ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Geschokt veer ik wat overeind als hij zegt dat hij zich niet kan herinneren wanneer hij zijn laatste film heeft gezien. Met een hand tegen mijn borst kijk ik hem aan. 'Oh my...' zeg ik gespeeld en laat mijn hand vallen. 'I love movies. I love being outside too, but my dorm was really my own little space. There was no one for me to share it with, so it always felt like my own little bubble. When I was done with the world, I'd just be there, curled up in my blankets and watching a movie. Otherwise I was occupied with my dramaclasses, cookingclasses or field-hockey.' vertel ik hem, terugdenkend aan de gemakkelijke dagen van college. Dat is iets wat ik mis. Nieuwe dingen leren, nieuwe informatie in me opnemen. Zelfs na een paar maanden nog nieuwe mensen tegenkomen, die je nooit eerder had gezien, maar waarmee het toch goed klikt. Ik kan het niet laten om een zachte zucht te slaken en terug te denken aan die tijden. Gelukkig was ik thuis toen ik de game aanzette. Als ik in mijn dorm was geweest met mijn deur op slot, had dat nog best voor problemen kunnen zorgen. Wat als ik niet op tijd was gevonden en ik simpelweg was gestorven van honger of uitdroging? Een rilling gaat langs mijn rug en ik probeer de gedachte uit mijn hoofd te zetten.
Zijn verontwaardigde reactie doet me glimlachen. 'If it wasn't for the fact that you said you think I'm a good fighter, I would've punched you again, mister.' zeg ik en wijs dreigend naar hem met mijn chopsticks. Het is onbegrijpelijk hoe ik zo gemakkelijk met hem connect. Alsof we dit al jaren zo doen en niet elkaar pas sinds een paar uur kennen. Wat een geluk dat hij degene is geweest die me per toeval had gered gisteren. Stel dat het een andere beta-speler was geweest, een enorme hork. Mika is een goed gezelschap en ergens ben ik blij dat hij degene is die gister al had nagedacht over de deal omtrend de bank. Als ik daar nu plots mee zou komen aanzetten, zou het misschien lijken alsof ik een move op hem maakte. Ondanks dat hij aantrekkelijk is, althans, zijn avatar, zou ik zoiets niet zo snel doen. Nu ik eenmaal mijn aandacht heb gelegd op zijn avatar, is het lastig om weg te kijken. Hij is inderdaad knap. In het menu heb ik ergens eens gelezen dat het lastig is om een avatar helemaal anders te maken van je menselijke lichaam, dus tot een bepaalde hoogte zal zijn avatar kloppen met zijn uiterlijk. Dat is nog enigszins geruststellend. De manier waarop zijn spieren opbollen onder zijn shirt, de kuiltjes in zijn wangen, zelfs de adamsappel die wiebelt als hij lacht. De kleine dingen die hem menselijk maken. Hij heeft waarschijnlijk deze avatar al een hele tijd terug gemaakt, toen hij een beta-speler was.
'Maybe I'll see if you're really that light of a sleeper by still putting them there.' grijns ik en stop zelf ook nog een hap van het eten in mijn mond. Toegegeven, de maaltijd was gister al goed gelukt, maar smaakt nu inderdaad zelfs nog beter. Een milde trots gloeit in me op. Het is maar goed dat ik gister niet iets heel ingewikkelds ben gaan maken, met als risico dat het in mijn gezicht was ontploft. Nu heb ik tenminste een goede indruk gemaakt, wat ertoe heeft geresulteert dat we nu opnieuw een maaltijd kunnen delen. Twijfelend kijk ik naar hem op als hij begint over de spelers van het guild. Hij heeft gelijk, dat weet ik, maar het is lastig om ze los te laten. Ze redden zichzelf wel, maar wat als er iets dringends gebeurd? Verdwaasd kijk ik naar hem op als hij opstaat en zijn zwaard omgespt. Even denk ik dat hij me zomaar alleen gaat laten, maar dan helpt hij me omhoog en zegt dat hij me iets wilt laten zien.
