O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

"Wil je anders niet kijken voor een hobby voor jou?" vroeg ze toch maar. Als hij vond dat hij niet creatief was ingesteld dan waren er nog een hoop andere hobby's die hij leuk kon vinden. "Misschien dat we kunnen kijken voor een sport wat je graag wil doen?" Ellie liet hem de spullen overnemen en pakte haar portemonnee erbij, terwijl ze achter hem aan liep. Het was pas bij de kassa dat ze zag dat hij wilde betalen. Voor een moment protesteerde ze ertegen, maar Chris leek niet van gedachten te veranderen. Een warm gevoel kwam haar te binnen bij zijn woorden en een beetje verlegen keek ze weg. "Ik ben heel blij," zei ze zacht. "Dankjewel, Chris, voor de cadeautjes. Ik zal proberen iets moois voor je te tekenen." Een glimlach kwam op haar gezicht tezamen met een rode blos op haar wangen.
"Wil je dan wel bij ons blijven?" vroeg ze zacht en ze keek naar hem op. Als hij zoveel geld had kon hij gemakkelijk op zichzelf wonen. Dan hoefde hij zich niet druk te maken om haar vader of zich schuldig te voelen dat hij bij ze woonde. Echter zou ze het moeilijk vinden om Chris los te laten, maar als hij het echt wilde dan zou ze hem niet tegen houden. Ze kon vast wel op bezoek komen, toch?
Samen met Chris liep ze over de stoep naar de auto tot ze langs een cafétje kwamen. "Wacht, laten we nog iets drinken voordat we terug gaan," glimlachte ze en ze nam hem mee aan een tafeltje buiten waar ze konden zitten. Het weer was immers mooi en warm. In elk geval warm genoeg om buiten te genieten van een drankje. Nieuwsgierig pakte Ellie de kaart erbij en bekeek de drankjes. "Ik denk dat ik een warme chocolademelk neem met slagroom," zei ze en ze gaf de kaart daarna aan Chris. "Herken je nog veel van wat er op de kaart staat?"
Ze wist dat Chris moeite had met een hoop dingen aangezien die nieuw waren voor hem, maar dat was op zich geen slecht iets toch? Misschien herkende hij hier en daar nog wel wat drankjes die hij lekker vond of een drankje die hij wilde uitproberen. Ze hadden immers geen haast. Hun to-do lijstje van vandaag hadden ze afgerond en nu konden ze wel even ontspannen tot het tijd was om terug naar huis te gaan. Ellie keek wat om zich heen terwijl Chris naar de kaart keek. Ze keek naar de mensen die langs liepen, de auto's die voorbij reden en daarna bleef haar blik hangen. De bewegingen van de straat leken in slow-motion te gaan en alle prikkels en geluiden van buitenaf leken opeens niet meer binnen te dringen. Met enorm veel moeite trok ze zichzelf eruit en focuste ze haar aandacht op Chris. Hij leek de enige die haar nu stabiliteit gaf. "Sorry... Wat zei je?" 

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

In eerste instantie had Chris er niet zo veel voor gevoeld om in de drukte van de stad een terrasje te bezoeken. Maar Ellie leek er vrolijk van te worden, en als hij er zelf goed over na dacht was het ook slimmer om wel te doen. Op de boerderij hadden ze niet heel veel mensen rondlopen en Ellie en hij moesten op een manier weer een beetje geen integreren. Daarom had Chris ook niet geprotesteerd toen hij het terras op getrokken werd.
"Ik blijf zolang jullie mij niet vervelend vinden en ik mijzelf meer heb kunnen ontwikkelen. Volgens mij is het niet verstandig als ik nu op mijzelf ga wonen. Ik weet niks van koken...schoonmaken of wat dan ook. Sporten, daar weet ik veel van. En ik weet veel over mijn kracht. Ik kan ontzettend goed luisteren... letterlijk. Meer kan ik niet. De agenten hadden mij wel verteld om cursussen te gaan volgen, die ze speciaal aan ons gaan aanbieden. Jeff en Dani weten dit allemaal ook niet meer, die zijn drie of vier jaar na mij gekomen," zei Chris zuchtend. Hij was op de stoel geploft en had de kaart gepakt om daar te zien wat ze allemaal aanboden. Sommige namen herkende hij wel, maar meer dan de helft was een compleet mysterie voor hem.
"Sommige dingen weet ik. Ik neem wel hetzelfde als dat jij hebt. Een nieuw ding proberen vandaag moet kunnen," glimlachte Chris. Een serveerster was bij hun tafeltje gekomen. Chris bestelde de twee chocolademelk en vroeg er nog twee taartjes bij, om te vieren dat ze vrij waren. Tevreden zuchtte Chris terwijl hij zichzelf achterover in de stoel liet vallen. Ergens was dit fijn. Chris had altijd al gehouden van drukte. Mensen verwachtte het niet van hem, juist omdat Chris zo stil was en observerend. Maar wanneer het stil was moest hij te veel nadenken over dingen die lastig waren voor hem. Vragend keek Chris om naar Ellie.
"Ik zei niks," sprak hij zachtjes. "Gaat alles goed?.
Bezorgd had hij zijn arm naar Ellie uit gestoken om zachtjes over haar rug te kunnen kriebelen. Misschien dat dit allemaal iets teveel voor haar was geweest en dat ze daarom nu wat versufter was.
"Heb alleen wat taartjes besteld, zodat we een beetje kunnen vieren dat we vrij zijn. Ze zou ons verrassen... aangezien ik mij niet meer kan herinneren wat ik nou precies lekker vond of niet," glimlachte Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie glimlachte. "Ik denk niet dat ik jou ooit vervelend ga vinden," zei ze. Natuurlijk kon ze zich wel eens aan hem irriteren, vooral als hij zijn muur op trok en ze er niet door heen kon komen. Dan voelde ze zich uitermate machteloos en ze haatte dat gevoel, maar ze vond hem nooit dusdanig vervelend dat ze hem weg wilde hebben. Integendeel, Ellie wilde juist dat ze bij hem kon blijven. Hij was degene die haar stabiel hield, zelfs in het instituut. "Het is oké... Iedereen moet er weer aan wennen en dingen leren. Denk je dat je op die cursussen in gaat?" Het verbaasde haar licht dat ze er zelf niets over had gehoord, maar aan de andere kant wilde ze er zelf niets meer mee te maken hebben. Haar kracht was destructief en ze wilde niemand er pijn mee doen.
Even haalde ze trillend adem en ze knikte zwak. "Misschien zijn het gewoon iets te veel indrukken hier. Ook al vind ik het leuk om in de stad te zijn," glimlachte ze. Haar glimlach werd iets breder bij zijn woorden. "Het blijft zo vreemd om te denken dat we vrij zijn." Zacht pakte ze zijn hand vast die ze met haar duimen streelde.
"Nog altijd ben ik bang dat ze ons misschien weer opzoeken en meenemen." Ze keek naar hun handen die verstrengeld waren. "Daarom ben ik ook zo blij dat je bij me bent. Ik weet niet of ik de straat op zou durven zonder jou," glimlachte ze en ze keek naar hem op. Chris betekende gewoon zoveel voor haar. Ze kon niet inzien hoe het zou zijn als hij niet meer bij haar was. De serveerster kwam terug met een groot bord waar van elk stukje taart wel een klein sneetje op lag. Ze keek hen breed glimlachend aan. "Het is vast lang geleden sinds jullie taart hebben gegeten. Daarom geven wij van het huis een sneetje van elk soort," zei ze en ze zette daarbij de warme chocolademelk met slagroom op tafel. "Geniet ervan," zei ze nog vrolijk en ze liep weer naar binnen. Ellie's ogen werden groot toen ze de chocoladetaart stuk zag. Haar obsessie met chocola was al wel redelijk groot, maar iets als te veel chocola bestond niet voor haar. "Welk stukje wil je als eerst proberen?" vroeg ze en ze keek naar de andere stukken. Ze herkende red velvet cake, appeltaart, cheese cake, chocoladetaart, citroen-meringue taart en slagroomtaart. "Het is wel veel," giechelde ze. Zouden ze alles op krijgen?

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris wist dat het een lieve bedoeling was geweest van het cafeetje om ze verschillende sneetjes taart aan te bieden, maar Chris kon niks anders dan zich er vrij slecht over te voelen. Hij wilde niet anders behandeld worden. Chris vond deze hele gebeurtenis geen reden om dingen zo maar te geven. Hij zei er echter niks over. Ellie leek het geweldig te vinden, dus dat liet Chris blij genoeg zijn. Bedenkelijk nam Chris een eerste hapje. De taartjes smaakte heerlijk, de ene was nog beter dan de andere. Ellie deed haar best om hem zo veel mogelijk uit te leggen welke taartjes bij welke smaken hoorde, maar Chris was dat al snel weer vergeten. Uiteindelijk waren ze na een goede twintig minuten weer op weg gegaan naar huis. Door de indrukwekkende ochtend en de nog indrukwekkendere middag was Chris totaal uitgeput. Hij vond het daarom ook fijn dat hij de drukte weer uit was en de rustige weg naar Ellie haar huis reed. Chris had zijn hand op Ellie haar bovenbeen laten rusten terwijl ze over de zandwegen reden.
"Wat kan ik voor je vader doen als bedankje? Ik weet dat hij nooit geld gaat aannemen van mij, dus ik wil iets voor hem kopen. Iets dat hem kan helpen bij de boerderij," vroeg Chris. Hij keek even om naar Ellie. Zachtjes aaide hij met zijn hand over haar wang. Hij wilde graag wat doen voor de man die zonder er maar ook over te denken Chris in huis had genomen. Hij had echter geen idee wat hij kon kopen. Chris wist niet wat er populair was van technologie of wat dan ook.
"En lijkt het je geen goed idee om je vader in te lichten van onze gevoelens voor elkaar? Voor het geval we wel weer een avond bij elkaar willen slapen, zoals in het hotel," vroeg Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had wat dromerig uit het raam gestaard met haar hand op de zijne die op haar bovenbeen lag. Ze keek naar hem om toen hij haar wat vroeg. "Oh... Ehm, laat mij even nadenken," glimlachte ze. In haar hoofd ging ze langs alle dingen en machines die haar vader had tot haar wat te binnen schoot. "Ik weet niet wat je prijsbudget is," zei ze ietwat twijfelend. "Maar ik zag dat papa de tractor heeft weg gedaan. Ik denk dat het stuk is gegaan en hij geen nieuwe kon betalen. Het was een rode, dat weet ik nog wel."
Een tractor leek Ellie wel heel duur, maar ze zag Chris haar vader geen kleinigheidje geven. Haar vader had Chris zonder omkijken in huis genomen en de extra koste erbij. Als haar vader geen geld wilde krijgen dan kon Chris inderdaad beter een cadeautje geven. Haar vader zou dat niet kunnen weigeren en als ze hem nog goed herinnerde was hij gek op tractors. Een glimlach kwam rond haar lippen toen zijn hand langs haar wang gleed. "Ja, dat is goed," knikte ze, terwijl een warm gevoel haar overspoelde. Als Chris erover wilde hebben met haar vader dan was het vast serieus voor hem. "Ik denk dat mijn vader heel blij zal zijn."
Haar vader wilde het liefste dat ze gelukkig was en dat was ze met Chris. Een probleem zag ze hem er niet van maken, behalve dat hij wellicht weer de 'knuffel' boekjes van zolder ging halen zoals op haar dertiende verjaardag. Na het overlijden van haar moeder had haar vader het op zich genomen om de vrouwelijke dingen met haar te bespreken zoals beha's en ongesteldheid, maar ook seksuele voorlichting door middel van die 'knuffel' boekjes. Hopelijk pakte hij ze dit keer niet van zolder als Chris erbij was want anders zou Ellie zich behoorlijk opgelaten voelen en ze had zo het idee dat Chris zich ook zo zou voelen. Ze reden het erf op en Ellie stapte uit om alle tassen te pakken. Het waren er eigenlijk enorm veel, maar ze hadden dan ook een compleet nieuwe garderobe moeten hebben. "Ben je blij met alles?" vroeg ze toch nog. Het was natuurlijk wel heel anders dan de witte kleren die ze in het instituut moesten dragen.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Zuchtend had Chris de truck geparkeerd op het erf van Ellie haar vader. Hij had geen idee hoe duur een tractor kon zijn, of waar hij überhaupt moest zoeken om eraan te komen. Hier hadden ze geen laptops of telefoons. Chris had in het instituut wel lessen gehad in die technologie, ook al was het ontzettend beschermd geweest zodat we geen contact konden zoeken met buitenaf.
"Misschien moeten we morgen eens gaan kijken voor een laptop, tablet of telefoon. Dan kunnen we uitzoeken hoe duur een tractor is. Als cadeautje voor je vader. We gaan het samen geven," glimlachte Chris. Hij keek glimlachend om naar Ellie. Zachtjes veegde hij met zijn hand over haar wang, waarna hij de auto uit stapte. Uit de bak haalde Chris de verschillende tassen. De voordeur werd al open getrokken. Met een grote glimlach was Ellie haar vader naar buiten gelopen.
"Het is gelukkig allemaal goed gegaan. Ik heb de grill al aanstaan, ik wil je graag voorstellen aan koken in de buitenlucht, Chris!" riep de man enthousiast. Hij greep een paar tassen uit Chris zijn hand, zodat het makkelijker was voor hem om mee te kunnen lopen. Het was een beetje overweldigend dat Chris opeens zo veel aandacht leek te krijgen. Hij was voor vele jaren helemaal alleen geweest. Hij had zichzelf compleet afgezonderd. En nu hij vrij was wilde mensen opeens van alles weten en tijd met hem spenderen. Het was zo nieuw en het zoog zo veel energie uit Chris zijn lichaam. Hij wilde dat echter niet laten merken. Daarom wierp hij de oudere man een grote glimlach toe.
"Bedankt. Het is fijn om zo wat nieuwe dingen te leren," zei Chris zacht. Ze liepen het huis binnen, waar Chris de tassen op de bank zette.
"Ik ga heel even nieuwe kleren aantrekken. Om eerlijk te zijn ben ik zat van die standaard kleren die elke keer voor mij uitgezocht werden," zei Chris. Al had hij nu ook niet heel veel uitgekozen. Hij had merendeels aan Ellie gevraagd wat wel of niet mooi stond.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie glimlachte zacht. "Misschien heeft papa wel een telefoon die we mogen lenen?" opperde ze. Al moest ze toegeven dat ze zelf absoluut geen verstand ervan had. Vroeger had ze het wel eens gebruikt om te bellen, maar hoe een tablet of een laptop werkte wist ze niet. Haar ouders hadden er namelijk nooit een gehad en in het instituut had ze er nooit mee om mogen gaan, ook al waren ze ermee omringt geweest.
Ellie stapte eveneens uit en pakte de overgebleven tassen uit de auto en volgde vervolgens Chris naar het huis toe, waar haar vader al enthousiast naar buiten stapte. Ze gokte zo dat hij nu erg enthousiast was, maar dat het naarmate de weken zouden vorderen dat het minder zou worden. En anders kon ze altijd nog met haar vader praten over het feit dat hij iets rustiger moest zijn bij Chris. Al kon ze een glimlach niet weerhouden toen haar vader sprak over koken in de buitenlucht. Ergens had ze het gevoel dat Chris het wel leuk zou vinden.
"Ik ga mij denk ik ook even omkleden," zei ze. Chris had nog wel wat oudere kleren van haar vader gekregen, maar zij liep al twee dagen rond in de kleding van het hotel. De meeste kleding had ze zelf uitgezocht aangezien ze Chris er niet mee wilde belasten. Hij had het al zwaar met het wennen aan de wereld van nu en ze wilde niet nog meer energie van hem eisen dan wat nodig was. Waarschijnlijk waren kleren niet eens zo belangrijk voor hem. Ellie pakte haar tassen van de bank af en liep daarmee naar haar kamer. Ze had al haar oude kleding al in plastic zakken gedaan, zodat ze ruimte had in haar kast. Rustig pakte ze haar nieuwe spullen uit en borg deze opgevouwen op in haar kast. Ze koos daarna een simpel jurkje waar ze zich in omkleedde. Haar lange haren haalde ze uit de vlecht en ze liet het voor een keer los. Door de vlecht zaten er lichte krullen in haar haar. Met een brede glimlach liep ze weer naar beneden, waar ze haar vader alleen aantrof met twee brieven. Een daarvan had hij geopend, waarbij het papier voor hem lag. Zijn blik stond strak voor zich uit.
"Papa?" vroeg ze ietwat bezorgd. "Wat is er?" Ze kwam achter hem staan en pakte de brief van tafel, zodat ze het vluchtig kon lezen. Het was aan haar geadresseerd. "Wat is een persconferentie?" vroeg ze zacht. Haar blik viel op de tweede brief die nog gesloten op tafel lag. Chris' naam stond erop.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Op een langzaam tempo had Chris zichzelf omgekleed in zijn eigen kamer. Hij vond het heerlijk om even alleen te kunnen zijn, daarom nam hij geen haast om weer terug naar beneden te gaan. De resterende kleding had hij netjes opgehangen in de kast. Uiteindelijk had Chris geen reden meer gehad om langer boven te zijn. Met zijn handen in zijn broekzakken wandelde Chris naar beneden. Ellie was samen met haar vader te vinden in de keuken. Bezorgd staarde ze naar een aantal papieren.
"Wat is er aan de hand?" vroeg Chris verbaasd. Nieuwsgierig liep hij naar de tafel. Er lag een enveloppe met zijn naam erop. Ellie had ook een enveloppe gekregen, die van haar was echter al open gescheurd. Zonder iets te zeggen greep Chris zijn brief beet. Hij scheurde het open en las door de regels heen.
"Hmm," mompelde Chris zachtjes. Er zou een persconferentie komen in de hoop de pers weg te kunnen krijgen. Eén avond zou de groep vragen beantwoorden en hun krachten laten zien. Chris had het prima gevonden, totdat hij gelezen had dat ze meer wilde weten over hun krachten en hoe ze daar aan waren gekomen. Chris keek op naar Ellie, waarna hij haar een glimlach toewierp.
"Je hoeft niet te gaan, Ellie. Ik ga er heen voor ons beide," zei Chris zachtjes. Hij ging Ellie nergens aan blootstellen dat ze niet wilde, zeker niet als het over haar krachten ging. Ze was nog onzeker en dat kon gevaarlijk zijn.
"We zijn vrij nu, we hoeven dit soort dingen niet te doen als we daar geen zin in hebben," zei Chris. Hij had zijn arm willen uitstrekken om die rond Ellie haar lichaam te slaan, in een teken van comfort. Maar hij wilde haar vader niet nu ook nog overdonderen met zo'n actie.
"Geen zorgen, ik laat ze niks bij je doen wat je niet wilt," sprak Chris zachtjes.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie keek naar Chris op toen hij binnen kwam lopen. Ze zei echter nog niets, zodat hij in stilte zijn brief kon lezen. Niets was irritanter dan wanneer iemand iets wilde lezen en een ander persoon tetterde er gewoon doorheen. Een zwakke glimlach kwam op haar gezicht en ze pakte zijn hand beet. "Als je voor ons beiden gaat dan zullen ze mij nooit met rust laten," zei ze zacht. "Ik wil het liever niet, maar als het ons de rust gunt dan heb ik het ervoor over."
Het idee dat ze dag in dag uit wakker werden met fotograven buiten de deur of interviewers die op hun afstappen schrok haar erg af. Nee, dan deed ze nog liever de persconferentie ondanks haar onzekerheid. "Misschien dat we morgenochtend nog een beetje kunnen trainen, zodat ik iets meer zekerheid heb over mezelf. Ik vind het alleen een eng idee dat ik mijn kracht straks moet gebruiken in een zaal vol mensen die ik in één keer zou kunnen onthoofden als ik mijn kracht niet onder controle heb."
Al viel dat de laatste dagen wel mee. Zelfs de afgelopen dagen in het instituut ging het beter met haar controle. Zolang niemand haar bang of boos maakte kwam het wel goed. Ze moest haar hoofd gewoon koel houden.
Haar vader knikte. "Ik denk dat dat de beste manier is. Goed. Laten we het nieuws even achter ons laten en eens focussen op wat er nú belangrijk is. Chris, mijn jongen, ben je er klaar voor?"
Met een brede glimlach liep haar vader naar buiten en liet hij de barbecue zien die klaar stond. Ellie kon niets anders dan glimlachen. Haar vader wist altijd wel een wat nare sfeer om te zetten naar iets positiefs. Ze nam plaats op een stoeltje en keek toe hoe haar vader de grill aan Chris uitlegde. Uiteindelijk pakte ze het stokbrood erbij en begon ze die in stukken te snijden. Haar vader had blijkbaar het vlees al klaar staan met groenenspiesjes. Alleen het brood en de salade ontbrak en daar ontfermde Ellie zich over.
Toen het brood gesneden was pakte ze een stukje en doopte ze deze in de satésaus. Ze liep toen naar Chris toe en hield deze voor hem voor. "Ik denk dat je dit wel lekker vind."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Bedenkelijk had Chris de brief weer op tafel gelegd. Hij vond het geen fijn idee dat Ellie daar dalijk bij hem zou moeten zitten terwijl mensen ze dingen zouden vragen. Ze was verschrikkelijk veel meegemaakt en dat hoefde ze niet weer mee te maken. Niet op de manier dat zij het zullen vragen. Maar Chris kon haar niet tegen houden. Hij wist nu al dat ze sowieso die kant wel op wilde. Daarom besloot Chris er nu maar niks over te zeggen. Hij zou het later nog wel opbrengen als hij alleen was met haar. Samen met Robb, Ellie haar vader, en Ellie was hij naar buiten gelopen. Chris begreep niet waarom het zo speciaal was om buiten te koken. Het stonk erg en er leek veel voorbereiding bij te zijn.
"Wat is dat?" vroeg Chris nieuwsgierig. Ellie hield een stukje brood met bruine saus voor zijn mond. Bedenkelijk pakte Chris het broodje aan. Het rook lekker. Twijfelend nam hij er een hap van. Het was inderdaad lekker.
"Dat smaakt goed ja," glimlachte hij. Chris richtte zijn aandacht weer op de barbecue. Ze hadden er verschillende spiesen op gelegd die nu langzaam bruin begonnen te worden. Nieuwsgierig draaide Chris met een tang de verschillende spiesen om.
"Je hebt er een natuurtalent voor, Chris!" riep Robb enthousiast, terwijl hij met zijn vlakke hand op Chris zijn rug sloeg. Glimlachend keek hij om Ellie. Chris kon niet ontkennen dat hij het ergens ontzettend leuk vond om zo te kunnen zorgen voor eten. Uiteindelijk had Chris dan ook vol trots een schaal met eten op de tafel gezet. Glimlachend was hij naast Ellie aan de tafel komen zitten.
"Het ruikt heerlijk, al begrijp ik nog niet helemaal waarom dit perse buiten moet gebeuren," zei Chris toen hij een bord met eten voor zich had. Hongerig had hij een paar happen vlees genomen, waarna hij hoopvol omkeek naar Ellie om te zien of zij het ook lekker vond.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven