgine was om haar puur in de gaten te houden. Meer niet. Een flauwe glimlach sierde hem ondanks. ''I bet it is.'', antwoordde hij. ''You're not a bad player at all, Lara. Weren't it for the situation at this moment, you would have made a good beta-player.'' complimenteerde hij haar. Het was een uitspraak die hij als waarheid beschouwde dan toch. Als ze een beta-speler was geweest, dan hadden meer mensen waarschijnlijk hulp gehad. Ze leek niet terug te deinsen van een beetje uitdaging, een vuile blik of grote mond. Ze had zelf ook een scherpe tong en kon haarzelf prima redden binnen de game. Hoewel het nog steeds als een soort taak voelde om haar te behoeden van bepaalde dingen, wist hij zeker dat ze het in haar eentje ook wel afkon. Hij kon het enkel niet over zijn hart verkrijgen. Hij. Hij zuchtte even inwendig om die gedachte. 
''If everyone holds on to the plan and acts like they must in order to survive, I am sure more will come home safely.'' antwoordde hij. Het feit dat Lara verrast leek te zijn door zijn mededeling dat hij aanwezig ging zijn, deed hem even gniffelen. ''I will. I am always there, doesn't matter wich guild is fighting the boss.'', liet hij haar maar weten. Daarmee was het meteen duidelijk waarom hij aanwezig was geweest. Mika had de gespen van zijn schede los gemaakt, zodat hij zijn zwaard naast hem in het gras neer kon leggen, voor hij zichzelf achterover liet vallen. In het gras. Hij vouwde zijn armen onder zijn hoofd en sloot voor een moment zijn ogen. ''But I will choose myself over the others.'', waarschuwde hij haar wel. Als het erop aan kwam, zou hij zijn eigen hachje redden en daarmee hoefde hij haar niet te verklappen dat zij ook tot dat straatje behoorde. Hoewel het egoïstisch was van hem, hij vond het het niet waard om zijn leven op het spel te zetten wanneer ze zichzelf riskeerden door te handelen zonder na te denken. Dat was iets wat hem dwars zat. 
Mika deed de moeite niet meer om zijn ogen te openen, gewoonweg omdat het fijn was om in het koele gras te liggen en de zon op zijn huid te voelen. Als  het allemaal al echt was en niet slecht een prikkel van zijn brein. Het voelde echt genoeg om ervan te genieten en om even te blijven liggen. Zelf moest hij ook nog een beetje bijkomen van het gevecht wat Lara neer had gezet. Ze was krachtiger en sneller dan ze zelf misschien wel doorhad. Het werkte in haar voordeel, zolang ze maar aan haar linkerflank bleef denken en daar ook aan bleef werken. Hoewel hij zijn best deed om wakker te blijven, betrapte hij zichzelf erop dat hij vermoeider was dan hij de laatste weken toe had willen geven. Hij had weinig slaap gehad, was veel onderweg geweest en had zich teveel met fights bemoeid zonder daadwerkelijk ook de tijd te nemen om weer te herstellen. Hoewel zijn HP zelf ook wel weer aanvulde, dankzij zijn level, maakte het hem nog niet onstervelijk. Ook niet onverslaanbaar. Hij dropte nog steeds bij directe hits en het vergde meer van zijn lichaam dan hij zou willen, om dat te herstellen. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Tevreden zet ik mijn handen achter me neer en leun ik wat achterover, zodat ik de zon beter kan vangen. Mijn huid voelt dan wel warm, het verschil tussen deze zon en de echte zon is een wereld van verschil. Letterlijk en figuurlijk. Net zoals de sterren, hoewel het me enigszins weet te kalmeren dat ze ons sterrenstelsel exact over hebben genomen. Het blijft geweldig hoe het elke avond zo helder is hier dat de sterren met het blote oog te zien zijn, zonder welk hulpstuk dan ook. De nacht zal ik altijd verkiezen boven de dag, 's nachts is alles zoveel meer vreedzaam. Ietwat verrast kijk ik naar Mika. 'Really?' vraag ik en neem zijn compliment in me op. Tot gister was ik onder de indruk dat alle beta-spelers grote klootzakken waren. Egoistische en egocentrische spelers die alleen maar om hun eigen levens geven. Mika heeft die uitstraling ook, tot een bepaalde hoogte. Toch is hij anders. Of hij het nu wilt of niet, is hij vandaag gekomen om informatie te delen en te laten zien hoe een gevecht eruit zou moeten zien. Dat had hij niet hoeven doen, het past niet bij de manier waarop beta-spelers geprotreerd worden. Tot gister had ik zijn opmerking misschien wel als een belediging gezien, maar nu voelt het als een groot compliment. Zacht snuif ik en schud mijn hoofd met een kleine zucht. 'It's crazy how our lives revolve around EXP, HP and coins. Around defeating bosses and clearing floors. Don't get me wrong, I want to get out of here just as bad as anyone, but days like this make me go crazy. Unfortunately, my life seems to consist only of days like this lately.' zeg ik tegen hem, nu ik vrij kan praten zonder alle luisterende oren van mijn guild om me heen.
