O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie glimlachte. "Stokbrood met satésaus," antwoordde ze. Afwachtend keek ze hem aan of hij het lekker zou vinden. Haar glimlach werd breder. "Mooi zo."
Ze was daarna weer aan tafel gaan zitten, terwijl ze dromerig naar Chris keek die achter de grill stond. Zo zou ze elke dag wel willen spenderen met hem. Daarnaast vond ze het verschrikkelijk leuk om hem trots te zien. Hongerig pakte ze een worstje van de schaal. "Dat komt omdat de wind het vuur aanwakkert en met de rook... Dan ziet het hele huis blauw ervan," glimlachte ze. "En het is leuk om buiten te koken als het mooi weer is."
Haar vader knikte enthousiast met volle mond. Het deed haar goed dat hij het zo leuk vond om met Chris om te gaan. Ze stopte een stukje van haar worstje in haar mond en kauwde er traag op. Juist omdat het zo lekker was wilde ze niet snel eten. Een lachje ontsnapte bij Chris' hoopvolle blik en ze legde lief een hand tegen zijn wang. "Het is heel lekker, dankjewel," zei ze glimlachend. Ze liet hem daarna los en zag haar vader kijken. Misschien was het beter als hij op de hoogte gesteld werd. Ellie rechtte haar schouders iets. "Papa? Ik... Ehm...," begon ze toch blozend. Haar vader lachte zacht en schudde zijn hoofd. "Je hoeft het niet te zeggen, Ellie. Ik ben heel blij om je gelukkig te zien en ik mag Chris graag," knikte hij.
Ellie haalde wat opgelucht adem. Het scheelde dat ze niet alles uit hoefde te spreken. Het was soms al lastig genoeg om geen moeder te hebben. Haar vader had immers over onderwerpen met haar moeten praten waar ze het liever met haar moeder over had gehad. Ongesteldheid, sex en beha's waren toch wel een klein beetje ongemakkelijk bij hem. Daarom was ze ook blij dat het nieuws dat ze gevoelens had voor Chris niet ongemakkelijk was voor hem. "Je moeder had het geweldig gevonden," zei hij nog.
Ellie werd er stil van en ze haalde diep adem. "Ze vindt het geweldig," verbeterde ze hem uiteindelijk. "Ze kijkt nog altijd op ons neer." Met een glimlach keek ze haar vader aan en at ze verder van haar bord.
Chris had dan misschien van een jonge leeftijd in het instituut gezeten, maar hij wist wel hoe hij moest grillen. "Je zou zo een chef kunnen worden," glimlachte ze naar hem. Van haar part mocht hij wel vaker koken. Het zou vast beter zijn dan wat haar vader haar soms had voorgeschoteld vroeger.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Tevreden had Chris een grote hap genomen van zijn hamburger. Dit smaakte allemaal zo verschrikkelijk veel beter dan de troep die ze kregen in het instituut. Daar ging het er alleen maar over dat ze alle vitamines binnen kregen, het maakte niet uit hoe lekker of vies de uitkomst daar van werd. Nu ze vrij waren konden ze oprecht eten lekker maken. De smaak van het lekkere eten verdween echter compleet toen Chris hoorde hoe Ellie al stamelend duidelijk wilde gaan maken dat zij en Chris gevoelens hadden voor elkaar. Met grote, angstige ogen keek Chris om naar Robb. Chris wist niet hoe hij zou reageren op het feit dat de man die hij in huis nam rommelde met zijn dochter. Maar hij leek het goed op te pakken.
"Het is niet raar dat jullie na zo'n avontuur naar elkaar aangetrokken zijn, toch?" glimlachte hij uiteindelijk. Opgelucht nam Chris een nieuwe hap van zijn eten. Rustig at hij door van zijn vlees, terwijl Ellie en Robb spraken over dingen die gebeurd waren terwijl ze weg was. Chris hield zich wat meer tot zichzelf. Hij was het niet meer gewend om sociaal te doen met anderen, dus het feit dat hij al de hele dag met andere mensen aan het optrekken was, was een groot iets voor hem. Chris was dan ook totaal uitgeput na het eten.