Twijfelend kijk ik over mijn schouder naar de grot waar mijn deel van de guild aan het trainen is. Niemand heeft me tot nu toe gemist, dus om de pauze wat te verlengen lijkt me niet een al te slecht idee. Met een vastbesloten zucht loop ik achter hem aan en stop naast hem. 'Fine, no funny business.' zeg ik en laat mijn hand in die van hem glijden, zodat we samen kunnen transporteren, in plaats van dat ik hem via mijn map moet volgen.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Een glimlach sierde Mika. ''I'm sure you would.'' had hij rustig geantwoord. Hij had zijn hood weer over zijn hoofd getrokken, omdat het nog steeds een dingetje was dat iemand liever niet zijn naam zag en die hood zorgde daarvoor. Net zoals er bepaalde materialen waren die je hearing-skills omhoog konden gooiden, of wat dan ook, tezamen met de juiste training. Zijn hearing-skills waren gewoon gematig, hij zag niet in waarom hij ze hoger moest hebben want hij had geen intenties om iemand af te luisteren. Een mondhoek ging nog even omhoog voor hij zijn hoofd schudde. ''You're a feisty one, that's one thing wat for sure is.'' mompelde hij net verstaanbaar. Hij was in beweging gekomen om haar weg te halen van deze hele plek, zodat ze haar guild-leden de kans kon geven om ook daadwerkelijk te trainen, in plaats van ze op hun zenuwen te werken. Ze moest het loslaten, het ze zelf laten uitzoeken for the time being. Later konden ze wel kijken hoever ze gevorderd waren. Uiteindelijk zouden ze nooit omhoog kunnen krikken tot het niveau waar Lara, hij en enkele guild-leden op te vinden waren. Maar het zou zeker hun kans om te overleven aanzienlijk vergroten en dat was het doel momenteel. Dat meer veilig thuis kwamen. 
''Just something to relax.'' antwoordde hij op haar zucht. Hoewel het wat onwennig aanvoelde, moest hij toegeven dat het geen straf was om haar fijne hand in de zijne te voelen. Hij wikkelde dan ook automatisch zijn vingers rond haar hand, om haar niet halverwegen kwijt te raken of zo. Hij haalde zijn teleport-crystal tevoorschijn, waarop het enkele seconden duurde vooral ze de East Garden of Imperial Palace binnen stapten. Hier kwam iedereen om gewoonweg te genieten, te lachen, te picknicken of wat dan ook. Natuurlijk zaten er weer dingen aan gekoppeld, maar daar hadden hun niets mee te maken nu. Kort schoten zijn ogen dan ook richting alle blije gezichten en het gelach wat er vanaf kwam, omdat iedereen liet te genieten. ''Everyone here tries to live a normal life. Almost all of them tho.'' verklaarde hij maar. ''Just enjoy the flowers and the smells, it will relax you more than building a pile of grass on my chest.'' wierp hij haar flauwtjes toe waarop hij haar hand ook los had gelaten. Het was een beetje raar als hij die beet zou blijven houden. 
Mika was in beweging gekomen en liep langzaam over het pad wat voor hen lag, terwijl hij zelf ook wat rondkeek. Hoewel bloemen hem weinig konden interesseren, gaven alle kleuren weer iets mee wat je even niet liet denken aan vechten, het verslaan van bosses of overleven. Iedereen leek onbezorgd te zijn in deze tuin en dat fristte wel een beetje op, maar dat hielp hem ook meteen herinneren dat onder andere hijzelf en Lara één van de weinige waren die ervoor konden zorgen dat deze mensen ook weer veilig thuis kwamen. Deze mensen hadden geen fighting-skills, maar simpele dingen zoals een restaurantje, een inn, een bloemenzaak hier en daar, of weliswaar probeerde ze gewoon een leven op te bouwen met een huis wat ze gekocht hadden van hun coins. Een flauwe glimlach sierde hem dan ook bij dat 'huisje boompje beestje' idee.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Uiteraard had ik het nog gedaan ook, hem een stomp gegeven. Het is dat de glimlach op zijn gezicht ervoor zorgt dat mijn plan in duigen valt, anders had ik het gedaan om woord bij daad te voegen. Zijn opmerking doet me lachen en ik duw zacht met mijn schouder tegen hem aan. 'You like me, we both know it.' zeg ik grijnzend als reactie. Hoewel ik mezelf niet per se zou bestempelen als feisty, snap ik waar hij vandaan komt. In zijn bijzijn is het gemakkelijk om pittig te reageren, om mezelf te zijn. Niet veel spelers binnen deze game snappen mij echt, weten wie ik ben en hoe ik in elkaar zit. Binnen een ontzettend korte tijd, heb ik veel van mezelf blootgegeven aan hem. Heb ik genoeg vertrouwen in hem kunnen leggen om daadwerkelijk mezelf te zijn. Het voelt goed, om me geen zorgen te maken. Misschien komt het doordat hij een beta-speler is, maar ik voel me veilig bij hem. Voor even hoef ik niet degene te zijn die ten alle tijden alert is op de omgeving. Die taak kunnen we delen, wat ervoor zorgt dat we allebei wat meer kunnen ontspannen. Nog even kijk ik over mijn schouder naar het gebouw waar mijn deel van de groep aan het oefenen is. Ik hoor het geluid van metaal op metaal, wat me geruststeld. Ik weet dat het goed is, dat ik het los moet laten, maar het is lastig. De behoefte om te helpen is simpelweg altijd aanwezig, dat zit in mijn aard.
Met een sarcastische glimlach kijk ik naar hem op. 'Sure, I'd say the same right before I'd kidnap my victim.' glimlach ik hem toe, maar voeg er een knipoog aan toe, zodat hij weet dat ik een grapje maak. 'My parents told me not to go with strangers, see how easy it is to break their rules?' vraag ik grijnzend, waarna we verdwijnen in het luchtledige. Voor een kort moment voel ik geen grond onder mijn voeten, waardoor ik zijn hand wat steviger vastpak. Dan is er plots weer grond en ik schud het ietwat misselijke gevoel van me af. Teleporteren is iets waar ik niet van geniet. Het voelt onnatuurlijk en ik doe het alleen als het echt niet anders kan. Dat is ook een van de redenen dat ik een appartement heb gekocht op de floor waar ook mijn guild gevestigd zit. Vaak is het loopje tussen de twee net lang genoeg om mijn gedachten te kunnen ordenen. Daarbij is het weer op onze floor vaak precies goed, wat het een fijne wandeling maakt.
Kort knipper ik met mijn ogen, waarna ik rondkijk en zie waar hij me heeft gebracht. Glimlachend kijk ik naar hem op, waarbij ik mijn hand terug trek, nadat hij die los heeft gelaten. Direct snuif ik diep de geur op van alle bloemen en sluit daarbij even mijn ogen, om alles op me in te laten werken. Dan kijk ik over mijn schouder naar hem. 'I've been wanting to go here for weeks, but never seemed to find the time.' vertel ik hem, waarna ik langzaam begin te lopen door de tuinen. Mijn vingers laat ik langs alle bloemen strijken, die de meest fantastische kleuren en geuren hebben. Iedereen die hier rondloopt, lijkt gelukkig. Zelf voel ik me ook gelukkiger, lichter op een bepaalde manier, tot ik me besef dat alle mensen die hier lopen, het vechten hebben opgegeven. Hoelang zou het hebben geduurd voor ze de handdoek in de ring wierpen? Weken, dagen misschien? Hoe veel zouden ze hebben gegeven aan het vrijspelen van het spel, tot ze bedachten dat het simpeler was om te genieten van het leven wat het spel te bieden had. Dat is het grootste gevaar van deze game, de schoonheid ervan. Voor ik mijn gedachten kan uitspreken tegen Mika, loopt er een oudere man langs. Zijn avatar moet eind zestig zijn en ik vraag me af wat zo'n oude vent in de game doet. 'If you want to get the best flower for your lady, you should check the secret garden in the back.' zegt hij tegen Mika, waarna hij een blik op mij werpt en langzaam doorloopt, alsof er niets is gebeurd. 
Voor een kort moment werken mijn hersenen op volle toeren, waarna ik naar Mika kijk met een plagende grijns. 'Your lady would really like one of the best flowers.' zeg ik plagend en probeer te zien waar de man het over had. Helaas ben ik bij lange na niet groot genoeg om over de groepjes mensen heen te kijken, laat staan om een geheime tuin te vinden.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Een flauwe glimlach sierde Mika. ''And I learned to never let a women walk alone.'' gniffelde hij schouderophalend. Uiteindelijk kwam het nergens op neer, het ging nergens over. Maar het was fijn dat het zo luchtig ging tussen hen, dat scheelde gewoonweg een hoop ongemakkelijk gedoe. Het teleporteren was enorm makkelijk en dat haalde zijn gedachten even van de situatie op zich af. Uiteindelijk was dit ook even voor hem een uitvlucht. Hij liet Lara haar hand dan ook los toen ze gearriveerd waren en vouwde zijn handen achter zijn hoofd, om zijn rug iets te buigen en zo verder te lopen. Hij had een beetje spierpijn van het laatste gevecht, met het duizendpoot-achtige ding. Hij had zelf ook een aardige klap op mogen vangen en zijn ribben waren lichtelijk blauw gekleurd, maar het was niet gebroken geweest. Een healing potion was genoeg om het te genezen, het was dus bijna over maar het zeurde nog wat na. 
