ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Het ontgaat me niet hoe ontdaan hij is van de zachte kus op zijn wang. Met mijn rug naar hem toe, omdat ik alweer een stukje verder ben gelopen, grijns ik in mezelf. "Als ik de laatste op aarde was misschien", my ass. De rest van de middag verloopt rustig, we wandelen nog wat in de geheime tuin, maar besluiten al snel dat we maar beter ons gezicht kunnen laten zien in de openbare tuin. Dat vooral om mensen ervan te overtuigen dat we elkaar niet inmiddels vermoord hebben. En omdat ik kotsmisselijk werd van alle kleffe mensen in die tuin. Hoe spelers zich zo mee kunnen laten slepen, is me een groot vraagteken. Het ontgaat me simpelweg, ik kan het niet bevatten. Hoewel ik het soms naar mijn zin heb, is alles wat ik doe met het oog op mijn leven wat ik terug kan krijgen. Terwijl ik best weet dat er fundamenteel veel veranderd zal zijn. Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik mis. Hoe groter de kans dat mijn dorm leeggeruimd wordt en aan een ander persoon wordt gegeven. Hoe meer feestjes ik mis, hoe minder ik mee zal krijgen. Hoe meer ik simpelweg achter zal lopen op de rest. Al mijn vrienden daar, ze zullen misschien een paar weken verdrietig zijn, maar daarna doorgaan met hun leven. Dat neem ik ze niet kwalijk, maar het steekt wel. 
Uiteindelijk was het tijd om afscheid te nemen van Mika, omdat ik echt terug moest naar mijn deel van het guild. Toen ik mezelf terug had geteleporteerd en een kijkje was gaan nemen, kwam ik tot mijn verbazing erachter dat het inderdaad had geholpen. De spelers waren druk bezig met oefenen en glimlachte me dankbaar toe als ik langsliep. Het duurde niet lang voor ik samen met ieder paar een speciaal train schema had gemaakt, vooral omdat ze zelf veel input gaven. Zwaktepunten die ze zelf tijdens het oefenen hadden ontdekt en meer op wilde trainen of zelfs hulp bij wilde. Het maakte me blij. Net zoals de gedachte dat Mika daaraan had meegeholpen. De ijzige jongeman van eerder, die niets met niemand te maken wilde hebben, had onbewust ontzettend veel spelers geinspireerd om beter hun best te doen.
Zuchtend sta ik in de keuken, waar ik heb besloten dat ik opnieuw zal koken. Om het goed te maken naar Mika van mijn uitschieter van eerder van vandaag. Zonder woorden dan natuurlijk, want mijn trots is veel te groot om het daadwerkelijk met woorden te zeggen. Het was een simpel gerecht geworden, een Chinees gerecht wat mijn vader me had geleerd. Tot mijn genoegen waren alle ingredienten beschikbaar en smaakte het vrijwel hetzelfde. Hopelijk zou Mika houden van Chinees eten. Een zachte klop op de deur, doet mijn vermoeden bevestigen dat hij er binnenkort zal zijn. 'Lock the door after you, please!' roep ik hem toe, voornamelijk uit automatisme dat mijn deur eigenlijk altijd op slot zit. 'Are you trying to get me drunk on the night before a big fight, mister?' vraag ik plagend en wijs naar hem met een grote pollepel, waarna ik het eten afmaak en op twee borden leg. In de keuken staan twee barkrukken aan een kookeiland, zodat we niet de eettafel hoeven dekken. 'I took the liberty to cook again, hope you don't mind.' roep ik glimlachend, omdat ik niet verwacht dat hij dat erg zou vinden. 'Get your ass over here.' voeg ik eraan toe en veeg mijn handen af aan het schort, waarna ik het schort afdoe en twee glazen pak voor de drank die hij heeft meegebracht. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika had de rest van de middag rondgedoold ergens. Gewoon in zijn eentje, in de duister waar hij zich normaal ook huiste. Meer om zijn acties even te reflecteren en zichzelf er van te overtuigen dat hij voortaan normaal moest doen, Lara niet meer mocht kwetsen op die manier. Hij had wel een lunatic geleken toen hij zo tegen zichzelf had staan praten, maar meer dan een stel ogen van dieren waren er niet op hem gericht geweets. NPC's, geen gevoel en geen eigen gedachten. De beesten leefden op hoe het spel ze aanstuurden, hoewel ze wel schade leken te kunnen verrichten zoals de bosses dat dus ook konden. Zoals ze elkaar schade toe konden eigenen buiten de safe-zone's om. Het was veel gezucht en gedenk geweest, tot de zon onder was gegaan en dat zijn seintje was geweest om weer naar floor 41 te verhuizen. 