Kort kijk ik opzij naar Mika, die er ontspannen bij ligt. 'We have to stick to the stragegy, I made that much clear to everyone.' beaam ik, omdat het daar gister vooral mis ging. Als we ons aan het plan houden, moet het goed komen. Als we er toch achter komen dat de endboss te sterk is, dan vertrekken we met z'n allen om zoveel mogelijk levens te sparen. Toch heb ik een goed gevoel bij morgen, helemaal als hij zegt dat hij er altijd bij zal zijn. Hoewel hij zijn ogen gesloten heeft, glimlach ik op hem neer. Die woorden voelen fijn, zorgen er op een vreemde manier voor dat ik me veilig voel. 'That's good to know, mister cocky beta-player.' zeg ik plagend. Omdat hij zijn ogen toch gesloten heeft, blijf ik naar hem kijken. Zo valt het me op dat zijn borst steeds langzamer op en neer gaat en zijn mond een stukje open zakt, als hij in slaap valt. Hij heeft een vredige uitdrukking op zijn gezicht en door de slaap lijkt hij een stuk jonger. Zacht zucht ik, ik kan niet zomaar weglopen nu. Stel iemand zou hem herkennen en onze wereld willen ontdoen van een beta-speler, zou dat lukken zonder iemand bij hem. 'Prick.' fluister ik en leun wat verder achterover, zodat ik steunend op mijn onderarmen rond kan kijken. Uiteindelijk ga ik me vervelen. Eerst check ik de wond op mijn arm, waar niets meer van te zien is behalve een lichtroze litteken. Daarna begin ik met het plukken van gras, wat ik uit pure verveling op Mika neerleg. Binnen no-time ligt zijn hele bovenlichaam vol met gras en voel ik mijn glimlach steeds groter worden. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

''Really.'' bevestigde hij haar. ''And it is, isn't it.'', glimlachte hij flauwtjes. Ze had gelijk, alles draaide om vechten. Om overleven. Het was niets meer dan overleven tegenwoordig, helaas. Dit zou een uitvlucht moeten zijn van een leven, maar in plaats daarvan was iedereen aan het vluchten voor dit leven. Hij vroeg zich soms wel eens af of ze ooit door alle floors heen zouden komen, met elke floor leken de bosses met tien levels omhoog te gaan als het er niet meer waren. Nu had hij veel gezien, getest, voor dit spel uit gegeven werd. Maar er waren zoveel dingen anders. Alleen de main-characters bleven staan tezamen met het wapen gebruik, maar de moves waren anders en niet alle bosses hadden de EXP die je zou verwachten. ''I should let you know that I don't know what kind of EXP we can expect tomorrow. That is one of the things that changed as soon as we got trapped in this game.'', liet hij haar nog weten. 
''Good.'' merkte hij tevreden op toen Lara liet weten dat ze het duidelijk had gemaakt dat ze bij hun plan moesten blijven. Er niet van af mochten wijken, wat er ook ging gebeuren. Hoeveel er ook gewond raakten, hoeveel er stierven maar het was ook belangrijk om succes niet naar je hoofd te laten stijgen. Dat kon je teamgenoten enorm in gevaar brengen, omdat het het plan ook in de war zou brengen. Uiteindelijk had hij slecht nog een mondhoek omhoog getrokken wegens de opmerking die ze plaatste, voor hij het niet had kunnen laten om zichzelf even af te laten zakken naar iets wat meer rust veroorzaakte in zijn lichaam. Dit waren van die zeldzame momenten dat hij echt kon ontspannen. Dat hij zich even niet druk maakte. Niet zorgen maakte of constand aan het malen was over het volgende wat er ging gebeuren. Wie zei immers dat de maker van dit spel eventueel niet iets kon aanpassen in het spel? Wat als ze vanaf een bepaalde floor er niet meer doorheen kwamen omdat de maker van het spel besloot dat hij ze hier wou houden? Niemand wist wie daadwerkelijk de maker was, enkel het bedrijf dat eraan gekoppeld was. Als hij dat had geweten, dan had hij misschien wat kunnen doen. Of anderen. 
Pas het moment dat er ietsleek te kriebelen, had hij zijn hand uitgestoken en Lara haar pols beet gepakt uit reflex. Een oog opende zich en kort had hij naar het stapeltje gras op zijn borst gekeken, voor zijn blik door ging naar Lara. Zonder er echt over na te denken had hij haar iets naar zich toe getrokken, vooral hij haar wat onderzoekend aan had gekeken. ''You're a good fighter, but you're childish.'', bracht hij uit vooral hij haar los liet en het hele goedje haar kant op gooide zodat het over haar heen dwarrelde en hij er van ontdaan was. Hij duwde zichzelf overeind en veegde de rest van zijn kleding af. ''Why can't you just enjoy the silence and close your own eyes for a moment?'', vroeg hij zich af. ''You can use the rest for tomorrow.'' verklaarde hij zichzelf maar. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Het stapeltje gras op zijn borst en bovenarmen, doet me glimlachen. Ik voel me een klein kind, maar ik vermaak me wel. Voor het eerst sinds een lange tijd denk ik niet langer aan mijn HP balkje, de potions die ik moet kopen en het feit dat ik zo'n beetje elke minuut van elk uur in dit spel me bezig houd met vechten. Het gras om mij en hem heen is inmiddels kort geplukt en net wanneer ik bloemetjes ook wil gaan plukken, grijpt hij volledig onverwachts mijn pols vast. Scherp adem ik in van schrik en kijk betrapt maar geamuseerd toe hoe hij me iets dichterbij trekt. De spanning stijgt in mijn borst en ik kijk hem enkel aan als hij me onderzoekend aankijkt. Mijn mond hangt een stukje open, nog steeds van schrik, hoewel er inmiddels een grijns op mijn gezicht begint te ontstaan. 'Oh, come on. This amuses me and relaxes me.' zeg ik en schiet in de lach als hij het gras op mij gooit. Het is een onbezonnen lach, een oprechte lach. Het is lang geleden dat ik die voor het laatst los heb gelaten. 'Who's being childish now? Hm?' vraag ik en pluk een paar grassprietjes uit mijn haar, waarna ik ze weer zijn kant op blaas. Er zitten was plukjes gras vast in zijn haar, door zijn snelle overeind komen. Een automatisch gebaar volgt, waarin ik mijn hand door zijn haar haal om het grassprietjes te laten regenen. Een glimlach ligt nog steeds rond mijn lippen.
'Good fighter? You're complimentive today. Are you trying to persuade me into agreeing to your deal of occupying my couch?' vraag ik glimlachend en ga ook overeind zitten, zodat ik hem beter aan kan kijken. Ik trek mijn benen onder me in een kleermakerszit en zorg dat het rokje van mijn outfit alles goed bedekt. Dat neemt niet weg dat een groot stuk van mijn benen te zien is, maar ik kan er niet over in zitten. Als we naast 24/7 vechten ook nog eens preuts moeten gaan zijn, blijft er niets meer over. Om mezelf een houding te geven, trek ik de sokken wat op en kijk hem daarna weer aan. 'Pff, I don't need rest.' bluf ik met een glimlach en besluit dat het nu mijn beurt is om me achterover te laten zakken en naar de lucht te kijken met mijn armen onder mijn hoofd. 'Besides, I couldn't just get some sleep, same as you. What if someone walked by and decided to take our money, or even lives. Some weird guilds are popping up, murder guilds they call themselves.' merk ik open kom iets overeind, leunend op mijn onderarmen. Kort kijk ik hem aan en laat me weer neerzakken. 'And I don't like silence.' voeg ik eraan toe. Stilte betekend dat ik alleen ben met mijn gedachten, wat vaak automatisch betekend dat ik terug wordt getrokken in mijn herinneringen en verbeelding. Ik weet niet hoelang ik het nog aan kan, het beeld van mijn vader die zich huilend naast mijn lichaam bevind. Mijn lichaam, dat veel te klein is in een ziekenhuis bed en waar allerlei slangen en apparaten aan hangen.
Snel zet ik het uit mijn hoofd en pluk een wat langer grassprietje, dat ik in mijn mondhoek hang. 'By the way, I accept. You can crash on my couch.' zeg ik dan terloops. 'But, you will have to cook for me at least twice a week. I don't want to play the loving and caring housemom, I'm not made for that.' zeg ik en kijk naar de lucht, waar plots elke wolk lijkt op een bord pannenkoeken. Mijn maag knort van de honger en ik kom opnieuw overeind. 'Do you still have those leftovers of yesterday in your inventory?' vraag ik. Het moet nog meer dan genoeg zijn voor ons samen, mits hij het wilt delen natuurlijk. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

''Then you have a weird way of relaxing, by covering someone in grass.'', wierp hij haar toch wel een klein beetje vermaakt toe. Mika plukte nog wat grassprietjes van zijn kleding terwijl hij naar Lara luisterde en kort zijn oog dicht hield omdat de sprietjes zijn kant weer op kwamen. ''That was just payback.'' probeerde hij zichzelf met een gniffel te verdedigen. Hoewel hij het zelf had kunnen doen, was Lara hem voor door haar hand door zijn haren te halen. Kort keek hij haar even aan, voor hij zijn keel schraapte en zijn eigen hand nog eens door zijn haren stuurde alsof het een hint geweest was. Hoewel het even goed was om op deze manier wat te ontspannen, het bracht ook spanningen teweeg die wat lastiger te plaatsen waren dan simpelweg een overlevingsdrang wanneer je aan het vechten was. Een gevoel wat hem meteen weer aan al het andere hielp herinneren en daarmee voelde hij de spanningen in zijn lichaam alweer toenemen tezamen met het doemdenken wat hij constand deed. ''You should try to rest at least. Nobody is gonna pickpocket you on the ground of your own guild. They can't.'' liet hij haar maar weten. Het was hetzelfde concept als een appartement, je kon iemand daar niets aan doen. Simpel. 
''Clearly.'', wist hij toch met een lachje uit te brengen. ''You keep talking and talking. Do you ever shut up?'' wierp hij haar met een plagende grijns toe. Dit was puur om haar te stangen, haar wat te provoken om een reactie uit te lokken. Vermaakt keek hij haar dan ook even aan. Ondanks vond hij haar opgelaten karakter en scherpe tong fijn, het was eens wat anders dan een ja-knikker die maar gewoon deed wat haar verteld werd omdat ze niet beter wist. Lara was niet zo. Ze kon zelf nadenken en ook handelen vanuit die gedachten, met een gezond verstand. Ergens betrapt hij zich erop dat hij wel een beetje jaloers was op haar open houding en karakter. Zo snel liet hij zelf niet iemand binnen, ze was dan zeker een uitzondering op die regel. 
Mika had wat onbegrepen naar Lara opgekeken, maar toen het kwartje viel vormde zijn lippen een 'O'. ''Only untill we clear that boss.'' besloot hij toen want hij wou haar niet dwingen tot iets wat ze misschien niet wou. Maar het was makkelijker als hij nu in de buurt kon blijven, zodat het allemaal niet te lang zou duren met teleporten. Langer dan dat wou hij haar niet lastig vallen met zijn aanwezigheid, hoe vertrouwd en natuurlijk het ook mocht aanvoelen. Waarschijnlijk kwam dat mede doordat haar karakter zoveel op haar leek, dat het onmogelijk was om dat te missen. ''I have.'' antwoordde hij waarop hij zijn menuschermpje tevoorschijn haalde en wat door zijn spullen scrolde tot hij het bakje vond. Het ding verscheen voor hem, waarop hij het opving en naar haar toe reek. ''I'm not hungry, so eat all you want.'', gebood hij haar.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Hoewel ik in eerste instantie een wenkbrauw had opgetrokken om beledigd te spelen, schiet ik al snel in de lach. 'Are you trying to insult me?' vraag ik glimlachend en kijk hem daarbij vragend aan, waarna ik me grinnikend weer op mijn rug laat zakken. Het gras voelt inderdaad fijn aan, ik snap hoe hij in slaap is gevallen. Al kijkend naar de wolken, luister ik naar hem. Niet alleen zijn woorden, maar andere dingen ook. Van alles wat de stilte maar kan vullen. Zoals zijn ademhaling, de manier waarop zijn kleding een zacht geruis maakt als hij beweegt en hoe hij zijn keel schraapt. 'Payback, my ass. Just admit it amused you too.' zeg ik glimlachend, al kijkend naar de wolken.
Zijn woorden en de toon waarop ze klinken, zorgen ervoor dat ik opnieuw overeind kom. 'Hey, don't be so contemptuous. If we would both be napping, someone could've just walked past, challenged you for a duel and pressed "OK" in your menu, while you're fast asleep. Just saying, they can.' zeg ik tegen hem. Het is niet dat ik hem de les wil lezen, of wil overkomen alsof ik tegen alles inga wat hij zegt (ook al doe ik dat wel), maar het is wel de waarheid. Misschien eentje waarover hij niet na had gedacht, maar de mogelijkheid bestaat. Dat is de reden waarom ik niet van stilte houd, zowel de herinneringen als mijn wilde fantasie. Vooral de laatste zorgt ervoor dat ik extreem goed ben in doem-denken. De ergste scenarios bedenken en vervolgens proberen uit te vogelen hoe ik mezelf zal redden. Vaak gaat het van kwaad tot erger en verzin ik zo'n vreselijk scenario, dat ik uiteindelijk zo gefrustreerd raak omdat er geen uitweg te verzinnen is. 
Semi-beledigd door zijn opmerking, maar met een grote grijns op mijn gezicht, stomp ik hem door zijn opmerking. 'Don't test me. I can give you the silent-treatment anytime. Just see how much you'll like that after a while.' dreig ik glimlachend, waarbij ik hem een kort moment aan blijf kijken, maar dan mijn blik weer richt op de hemel. 'I miss the real sun.' zeg ik dan. Nadat ik de woorden heb uitgesproken, realiseer ik me dat hij gelijk heeft. Ik houd nooit mijn mond, maar dat is eenmaal wie ik ben. Hij is de gelukkige persoon waarbij ik me op mijn gemak voel, dan moet hij ook blij zijn met mijn gekwebbel. Iets doet me vermoeden dat hij het zo erg niet eens vind. 'I simply like the sound of my own voice, its easy as that.' grijns ik plagend.
Fronzend kom ik overeind als hij zegt dat het alleen is tot we deze floor clearen. 'No, hold up. I thought the deal was you stay on my couch as long as you still have stuff to learn me. I don't trust you can teach me everything in 24 hours, so I'm going to keep you there for a while longer. Like it or not, it was your own deal. I'm just living up to is.' zeg ik dan en pak het eten van hem aan. Direct schud ik met mijn hoofd. 'I'm not going to eat it all. There is a whole lot left, I couldn't, even if I tried. Besides, the food tastes better after a day. You'll see. The flavours only deepened over night.' zeg ik en tover een paar chopsticks tevoorschijn uit mijn eigen menu, waarna ik wat in mijn mond stop. 'Besides, I gave this to you. Don't be such an ungratefull brat and eat with me.' zeg ik glimlachend, op mijn eigen manier hem provocerend. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika luisterde naar het voorbeeld wat Lara hem gaf en hij knikte even. ''True, but that's why I always lock my door or make sure I sleep light.'' glimlachte hij. Meer dan dat kon hij er niet van maken, het kon gebeuren natuurlijk. Maar wederom was zijn level zo hoog dat er nog niemand voorbij was gekomen die sneller was dan zijn HP die zich weer aanvulde. Waarschijnlijk was Lara de enige die hem direct schade zou kunnen doen. De enige die hij kende dan toch, los van een Boss. Grote kans dat er mensen waren, beta-spelers weliswaar, die meer level hadden dan hem en daarmee ook sterker. Sneller. Hij had ze enkel niet meer gezin sinds het spel officieel de lucht in was gegaan, dus daar kon hij nu niet over oordelen dan toch. Het was goed dat Lara hem er even aan hielp herinneren, zodat hij iets beter op zijn hoede kon zijn de volgende keer dat hij in slaap zou vallen.
''Oh, you can't. You like to talk and use that sharp tongue of yours.'' grinnikte hij. ''Keep doing that, it isn't the worse thing to listen to.'' sprak hij toch zachtjes. ''How much I like silence, it is always refreshing to talk someone, or hear them talk at least.'' wist hij met een kleine glimlach uit te brengen. Het was een ietwat trieste gedachte, maar het was niet anders. Hij wou het dan ook gauw loslaten, zodat ze niet weer op een depressief punt zouden belanden. Hij hield zijn mond dan ook en had het eten tevoorschijn gehaald, zodat ze iets aan haar knorrende maag kon doen. 
Fronsend keek Mika naar Lara die half tekeer leek te gaan en hem hielp herinenren aan zijn eigen woorden. ''Oh, yeah. That was the deal.'', glimlachte hij onschuldig. ''Fine, untill I learned you everything I know. After that the couch is yours again.'', knikte hij instemmend. 24 uur was wel een beetje kort om haar alles te leren wat hij kende en haar level nog iets omhoog te gooien zodat het ook overeenkwam met haar kennis. Weliswaar dat hij nog wel dingen had in zijn invertory om haar meteen een paar levels op te krikken, maar daar moest hij even naar kijken zonder dat ze erbij was. Hij gaf liever niet zijn eigen level weg, omdat er dan meteen een gat viel en dat haatte hij. Hij wou die diversiteit momenteel even niet hebben, niet nu het zo goed leek te gaan allemaal. Alsof hij nooit anders deed dan met haar praten en genieten van haar aanwezigheid. Hij voelde zich voor het eerst in zijn leven gewild en ontspannen. 
Het moment dat Lara aangaf dat hij ondankbaar was als hij niet zou eten. Hij had echt geen chopsticks of iets anders. Dat maakte dat hij haar even aantuurde, voor hij zijn ogen iets onheilspellend samenkneep. Hoewel hij het normaal niet zou doen, kon hij het nu niet laten om naar voren te buigen en de volgende hap van haar chopsticks te pikken. ''You ale rlight.'' sprak hij weer met volle mond. ''Much better.'' sprak hij tevreden, doelend op haar 'het smaakt beter na een nacht' opmerking. met een tevreden glimlach kauwde hij op zijn hap eten vooral hij het doorslikte. Hij had het gewoon niet kunnen laten. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Glimlachend tik ik met mijn wijsvinger tegen mijn slaap, als teken dat dat inderdaad snugger is om te doen. 'He's not as dumb as he looks.' zeg ik grijnzend en steek plagend mijn tong naar hem uit. Hoewel ik natuurlijk weet dat zijn opmerking van daarstraks als een grapje bedoelt was, maak ik geen volgende opmerking. Ergens heeft hij eigenlijk ook wel gelijk, ik praat veel. En stilte kan ook gewaardeerd worden, zolang ik maar niet mezelf gek ga maken in die stilte. Het voelt vreemd om stil te zitten, vooral omdat ik het nog steeds niet uit mijn hoofd kan zetten dat we in een game vastzitten. Soms vergeet ik het en doe ik iets wat ik in de gewone wereld ook zou doen. Bijvoorbeeld zoeken naar mijn portemonnee, omdat ik boodschappen wil doen. Of zoeken naar mijn telefoon, omdat ik graag mijn moeder even wil spreken. Dat soort handelingen, zorgen voor een enorm schuldgevoel. Het zorgt ervoor dat op momenten zoals deze, ik het liefst ten alle tijden bezig blijf, zodat ik me niet schuldig hoef te gaan voelen. 'I guess I'll feel saver when you sleep on my couch, as I'm not a light sleeper at all.' mompel ik en spuug het grassprietje uit.
Lachend kijk ik hem aan, uitdagend. 'Don't test me, I will give you the silence treatment. I'll be cold as ice, and not in the cute frozen style.' waarschuw ik hem glimlachend. Zacht snuif ik en slaak een korte zucht. 'I would kill for a normal movienight with a stupid movie like Frozen.' zeg ik dan, verlangend aan een avond op de bank, voor de tv met een bak popcorn. 'For such a high-tech game, they really didn't think that through.' zeg ik, semi-grappend, en strijk met een hand door mijn haar. Als ik weer rechtop zit, komt het haar tot ongeveer mijn taille, wat een stukje langer is dan het mijn normale lengte. Toch is het iets waar ik snel aan ben gewend, net zoals de rest van mijn uiterlijk. Het is een geluk dat ik op mezelf lijk, als ik plots een paar centimeter groter was, dan was dat wel lastiger wennen. 'Sure, just let me look like a total idiot while talking for hours while you don't respond.' zeg ik tegen hem als hij zegt dat hij het fijn vindt om me te horen praten.
Ongelovig schud ik met mijn hoofd. 'He forgot his own deal.' mompel ik grijnzend en kijk hem aan met een plagend glimlachje. Zijn onschuldige glimlach doet me zacht lachen. Hij is en blijft lastig te doorgronden, maar ik begin er steeds wat beter in te worden. 'Deal.' zeg ik nogmaals en knik, waarbij ik mijn hand naar hem uitsteek om onze deal vast te leggen.
Geschokt kijk ik met open mond naar hem als hij een hap eten steelt. Mijn mondhoeken komen omhoog, maar mijn mond hangt nog steeds open. Lachend geef ik hem een duwtje tegen zijn borst. 'Unbelievable.' zeg ik en stop snel een nieuwe hap in mijn mond. 'You know where you can stick these, right?' vraag ik onschuldig, waarbij ik nog een hap neem. Even kijk ik hem met samengeknepen ogen aan, waarna ik hem toch mijn chopsticks aanrijk. Even kijk ik met een schuingehouden hoofd toe hoe hij eet. 'I should go back, see how they're doing...' zeg ik, hoewel in mijn stem doorschemerd dat ik daar eigenlijk helemaal geen zin in heb.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

''Very well then.'' antwoordde Mika. Meer woorden ging hij er niet aan besteden, want een bank of slecht bed in een inn was een makkelijke keuze. Evenals dat hij niet in ging op haar waarschuwen. Stiekem kriebelde het om het uit te testen, maar hij besloot dat het nu niet de tijd was om over die grens heen te gaan. Hij zweeg dus en keek even voor zich uit, richting de zon, vooral hij zijn aandacht weer naar Lara liet afglijden. ''Movies huh? I can't remember when I watched one.'', gniffelde hij. ''I am more the outdoor person, I don't like 'movies and chill'.'' verklaarde hij maar. Mika was het liefst de hele dag bezig, ondanks dat hij heus wel van zijn rust kon genieten. Maar niet door in bed rond te hangen en een film te kijken. Dat was totaal niet zijn ding. Door te praten over dit soort simpele dingen leken ze elkaar ondanks beter te leren kennen, hoewel het haar nog zou verbazen hoe goed ze hem eigenlijk kende. Gewoonweg door alle simpele interacties die ze al hadden gehad op school en daarbuiten, zeer onschuldig en normaal gezien zou je je dat niet eens herinneren. Nu leken dat soort dingen er meer en meer toe te doen, alsof het herinneringen waren die nog kostbaarder waren dan de rest. De belangrijke dingen. ''I would.'' was zijn reactie. ''It is not a punishment.'' beloofde hij haar zowaar. 
''Dont blame me.'' reageerde hij wat verontwaardigd. ''I was totally in shock by all those bad players here.'' wierp hij haar wat plagend toe. Hoewel er een kern van waarheid in lag, bedoelde hij het niet zo. Hij nam echter haar hand aan, om de deal maar te bezegelen sinds ze dat nodig leek te hebben. ''Deal.'' bevestigde hij haar. 
Het feit dat hij zo makkelijk eten van haar kon jatten, vermaakte hem prima en op zijn  gemak kauwde hij de hap dan ook weg vooral hij half stikte in zijn eten. ''No thank you. I know, but I don't want them there.'', antwoordde hij onschuldig. Ergens was hij dan ook wel dankbaar dat hij toch de kans kreeg om wat te eten, wat hij dan ook deed vooral hij het weer aan Lara terug gaf. ''They are doing fine.'', verzekerde hij haar. ''You inspired them. Yelling at them now doesn't make things better. Let them, talk things trough in a hour or so and see how they are doing then.'' gebood hij haar. Als ze constand met haar neus erboven op ging zitten, werd het er niet beter op. Mensen werden daar zenuwachtig van, dat was menselijk gedrag op zich. Even dacht hij na, voor hij overeind kwam en zijn zwaard weer op zijn rug knoopte. Mika stak zijn hand naar Lara uit, zodat hij haar overeind kon helpen, voor hij in beweging kwam. ''I want to show you something. I think you're gonna like it and it will take your mind off things over here for a bit.'' besloot hij. Omdat hij de ruimte nodig had om te kunnen telleporten was hij naar een open stukje gelopen.