Met een tevreden glimlach keek Mika naar Lara, die aangaf hier al eerder heen gewild te hebben. ''Lucky for you, you found me.'' sprak hij een beetje zelfingenomen vooral hij doorliep. Achter haar aan an zijn groene ogen vanonder zijn hood op haar gericht. Hoe ze de bloemen aanraakte en verwonderd rond keek. Dit was precies de reactie waarop hij gehoopt had. Al kon hij de ietwat zorgelijke houding ook peilen, wat hem deed afvragen waar ze op dit moment over in zat. Maar om het moment niet te verpesten, wou hij het niet vragen en zou hij het bewaren voor een andere keer. 
Zijn groene ogen vlogen naar een oudere man welke hem iets toewierp. Fronsend en vooral niet begrijpend had hij de man even aangekeken, maar die liep met een grote glimlach verder, alsof hij precies wist wat er gaande was en net de gouden tip had gegeven. Mika wist precies waar de man over sprak, dit waren van die dingen die ook getest waren immers. Hij moest dan ook een zucht inhouden want dat was niet een situatie waar hij op zat te wachten. Het was dan ook het beste om aan te geven gewoon door te lopen en te doen alsof het niets was geweest, maar tot zijn grote teleurstelling had Lara het gesprekje opgevangen en tuurde hij haar even aan. Alsof hij heel hard na moeste denken. ''Those flowers only grow when a person has feelings for someone.'' merkte hij op, eerlijk deze keer, maar met de hoop om eronder uit te komen. ''Doesn't matter who though, but it seems like it is a no go for us.'' glimlachte hij wat flauwtjes. God, hij hoopte oprecht dat hij eronder uit kon komen, want ongemakkelijker dan dit kon het deze dag niet worden. Hoe zou hij in godsnaam uit moeten leggen hoe hij zo'n bloem kon laten bloeien? Geheid dat ze vragen ging stellen. 
''Let's go.'' spoorde hij haar een beetje aan in hoop het onderwerp weg te wuiven, waarop hij linksaf sloeg inplaats van de rechterkant waar je die bloemen zou kunnen vinden. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Mika's opmerking doet me met mijn ogen rollen. 'Handsome ánd modest.' grijns ik hem toe, waarna ik me weer op de tuin focus. Met het maken van de opmerking was ik me niet eens bewust van het feit dat ik hem knap noemde, maar nu ik opnieuw mijn vingers langs de zachte bloemblaadjes laat gaan, maakt het woord me belachelijk door na te echoen in mijn hoofd. In stilte probeer ik mezelf te sussen, het is maar een woord, het was maar een grapje, dat zal hij zelf ook wel snappen. Voor ik me te veel zorgen ga maken om het woord wat ik zojuist heb gebruikt, pluk ik een van de bloemen. Het heeft een diepe blauwgroene kleur en de blaadjes ervan zijn zo zijde zacht dat ik de behoefte niet kan weerstaan om het te voelen met mijn lippen. Zacht laat ik de blaadjes langs mijn lippen gaan en snuif de geur op van de bloem. Glimlachend steek ik de bloem in het kleine borstzakje van mijn jasje, zodat de geur telkens vaag in mijn neus komt. Ik voel me zowaar ontspannen en zelfs enigszins sereen. 
Nu ik er zo over nadenk is het inderdaad een geluk geweest dat ik heb heb ontmoet. 'Technically I didn't find you, you found me.' merk ik dan glimlachend op en kijk kort naar hem, waarna ik mijn aandacht weer verleg. Het staat me nog duidelijk in mijn geheugen gegrift. Het moment dat ik dacht tepletter zou vallen en minstens een leven zou verliezen. Dat hij me precies toen uit de lucht plukte en ervoor zorgde dat dat niet gebeurde. Nog steeds vraag ik me stiekem af waarom ik. Er waren genoeg spelers die hulp nodig hadden en hij heeft meerdere keren gezegd dat mijn actie een ontzettend roekeloze was. Toch was hij degene die mij hielp en ik kan niet anders dan me daar een beetje speciaal door voelen. Glimlachend besef ik me dat zelfs tijdens mijn ontspannen vrije tijd, ik nadenk over het vechten. Opnieuw maakt het me een beetje sip als ik me ook besef dat verder niemand hier wapens draagt en lijkt te leven in een droomwereld.
Het idee van een geheime tuin doet me haast popelen. Het is niet vaak dat ik iets ontdek wat geheim is en wat niet met vechten te maken heeft. Tot nu toe heb ik eigenlijk amper de tijd genomen om de game te ontdekken. De eerste paar uur dat ik was ingelogd was ik direct bezig met EXP verkrijgen, zelfs toen was ik niet bezig met het bewonderen van de game. Nu Mika me mee hierheen heeft genomen, word ik voor het eerst met mijn neus op de feiten gedrukt. Er is meer dan alleen vechten en enerzijds begrijp ik waarom mensen liever dit vredelievende plaatje willen zien, dan de agressiviteit en vijandigheid van het vechten. Anderzijds kan ik er niet overuit dat mensen zo snel op kunnen geven op hun oude leven, hun familie en geliefden. Zacht schud ik mijn hoofd, om mezelf bij de les te houden en te focussen op de geheime tuin. 'Oh come on, I still want to see those flowers. Maybe we can intercept a couple who is getting them too, so I can at least see them. Or mabye I can make you fall madly in love with me in the coming minutes.' zeg ik glimlachend.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Wat onderzoekend had Mika Lara aangekeken bij de opmerking die ze plaatste, meer omdat ze nog steeds lastig te peilen was. Hij zei echter niets en had een mondhoek opgetrokken, voor hij zijn aandacht elders op gevestigd had. Plagerijen die hij niet serieus moest nemen, dat was het en daar moest hij zichzelf hard aan herinneren. Ze zou hem wat doen als ze erachter kwam dat hij iemand was die ze maar al te goed kende. Wat een grap zou dat zijn, weliswaar was het maar goed dat hun avatars niet weggevallen waren en dat iedereen gewoon zijn indentiteit kon beschermen als ze dat wouden. Al kon hij zich voorstellen dat het op een gegeven moment ging irriteren dat als je als volwassen vent als jonge meid rondliep, of andersom zelfs. Dat idee zorgde alleen al voor een vermaakte grijns op zijn gezicht, welke pas weg werd geslagen bij het antwoord van Lara. 
''Mhh.'' mompelde hij even. ''Technically you fell for me, literally.'' greens hij breed en vermaakt. Dat idee stond hem wel aan en zorgde ervoor dat zijn ego even gestreeld was. Natuurlijk wist hij ook wel dat het niet zo zat, en dat het haar dood had kunnen worden. Het had hun dood voor beide kunnen betekenen. Die gedachte zorgde toch wel weer voor een frons en automatisch hield hij zichzelf voor dat ze morgen zouden proberen met zoveel mogelijk terug te keren. Wat hij daarna ging doen, wist hij nog niet. Hij deed niet aan party's of aan aansluiten bij een guild. Grote kans dat zijn brein morgen weer voor zijn gevoel sprak en hij haar zelfs ontvriendde. Hij wou niet gevolgd worden, hij wou niet de kans lopen dat hij gesnapt was op wie hij was en het feit dat hij haar al langere tijd volgde. Hij zuchtte even inwendig bij die deprimerende gedachten. 
Hij kon nog geen twee stappen in de andere richting zetten of Lara had haar tong alweer klaar. Hij kon het niet laten om even zijn ogen te sluiten, voor hij zich op zijn hielen omdraaide en haar weer aankeek. ''We are not gonna intercept a couple.'' had hij toch wel een beetje fel gesproken. ''Would you like some peeking people around you when you tell someone that you love him or her, having that flower grow?'' fronste hij toch wel wat moeilijk. ''We're not gonna do that.'' verzuchtte hij. ''We can watch from a distance, or at least at the flower buds.'' stemde hij toen maar in. Dit was echt zo'n koppel-ding om te doen en het zou alleen maar akward worden op deze manier. Even was hij dan ook blijven staan, ietwat verbaasd om haar woorden. ''There needs to happen something very, very special before it comes down to it. Maybe something like the matter of life or death. The end of the world and being the only two left.'' flapte hij eruit zonder erover na te denken wat het misschien met Lara deed. Dit was weer typisch zijn koppigheid en achterlijke gedrag. Hij kon zichzelf wel slaan. 
''This way.'' sprak hij meteen om het weg te wuiven. ''I am sure there are some flower buds left, maybe you can even pick one and hold onto it untill you met someone special.'' knikte hij. Ze wisten uiteindelijk niet hoe lang ze hier nog waren. Ze zaten nog lang niet op de helft van de floors en het clearen ging langzamer en langzamer. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Hoewel het deels een grapje was geweest, is het een simpel feit dat Mika's avatar er aantrekkelijk uitziet. Met name die adamsappel uiteraard. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik hoe Mika reageert op mijn opmerking, maar erg veel wordt ik er niet wijzer van. Hij kijkt me enkel een kort moment onderzoekend aan, waarna hij zijn aandacht weer op de bloemen vestigt. Heel erg kan ik het hem niet kwalijk nemen. De toon in mijn stem had zelfs mij gefopt. Daarnaast is het nog steeds een feit, dat weet hij vast zelf ook wel. Net wanneer ik weer verder wil lopen door de tuin, hoor ik zijn opmerking. Lachend kijk ik naar hem. 'That must really stroke your ego.' plaag ik. In een gebaar gooi ik mijn haar over mijn schouder. 'I fell for the beast, you just happened to be in the way of our love story.' plaag ik terug, vermaakt door het idee. 'Starcrossed lovers.' verzucht ik gespeeld en kijk daarbij treurig naar het bloemetje dat uit mijn borstzakje piept. 'Maybe I can reassure my love-life with tomorrows beast.' zeg ik hoopvol, maar de glimlach op mijn gezicht vertelt genoeg over hoe serieus ik ben over het onderwerp.
Het valt me op dat vrijwel iedereen in de tuin samen is. Dan niet samen op de manier van niet alleen, maar echt samen, alsin romantisch. Stilletjes vraag ik me af hoe dat zou gaan. Precies zo als in de normale wereld? Boy meets girl? Een meisje dat alleen aan de bar zit, een glas wijn te drinken en een jongen die op haar afstapt? Het is bijna lachwekkend dat mensen zichzelf zo voor de gek houden met dat soort onzin. Toch voel ik een vreemd verlangen als ik naar de stelletjes kijk. Niet naar liefde, maar naar iemand die ervoor zorgt dat ik me wat minder eenzaam voel. Mijn gevoelens houd ik echter achter slot en grendel, het laatste wat ik wil is dat Mika wellicht de verkeerde impressie krijgt. 
'Why not? We won't be disturbing them and I want to see that flower. I can go alone if you think it's stupid.' stel ik voor en kijk hem afwachtend aan. Ondertussen hoor ik anderen zacht fluisteren over het doolhof aan het einde van de tuin. Als je daar doorheen weet te komen, dan kan je de geheime tuin vinden. Erg lastig klinkt dat niet, dat kan ik gemakkelijk alleen. Net wanneer ik me heb omgedraaid en klaar ben om in die richting te lopen, hoor ik Mika's woorden. IJzig langzaam draai ik me naar hem om. 'Oh well, I'm sorry my hideous appearance is bothering you that much!' roep ik verontwaardigd uit als Mika aangeeft dat dat nooit zou gebeuren. Misschien als het een kwestie van leven of dood zou zijn, misschien als we de laatste twee op aarde waren. De opmerking schiet mijn verkeerde keelgat in en ik voel mijn hoofd rood worden van woede. 'If you hate my presence that much, why even bother to bring me here?' ga ik verder, op luide toon. Ondertussen zijn er een paar stelletjes omgedraaid om te kijken naar de scene die ik schop, maar dat kan me werkelijk niets schelen. Zijn opmerking heeft me beledigd.
'And I will, thank you very much for that wise guidance. Now fuck off.' sis ik boos en duw hem opzij met mijn schouder, waarna ik richting het doolhof begin te lopen. 'I'll see you tonight, or maybe you're too much of a coward to show up. Who knows, I've been wrong about you before.' roep ik over mijn schouder en been stevig door.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika  kon zichzelf wel stompen momenteel, waarom kon hij nooit zijn mond houden op dit soort momente. Hij wist dat zijn eigen nerveusiteit en dergelijke in de weg zat. Hij gedroeg zich belachelijk tegenover haar, alles om haar op een afstandje en met welke gevolgen?! Een gefrustreerde zucht volgde dan ook terwijl hij naar Lara's tirade luisterde. ''I didn't me-'' maar zijn zin kon hij niet afmaken. ''If you for once wi-'' en weer kon hij zijn zin niet af maken. Hij perste zijn lippen maar op elkaar en tuurde haar enkel aan vanonder zijn hood. Het was maar goed dat niemand anders zijn gezicht zag, want de schaamte was er vanaf te lezen. Hoewel het ding al ver over zijn gezicht viel, was het momenteel niet groot genoeg om zich achter te verbergen. ''You're not hideous!'' bulderde hij dan ook nog net niet toen ze tweemaal over haar uiterlijk begon, waarop hij meteen in elkaar wou kruipen door alle aandacht wat ze trokken. De mensen zouden wel denken dat ze relatieproblemen hadden of zo, al was het verre van dat. Hij kreunde dan ook even vooral hij zijn hand tegen zijn gezicht aanplaatste. 
Het was het moment dat Lara haar schouder contact maakte met die van hem dat hij door zijn vingers heen spiekte en even zuchtte. Het meest wijze, voor hem dan toch, was om achter haar aan te hollen maar een veilige afstand te bewaren. Echter sprak hij niet en was dit een moment om zichzelf even te revieuwen en zijn achterlijke tong voortaan achter zijn tanden te houden. Dit was absoluut niet de situatie die hij wilde creeëren, laat staan dat hij het zo bedoelt had. Hij voelde zich schuldig tot en met, howel hij niets kon bedenken om het goed te maken. Nu niet in elk geval. 
Stilletjes hadden ze dan ook hun weg vervolgd, al was hij nu daadwerkelijk een stalker te noemen. Het doolhof volgde en hoewel er een paar keer verkeerd werd gelopen, wist Lara uiteindelijk haar weg te vinden in de Secret Garden te belanden. Zelf zette hij geen stap meer en leunde slechts met zijn armen over elkaar tegen een muurtje aan. Dat terwijl zijn groene ogen Lara nauwkeurig volgde. Hoe ze onder de indruk leek te zijn van dit alles, ondanks dat hij de woede nog steeds aan haar kon aflezen. Koppeltjes stonden hier en daar, te lachen en te giechelen, klef te doen zelfs en het maakte hem alleen maar meer ziek tot op zijn maag eigenlijk. Nee, dit was niet de bedoeling geweest van dit uistapje. Hoofdschuddend kwam hij dan ook van zijn plek toen hij Lara ergens zag staan, bij de bloemknoppen. Wat voor smoes hij straks weer had, wist hij niet, maar dat nam hij maar even voor lief. Hij schraapte dan ook kort zijn keel toen hij bij haar was komen staan. 
''Like I said..'' mompelde hij terwijl hij naar voren boog en de bloem bij zijn steel pakte, om hem af te breken. ''They only bloom when someone has feelings for another person, doesn't matter who or what the distance is between them.'' piepte hij nog net niet waarop het ding open klapte en er een rood-oranje bloem uit kwam met meerdere rijen aan fijne blaadjes die de kern ineens heel klein deden lijken. Hij hoopte maar dat hij het op deze manier een beetje goed kon maken. Hij reek het ding dan ook aan haar toe en trok zijn hand weer terug toen ze het aan had genomen. ''I didn't mean what I said, it is just the idea. It is not like I'm a expert with women or so.'' mompelde hij verder terwijl hij zijn blik afwendde.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Het was niet nodig om mijn menu te openen en te zien op mijn map dat hij achter me aan liep. Zijn pogingen om tussen mijn woorden te komen, galmen na in mijn hoofd. Ik weet wat hij had willen zeggen. Dat hij het niet zo bedoelt was en als ik voor eens nou mijn grote mond zou houden, hij het kon uitleggen. Waarschijnlijk was mijn reactie veel te heftig geweest, nu ik boos van hem wegloop, besef ik me dat ook. Toch frustreert het me. Het is niet dat ik ijdel ben, of verlang naar een relatie, maar zijn woorden kwamen verkeerd op me over. Ze lieten en laten me onzeker voelen en dat is wel het laatste wat ik ooit had verwacht te voelen in deze game. Onzekerheid over mijn vechten en kunnen zat er altijd, diep geworteld, maar onzekerheid over mijn uiterlijk... Daar had ik nog niet eens bij stil gestaan binnen de game. Mijn avatar lijkt vrij veel op het lichaam wat ik in de normale wereld bezit, op een paar details na. Misschien is dat wel de reden dat ik zijn opmerking zo persoonlijk op had genomen. 'Good to know I'm not hideous.' mompel ik boos en blijf stug doorlopen, ondanks dat ik zijn ogen in mijn rug voel prikken.
Eenmaal bij het doolhof aangekomen, zie ik dat de struiken zo hoog zijn dat ik er niet overheen kan kijken, zelfs niet als ik op Mika's schouders zou staan. Toch voel ik niet anders dan simpele vastberadenheid om het doolhof op te lossen. Mijn richtingsgevoel brengt me steeds wat dichterbij en hoewel ik bij de derde keer verkeerd te zijn gelopen ik bijna mezelf door de struiken heen gooi, vind ik de tuin na een paar pogingen. Mijn woede is inmiddels iets weggeebt, maar zit er nog steeds. Daarnaast weet ik dat hij er nog is, maar zelfs dat doet de tuin me vergeten. Het is een stukje donkerder in de tuin dan erbuiten, door de hoge struiken. Er vliegen vuurvliegjes rond en ik zie inderdaad de meest prachtige struiken met bloemen staan. Een sluier van rozen lijkt de hele binnenplaats te versieren en ik laat mijn adem langzaam los. Daarbij voel ik de spanning ook een stukje uit mijn spieren trekken. Diep adem ik in en uit om de geur tot me door te laten dringen. Met een kleine glimlach pak ik de blauwgroene bloem en stop die stiekem tussen alle rozen. Het gegiechel en geklef van de stelletjes dringt niet eens tot me door, de tuin is veel te betoverend om me daarmee bezig te houden.
Na een groot deel van de tuin te hebben gezien en het grootste deel van mijn woede te zijn kwijtgeraakt, zie ik een struik die me doet fronzen. De knoppen zitten allemaal dicht, ondanks dat de grote struik prominent op zijn plek staat. Al snel besef ik me dat dit de struik is met de speciale bloemen. De bloemen die alleen bloeien als de persoon die ze plukt, gevoelens heeft voor de persoon waarvoor ze geplukt worden. Een romantisch idee wat zelfs mij aanspreekt, hoewel ik dat nooit hardop zou toegeven. Mijn hand vindt zich haast automatisch een weg naar de knoppen, maar voor ik er een kan plukken, hoor ik dat Mika uit zijn schaduwen is gestapt en zijn keel schraapt. Zonder me om te draaien hoor ik zijn woorden aan en zie ik hoe hij langs mij een van de bloemen van de steel plukt. De bloem lijkt direct tot leven te komen. De groene knop verdwijnt en alsof het bloeiprocess duizend keer sneller gaat, komt de bloem tot leven. De blaadjes krullen om tot er een roodoranje bloem tevoorschijn komt. Het gele stuifmeel in het midden lijkt haast goud en ik pak de bloem zonder hem aan te kijken vast. Kort ruik ik aan de bloem, om te bepalen of de geur net zo mooi is als het uiterlijk. Dan draai ik me langzaam om en kijk hem aan. Onderzoekend en twijfelend. 'Thank you.' zeg ik dan en voor hij in opstand kan komen, ga ik op mijn tenen staan en druk een snelle kus tegen zijn wang, als teken van dank. Zonder hem nog eens aan te kijken, loop ik verder door de tuin. Dit keer kijk ik niet meer naar de bossen bloemen, maar naar de bloem in mijn handen. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika glimlachte even kleintjes toen Lara de bloem aannam, in hoop dat het zo weer een beetje goed was. Hij vroeg niet om vergeving, maar dit was zijn manier van 'sorry' zeggen. Hij was gewoon niet goed met woorden, nooit geweest en het werd er altijd ongemakkelijk van. Hij trok zijn hand dan ook terug toen ze de steel goed beet had en rechtte zijn rug weer wat, terwijl hij op haar neerkeek en toekeek hoe ze genoot van alleen al de geur. Ergens was hij blij dat ze geen vragen stelde ondanks, want hij had nog steeds geen smoes bedacht. Hij fronste dan ook even bij haar bedankje en voor hij zijn mond kon open, voelde hij haar lippen tegen zijn wang. Haar immens zachte lippen. Tegen zijn wang. Hij moest dan ook even knipperen om het tintelende gevoel van zijn huid weg te duwen, voor hij hier nog langer ging blijven staan. Al zou dit niet snel vergeten zijn. Haar lippen waren zó zacht dat dat niet eens mogelijk was, om te vergeten. 
Die middag hadden ze nog wat stilletjes rond gewandeld en hier en daar wat woorden laten vallen, nog wat ongemakkelijk maar Lara leek niet meer boos te zijn en dat was waar het Mika om gegaan was. En dankbaar ook, omdat hij nog steeds welkom was op haar bank. Dat was overigens het beste, want om elkaar nou te moeten zoeken voor ze morgen naar de frontline zouden gaan, was gewoonweg geen optie. Het zou te lang duren. Hoewel ze nog even gescheiden waren  geweest, stond Mika nu weer voor haar deur en zuchtte hij even voor hij kort op de deur klopte en naar binnen stapte. De deur zou open staan, en dat was ook het geval. ''I brought something to drink.'' liet hij maar weten toen hij haar in de keuken trof. Het was geen wijn of zo, gewoon een soort whiskey. Niet om te bezuipen, maar om gewoon even een goede slok te hebben. Hoewel het misschien raar was dat hij zo binnen walste, alsof hij het vaker deed, schaamde hij zich er niet voor. Hij liet zijn zwaard weer op de voorgaande plek achter en had in elk geval weer een veilig gevoel om zijn hood te verwijderen. 
Met een zucht zakte hij neer op de bank vooral hij naar Lara keek. Nog steeds voelde hij zich schuldig, maar hij wist niet zo goed wat hij moest zeggen. Daarom tuurde hij haar slechts een beetje ongemakkelijk aan.