"Ik weet dat ik totaal niet gezellig ben, maar ik ben oprecht kapot. Ik spring even snel de douche in en dan kom ik nog even voor wat thee. Daarna zou ik graag willen slapen," deelde Chris mee. Hij hielp netjes mee om alles op te ruimen, waarna Chris naar boven rende. Hij snakte naar een momentje even alleen, al was het zo simpel in de douche. Tevreden bleef hij wat langer dan gebruikelijk onder de warme stralen staan, waarna Chris zijn kleren weer even aantrok. Hij had beloofd thee te komen drinken in de keuken, dus dat zou hij ook doen.
"Het is fijn om niet meer zo'n grote, open doucheruimte te hebben. Nu kan de ruimte tenminste echt warm worden," glimlachte Chris toen hij de keuken binnen wandelde.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het was misschien geen slimme zet geweest van haar, maar vroeg of laat moest het gezegd worden. Helaas was er niet altijd een goed moment ervoor en aangezien haar vader al redelijk wat had gezien was het gewoon uit haar mond gefloept. Het liefst had ze het samen met Chris gedaan. Daarom voelde ze zich ook schuldig dat ze haar mond voorbij had gepraat. Ze knikte klein op Chris' mededeling en hielp daarna ook met het opruimen.
Chris verdween al snel richting de badkamer. Voor het eerst sinds tijden wist Ellie niet wat ze moest doen of zeggen bij haar vader. Ze voelde zich dan ook enorm ongemakkelijk. "Ik zet wel alvast thee," mompelde ze naar haar vader, voordat ze zelf naar de keuken verdween. Ellie deed wat water in de waterkoker en zette deze vervolgens aan. Ze pakte er twee mokken bij en legde de theedoos ernaast.
Haar blik ging naar het raam, waar ze naar buiten keek. Het was nog een beetje licht buiten, maar niet voor lang. De lucht was prachtig roze door de ondergaande zon. Wat had ze dat uitzicht gemist in het instituut...
"Ellie? Ellie?" Ze schudde haar hoofd even en zag dat de zon waar ze zonet naar had gekeken al onder was gegaan. Haar vader keek haar bezorgd aan. "Alles oké? Je was zo aan het staren... Ik kreeg je er haast niet uit."
Ellie glimlachte zwak en knikte. "Jawel. Ik ben denk ik gewoon een beetje moe. Misschien dat wat frisse lucht helpt." Haar vader knikte. "Een avondwandeling is wel een goed idee. Zal ik meegaan?"
Ze schudde haar hoofd en duwde hem zacht opzij. "Ik ben zo terug. Drink jij maar thee met Chris," glimlachte ze zwak alvorens ze door de achterdeur stapte. Zuchtend sloot ze de deur achter zich en slenterde ze een beetje over het erf richting de weilanden. Het was de tweede keer vandaag dat ze had lopen staren. Het was niet opzettelijk. Het gebeurde gewoon elke keer als ze weer terug dacht aan de instituut en wat daar allemaal was gebeurd. De tranen kwamen in haar ogen. Ergens in het weiland bleef ze staan en haalde ze het verband van haar pols. Haar vinger gleed over de zwarte stip die er nog zat. Ze wist nog precies hoeveel pijn het haar had gedaan. Het maakte haar eigenlijk verschrikkelijk kwaad dat haar dit was aangedaan. Niet per se de manier waarop, maar het feit dat ze zat opgescheept met een kracht die ze niet wilde hebben. Ellie drukte op het knopje van haar ring en stuurde het bloed wat eruit kwam. Ze wilde het niet. Ze wilde het niet. Ze wilde het absoluut niet. Kwaad balde ze haar vuisten en sloeg ze het bloed alle kanten op. Het lange gras werd er steeds korter door gewiekt. Ellie trok steeds meer en meer bloed uit zichzelf. Het maakte haar eigenlijk nog razender dat er geen eind aan leek te komen. Als ze dit in het begin had gedaan dan was ze sowieso flauw gevallen van bloedverlies. "Stop, stop, alsjeblieft," huilde ze, terwijl ze steeds meer bloed liet gaan.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Teleurgesteld had Chris de keuken in gekeken toen hij zag dat Ellie niet meer binnen was. De enige die aan de keukentafel zat was Robb. Hij had de twee mokken al gevuld met stomend water en op tafel stond een schaaltje met chocoladekoekjes.
"Ze wilde even alleen zijn, buiten," zei hij zachtjes. Chris zag aan de oudere man dat hij, net zo als Chris, niet dol was op het idee dat Ellie alleen buiten was. Dat was niet om Ellie, maar om de pers die nog rond kon lopen. Chris wilde haar kunnen beschermen en dat was onmogelijk als Ellie niet bij hem was. Hij zou haar echter niet tegen houden. Het was goed als ze ook even alleen was, net zoals hij.
"Kan je mij vertellen wat... wat is het precies dat ze heeft? Hoe steekt het in elkaar?" vroeg Robb voorzichtig. Chris was naast hem aan tafel komen zitten. Beiden handen had hij rond zijn mok geslagen voor meer warmte. De vraag die Robb stelde zou vroeg of laat toch wel komen en nu zou hij misschien eerlijker kunnen zijn dan wanneer Ellie erbij was.
"Wanneer een kind binnen werd gehaald, experimenteerde ze op hen. Het bedrijf dat ons had gestolen...had dit gen ontwikkeld. Voordat ik er kwam hadden ze een andere groep kinderen. Ik heb ze kort gezien. Ze waren verschrikkelijk misvormd. Ik was één van de eerste die uit het experiment kwam zonder uiterlijke kenmerken. Ze weten echter niet wat iemand zal ontwikkelen als ze het gen binnen krijgen. Ellie haar lichaam heeft er op gereageerd door zichzelf te verdedigen met bloed. Ze kan haar eigen bloed uit haar trekken en gebruiken om mensen te verwonden. Een beetje zoals een hoge druk straal van water. Ze is ontzettend sterk, eerlijk. Als ze haar kracht eindelijk goed kan beheersen zal ze verschrikkelijk sterk zijn. Maar ze accepteert haar kracht niet. Ze is niet blij met wat ze is geworden," sprak Chris vlug. Hij wilde zo veel mogelijk antwoorden geven zonder Robb al te ongerust te maken. Uiteindelijk had Chris nog meer vragen moeten beantwoorden. Hoe het daar binnen was, hoe hij het had overleefd en waarom hij er voor had gekozen Ellie te beschermen. Het putte Chris verschrikkelijk uit. Uiteindelijk had Robb zelf moeten zeggen dat Chris maar naar boven moest omdat hij er zo beroerd uitzag. Vermoeid was Chris naar boven gesloft.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie was nog een lange tijd buiten blijven staan. Verslagen had ze naar de enorme bubbel van bloed gekeken. Uiteindelijk had ze het losgelaten en was het in de aarde weggezakt. Het moest het spuitje zijn geweest. Voor het spuitje had ze zoiets niet gekend. Ze hadden nog meer met haar geknoeid. In hoeverre was ze dan nog zichzelf?
Ze had er zeker een halfuurtje nog gestaan, voordat ze weer terug was gelopen. Haar vader keek haar bezorgd aan toen ze binnen kwam. "Ik ben oké," glimlachte ze. "Alleen erg moe dus ik ga slapen. Tot morgen."
Ze drukte nog een kus op haar vaders hoofd en was daarna naar boven vertrokken om snel te douchen. Erna had ze zich in haar pyjama gekleed wat bestond uit een slaapbroekje en een te grote t-shirt. In de winkels hadden ze wel slaapjurkjes gehad en dergelijke, maar Ellie had toch liever een broekje aan tijdens het slapen. Zo'n slaapjurkje zou alleen maar naar boven schuiven en niets bedekken. Dat gebeurde met een shirt ook wel, maar minder erg. Het zou haar een hoop verlegenheid schelen als ze bedekt naast Chris kon slapen. Het had haar ook lichtelijk verbaasd dat niet iedereen die verlegenheid had. In het instituut waren er wel een paar geweest die meer deden dan alleen naast elkaar slapen. Het was over het algemeen bekend.
Ellie schudde gedachtes van zich af en borstelde haar haar. Daarna liep ze stiletjes naar Chris' kamer. Hij had zich misschien afgevraagd waar ze was en ze wilde niet dat hij zich zorgen maakte om haar. Het waren extra zorgen voor hem en het liefst ontlastte ze hem van al zijn zorgen. Ze klopte dan ook drie keer zacht. "Chris?"
