ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Zwaaiend met een mes rol ik met mijn ogen. 'Yeah, yeah, I know, you can stop pissing on the guild now, I got the message.' zeg ik, glimlachend en ga verder met het bereiden van het eten. Het koken zorgt ervoor dat ik aan andere dingen kan denken, dat ik me niet meer zo druk maak om de wond. Het verband ziet rood, maar toch voelt het verband stevig en fijn rondom mijn arm. Het zal er vast voor zorgen dat ik snel genezen ben. En anders kan ik altijd een potion kopen van alle coins die hij me heeft gegeven. Natuurlijk heb ik deels mezelf ook eraan te danken, maar zonder zijn hulp was het me niet gelukt. 'I'm wondering, though. Why did you decide to help me out?' vraag ik dan nieuwsgierig. 'I was falling and suddenly you helped me.' verduidelijk ik en gooi het vlees in het stoofpannetje, waarna ik het vuur wat hoger zet en begin met de spullen schoon te maken, zodat ik dat strakjes niet hoef te doen. Daarbij is mezelf bezighouden een stuk gemakkelijker dan alleen small-talk maken met hem. Nu heb ik iets om handen, wat het praten makkelijker maakt. 
Stilletjes luister ik naar zijn uitleg. Het is meer dan logisch dat het spel veranderd is, anders konden de beta-spelers ons vast zo uit de game hebben gehaald. Na deze bijna acht weken, begint de hoop steeds kleiner te worden. De hoop op eruit komen, sluimert nog steeds, maar de hoop om er snel uit te komen, die is inmiddels weg. Heel erg kan ik het mensen niet kwalijk nemen, na twee maanden begint het leven hier op een vreemde manier echt te voelen. Mijn huisje, het koken, de sociale contacten. Velen spelers hebben zich al gevestigd en zingen hun tijd uit, alsof ze hier een heel nieuw leventje opbouwen tot ze door kunnen met hetgeen wat op ze wacht buiten de nervegear. 'So you do have a rather big advantage over others? Considering the EXP, coins and other earnings. And with some more knowledge about the game itself.' zeg ik, op geen enkele manier terechtstellend, maar constaterend. 'A lot of people are mad at the beta-players, as you may have noticed.' merk ik voorzichtig op. 
Glimlachend veeg ik mijn handen af aan het schort en stap de woonkamer in, waar ik zie dat hij inderdaad kijkt naar alle spulletjes. Zijn interesse zorgt ervoor dat mijn glimlach wat groeit. 'Every floor has a few shops where coms sell stuff, they're always a bit hidden, but it's sort of my own mission to find them on every floor. I'm still trying to find the one on the 34th floor, I can't seem to crack the mystery.' zeg ik en pak een van mijn favoriete voorwerpen vast. Het is een uit hout gesneden muziekdoosje, klein genoeg om in mijn hand te houden. Het deuntje is me onbekend, maar het is mijn meest waardevolle bezit. 'In the beginning I bought something in every shop, but by now I only buy something when it... I don't know, when it speaks to me. If that makes sense.' zeg ik en zet het doosje voorzichtig terug. Toevallig had ik vorige week nog opgeruimd en staat in de kast een doos met spullen die ik eigenlijk wil verkopen. Misschien geef ik hem wel een klein aandenken mee, iets kleins wat hij gemakkelijk bij zich kan dragen. Iets om me te herinneren.
Klein haal ik mijn schouders op, omdat ik niet weet wat ze zouden doen. 'They wouldn't be stupid enough to attack you, thats not even possible in a home.' leg ik aan hem uit en leun tegen de armleuning van mijn bank aan. 'Sticks and stones may break your bones, but words will never harm you.' voeg ik eraan toe, met een kleine glimlach. In de keuken gaat een piepje af, maar ik kijk hem nog even aan voor ik opsta en terugloop. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika moest een zucht inhouden bij het tegenantwoord wat hij kreeg en trok slechts even lichtelijk zijn wenkbrauw op. Uiteindelijk had ze gelijk: het was natuurlijk voor een mens om de drang te hebben om te overleven. Maar zijn praktische gdeelte van zijn brein sprak op dit moment, en die zou dat niet gewild hebben. Wat zijn vluchtgedrag zou willen, daar kon hij nu niet over na denken. Natuurlijk verloor hij wel EXP van tijd tot tijd, maar niet zo extreem als de spelers die net begonnen waren. Hij had immers zijn avatar en alles wat hij daarmee bereikt had in de tijd dat de Beta getest was, mogen behouden en dat gaf hem een oneerlijk voordeel in deze situatie, nu ze vast zaten in deze game. Natuurlijk kon hij degenen die het nodig hadden, helpen... Maar dat zou betekenen dat er weer situaties zouden ontstaan waarin anderen het oneerlijk zouden vinden dat hij juist voor die personen hadden gekozen of zo. Nee, hij wou liever alleen blijven om problemen te voorkomen. Dat was het beste voor iedereen, want er waren niet enkel mensen gedood door bosses. Ook onderling gebeurde er dingen. 
''More than that.'', drukte hij haar nog op het hart. Ze had jonge spelers in haar guild, hoogst waarschijnlijk mensen die net als hem games belangrijker vonden dan zelf actief bezig te zijn. Nu had hij het geluk dat hij de kans ook had om te doen wat hij wou, omdat hij niet naar de bankrekening hoefde te kijken. Maar hij snapte dat niet iedereen die luxe had. Haar vraag over het beta-gedeelte verbaasde hem echter. Normaal kwam iedereen enkel met verwijten, maar dit leek een oprechte vraag te zijn van haar kant. ''The game is still the same, but some things are changed since we are trapped here. Some of the bosses have different moves and even different kind of weapons, so it is not easy to predict what they will do in a fight. So in the end it could have me killed to.'', liet hij maar weten. ''But everything I did in the beta-version is still there. My EXP, things I earned, things I bought...'', somde hij op. ''I've been floors above the 64th, but I can't tell you what is above it... because things are changed like I said.'', verzuchtte hij. Was het maar zo'n feest dat alles écht compleet hetzelfde was, dan konden ze deze floors veel sneller clearen en veel sneller naar huis toe. Weg uit deze nachtmerrie. 
''Looking at the stuff in your home.'', antwoordde hij simpel. ''How did you bought this?'', vroeg hij oprecht. Hij was benieuwd naar wat ze ervoor had moeten doen, weliswaar grotere opdrachten die meer coins opleverden of had ze meer in haar mars dan hij vandaag had gezien? Hij dacht kort even na voor hij weer in haar gezichtsveld verdween en even zijn hoofd schudde. ''What will the most people do when they found out I'm a beta-player? Don't you think it is a little unwise to stay in one place and get attached to it?'', vroeg hij op zijn beurt met een klein moment dat hij zijn schouders ophaalde om aan te geven dat het hem niet echt kon deren. ''Besides, I like the freedom. I stay here and there, see diferent towns, places, sometimes I meet people like you. It is fine.'', verzekerde hij haar.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Hij begon me op mijn zenuwen te werken. Of hij dit bewust deed of niet, maakt me niet heel veel uit. Zijn antwoorden zijn stom en ondoordacht. Als hij de kans had om te blijven leven met de hulp van iemand anders, zou hij dat aanpakken. Dat zou iedereen doen, dat is human nature. Dat hij nou een persoon is die niet iemand heeft om hem te redden, veranderd niets aan dat feit. 'I think you're wrong. Think of all the family and friends you would leave behind. If someone could save you, you would want that. I might have been reckless, but I would've succeded in the end. We both know that.' zeg ik koppig en ietwat fel. Ik weet dat ik vriendelijk moet blijven en gastvrij, omdat ik nog steeds bij hem in de schuld sta, maar het voelt alsof hij antwoord vanuit een bepaald principe, niet vanuit een doordachte gedachtegang. Beta-speler of niet, iedereen wilt leven. De spelers die dat niet wilde, hadden het leven allang gelaten en waren niet meer te vinden in de game. Als ik nadenk over de levens die ik vandaag had kunnen redden, voel ik een zwaar schuldgevoel op mijn schouders. Toch is het nakaarten en wil ik er niet te lang in blijven hangen. Elk gezicht probeer ik me voor de geest te halen, elke nacht voor ik in slaap val. Elk gezicht van elke vriend of kennis die ik kwijt ben geraakt, zodat ze niet in vergetelheid raken. Ook dat zou ik willen dat iemand voor mij zou doen. Ik zou willen dat iemand me zou herinneren, al is het alleen maar mijn naam.
Even denk ik na over zijn volgende woorden. 'You're right, we need more discipline.' beaam ik en maak een mentale notitie dat ik daar persoonlijk aan zal gaan werken. De nieuwe leden moeten in groepen trainen met de leden die we al langer hebben, om een standaard hoog te houden. De strategie die voorafgaand aan de end-boss was gekoppeld, was direct vergeten toen de poten van het beest geteld waren. Dat mag niet nog eens gebeuren. Hoe groot, beangstigend of sterk de endboss ook is, we moeten een guild blijven. Met een hernieuwde energie, ga ik verder met het bereiden van de maaltijd. Ondanks zijn half helpende, half afkeurende opmerking over de guild, ben ik nog lang niet vergeten dat hij een beta-speler is. 'How was the game, in the first stage? Compared to now. Do you really have that much of an advantage?' vraag ik op een kalme toon, zonder judgement. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. 'I don't think there will come a day in this game where I wouldn't take good care of it.' druk ik hem op het hart, omdat het waar is. Mijn katana is mijn meest geliefde bezit, het enige wat ik nooit kwijt zou willen. Hoewel dit appartement voelt als thuis, zou ik eerder alles opgeven wat ik bezit, inclusief het appartement, voor ik mijn katana kwijt zou raken. 
'What are you doing there?' vraag ik semi-argwanend als hij uit mijn gezichtsveld verdwijnt. Het is niet alsof hij veel schade aan kan richten, maar voor alsnog houd ik voor nu deze beta-speler het liefst dichtbij me, om hem te observeren. Oprecht verbaast kijk ik weer op van mijn werkje. 'You have no place to stay? Even with the easy teleportation function?' vraag ik met een opgetrokken wenkbrauw. Met een blik over mijn schouder, zie ik dat het donker is buiten, wat betekend dat als we straks klaar zijn met eten het misschien wel te laat is voor hem om nog een inn te vinden waar ze hem niet direct vermoorden voor zijn XP en coins. Die gedachte probeer ik uit mijn hoofd te zetten, hij is meer dan genoeg in staat zichzelf te redden, dat is wat hij anderen toch het liefst vertelt. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara haar ouders waren schijnbaar een gevoelig onderwerp en stiekem vroeg hij zich af, waarom? Hij zei niets- en vroeg er ook niets meer over. Hij hield wijselijk zijn lippen op elkaar geperst, al verbaasde hij zich over de tegenvraag die hij kreeg. Maar zijn antwoord was simpel: ''No, I wouldn't want that.'' sprak hij opeen zekere toon. ''Not if that means that there are possible two lives that will be lost that way instead of one.'' Dat was iets wat ze nog wel tegen zou komen. Uiteindelijk zou iedereen zichzelf willen redden, ook degenen in haar guild en de enige reden waarom ze zich verantwoordelijk voelde, was omdat de spelers haar leken te volgen. Maar ook die zouden op de vlucht slaan als het echt heet onder de voeten werd. Ze hadden er nu immers ook een potje van gemaakt, hoe gingen ze dan de 65th floor clearen? Het was een gedachtegang die ze niet kon veranderen, weliswaar omdat hij altijd al alleen had gespeeld en niemand hem had geholpen. 
Een kleine glimlach sierde Mika toen Lara zijn naam herhaalde. Ergens verbaasde het haar dat ze de eindjes nog niet aan elkaar wist te knopen, maar daar ging hij haar niet mee helpen omdat hij graag een warme maaltijd wou hebben. En daarnaast was zijn naam eentje die best veel voorkwam in Amerika. Als ze beide in Hiroshima hadden gewoont, was het anders geweest want dan waren de einden snel aan elkaar geknoopt. ''Because it would have been my own life then.'', antwoordde hij. ''The way your guild is usig their weapons, the lack of strategy and working together will have everyone killed in the end. If they proceed that way.'', liet hij simpel weten. ''They are all new players and probaly people that don't even sport in their real lifes, so it is more difficault to addapt to the moves you need to survive.'' probeerde hij wat onhandig uit te leggen. Maar waar het op neer kwam was dat iemand die voetbalde profijt zou hebben qua snelheid, iemand die een vechtsport beoefende zou zijn wapen beter kunnen handelen enzovoort. Hoewel dit virtueel was, was hun brein gekoppeld aan de NG en reageerde je avatar erop. Het was niets anders dan leren boksen of voetballen, maar je moest wel moeite doen. 
Mika knikte even ter bevestiging. ''The only one and a strong one to if you upgrade it properly.'' Daar mocht menig speler jaloers op zijn. Er waren slechts enkele wapens die potentie hadden om sterk te worden. Echt sterk en zelfs invloed zouden hebben op de speler die het in handen  had. In een positieve manier. '"Take good care of it, because that thing will save your live multiple times again in the future.''
Een tevreden gevoel bekroop hem toen ze besloot bezig te gaan met het eten. Het gaf hem een moment om haar huis en de daarin verzamelde spullen te bekijken en aan te raken, hij moest altijd even overal aan zitten. ''Mhh.'', mompelde hij. ''I don't. I go from floor to floor.'', was zijn antwoord. ''I stay at simple inn's that don't cost too much but have good beer.'', glimlachte hij kleintjes. Ergens was het beschamend dat iemand met zijn EXP in een herberg verbleef, maar goed, dat was zijn keuze. Hij trok teveel rond om ergens te blijven hangen en in zijn eentje zag hij het niet echt zitten om een huis te onderhouden. Zelfs niet in dit spel.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Het was duidelijk dat mijn woorden hem frustreerde. En doordat ze hem frustreerde, frustreerde het mij ook. Waarom snapte hij me niet? Waren mijn gedachten en principes dan echt zo vreemd? Het guild heeft me opgevangen toen ik niemand anders had, toen ik alleen was en aan het nadenken was over manieren om van mijn levens af te komen; in de hoop dat ik wakker zou worden in de armen van mijn vader. Ze hebben me gered, ik voel een loyaliteit naar het guild en al zijn leden toe die ik amper kan beschrijven. Toch weet ik dat hij gelijk heeft, maar op een bepaalde manier ook ongelijk. Mijn leven is me weldegelijk wat waard en zolang ik vier levens heb en een ander nog eentje, dan is voor mij de keuze duidelijk. Iemand anders zou hetzelfde voor mij doen, zo werkt het nou eenmaal in deze game. 'Don't speak about my parents.' sis ik zacht, omdat ik niet boos op hem wil worden, maar hem toch duidelijk wil maken dat het praten over mijn familie een no-go is. Hij mag me van alles vragen, wijsmaken of op afrekenen, maar mijn ouders zijn off-limits. Zacht zucht ik en kijk hem aan. Ik kijk hem echt aan, mijn caramel-kleurige ogen boren zich in die van hem. 'I wouldn't let it get that far. Four lives is a long way from one, or even two. Wouldn't you want someone to help you if you were about to die?' vraag ik dan, op een zachte toon, omdat ik hem niet meer wil frustreren, maar juist wil proberen om hem in te laten zien vanuit welke hoek ik het bekijk. 
Als mijn arm verbonden is, besluit ik het jasje voor alsnog niet aan te doen. In het rokje met het hemdje, heb ik het prima. Vanaf het eerste moment heb ik spijt gehad van mijn school-uniform, hoewel ik het stiekem ook wel leuk vind staan. De hoge sokken, het rokje en het jasje, met de donkerrode accenten, het past bij mijn Aziatische uiterlijk. Daarbij zit het fijn, dat is het belangrijkst. Nu ik genoeg, meer dan genoeg, coins heb, zou ik het kunnen veranderen, maar inmiddels past het perfect bij me, net als de katana. Na het verbinden was de jongeman opgestaan, net als ik. Nu is het zijn beurt om me aan te staren. Mijn vraag lijkt hem van zijn stuk te hebben gebracht, voor het eerst staat hij echt met zijn mond vol tanden. Het zorgt ervoor dat ik een bepaalde voldoening voel, dat ik hem eindelijk eens stil heb gekregen. 'Mika.' herhaal ik en glimlach en knik, als teken dat ik het heb begrepen. Vrijwel niemand gebruikt zijn achternaam, of zijn echte naam, maar de naam Mika klinkt aannemelijk. Het is een populaire naam, zowel op de middelbare school als in college heb ik de naam wel eens voorbij horen komen. Voor ik mezelf kan voorstellen, zegt hij mijn naam al. 'My reputation precedes me.' merk ik op. Mijn katana heeft veel aandacht getrokken, maar in huis draag ik hem vrijwel nooit. 
Door zijn woorden is het aan mij de beurt om met mijn mond vol tanden te staan. Alsof het niets is, bevestigt hij al mijn vermoedens door terloops te laten vallen dat hij een beta-speler is. Verwoed knipper ik met mijn ogen en probeer dit zo snel mogelijk te verwerken. 'Why didn't you help earlier on, with that endboss? You could've saved lives there...' zeg ik een beetje ontdaan, waarna ik mijn keel schraap en mezelf probeer te herpakken. 'I'm sorry, I didn't mean to judge or anything, its just the first time that I've consciencely met a beta and to have the opportunity to ask questions.' zeg ik, hopend dat mijn opmerking niet de sfeer heeft verpest. Niet dat die sfeer al te best was, maar het begon net een beetje op te warmen. 'The only katana, really?' vraag ik in een poging het onderwerp te veranderen, omdat ik me daar daadwerkelijk niet bewust van was.
Ik knik als antwoord op zijn woorden en pak een schort uit mijn inventaris, die ik achter mijn rug vastbind. 'I'm glad you gave me the opportunity to repay that dept.' zeg ik en loop naar de keuken. Omdat mijn kook-skills nog niet optimaal zijn, moet ik sommige dingen zelf snijden, maar dat is niet erg. Het helpt me mijn gedachten even te ordenen. Al snel staat er een pannetje te pruttelen vol met groente en een goed ruikende boullion. Het vlees stoof ik in een andere pan en de zelfgemaakte noodles kunnen met een paar simpele knoppen gemaakt worden. 'So on what floor do you have a place?' vraag ik en kijk naar hem op als ik het vlees snijd.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Het werd er niet beter op toen Lara ook nog tegen hem in ging, op alles wat hij zei. Hij moest zichzelf echt dwingen om haar arm niet beet te pakken en fijn te knijpen, om haar duidelijk te maken dat het not done was. Hij schudde dan ook even zijn hoofd op de woorden die ze sprak. ''Even if others are dying you need to think of your own first. What will you do when you have one life left, are you ready to die? Leaving your parents, maybe sisters and brothers, friends and such behind?'' vroeg hij toch wel enigzins ernstig. ''Is it worth saving those people you will never know in real life, over your own life?'', ging hij dan ook verder. Mika kon het gewoonweg niet begrijpen, maar dat kon zijn omdat hij feitelijk gezien in het echte leven alleen was, maar hier net zo goed. Hij wist niet beter dan voor zichzelf te zorgen, zichzelf boven anderen te verkiezen. En toch had hij deze dame gered alsof het zijn taak was geweest, evenals dat hij haar nu de les zat te lezen voor iets wat hij zelf had gedaan. Was het eerlijk? Maar was het gek om haar in bescherming te nemen, nagaande dat hij haar blijkbaar beter kende dan dat zij hem op dit moment kende? Het zijn van een Beta-speler nam veel voordelen met zich mee, hij kon meer informatie verschaffen over mensen dan normale mensen konden. Normale spelers, zo moest hij ze noemen. Hij had uiteindelijk floors gezien boven de 64th en wist precies wat hij kon verwachten, ondanks dat kleine maar cruciale dingetjes anders leken te zijn. Wapengebruik van een boss bijvoorbeeld, welke in de beta wel voor was gekomen maar nu veranderd was. Dat zorgde eroor dat er ook moves waren veranderd. 
De vraag waarom hij zich er druk om maakte, bracht hem heel even van zijn stuk, waarop hij haar slechts even aangestaard had. Daar had hij geen antwoord op, niets wat niet creepy leek dan toch. ''Mika.'', antwoordde hij een tikkeltje schor na een tijd stil te zijn geweest en haar gezicht gewoonweg bekeken te hebben. Alsof hij in haar ogen opzoek was geweest naar een antwoord wat hem zou helpen. ''Mika, will do.'', besloot hij toen wat zekerder. ''And I know. Lara and one of the first hundered players to log in as soon as this game went online. I'm a beta-player.. I know enough. But your also known for that famous katana you carry. The only katana in this game to be precize.'', liet hij haar weten. De rest liet hij maar achterwegen. Dat hij een beta-speler was was haar niet ontgaan, dus daarom had hij er geen doekjes om gewonden. Wat was het nu van liegen, wanneer ze het antwoord toch al wist. De waarheid. Het kon hem zijn warme maaltijd ontnemen en dat was iets wat hij nu echt niet wou. Hij had honger, nog steeds. 
''Let's eat before you'll hit the floor.'' kapte hij het onderwerp uiteindelijk af. Ze had haar energie even hard nodig als hij dat had en gezien het al donker begon te worden, betekende dat dat hij na het eten gauw een plek moest zoeken om te gaan slapen. ''I'll eat whatever you cook, as long as I can eat your dept is repayed.'', knikte hij vast besloten. Gezien ze er op had gestaan hem terug te willen betalen voor het feit dat hij haar behoed had van andere verwondingen of meerdere levens die verloren zouden kunen gaan in zo'n geval.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Een kleine glimlach speelt rond mijn lippen als ik het laatste bloed wegveeg met de natte doek, om zijn ietwat ontdane reactie op mijn felle woorden. Als ik me vervolgens in de woonkamer bevind, vlak voor hem, is die glimlach weer weg. De wond op mijn arm is open en bloed nog steeds. Zelfs nu ik hem net schoon heb gemaakt, voel ik hoe er alweer een klein stroompje bloed zich een weg naar beneden aan het banen is. Ik zal straks echt wat moeten eten, anders val ik om. Mijn mond wordt een beetje droog als hij zijn ogen langs mijn lichaam laat gaan. In het begin van de game, voelde dit lichaam niet als dat van mezelf. Het was iets vreemds, iets buitenaards, dat wel aanvoelde als een lichaam. De gedachte erbij klopte echter niet. Inmiddels weet ik niet meer beter en ben ik stukje bij beetje van dit lichaam gaan houden. Alleen als ik me heel erg inspan, kan ik me herinneren hoe mijn oude lichaam voelde. Het grootste verschil zijnde, dat ik een stuk sneller, lichter en sterker ben. Daarbij is er niet erg veel anders. Mijn lengte heb ik gehouden, wat betekend dat ik aan de kleine kant ben, gemiddeld gezien. Ook mijn bouw is vrijwel hetzelfde, tenger maar met de juiste rondingen. Uit automatisme komt een van mijn wenkbrauwen wat omhoog terwijl hij me bekijkt, maar echt iets erover zeggen durf ik niet. In plaats daarvan blijf ik, enigszins star, naar zijn gezicht kijken, tot zijn groene ogen zich in die van mij boren.
Pas als hij dat doet, laat ik me in een stoel zakken en leg mijn hoofd tegen de rugleuning, omdat het zwaar voelt op mijn nek. Als ik mijn hoofd weer optil, zie ik dat de jongeman voor me is neergehurkt en in zijn inventaris aan het zoeken is. Voor ik de energie heb gevonden om zelf mijn inventaris te openen, heeft hij al verband gevonden. Opnieuw leg ik mijn hoofd tegen de rugleuning en staar naar het plafond als hij bezig gaat met de wond. Het is maar goed dat ik dit niet zelf hoef te doen, anders was ik nog flauwgevallen door al het bloed. In mijn tijd hier ben ik wel wat gewend, maar echt wennen aan bloed zal ik nooit. 'I know it was reckless, but others were dying. I still had four lives left, others two or even one. If I didn't do anything, more would've died and it would've been on me.' zeg ik dan en til opnieuw mijn hoofd op, zodat ik naar hem kan kijken. Hij lijkt geconcentreerd bezig met het verband, maar aan de verhitte blik in zijn ogen te zien, is hij heel ergens anders met zijn gedachten. 'Easy now.' zeg ik zacht en sussend als hij kwader begint te praten en zijn vingers iets hardhandiger te werk gaan. 'It was reckless, I know.' vervolg ik dan even zacht en laat een zucht los. Het had zomaar eens afgelopen kunnen zijn vandaag. 'I woulnd't want anyone else dying because of something I could've prevented.' zeg ik dan, schorvoetend toegevend waarom ik vandaag mee had gevochten. 
Hij knoopt het verband vast en ik kom wat overeind, zodat ik hem beter aan kan kijken. Als hij vervolgens opstaat, doe ik hetzelfde, hoewel het zorgt voor een duizelig gevoel. 'What do you care, though? I've never seen you before, I don't even know your name. Nor do you know mine, or do you?' vraag ik, nieuwsgierig en ietwat vurig. Niet fel, niet boos, maar nieuwsgierig om meer te weten te komen. Inmiddels was het me bekend dat mijn naam rondging binnen de game. Het meisje met de katana, in het Raven guild. Mijn reputatie werd groter en beter voorgedaan dan het eigenlijk was, maar voor nu had ik daar absoluut vrede mee. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Het zou haar waarschijnlijk nog afschrikken ook, waarom hij had gedaan wat hij had gedaan. Ze zou hem waarschijnlijk een stalker vinden, een creep, een perv. Simepeler dan dat kon hij het niet bedenken. Maar uiteindelijk had het wel haar leven gered en daar ging het om toch? Ondanks dat hij lcihtelijke hoofdpijn leek te hebben jegens de klap die hij zelf had opgevangen toen hij weg van gesproken met haar, had hij niets wat echt zichtbaar was. Geen verwondingen. Geen bloed. Wel vroeg hij zich af tot hoeverre de verwondingen die ze in SAO opliepen, invloed hadden op het echte leven. Als ze hier zouden sterven, zouden ze daar ook sterven omdat de NG gewoonweg je brein zou frituren door alle impulsen die het afgaf richting je brein. Maar tot hoeverre hadden de opgelopen verwondingen invloed op hun lichaam? Zou dat enkel psygisch zijn, of zou dat ook tevoorschijn komen? Hoe dan? Door de vele vragen werd zijn eigen hoofdpijn er niet beter op en legde hij met een zachte kreun even zijn hand tegen zijn slaap, waarbij hij kort zijn ogen had gesloten. De opmerking van de kasten had hij echter genegeerd, al had het er wel voor gezorgd dat er een mondhoek omhoog was gegaan. Haar karakter stond hem wel aan. 
Een frons ontstond op zijn voorhoofd toen ze ineens fel reageerde dat ze het wel af kon, zelf. Ze had zijn hulp niet nodig. Hij had dan ook nooit aangeboden om haar te wassen, was het? Gewoonweg om haar wonde te verzorgen omdat het er anders niet beter op werd. Hoe wou ze dat met één arm voor elkaar krijgen? ''Offcourse.'', antwoordde hij dan ook een beetje ontdaan van het felle antwoord wat hij had gekregen. Hij keek haar na en stuurde al snel zijn blik weer door de ruimte heen, vooral hij plaats nam op een stoel en wat onderuit zakte. Wat hij anders moest doen, terwijl hij wachtte, wist hij ook niet. Uiteindelijk deed de gedachte dat haar stem even fel was als haar ogen, een glimlach bij hem ontstaan, al zakte die snel weer af toen ze terug de kamer in kwam. Onderzoekend had hij haar even aangekeken, voor zijn blik bij haar arm bleef hangen. 
Mika kon het niet laten om haar kort te bekijken voor hij zijn groene ogen bij haar gezicht liet hangen, dat terwijl hij overeind was gekomen. Haar houding was genoeg om te weten waarom ze zo snel klaar was geweest en het feit dat haar arm nog niet verbonden was, zei ook genoeg. Een korte blik in zijn invertory liet een bundeltje verband tevoorschijn komen vooral hij naar haar toe liep en voor haar neer hurkte toen ze zat. ''You need to take better care off yourself.'', merkte hij op terwijl hij haar arm aan het verbinden was. ''That includes straight thinking when you attack something like a boss. What you did was reckless and this is the price you're paying. It could've easily killed you like it did with some of your members.'', ratelde hij verder. Waar het precies vandaan kwam, wist hij niet maar ergens voelde hij zich een beetje geïrriteerd, kwaad zelfs, wegens het feit dat ze zo simpel met haar leven had gespeeld om het ding te verslaan. Het meest verstandigste was geweest om terug te trekken tot haar guild een fatsoenlijke strategie neer had kunnen zetten. Samen had kunnen werken. ''Just don't be so reckless anymore, because there is nothing wrong with your fighting-skills.'', mompelde hij toen hij het verband vast knoopte en overeind kwam. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Nieuwsgierig blijf ik naar hem kijken, helemaal na mijn opmerking over zijn cape. Hij weet absoluut zeker hoe hij de spanning op moet bouwen. Eerst komt hij vanuit het niets, red mij, verslaat het beest en vangt me dan ook nog eens op. En dat allemaal met die verdomde cape op zijn hoofd. Het mysterie om hem heen, zorgt er alleen maar voor dat mijn handen jeuken van nieuwsgierigheid om erachter te komen wat voor gezicht er onder de cape schuil gaat. Het enige wat ik tot nu heb kunnen ontdekken, zijn de groene ogen. Ze zijn zo helder groen dat ze haast licht lijken te geven, hoewel ik me afvraag in hoeverre dat niet gewoon mijn fantasie is die een spelletje met me speelt.
Kort daarna zet hij me weer neer en pak ik met mijn goede hand, mijn arm beet. Daar is de verwonding het ergst, hoewel ik op mijn zij en bovenbeen ook een paar diepe schrammen heb. Die beginnen echter al langzaam aan te genezen, in tegenstelling tot de wond op mijn bovenarm. 'You want to check the closets too, just to see if there is no one hiding in there?' vraag ik en kan niet anders dan glimlachen om zijn wantrouwen. Het heeft iets aandoenlijks. Inmiddels zit iedereen al een paar weken vast in de game. In de binnenkant van mijn kast heb ik bijgehouden hoelang al. Met drieënhalve week heb ik dit appartement kunnen kopen en sindsdien zijn er ook alweer een dikke drieënhalve week voorbij gegaan. Zeven weken in totaal, de achtste begint bijna. Door de combinatie van zijn wantrouwen en het feit dat hij mijn vriendverzoek nog niet geaccepteerd heeft, vraag ik me af hoeveel vrienden hij al gemaakt heeft hier. Toegegeven, niet iedereen in mijn vriendenlijst is daadwerkelijk een vriend, maar ik ken ze allemaal persoonlijk. Ik vraag me af in hoeverre hij spelers persoonlijk kent. Zijn wantrouwen is net zo groot als dat van mij was, de eerste paar dagen. Daarbij verdenk ik hem er stilletjes nog steeds van dat hij een beta-speler is, maar ik vertik daar iets over te vragen. Als het waar is, dan kan dat ervoor zorgen dat hij vlucht en als het niet waar is dan is dat waarschijnlijk een belediging voor hem. 
Mijn hoofd hangt een beetje schuin als hij eindelijk zijn cape afdoet en er een ravenzwart kapsel tevoorschijn komt, wat iets te lang is. Daaronder zijn de groene ogen, die me aankijken. Zijn neus, lippen, kin en kaak zijn allemaal perfect in proportie, precies zoals elke andere avatar. De menselijke trekjes, de ongelijkheid en ineffenheid, is in geen enkele avatar terug te zien. Dat is misschien wat ik het ergst vind. Iedereen ziet er zo mooi uit, gestroomlijnd en geperfectioneerd. Het haalt al het menselijke van ons af. Een beetje verbluft kijk ik hem aan door zijn opmerking. 'I wouldn't even consider you cleaning me, thank you very much.' zeg ik ietwat opstandig, waarna ik mezelf herpak en hem met een zachte zucht aankijk. 'I think I'll be fine. I'm just going to freshen up a bit, excuse me.' zeg ik vriendelijk en beleefd, waarna ik me naar de kleine badkamer begeef. Nadat ik me heb ontdaan van mijn kleding, veeg ik al het bloed weg met een natte doek. De schrammen en wonden op mijn zij en been zijn te overzien en hebben zelfs al een dun korstje. De wond op mijn arm is een ander verhaal. Hij is diep en zorgt voor een duizelig gevoel dat door mijn hele lichaam trekt als ik ernaar kijk. Voor ik kan vallen, grijp ik de wasbak stevig vast en kijk mezelf streng aan in de spiegel.
Gehuld in het eeuwige rokje en een hemdje, stap ik de woonkamer weer in. Mijn jasje houd ik in mijn handen, omdat ik inderdaad zijn hulp nodig heb. Niet dat ik dat zou toegeven, niet nadat ik zojuist kattig op hem had gereageerd. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika fronste even door de opmerking die de jongedame plaatste. Ja, daar had hij nog niet echt over na gedacht. Dat ze ook direct door hadden gekunt. Weliswaar was dit een beetje van zijn vluchtgedrag want beta-spelers waren nou eenmaal niet gewild en het feit dat niemand van haar guild het had uitgevogeld maakte ze of heel naïf om iedereen maar te vertrouwen, of gewoonweg heel dom. Hij zou er echter niets over zeggen, omdat hij geen guild had en dus niet mocht oordelen. Hij deed alles alleen en schoot te hulp als het nodig was om een floor te clearen. Dat hij een loner was, maakte niet dat hij een complete zak was of zo. Iets wat mensen vaak wel dachten, al liet hij ze maar want op die manier behield hij ook afstand en het was makkelijker om dat te doen, dan om vrienden te maken of vijanden. Beide hadden nadelen. Uit zijn gedachten opkijken deed hij pas toen hij in een klein appartementje stond, genoeg voor maximaal twee mensen voor zover hij kon zien. Het was niet slecht en het bood haar in elk geval privacy. Dat was altijd prettig...
Pas toen de jongedame weer tegen haar sprak had hij door dat hij haar nog steeds beet had en misschien wel een beetje te stevig. Als reactie op haar poging om de sfeer luchtig te houden, zette hij haar weer op haar voeten neer. Anders had hij sowieso geen handen vrij. Uiteindelijk had ze gelijk, met zijn hood over zijn hoofd kon hij sowieso niet eten, want zijn gezicht zonk diep weg in de kraag ervan. Een korte blik door het appartement deed hem dan ook gerust stellen, gewoonweg omdat hij niet graag herkend werd. Hij had zijn handen omhoog gebracht, om het ding naar beneden te trekken. Zijn ravenzwarte haren zaten wat warrig en vielen onbeheerd langs zijn gezicht en deels voor zijn ogen. Hij was het gewend, want aan zijn kapsel had hij weinig veranderd qua avatar. ''Do you need help?'', vroeg hij uiteindelijk met een wijsvinger gericht op haar verwondingen. Ze was niet de eerste die hij zou verbinden, dus hij zou het niet erg vinden om te doen. Vragend keken zijn groene ogen haar dan ook aan, in afwachting van een antwoord. Hij had niets aan haar als ze aan het doodgaan was of al dood was, dan kon ze niet voor hem koken namelijk naast het feit dat hij haar sowieso liever niet dood had. Ondanks dat het zonde was van de levens die hij aan haar had gegeven, was het iets wat hij sowieso wou voorkomen. Waarom precies wist hij ook niet helemaal, maar zo was het al een tijdje geweest. ''You can clean it yourself offcourse, but you can't properly bind it yourself.'', verklaarde hij maar. Dat moest wel goed gebeuren, anders had het nog geen nut. Maar haar wassen, dat ging hij niet doen.