Kort had Mika even gefronst, vooral hij het slot maar omdraaide nadat hij zijn spullen weg had gelegd. ''Sure, but I don't see anyone else coming in.'' glimlachte hij flauwtjes. Het leek alsof er die middag niets was gebeurd en daar was hij ergens blij om. Hij had haar niet willen kwetsen, boos willen maken, of wat dan ook. Hij wou er dan ook niet meer aan denken, hoewel dat bijna automatisch leek te gaan. Oké, Mika... Nu stoppen, anders maak je jezelf helemaal gek. Het zit goed! dacht hij bij zichzelf. Hij ademde even diep in vooral hij alle lucht weer via zijn neus liet ontsnappen om het maar niet teveel op een zucht te laten lijken, maar op een goede ademteug alsof hij net gegaapt had of zo. 
''I am not.'' glimlachte hij. ''But a good glass of wine or something like whiskey can't hurt. Just one glass before we go to sleep.'' knikte hij. Ze zouden morgen vroeg op moeten, wouden ze optijd op floor 65 aankomen. Ze wouden het andere team niet laten zitten en ze wouden net zo min dat het andere team hén liet zitten. De twee guilds zouden samen moeten werken om dit te clearen en gelukkig waren ze beide ook gewillig genoeg om die samenwerking aan te gaan. Inziende dat ze het niet in hun eentje voor elkaar gingen krijgen. Ondanks dat hij dankbaar was dat zijn naam niet was genoemd, dat er sowieso niet benoemd was dat er een beta-speler aanwezig zou zijn... behalve dan voor de guild van Lara. Die was op de hoogte. Wel, dat hij er was. Niet zijn naam. Hij had die enkel doorgespeeld aan Lara en had haar immers gevraagd om dat ook zo te houden om zijn privacy te waarborgen. 
''I don't and yes m'am.'' greens hij terwijl hij zijn handen even door zijn haren dwong, voor hij richting het kookeiland liep en daar plaats nam op één van de krukken. Het rook weer héérlijk en zag er ook zo uit. ''I wonder what you've made.'' glimlachte hij. ''It will taste good without doubt.'' besloot hij. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
De woorden van Mika laten me glimlachen terwijl ik de laatste hand leg aan het eten. 'Better safe than sorry.' roep ik terug en zorg dat alles klaar staat voor als we aan de bar plaatsnemen. De geur van het eten dringt mijn neus binnen en ik snuif de geur diep op. Voor een kort moment ben ik thuis, in de keuken samen met mijn vader. Toen hij begon met het aanleren van Chinese gerechten, was ik klein. Zonder twijfel durf ik te zeggen dat daar mijn passie voor koken was begonnen. Ik kwam niet verder dan zijn heupen, waardoor hij me altijd op een stoel moest zetten om mee te helpen en te kijken wat hij precies deed. Glimlachend denk ik terug, waarna ik mijn ogen open en weer terug ben in de game. 'It's called Shi Zi Tou with mung, mung is pig. The rest, I don't even know how to translate. Just try it, I'm sure it will be good.' zeg ik en zit zelf al klaar met mijn bestek in de aanslag.
Al snel is het enige geluid wat mijn appartement vult, het geluid van bestek op borden. Het smaakt precies zoals thuis en als ik mijn ogen dicht doe, kan ik het me bijna voorstellen dat ik thuis zit te eten met mijn vader. Mika is een goed alternatief, zijn aanwezigheid begin ik steeds meer te waarderen. Hoewel onze kleine botsing van vanmiddag, maar dat was inmiddels allang vergeven en voor mij ook alweer bijna vergeten. Het was alleen maar normaal dat we af en toe zouden botsen. We kennen elkaar niet goed genoeg om op een lijn te liggen, daarbij zijn we man en vrouw, dat wil van nature al botsen. Een van de weinige dingen waar ik dolsgelukkig om ben binnen deze game, is dat ik geen last heb van mijn menstruatie. Daarbij is zelfs naar de wc gaan niet nodig, daar zorgt de game automatisch voor, wat vreemd blijft. Het hele principe van binnen een game eten, daadwerkelijk proeven en het gevoel hebben van vol zitten, het klopt niet. Helemaal niet als je erover nadenkt, dat mijn lichaam waarschijnlijk in het ziekenhuis is, aan de zondevoeding, vocht en met allerlei slangen en catheters ingebracht.
Veel te snel, zit ik bommetje vol en leun ik wat achterover op de barkruk, waarna ik een zucht slaak. 'I think I'm going to have a foodbaby.' mompel ik en wrijf over mijn buik, die bijna ontploft. En zelfs nu ik zo vol zit, wil ik het liefst dooreten. Toch moet ik het niet doen en kijk naar Mika. 'So, did you like it?' vraag ik glimlachend en pak zijn whisky fles om wat in te schenken voor ons beiden. 'Here's to not getting drunk and not dying tomorrow.' zeg ik en hef mijn glas op.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika glimlachte nog even maar besloot er verder niet op in te gaan. Ze had het immers zelf gezegd, in de safe zones kon niemand je iets aan doen. Hoewel hij kon begrijpen dat het misschien een gewoonte was, maar daar zou hij niet over na denken noch nog over beginnen. Fronsend keek hij even naar zijn eten bij de uitleg die hij van Lara kreeg. Hij lachtte even. ''I don't understand everything you just said, but I am sure I will not die.'' grinnikte hij waarop hij zijn bestek pakte en even dankbaar naar zijn bord keek, voor hij wat op zijn vork prikte en vervolgens in zijn mond stopte. Voor een moment sloot hij genietend zijn ogen, waarop hij weer even leek te ontspannen. ''It is good. Again.'' verzekerde hij haar waarop hij nog een hap in zijn mond stopte en het wegkauwde, voor hij iets van zijn glas dronk om het een beetje weg te spoelen. 
Hij kon zich niet heugen dat hij ooit zo lekker had gegeten met iemand. In een restaurant misschien, maar hij was enig kind en zijn ouders waren altijd weg. Hij moest dus vaak alleen eten, dus veelal ging hij naar restaurantjes toe en een enkele keer ging hij wat eten met vrienden. Maar dat was niet te vergelijken met hoe hij hier nu zat, met Lara tegenover zich. Wie zo haar best had gedaan om een goede maaltijd neer te zetten, niet alleen voedzaam maar ook lekker van smaak. Hoewel het gek was om na te denken over hoe voedzaam eten moest zijn, had het geen enkele nut in de game zelf. het had geen invloed op je lichaam zelf.. Enkel op de prikkels die je hersenen afgafen, en weliswaar je EXP. Maar dat was het ook wel. Het was gek om te denken dat iedereen at om zijn EXP op peil te houden, meer dan dat was het niet. Je avatar gezond houden, wie had dat ooit gedacht. 
Met een glimlach keek Mika op naar Lara. ''I did. Thank you. Again..'' knikte hij waarop hij zelf ook overeind kwam, om de borden weer naar de gootsteen te brengen vooral hij even zijn hoofd schudde en zijn glas pakte. ''On not getting drunk and not dying.'' bevestigde hij haaar, waarop hij het glas achterover sloeg en doorslikte. Hoewel het niet echt was, smaakte het goed en liet het Mika even tevreden zuchten.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Glimlachend kijk ik toe hoe hij eet. Het voelt fijn dat hij zo van het eten geniet. Het voelt niet alleen alsof hij het eten waardeerd, maar ook mijn cultuur. Opgroeien in Amerika als een half-Chinees was niet altijd even makkelijk. Deels omdat mijn vader zijn eigen cultuur en land altijd miste en me zoveel mogelijk probeerde bij te brengen en mijn moeder het liefst wilde dat ik me identificeerde met de Amerikaanse cultuur. Uiteindelijk is het goed gelukt, al zeg ik het zelf. Respect en liefde voor de Chinese cultuur zal ik altijd voelen, waardoor ik me niet helemaal Amerikaans voel, maar toch grotendeels. 'Where do you live, you know, back there.' vraag ik, nieuwsgierig. Praten over de normale wereld, is lastig. Voor iedereen, niemand houdt ervan. Maar toch voelt het fijn, in het juiste gezelschap. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat hij het juiste gezelschap is.
Dankbaar knik ik naar hem als hij opnieuw de taak van afruimen op zich neemt. Het hele voorval van eerder vandaag lijkt helemaal te zijn vergeten. Ik had niet tegen hem moeten schreeuwen, het was overdreven en meisjesachtig. Nog steeds maakt zijn opmerking me een beetje pissig, maar om de verkeerde redenen. Als hij me niet aantrekkelijk vindt, is dat oké. Het laatste wat ik wil is onze vriendschap bederven met zoiets stoms als liefde. Daarvoor waardeer ik zijn aanwezigheid te veel. Dus, haal ik diep adem om de opmerking samen met de uitgeblazen adem, los te laten. Het heeft geen zin om te blijven hangen in het verleden. Daarom tover ik een glimlach tevoorschijn. 'I'm glad. The leftovers I will transfer to your inventory again. Although, I can't make any promises, maybe I want to eat it again.' zeg ik glimlachend en draai me om op de kruk. Met onze glazen en de fles whisky begeef ik me naar de woonkamer. Daar laat ik me op de bank vallen en schenk nog een flink glas van de drank voor ons in. 'Whatever I say or do, don't let me drink more after this.' waarschuw ik hem waarna ik mijn glas tegen dat van hem laat komen en opnieuw nip van de whisky. Morgen staat ons een groot gevecht te wachten en als ik heel eerlijk ben, voel ik me er best zenuwachtig voor. Bang, misschien zelfs. Het idee is goed. De guild-leaders en Mika vechten tegen de grote baas, terwijl de anderen de NPC's bezig houden. Als het blijkt dat de NPC's met gemak onder controle te houden zijn, zijn er drie andere teams die gevorderd genoeg zijn om te helpen met het bevechten van de baas. We weten niet precies hoe het zal gaan, we verwachten dat de NPC's morgen non-stop zullen komen, maar misschien stoppen ze wel als de boss zijn HP genoeg gedaald is. 'Tell me a story.' zeg ik zacht. 'I want to stop thinking.' voeg ik eraan toe, even zacht. Onderuitgezakt zit ik op de bank, mijn hoofd in mijn nek en leunend op de rugleuning. Starend naar het plafond veeg ik met mijn vinger langs de hals van de beker, afwezig. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Fronsend had Mika even opgekeken door Lara haar vraag. Moest hij eerlijk zijn? Hij dacht kort even na, alsof hij enorm druk bezig was met het service in de gootsteen te zetten terwijl hij zich bedacht dat dit spel mensen uit de hele wereld huisde. Letterlijk. Hij zou niet de eerste zijn geweest om te verhuizen vanuit Amerika naar een ander land. Maar dat hoefde hij niet te melden. ''Hiroshima.'' antwoordde hij dan ook. ''Japan, my parents are American tho. But business, as you know thanks to this game, is located in Japan..'' schokschouderde hij. ''It is quite refreshing and a whole different world actually.'' liet hij maar weten terwijl hij richting de bank liep en naast haar plaats nam. ''And you? Where do you live?'' vroeg hij op zijn beurt, om in elk geval interesse te tonen ondanks dat hij het antwoord al wist. Maar dat hoefde hij niet te vertellen, niet nu. Niet nu ze morgen een gevecht voor de boeg hadden en helder moesten zijn, haar vertellen wie hij eigenlijk was, zou deze hele situatie geen goed doen en dan zouden er fouten gemaakt worden. Dat konden ze zich nu niet veroorloven. Ze moesten samenwerken. 
Met een flauwe glimlach keek hij even naar zijn glas. ''Thank you, and I would love to share it with you.'' was zijn antwoord. Het zou niet eerlijk zijn als hij dat zou weigeren immers, omdat zij het klaar had gemaakt en het hem gegunt had. Wat hij op z'n minst kon doen, was het delen met haar als ze daar om vroeg. Hij besloot daar verder niet op in te gaan dus. ''And got it.'' glimlachte hij op haar waarschuwing. Hij nam zelf ook maar een slok van zijn glas. 
Fronsend keek hij haar echter even onderzoekend aan toen ze hem om een 'verhaal' vroeg. ''I'm not sure that I have one. My life is quite boring actually. I go to a boarding school to follow my study, my dad works for the one that created this game, my mom has her own buisiness.'' somde hij op. ''Although it was interesting to test this game, fight the monsters and climb up in the ranks without real competition. I must admit that I am actually happy that my EXP and levels are still here, now we are stuck in this game.'' glimlachte hij flauwtjes voor hij de rest van zijn glas maar opdronk en deze de tafel op schoof. Ook hij moest niet meer drinken dan twee glazen, want ze moesten morgen allebei helder zijn om na te kunnen denken. Hij was dan ook even stil voor hij weer naar Lara op keek. ''You should rest.'' gebood hij haar. ''As in going to bed, it will be a long, long day tomorrow.'' knikte hij terwijl hij haar lege glas uit haar handen plukte, om die ook de tafel op te schuiven. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Lachend kijk ik naar Mika en schud zacht mijn hoofd. 'I know where Hiroshima is.' zeg ik grijnzend, maar kijk hem geinteresseerd aan. Hij vertelt dat hij daar woont door zijn ouders, wat mijn interesse wekt. 'Would you still live there, if it would've been your own choice?' vraag ik nieuwsgierig. Hiroshima, om een bepaalde reden komt die stad me heel bekend voor. 'I think a friend from highschool went there too, to live. He wasn't very specific about it, but I think it was Hiroshima too. What a coincidence!' zeg ik glimlachend en schud zacht mijn hoofd in ongeloof. 'I'm not sure what his parents did, though, but still a coincidence.' mompel ik en neem nog een slokje van de drank. Het smaakt goed, zolang je er niet te lang over nadenkt. Dat is bij alles zo, zolang je niet te lang nadenkt over het verhaal erachter, dan is alles goed. Zolang je niet denkt aan hoe het nep is en hoe de nervegear letterlijk je lichaam vertelt dat het dronken is, terwijl dat niet het geval is... Zacht schud ik mijn hoofd en focus me op Mika.
Een zachte zucht rolt over mijn lippen als ik denk aan thuis. 'A small town called Cambria. It's on the westcoast, in between Los Angles and San Francisco. It's amazing, growing up near to the beach. Warm and sunny days, almost always. My mom grew up there. Before my mom was pregnant, they lived together in San Francisco, but moving back made a lot of sense.' vertel ik. 'My dad is from Shanghai, though.' voeg ik eraan toe en haal mijn schouders op. Ik zou alles maar dan ook alles ervoor overhebben om uit deze game te komen. Om mijn vader weer te zien, om eindelijk samen naar Shanghai te gaan, waar we al jaren van dromen. Toen ik klein was, zijn we wel eens geweest. Mijn vaders familie was ontzettend lief voor me en sprak gemakkelijk en langzaam Chinees met me. Dat is inmiddels meer dan tien jaar geleden. Door zijn werk was het onmogelijk vrij te nemen en telkens als het kon, dan was er wel iets waardoor ik niet kon, of waardoor mam niet alleen kon blijven.
Starend naar het plafond luister ik. Zijn stem werkt kalmerend op me en zorgt ervoor dat ik mijn eigen leven eventjes kan vergeten. Stilletjes luister ik, hoe hij leeft, waar hij naar school gaat en wat zijn ouders doen. Het klinkt logisch, het klinkt goed. Toch klinkt het ook eenzaam. Boarding school, ouders die allebei waarschijnlijk zo druk zijn dat ze amper tijd hebben voor hem... Voor ik er iets over kan zeggen, plukt hij het lege glas uit mijn handen en zegt me dat ik moet rusten. Zuchtend schuif ik wat naar voren, zodat ik weer rechtop zit en hem aankijk. 'Can we just do today again? I don't want to do tomorrow.' zeg ik met een klein glimlachje en strijk met een hand door mijn haren, waarna ik voor me uit kijk. 'I bet your parents miss you a lot. You're dad is probably working day and night to find a way to free you. And your mom never leaves your side meanwhile, I'm sure of it.' zeg ik plots en leg kort een hand op zijn knie, waarna ik opsta, me uitrek en langzaam naar de slaapkamer loop. Waarom ik die woorden zei, weet ik niet precies. Waarschijnlijk omdat ik ze zelf ook wil horen. Waarschijnlijk omdat hij ze moest horen. Waarschijnlijk omdat het de enige manier was om het verhaal goed te laten aflopen.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika haalde even zijn schouders op, hij had het gewoon even willen benadrukken. Omdat hij er gewoon niet zeker van was geweest of ze er van gehoord had. Zover kende hij haar dan ook wel weer niet, avatar en reallife.. Hoewel hij fronste door haar vraag. ''I don't know.'', mompelde hij. ''Hiroshima is pretty and alive, I suppose America is also alive. But different. We have lots of old culture that is stil there, old beliefs and more than that. The blossom trees are beautifull when they bloom and the people are really open minded.'', somde hij wat dingen op die hij gewoonweg wel leuk vond aan de plek waar hij nu woonde. ''Old buildings to, I suppose that is the most wonderfull thing,'', glimlachte hij. Hij was gewoon een geschiedenis-noob. Hij hield er wel van om een cultuur te leren kennen als deze echt oud was en omdat hij zelf ook bloed van die kant in zijn familie had zitten, was het misschien niet helemaal gek om aangetrokken te zijn tot een bepaalde plek. Hij had het niet erg gevonden om te verhuizen in elk geval.
Mika moest zijn best doen om niet verbaasd op te kijken toen ze eigenlijk over hem begon maar zette gewoon een poker-glimlach op. ''Alot of people move there, mostly for business.'', antwoordde hij zo beheerst mogelijk. Hij zweeg verder maar en luisterde naar haar kant van haar verhaal, over waar ze leefde en dergelijke. Dat wist hij allemaal natuurlijk al, maar goed, hij luisterde en gedroeg zich geïnteresseerd. Hoewel hij zelf iets verder weg had gewoond en altijd naar school was gebracht door één van de chaffeurs van zijn vader. Een muizenleven zou je zeggen. ''I would love to see the beach once again.'', glimlachte hij. Dat was lang geleden. ''I went when I was little, but when I grew older my.. Attention was just somewhere else.'', lachte hij schuddend zijn hoofd. Meisjes, feestjes, dat soort dingen. Vrienden waren belangrijker dan genieten van de kleine dingen zoals een simpele strandwandeling. Hoewel hij simpel genoeg was daarvoor, om van zoiets te genieten.
Met een flauwe glimlach had Mika Lara even aangekeken en schudde hij kort zijn hoofd even. ''Wish we could, reality is that we need to keep fighting in order to survive and to escape this hellplace.'', mompelde hij vooral hij fronste om wat ze hem gunde. ''Then he isn't doing something else than he already does every day and night. And my mom.. She probaly is.'', glimlachte hij kleintjes. Hij zei verder maar niets en had slechts even naar haar hand op zijn knie gekeken vooral hij haar nakeek. Even zuchtte hij en rolde hij op zijn rug op de bank op. Wat een dag, er was weer genoeg gebeurd en morgenochtend zouden ze naar de des betreffende floor gaan. Waar ze de armored Boss zouden moeten verslaan om verder te komen.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Lachen is het beste medicijn, dat zeggen ze altijd, toch? Inmiddels weet ik het niet zo goed meer. Praten over thuis scheurt een groot gat in mijn borst. Het voelt alsof de pijn, het verdriet en het gemis eruit sijpelen, in een giftige vorm. Het leven hier heeft littekens achter gelaten op zijn eigen manier, maar ik voel dat dit gesprek een heel eigen litteken achter zal laten. Maar toch, naast de pijn en het verdriet dat het meebrengt, koester ik het ook. Het voelt fijn om met iemand te kunnen praten erover, tot nu had ik nooit met iemand de connectie gevoeld om dat te doen.
Zijn woorden blijven me achtervolgen. Dat zijn vader al niets anders deed dan werken en dat zijn moeder niet de hele dag bij zijn zijde is. Ze steken. Ik zoek naar woorden om hem gerust te stellen, maar woorden schieten tekort. Er is niets wat ik kan zeggen, omdat ik simpelweg niet weet wat ik moet zeggen. Ik wou dat ik hem goed genoeg kende om gerust te stellen, om hem ervan te overtuigen dat in een situatie als deze elke ouder hetzelfde is: angstig. Maar ik kan de juiste woorden niet vinden, maar om nu te verdwijnen is ook de juiste aanpak niet. Dus blijf ik staan in de deuropening, mijn hand op het kozijn. Dan schiet me iets te binnen wat een glimlach om mijn lippen doet verschijnen. 'On floor 39, there is a beach there. Lets go there sometime. It's definitely not the same as the real beach, but... But I simply insist.' zeg ik glimlachend en schenk hem nog een lieve en bemoedigende glimlach toe, voor ik mijn slaapkamer in verdwijn. De deur laat ik op een kiertje staan. Met een paar simpele tikjes in mijn menu, heb ik mijn kleding verwisseld voor het simpele hemdje waar ik in slaap. Nog voor mijn hoofd het kussen raakt, ben ik al in slaap.
De volgende ochtend word ik wakker met een schok. Direct zit ik recht overeind en kijk ik gedesorienteerd om me heen. Het duurt een paar seconde voor ik herken waar ik ben. Van de nachtmerrie kan ik me niets meer herinneren, maar het koude zweet staat me nog op de huid en mijn hart bonkt nog hard na in mijn borst. Met een rilling trap ik de dekens van me af en zonder enig benul gris ik een handdoek van een stoel en loop via de woonkamer naar de badkamer. Pas halverwege realiseer ik me dat ik in een hemdje en onderbroek draag, meer niet. Heel erg zou dat niet zijn geweest, was het niet voor de jongeman die op mijn bank lag. Een zacht en geschokt geluidje komt uit mijn keel. Binnen twee grote stappen sta ik in de badkamer en kijk in de spiegel naar een meisje met een knalrood hoofd. Al snel besluit ik dat de beste tactiek is om te doen alsof er niets vreemds is gebeurd, dus neem ik een douche en kom aangekleed en wel de woonkamer weer in. Zo stoer als ik kan loop ik rustig door de woonkamer. Misschien is hij niet eens wakker nog, dat zou perfect zijn. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika en Lara hadden zich later die ochtend bij het rest van het gezelschap gevoegd. De Guild waar Lara toe behoorde en enkele andere kleine bewegingen die hen een helpende hand wouden bieden, ongeacht de risico's en vooral het idee dat er een kans bestond dat vele van hen nooit meer het daglicht zouden zien. Daarom was de sfeer ook een beetje zwaar op het moment terwijl ze door de laatste hal heen liepen, richting de gigantische deur voor de Boss achter huisde. Deze Boss zou een Double Sword gebruiken evenals enkele NPC's die behoorlijk zouden afleiden. Daarom was het plan dat de zwakkere spelers, hoe naar hij die benaming ook vond, zich met die bezig hielden terwijl degenen met meer ervaring voor de Boss zouden gaan. Vooral ook wegens het levensbalkje en de stamnia die gewoon veel hoger was. Het was een verstandige strategie en het was de bedoeling dat ze ook in groepjes samen zouden werken. Van achteren en voor, op die manier was het mogelijk om zwakke punten te ontdekken terwijl iedereen de kans en tijd kreeg om zowel aan te vallen als te ontkomen aan een tegenslag omdat de andere groep dan zou inzetten. Hij hoopte maar dat het ging werken, dat iedereen elkaar kon beschermen. Hoewel het voor hem weer iets heel nieuws was, om samen te werken. Normaal deed hij het in zijn eentje, terwijl hij anderen het voorwerk liet doen. Misschien wat lullig, maar het had hem tot nu toe in leven gehouden. Lara was de enige reden waarom hij hiermee ingestemd had, omdat hij het nog steeds als zijn taak zag om haar te beschermen. Om haar te behoeden van het lot wat volgde wanneer je leven 0% bereikte en dat was simpelweg de dood...
Bij de deur draaide hij zich om, waarna de rest van het gezelschap in zijn zich kwam. Zijn gezicht zat zoals gewoonlijk achter zijn hood, dat was een gewoonte. Hij had naast Lara gestaan en enkele anderen die een hoge rank hadden in haar gezelschap. ''Alright.'', was hij begonnen, omdat hij de aandacht wou krijgen en dat was iets wat lukte sinds iedereen stopte met praten. ''I want you all the remember that this isn't going to be easy. There will be alot of NPC's protecting this boss, but they will be easy to kill. Work together, because the NPC's will also do so.'', was hij begonnen. Het was een simpele tip, hij kon verder niet bepalen welke technieken iedereen zou gebruiken omdat iedereen andere wapens had en daarbij horende technieken. Zelfs hidden ones. ''For the ones who will be attacking the Boss with us... I told everyone before; it is a Metallic Armored Warrior. He will have two very long, heavy swords that will have no issue to crush everything in their way. It is a labyrinth, so stick together and don't go wandering off alone.. because you will likely not find the way back.'' En hoewel het niet goed was om angst in de boezemen, dit was puur om te zorgen dat iedereen bij elkaar zou blijven. Met die woorden was het gedaan voor hem en had hij even naar Lara gekeken, voor hij zich omdraaide en naar de deur was gestapt. Deze ging langzaam open, waarna er inderdaad een labyrinth zichtbaar werd. Verschillende wegen die ze in konden gaan, maar voor zover hij dit had kunnen berekenen was het verstandig om gewoon rechtuit te gaan. Deze Boss was zwaar, niet snel of slim. Hij deed veel schade en had daarna veel tijd nodig om een nieuwe aanval in te zetten. Het was niet logisch om te denken dat hij verstopt zat in een hoekje. Het zou hen opwachten in het midden van dit labyrinth. Mika had heel even diep adem gehaald, voor hij in beweging was gekomen nadat hij zijn zwaard van zijn rug had gehaald...