De deur ging open en opgelucht keek ze hem aan. Hij was nog wakker. "Hey," zei ze zacht en ze liep naar binnen half naar binnen om hem te kunnen knuffelen. "Sorry, dat ik er opeens vandoor was. Ik had denk ik ook even wat ruimte nodig."
Het was niet gek dat ze nog moeite hadden met het leven zoals het nu was. Ze zag aan hem dat hij echt heel moe was. Waarschijnlijk had haar vader weer een hoop vragen gesteld en zijn energie ermee opgezogen. "Ik zal je niet langer wakker houden," glimlachte ze en daarom liet ze hem weer langzaam los. "Probeer goed te slapen en mooi te dromen." Ze drukte een kus op zijn lippen. Juist nu hij zo moe was zou ze niet aan hem vragen om nog voor te lezen. Hij verdiende zijn rust. Morgen was er wel weer een dag om te lezen.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris was net op de rand van zijn bed komen zitten toen hij geklop hoorde op de deur. Hij wist direct dat het Ellie was die waarschijnlijk kwam voor de rest van haar verhaal. Glimlachend keek hij toe hoe het meisje de slaapkamer binnen kwam gelopen.
"Doe niet zo gek Ellie, we gaan nog lezen. Dat heb ik je beloofd," zei Chris. Hij greep Ellie haar hand vast en trok haar terug naar het bed toen ze weg wilde lopen. Momentjes zoals deze waren juist dingen waar Chris verschrikkelijk veel van hield. Omdat hij moe was ging hij dat niet opofferen.
"Kom op, kruip in bed," zei Chris. Hij schoof opzij zodat Ellie naast hem op bed kon kruipen. Vanaf het nachtkastje pakte hij zijn boek. Stevig hield Chris zijn arm rond Ellie haar lichaam. Op een langzaam tempo begon hij met het voorlezen van het hoofdstuk. Het was maar een geluk voor Chris dat het hoofdstuk niet groot was. Zuchtend had Chris het boek weer weggelegd toen hij met moeite het hoofdstuk door was kunnen vechten. Hij liet zijn wang vermoeid tegen Ellie haar hoofd leunen.
"Je doet het geweldig, Ellie. Om na al die martelingen en experimenten weer zo normaal te kunnen functioneren, om weer lief te hebben en te kunnen genieten. Het is echt bewonderenswaardig dat je dit allemaal zo goed oppakt," zei Chris zachtjes. Hij duwde een kusje tegen Ellie haar wang. Waarschijnlijk zag Ellie het zelf niet, maar Chris was zo ontzettend trots op het feit dat ze zo goed haar dingen deed.
"Als je wilt mag je hier blijven vannacht. Nu je vader het weet hoeven we ook niet moeilijk te doen. Maar je moet het zelf weten, ik kan het goed begrijpen als je liever in je eigen bed slaapt," stelde Chris mompelend voor. Zelf zou hij toch niet meer lang wakker blijven, dus voor het knuffelen hoefde ze het niet te doen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie's glimlach werd groter. Zijn voorlees momenten waren de beste momenten van heel de dag. Daarom was ze ook zo blij dat hij voorstelde om toch nog te lezen, ondanks zijn vermoeidheid. Ze kroop bij hem het bed op en nestelde zich tegen hem aan, met haar wang tegen zijn schouder. Aandachtig luisterde ze het hoofdstuk aan en bestudeerde ze de bijbehorende tekeningen. Ze vond het jammer dat het een kort hoofdstuk was, maar voor Chris was het wel beter. Stil keek ze voor zich uit bij zijn compliment. Ze had het normaal functioneren nodig. Ze had liefhebben nodig om alles te kunnen vergeten. Soms nam het slechte nog wel eens de opperhand, maar hij had gelijk dat ze het best goed deed. Ze had nog niemand vermoord in elk geval.
"Jij ook, Chris," zei ze toen. "Je hebt je altijd afgezonderd en ik vind het heel knap hoe je je toch voor mij en mijn vader opent. Ik weet dat hij veel vragen stelt... Hij is altijd een prater geweest en toch blijf je kalm. Als iemand zo tegen je zou zijn geweest in het instituut dan was je weggelopen. Dus ik ben ook trots op jou."
Glimlachend ontving ze zijn kusje op haar wang. "Ik ben nog niet zo moe," zei ze zacht. "Ik ga denk ik nog een beetje tekenen dus dan slaap ik wel in mijn bed. Ik zou je niet wakker willen maken." Langzaam kroop ze zijn bed uit en stopte ze hem nog een beetje toe. "Tot morgen." Ze drukte nog een kusje op zijn hoofd en liep daarna zijn kamer uit. Zo stil mogelijk probeerde ze de deur dicht te doen voor het geval Chris al in slaap was gevallen. Ellie liep terug naar haar kamer en sloot de deur zuchtend. Eerlijk gezegd had ze niet naast Chris willen slapen door haar nachtmerries. Hij was doodop en als zij 's nachts weer ging draaien of in paniek raakte dan zou hij zijn rust niet krijgen. Ze vond het niet erg. Het was eigenlijk eerder dat ze zich ervoor schaamde. Zeker na zijn woorden van net. Ellie ging in haar bed liggen en trok de dekens tot haar kin. Uiteindelijk was ze ook vermoeid in slaap gevallen om midden in de nacht weer wakker te schrikken van een nachtmerrie. Het was een routine die ze nu onderhand wel kende. In het instituut had ze er ook altijd last van gehad. Ze deed haar lichtje direct aan en wende bij het aanblik van haar eigen kamer. Er waren geen naalden in de buurt. Te bang om nog te slapen, ging ze weer aan haar bureau zitten om een nieuwe tekening te maken. Het hielp om haar bange gedachtes te verzetten en de laatste uren tot ochtend door te komen.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Dagen op de boerderij werden makkelijker. Het leven dat Chris ooit gehad had leek langzaam terug te keren, al was het dan niet per se met zijn eigen familie. Dankzij Ellie en Robb lukte het Chris om steeds socialer te zijn en minder vermoeid aan het einde van de dag. Er waren nog steeds verschrikkelijk veel dingen die hij moest leren, maar alles werd makkelijker. Ze hebben zelfs nog een dag gehad waarin de gehele groep weer bij elkaar was. Dani had het voorgesteld om voor de persconferentie af te spreken en Chris had dat aangenomen om iedereen uit te nodigen voor zijn grill. De gehele avond had de groep gepraat over hun nieuwe leven. Er werd gelukkig weinig gepraat over het verleden. Het was echter uiteindelijk toch echt tijd geworden om naar de conferentie te gaan. Ondanks dat Chris het niet wilde en al helemaal niet wilde dat Ellie mee ging. Ongemakkelijk was Chris de truck uit gestapt. Op een hoog tempo liep hij rond de auto, om Ellie te kunnen beschermen met een arm rond haar schouders.
"Als je niet wilt antwoorden, geef dat dan aan. We zijn hier alleen om onszelf voor te stellen aan de wereld en in principe hoef je geen woord te zeggen. Niemand hoeft te weten wat we mensen aangedaan hebben. Vertel ze de grote lijnen en that's it," sprak Chris nog zachtjes. Ze werden door twee agenten begeleid door een zee van reporters. De hele groep was weer uitgenodigd naar het hotel waar ze heen gebracht waren na hun ontsnapping.
"Zijn jullie er een beetje klaar voor?" vroeg Jeff zuchtend. De groep was naar een comfortabele kamer gebracht waar ze zouden wachten tot de conferentie zou beginnen. Chris hield zijn arm stijf rond Ellie haar lichaam.
"Misschien dat het ons wat kan helpen. Ik ben tenminste zat van al die gasten voor mijn huis. Mijn hond kan niet normaal naar buiten zonder blind te worden," ratelde Maddy gefrustreerd.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

De dagen die volgden brachten gemak met zich mee. De puzzelstukjes leken langzamerhand in elkaar te vallen en er kwam een nieuw ritme in haar routine. Het enige waar ze nog vaak last van had was het staren en de nachtmerries. Chris leek haar gemakkelijk eruit te kunnen trekken, maar als ze alleen was dan kon ze soms uren voor zich uit kijken. Puur vanwege de nachtmerries probeerde Ellie nachten samen met Chris te vermijden. Hoewel ze heel graag naast hem wilde slapen en met hem wilde knuffelen, schaamde ze gewoon voor het feit dat ze elke nacht nachtmerries had. Soms werd ze gillend wakker of viel ze uit bed omdat ze zo erg had lopen woelen. Ze wilde niet dat Chris naast haar lag als ze dat deed. Ze wilde niet dat hij het zag, hoeveel moeite ze toch nog had om alles te verwerken. Hoe hard ze het ook probeerde het lukte haar gewoon niet. Chris had juist gezegd dat hij trots op haar was en ze wilde dat hij dat op haar bleef.
Ellie wachtte in de auto tot Chris om was gelopen. Met de hoeveelheid mensen die buiten stonden te wachten om iedereen te bekijken was ze blij met zijn bescherming. Ze knikte op wat hij zei en volgde daarna de politie agenten aan naar binnen. Ellie bleef dicht bij Chris staan. De hele nacht had ze niet eens ervan kunnen slapen, zo eng vond ze het eigenlijk. Maar ze wilde het doen. Misschien was dit het beetje afsluiting wat ze nodig had en zouden haar nachtmerries eindelijk over zijn. "Ik weet het niet," antwoordde ze eerlijk op Jeff's vraag.
"Zelfs op de basisschool vond ik het eng om voor de klas te staan en hier zullen veel meer mensen zijn die naar ons zullen kijken. En ik... Ik weet niet zo goed hoe ik met dat angstige gevoel om moet gaan."
Ze had nog wel met Chris getraind en het leek erop dat ze toch al een redelijke controle had op haar kracht, maar onvoorspelbare emoties bracht haar compleet van haar stuk. Het kon heel gemakkelijk uit de hand lopen. Ze was eens boos geworden op zichzelf omdat een bepaalde oefening haar niet lukte met Chris. Het was nog altijd eng hoe haar kracht erop gereageerd had. Chris had haar met zijn kracht naar achter moeten laten blazen, al was het niet te hard, om haar uit de waas te krijgen. Ze voelde zich nog altijd schuldig.
"We hebben er gelukkig niet zoveel last meer van op de boerderij zelf, maar als we van het erf vertrekken dan is er inderdaad een zee van licht," antwoordde ze op Maddy.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het was fijn om dit samen te kunnen doen met de anderen. Chris had het prima alleen willen doen, maar een beetje support op deze manier was ontzettend fijn. Ze zouden beoordeeld gaan worden en dat was voor iedereen eng. Chris kon dan ook niet ontkennen dat hij enige zenuwen voelde toen ze werden geroepen. Met Ellie haar hand stevig in die van hem wandelde Chris voorop de zaal in waar de persconferentie gehouden werd. Zodra ze ook maar een stap binnen zette werden ze overladen door verblindende lichten. Een diepe zucht verliet Chris zijn lippen. Na vandaag zou dit hopelijk allemaal voorbij zijn. Chris had een plekje samen met Ellie en Dani in het midden.
"Dit slaat echt nergens op. Hoe kunnen ze zo geobsedeerd zijn met ons," fluisterde Dani zachtjes in Chris zijn oor. Chris knikte instemmend. De gehele zaal zat bomvol met tientallen mensen die grote apparaten bij zich hadden. Wat het allemaal was wist Chris niet, maar hij had zo'n vermoeden dat het nodig was voor het filmen. Een politieagent kwam aan de zijkant staan met een microfoon. Hij zou het allemaal gaan begeleiden, zodat Chris en de anderen alleen maar vragen hoefde te beantwoorden en meer niet. Wat de man allemaal zei wist Chris niet. Er gierde zo veel zenuwen door zijn lichaam dat zijn hartslag eerst weer lager moest worden voordat hij iets anders kon horen. Dani duwde even tegen Chris zijn arm. Verbaasd keek hij naar haar op.
"Ze willen weten hoe het met je gaat," fluisterde ze. Bedenkelijk leunde Chris naar de microfoon die voor hem op tafel stond.
"Naar omstandigheden goed. Het is voor zo ver ik weet van de anderen ontzettend lastig om weer in het dagelijks leven te komen. Sommige van ons weten niet eens meer wat het echte dagelijkse leven is. Maar het gaat steeds beter. Dankzij familie en vrienden lukt het ons om weer een beetje normaal te zijn," sprak Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven