O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie liep wat ingedoken naast Chris en zakte naast hem neer in de stoel. Ze was het nog steeds niet gewend dat er zoveel foto's en video's van hun werden gemaakt. Slikkend keek ze naar de tafel voor zich. Misschien had Chris gelijk dat dit te snel voor haar was, maar nu weg gaan kon niet meer. Daarom rechtte ze haar schouders iets en keek ze om naar Chris die een vraag beantwoordde. Een glimlach kwam langzaam op haar gezicht.
Ze keek op toen de man zich tot haar richtte. "We weten onderhand van iedereen wat ze nu kunnen, maar niemand heeft iets vrijgelaten over jou, Ellie," zei de man glimlachend. "Kan je ons iets meer vertellen over jouw kracht?"
Ze merkte hoe ze iets verstijfde, maar ze dwong zichzelf om te ontspannen. Het was maar een simpele vraag die ze moest beantwoorden. Ze hoefde geen demonstratie te geven. Ellie boog iets verder over de tafel naar de microfoon. "Ik kan bloedsturen en meer wil ik er niet over kwijt."
Zo gaf ze gelijk maar aan dat ze er niet meer over wilde loslaten. De man keek een beetje beteuterd alsof hij juist had gehoopt dat ze dat wel zou doen. "Maar is dat niet gevaarlijk?" vroeg hij toch door.
Ellie perste haar lippen een beetje op elkaar. "Jawel, maar ik heb het onder controle. Daarnaast heeft iedereen hier aan tafel een kracht die gevaarlijk kan zijn. Bloedsturen kan ook voor iets goeds gebruikt worden. Ik heb oneindig bloed en daarom wil ik, als het kan, bloed doneren."
Het was nog maar de vraag of haar bloed, wat zo erg aangepast was door het gen, wel compatibel was met het bloed van een normaal mens. Ellie hoopte van wel want zo kon ze nog wel eens heel wat levens redden. Daarnaast hoopte ze dat de mensen minder bang zouden zijn voor haar kracht als ze wisten dat het ook een goede kant had. Ellie wilde niet dat mensen bang voor haar werden. Juist omdat ze zo'n gezelligheidsdier was die zich onder de mensen mengde. Opnieuw keek ze naar Chris om. Ze had hem nog niet verteld dat ze oneindig bloed had. De man opende zijn mond om nog iets te vragen, maar Ellie was hem voor. "Alsjeblieft, geen vragen meer voor mij." Ze werd er behoorlijk moe van en zich zo open stellen vond ze enorm moeilijk. Bij Chris voelde ze zich veilig, maar hier... Nee, ze voelde zich alles behalve veilig. Het was alsof iedereen in de ruimte haar beoordeelde. Ellie wendde zich een beetje af en pakte zachtjes Chris' hand vast.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Kort keek Chris om naar Ellie. Ze had haar hand rond die van hem gesloten nadat het haar beurt was geweest om te praten over haar krachten. Chris tilde haar hand op en duwde een kusje tegen haar knokkels. Het kon hem, nu Robb er van wist, vrij weinig schelen dat de wereld zou weten dat ze samen waren. Chris kon niks geven om de mening van anderen, behalve die van zijn vrienden, Robb en Ellie.
"Je hebt het goed gedaan," fluisterde Chris zachtjes. Zijn aandacht werd al snel weer getrokken door een vraag die gesteld werd richting hem. Met tegenzin keek Chris weg van Ellie. Hij leunde weer richting de microfoon zodat hij zichzelf goed hoorbaar kon maken.
"Er is geen reden voor ons om mensen in gevaar te laten brengen. Jullie zouden je zorgen moeten maken over het feit dat mensen dit met jullie kinderen zou kunnen doen, dat kinderen zo mishandeld zijn dat ze genetisch veranderd zijn. Wij hebben geen reden om de andere mensen pijn te doen, de andere mensen hadden genoeg redenen om ons pijn te doen. Daar moet je bang voor zijn," gaf Chris stern antwoord op de vraag of de mensen bang moesten zijn voor deze kinderen met speciale krachten. Hij had hier geen zin meer in. Ze wisten alles nu, er zouden nu alleen nog maar rare vragen komen zoals deze. Zelfs Dani liet, met een diepe zucht, merken dat ze hier geen zin meer in had.
"Luister, ik kan niet voor mijn vrienden spreken. En al helemaal niet voor de andere kinderen. Maar wij zijn geen gevaar, wij zijn slachtoffers. We hebben de wereld eerlijk laten weten wat wij kunnen, waar wij doorheen gegaan zijn en hoe wij in ons leven staan. Ik heb geen behoefte meer om verder te spreken. De trauma's zitten nog diep en we hebben allemaal rust nodig. Dit helpt ons dit," sprak Chris. Hij kwam overeind van zijn stoel. Dani en Jeff sprongen ook tegelijk op van hun stoel.
"Je mag zelf weten of je nog wilt blijven zitten, Ellie. Wij gaan," fluisterde Chris zachtjes.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie glimlachte zwakjes naar hem om. Zonder hem zou ze hier zo vreselijk bang zitten. Het was een wonder wat voor effect Chris op haar had. Hoe gemakkelijk hij haar rustig kreeg of ontspannen. Samen met hem zou ze nooit meer bang zijn. Stil luisterde ze naar wat Chris nog te zeggen had en keek naar hem op toen hij op stond.
"Nee, ik ga mee." Ze stond eveneens op en wilde net met hem weglopen toen een journaliste haar naam riep. Slikkend keek ze naar de vrouw om. "Ik wil niet veel zeggen, maar als ik dit zie ben ik toch aardig bang voor háár en ik denk dat iedereen dat zou moeten zijn."
Ellie had geen idee waar ze het over had, totdat ze haar Ipad erbij pakte en er een filmpje van haar afspeelde van toen ze in het weiland had gestaan. Ze voelde meteen hoe ze het ijskoud kreeg en ze stond vastgenageld aan de grond. Tranen kwamen in haar ogen. Ze kon zich helemaal niet herinneren dat ze zo te keer was gegaan, maar ze was ver van de mensen geweest én alleen. Er was geen reden om bang voor haar te zijn. Ellie hield van mensen. Hoe durfde ze haar zo voor het blok te zetten? De angst veranderde in woede en het borrelde als een tijdbom in haar op, terwijl haar blik gefixeerd was op het filmpje. Ze raakte het besef een beetje kwijt en drukte het knopje in van haar ring, zodat er bloed op de grond druppelde. "Je hebt het recht niet...," begon ze boos en dat was het moment dat ze een kleine glimlach zag op het gezicht van de vrouw. Ellie trok zichzelf uit de waas en verstopte zich snel achter Chris. Haar hart klopte als een malle. De vrouw had haar expres uit willen lokken om te laten zien dat ze gevaarlijk was. Alle camera's hadden op haar gestaan. Paniek overkwam haar. Wat als ze haar weer gingen opsluiten puur door de angst die ze nu van haar hadden gekregen? Trillend legde ze haar handen voor haar gezicht. Dit was precies waar ze zo bang voor was geweest.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had zijn arm rond Ellie willen slaan toen hij de pestende toon hoorde van een journaliste. Hij voelde zijn lichaam koud worden toen de vrouw een filmpje liet zien. Het was Chris zijn eerste reactie om alles omver te blazen. Het maakte hem niet uit wie hij pijn zou doen of wat hij kapot zou maken. Ze moesten boeten voor het feit dat ze Ellie hier mee wilde confronteren. Maar als hij ze zou aanvallen zouden ze gezien worden als slechte mensen. Ellie zou er juist nog meer problemen door krijgen.
"Ik vind het belachelijk dat jullie op deze manier kunnen denken. Wees blij dat wij er voor open staan om onze krachten te beheersen. Wees blij dat wij deze vloek, deze marteling, willen accepteren om jullie veiligheid te bieden. Ellie heeft maanden lang gewerkt om haar kracht te beheersen. Ze is dagelijks, bijna elk uur van de dag, bezig met de veiligheid van jullie allemaal, omdat ze zichzelf ziet als een monster dat ze niet is. Ik zou bang zijn voor mensen zoals jullie. Je geeft niks om kinderen, je geeft niks om het feit dat wij weggetrokken zijn uit onze levens. Je geeft alleen om je eigen hachje. Wij kunnen hier niks aan doen," blafte Chris haar streng toe. Hij greep Ellie haar hand vast, waarna hij haar meetrok de ruimte uit. Eenmaal op de gang stopte Chris met lopen, zodat hij zijn armen rond Ellie haar lichaam kon slaan.
"Het spijt me dat je hier door heen moest gaan, Ellie. Het was een vuile actie om je zo uit de tent te lokken," sprak Chris zachtjes. Hij duwde een paar kusjes tegen haar haren. Zorgzaam wreef hij over haar rug heen. Uiteindelijk was de gehele groep de gang op gelopen. Wat begonnen was als een troostende knuffel voor Ellie liep, dankzij Maddy, uit op een grote groepsknuffel. Een diepe zucht verliet Chris zijn lippen. Hij hield hier niet van. Maar voor nu zou hij het een keer accepteren.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie liet zich mee trekken en duwde haar hoofd toen tegen Chris' borstkas aan in de gang. Trillend stond ze tegen hem aan met traanogen. Ze had juist willen laten zien dat ze net zo beheerst kon zijn als Chris, maar misschien dat ze wat te veel van zichzelf gevraagd had. Ze haalde eens diep adem en droogde haar ogen met haar mouw. Een glimlach kwam op haar gezicht toen iedereen mee knuffelde. Na een tijdje liet iedereen elkaar weer los. Ellie haalde de ring van haar vinger en keek naar Chris op. "Misschien is het beter als je deze bij je houdt. We zijn niet meer in het instituut dus ik heb het niet meer elke dag nodig en als we dan gaan trainen dan doe ik het weer om."
Ze wilde een ongelukje als net zeker voorkomen. Als ze in een impuls het al gebruikte dan wilde ze niet weten hoe het zou zijn afgelopen als de vrouw haar nog verder had uitgedaagd. Het liefst gaf ze niet iets aan Chris terug wat ze van hem had gekregen, maar ze wilde haar controle niet nog eens verliezen. Ze wilde de vrouw geen gelijk geven. Zonder de ring zou ze geen wond bij zichzelf kunnen maken en dus geen bloed kunnen sturen. Ze keek op toen er een man in een net pak op hun af kwam lopen. "Meneer Avery?" vroeg de man. "Zou u misschien even met ons mee kunnen komen voor een voorstel?"
Ellie glimlachte en gaf een zacht kneepje. "Ik wacht hier op je met de rest." Zolang ze bij de groep was zouden de journalisten vast niet nog eens langs komen. Ze keek hem na en zuchtte toch een beetje verliefd. Hij was zo ongelooflijk lief voor haar. Dani kwam met een brede grijns naast haar staan. "Zagen mijn ogen het goed?"
Ellie gaf haar plagerig een duw. "Het is nog best nieuw," zei ze met rode wangen.
Dani lachte vrolijk en knuffelde haar. "Ik ben zo blij voor jullie twee. Ook voor Chris. Hij is altijd zo afstandelijk en alleen geweest." Ellie knikte. "Ik heb zoveel geluk met hem."
"Jullie doen het toch wel veilig, hè?" Geschrokken keek ze Dani aan die daarna in lachen uitbarstte. "Jeff wist niet waar hij moest kijken toen ik er een rubbertje bij pakte."
"Ben je samen met Jeff?" vroeg Ellie, die Dani nog altijd met grote ogen aan keek. Dani lachte erom. "Sinds we vrij zijn hebben we elkaar opgezocht ja en toen is van het een het ander gekomen."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het gaf Chris geen fijn gevoel dat hij apart genomen werd van de rest. De hele situatie leek zo verdacht veel op de momenten dat hij apart genomen werd door de doctoren van het instituut. In een zekere zin was het ook precies wat er in het instituut gebeurde, alleen werd dit de humane manier. De FBI had Chris apart genomen om hem een baan aan te bieden. Hij zou ze, samen met Dani en Jeff die hetzelfde aanbod zouden krijgen, een team beginnen. Een team die zou zorgen voor nationale en internationale veiligheid. Ze wilde een compleet medisch onderzoek beginnen om te kunnen kijken wat er veranderd was in Chris zijn lichaam, om weer duidelijkheid te kunnen bieden. Daarnaast zouden ze bescherming krijgen tegen de pers en een goed loon. In eerste instantie had Chris hard nee willen roepen. Hij had willen schreeuwen dat hij niet opnieuw een soldaat zou worden voor iemand. Maar hij realiseerde zich heel goed dat dit zijn enige kans was op een baan en een semi normaal leven. Chris had geen educatie, hij had geen skills die hem een baan konden bieden, hij had niks. Hij kon niks anders dan vechten. Dus waarom zou hij niet vechten voor een betere wereld voor de andere mensen. Hij zou veiligheid kunnen bieden voor Ellie. Chris had een contract gekregen en het bericht dat hij er een weekje over mocht nadenken. Met het papierwerk onder zijn arm was Chris terug gelopen naar de groep. Dani en Jeff waren al apart genomen.
"Kom, laten we naar huis gaan. Het is een intense dag geweest," mompelde Chris. Maddy was al vertrokken en alleen Jim zat nog onderuit gezakt op één van de banken.
"Ik ga ook," zuchtte de man. Chris wachtte tot Ellie klaar was met het verzamelen van haar spullen, waarna ze samen naar de zijuitgang liepen.
"Wil jij dit voor mij doorlezen? Er staan veel woorden en begrippen in die ik niet helemaal begrijp. De FBI heeft mij een baan aangeboden," vroeg Chris toen ze samen weer in de auto zaten. Het stapeltje papieren legde hij op Ellie haar schoot.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie keek iedereen na en bleef naast Jim op de bank wachten voor Chris. Het feit dat het zo lang duurde baarde toch een beetje zorgen. Daarom was ze ook opgelucht toen hij terug kwam. Ze knikte en pakte snel haar spullen bij elkaar. Daarna stapte ze in de auto en keek ze nieuwsgierig naar het stapeltje papier wat Chris op haar schoot legde. "Oh echt?" vroeg ze verwonderd. "Dat is mooi toch? Een baan?"
Glimlachend deed ze haar riem om en las ze het document een beetje vluchtig door. "Het ziet er goed uit," zei ze. "Er staan dingen in voor als je ziek bent, welke verzekeringen je krijgt en werktijden enzo. Voor zover ik het begrijp ziet het er goed uit, maar misschien dat mijn papa er nog meer van weet dan ik."
Haar vader kende deze wereld immers beter en misschien wist hij wel waar ze op zouden moeten letten met het document. Ellie keek op toen ze weer bij de boerderij waren en stapte uit. Samen met Chris liep ze terug naar huis en ze legde de papieren netjes op tafel. Ze hield haar hand voor haar mond toen ze klein moest gapen. De nachtmerries begonnen wel een tol te eisen. Ellie waggelde naar Chris toe en sloeg haar armen vanachter om hem heen. Haar hoofd legde ze tegen zijn rug aan. "Ga je het doen?" vroeg ze uiteindelijk over de baan.
Voor zover klonk het een beetje als wat het instituut met hun had willen doen. Het enige verschil was dat Chris vrij was en ervoor betaald kreeg. Toch zaten de testen die in het lab gedaan zouden worden om hem beter te begrijpen haar dwars. Wat als het hem te veel terug bracht aan het instituut? Wat als hij zich dan weer terug zou trekken? Het was haar juist een beetje gelukt om zijn muur laag te houden en dingen met hem te delen. Ze was er wel een beetje bezorgd om.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had naar het stapeltje papieren gestaart dat Ellie op tafel had gelegd. De gehele reis naar huis was hij alleen maar bezig geweest met die papieren en het aanbod. Chris wist niet wat hij moest doen. Hij was blij met zijn krachten, hij had jaren geleden al geaccepteerd dat het bij hem hoorde en het kon hem vrij weinig uitmaken. Maar om weer door te gaan met wat hij zo had gehaat. Chris wist niet of hij dat kon doen. Langzaam liet Chris zijn vingertoppen glijden over de littekens in zijn hals. De levens die hij al had genomen waren genoeg geweest. Maar misschien had hij de keuze om niet te moorden. Chris had zo verschrikkelijk veel vragen.
"Ik heb geen idee. Volgens mij heb ik geen andere keuze. Er ligt hier geen toekomst voor mij, Ellie. Jij hebt nog een kans op een goede baan, jij kan er nog overheen komen. Maar ik heb te veel gemist. Het enige dat ik kan is vechten, daar ligt mijn kracht. Daarbij zal ik samen zijn met Dani en Jeff. Dani zegt hier ja op, ik ken haar. Ze zal het geweldig vinden," sprak Chris. Hij legde zijn hand op die van Ellie. Waarschijnlijk ging hij het wel doen. Al was het maar om het te proberen. Misschien dat ze hem goede kansen konden geven, dat hij dit maar tijdelijk hoefde te doen tot hij een normale baan zou tegen kunnen komen. Chris draaide zich om, zodat hij zijn armen rond Ellie haar lichaam kon slaan.
"Je hebt het trouwens geweldig gedaan net. Ik was waarschijnlijk compleet door het lint gegaan als ik dat had gezien. Je hoeft je ring niet af te geven, weetje. Ik wil het prima bij mij houden totdat je er klaar voor bent om hem weer te dragen. Maar voel je niet schuldig omdat iemand je boos maakte. Ze maakte mij ook ontzettend boos," zei Chris. Hij keek omlaag naar Ellie. Glimlachend duwde hij een kusje op haar voorhoofd.
"Je doet het geweldig," sprak hij.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie luisterde aandachtig naar hem en kreeg een lieve glimlach op haar gezicht. "Je kan het altijd proberen en als het niets is dan kan je altijd stoppen. Het is niet zoiets in het instituut dat je geen keus hebt als je het niet leuk vindt, maar ik denk dat je het wel leuk gaat vinden met Dani en Jeff. Misschien dat je niet eens iemand hoeft om te leggen. Je kracht kan ook als verdediging worden gebruikt. Het is maar net wat jij ermee wil doen."
Ze liet zich in de armen trekken van Chris. Rustig sloeg ze haar armen rond zijn nek en keek ze naar hem op. "Ik maak me alleen zorgen over het lab. Straks krijg je nare herinneringen of iets anders. Ik wil niet dat je weer door zo'n trauma heen moet, omdat zij beter willen begrijpen wat er met ons is gedaan."
Zijzelf zou het niet kunnen. Een lab betekende naalden en daar schrok ze enorm van. Het was nog altijd zonde van de ambulance wagen die ze door midden had gesneden. Nee, Ellie wilde het liefst alles vermijden wat met een lab te maken had. Het idee dat ze bloed zou willen doneren was leuk, maar ook dat hield naalden in. Al was dat voor een ander doel. Misschien was dat dan anders. Er zou bloed worden afgetapt. Het was niet zo dat er iets in haar gespoten werd. Ellie legde haar hoofd tegen zijn borstkas en sloot voor een moment haar ogen.
"Ik was heel boos," mompelde ze. "En dat is niet erg, maar ik ben niet meer normaal. Als ik boos of bang ben dan doe ik impulsieve dingen. Dat weet je," zei ze zacht. "Het scheelde maar heel weinig of het was uit de hand gelopen. Zonder die ring kan dat niet gebeuren. Ik voel me dan veiliger om op drukke plekken te zijn waar ik geprikkeld kan raken. En als we dan gaan trainen dan wil ik het wel dragen, totdat ik net zo'n sterke controle heb als jij." Glimlachend keek ze naar hem op en ging ze iets op haar tenen staan om een zacht kusje op zijn lippen te drukken.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris liet zijn handen rusten op Ellie haar heupen bij het voelen van haar lippen op die van hem. Hij was verschrikkelijk dankbaar voor het feit dat hij Ellie had. Waarschijnlijk was het hem nooit gelukt om op deze manier weer de samenleving in te stappen. Ze daagde hem uit, Ellie liet hem nieuwe dingen zien en ze gaf hem de liefde die niemand hem kon geven. Chris had niks en niemand, het enige dat hij had was Ellie en haar vader.
"Ik ben blij dat ik je hebt, ik had het nooit overleefd zonder je. Ik heb je geholpen in het instituut, maar jij met mijn leraar hierbuiten," zei Chris zachtjes. Hij duwde nog een kusje tegen haar lippen, voordat hij haar langzaam weer losliet. Ze verdiende beide een flinke kop thee, met wat lekkers erbij. Robb was waarschijnlijk nog druk bezig met zijn werk, dus het zou nog even voor twee mensen blijven.
"Blijf je vanavond bij mij slapen?" vroeg Chris. Hij was naar het keukenblok gelopen om daar de waterkoker aan te zetten. Nieuwsgierig keek hij over zijn schouders gekeken naar Ellie. Sinds ze hier gekomen zijn hadden ze vrijwel niet meer samen geslapen, ondanks dat Chris het idee gehad had dat ze het juist wel fijn gevonden had. Al was dat misschien verkeerd geweest. Chris keek terug naar de waterkoker. Soms vond hij het nog lastig om te pijlen wat Ellie wel en niet fijn vond. Chris had geen idee wat hij hoorde te doen in een relatie, de dingen die hij deed had hij gezien in boeken, tijdschriften of van wat hij toevallig op straat zag. Maar hij wist niet wat hij kon doen om Ellie een goed gevoel te kunnen geven, om te voldoen aan haar behoeftes. Zuchtend schonk Chris thee in twee mokken. Hij had al twee plakjes cake afgesneden.
"Ik ga hierna sporten en nog even trainen, als je mee wilt doen dan moet je het zeggen," zei Chris. Sporten in deze omgeving was heel anders. Chris gebruikte nu vooral de spullen die voor handen lagen. Zo schouwde hij geregeld met hooibalen heen en weer en rende hij de weilanden over. Met oude spullen en blikjes trainde hij zijn eigen krachten.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven