O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het was voor Ellie de eerste nacht waarbij ze in één keer door had geslapen. Vaak werd ze wakker van nachtmerries, maar vannacht was dat niet het geval geweest. Voor eens had ze echt goed geslapen en werd ze licht uit haar slaap gehaald toen ze de neus van Chris in haar haren voelde. Ze rekte zich langzaam uit en voelde daarbij het zeurende pijn weer van beneden. Het was geen pijn die ze heel erg vond. Zeker niet na wat ze gisteravond samen gedeeld hadden en het zou beter worden. Op een dag zou ze dat soort pijn niet meer hebben. Glimlachend draaide ze zich iets op haar rug. "Kom snel terug," mompelde ze nog slaperig aangezien ze graag tegen hem aan lag. Ze had haar ogen heel even geopend om nog net te zien hoe hij een boxer en een broek aantrok. Hij mocht van haar wel vaker zonder shirt lopen. Tevreden sloot ze haar ogen weer en was ze in een lichte slaap gezakt.
Ze werd weer wakker toen ze Chris' stem hoorde. Gapend wreef ze in haar ogen en forceerde ze zichzelf om te gaan zitten anders zou ze zo weer in slaap vallen. Ze keek naar al het lekkers wat Chris had meegenomen en drukte een lieve kus op zijn lippen. "Ziet er heerlijk uit."
Ze smikkelde van het ontbijt samen met Chris en zat daarbij tegen hem aan. Na gisteren vond ze het heerlijk om aan hem te zitten en ze kriebelde hem dan ook lief door zijn haar. "Dank je voor het eten. Het was echt heel lekker. Volgende keer trakteer ik jou," zei ze breed glimlachend. Ze ruimde een aantal spulletjes op en zette het dienblad op het nachtkastje, zodat ze de dekens van zich af kon slaan om de dag te beginnen. Dat was het moment waarop ze het zag en ze snel de lakens weer terug over haarzelf heen trok. Ze had wel geweten dat ze pijn zou hebben, maar ze had nooit iets gelezen over het feit dat ze zou bloeden anders had ze wel een handdoekje meegenomen. Nu had ze Chris' bed besmeurd en een lichte paniek overkwam haar dan ook. Het was haast net als de keer dat ze voor het eerst ongesteld was geworden. Alleen toen kon ze het stiekem schoonmaken om gênante momenten met haar pa te vermijden. Chris kon ze moeilijk uit zijn kamer sturen.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het was heerlijk om eens in bed gegeten te kunnen hebben. Chris had nog wel vage herinneringen gehad dat hij met zijn moeder in haar bed ontbijt at als zijn vader een vroege dienst had. Maar dat was verschrikkelijk lang geleden. Uiteindelijk was het genieten echter over. Zuchtend was Chris weer uit bed gestapt om een schoon shirt te zoeken. Terwijl Chris zijn gezicht waste in de spiegel, keek hij naar Ellie die met een rood aangelopen gezicht op het bed bleef zitten. Fronsend keek Chris naar haar om.
"Wat is er?" vroeg hij nieuwsgierig. Hij haalde even een vochtige hand door zijn haren voordat hij zich omdraaide naar Ellie. Met een glimlachje rond zijn lippen liep hij naar Ellie toe.
"Kom op schoonheid. Vanavond mag je weer bij mij komen liggen. Nu gaat het tijd worden om mijn ouders eindelijk eens te ontmoeten. Ik wil je graag meenemen als ik voor het eerst ze ga bezoeken," glimlachte Chris. Hij duwde een kus tegen Ellie haar lippen, waarna hij plagend de dekens van Ellie haar lichaam trok. Vrijwel direct viel zijn oog op een bloedvlek. De puzzelstukjes vielen vrijwel direct op zijn plek. Ze schaamde zich waarschijnlijk. Chris legde zijn hand onder haar kin, waarna hij haar lippen opnieuw kust.
"Ik ga het bed verschonen liefje. Geen zorgen. Ik hou van jou," sprak hij zachtjes. Chris aaide door haar haren heen, waarna hij haar opnieuw kuste.
"Ga maar even douchen, dan zorg ik dat dit weggaat,"

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie kon enkel voor zich uitstaren met een rood hoofd toen Chris haar vroeg wat er was. Ze kreeg geen woord uit haar keel, zo erg schaamde ze zich. Geschrokken had ze geprobeerd de lakens terug te trekken, maar het was al te laat geweest. Stil keek ze met haar grote ogen naar hem op.
"Sorry," piepte ze zacht. Ze kwam overeind en pakte haar badjas op die ze gisteravond aan had gehad. Het liefst liet ze Chris het niet opruimen, maar aan de andere kant wilde ze heel graag douchen om zichzelf schoon te maken. Lang douchte ze dan ook niet want gister had ze al uitgebreid gedoucht met Chris. Ellie kleedde zich aan in een mooi jurkje, omdat ze toch wel een goede indruk wilde maken op Chris' ouders. Ze waren dan misschien dood, maar dat betekende niet dat ze in haar kloffie erheen ging. Snel borstelde ze haar haar en vlocht ze het in een lange vlecht. Ze deed haar sandaaltjes aan en ging daarna opzoek naar Chris. Zonder iets te zeggen legde ze haar handen op zijn wangen en kuste ze hem lang. "Dank je," fluisterde ze. Glimlachend keek ze naar hem op en pakte ze zijn hand. "Laten we dan maar je ouders bezoeken. We kunnen onderweg nog wel iets te eten halen."
Ellie ging met Chris naar de pickup truck en ging voorin zitten. Ze had zo'n geluk met Chris had hij zo normaal erop had gereageerd. Het liet haar ook ontspannen over het feit dat hij zoiets niet erg vond, mocht het nog eens gebeuren. Zacht streelde ze door zijn haar toen hij naast haar zat. "Ik ben zo blij ze eindelijk eens te ontmoeten," glimlachte ze. "Ben je nerveus om ze te zien?"

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het kwam niet vaak voor dat Chris zenuwachtig was. Hij was zenuwachtig geweest toen ze in opstand kwamen, toen hij voor het eerst iemand moest vermoorden. Hij was zenuwachtig geweest toen hij gedacht had aan het feit dat hij zijn ouders ging weerzien. Maar verder kon hij zich niet herinneren dat hij zenuwachtig was over bepaalde onderwerpen. Al die zeldzame keren dat hij zenuwachtig was, kwam samen nog niet in de buurt met hoe zenuwachtig hij nu was. Hij ging zijn ouders nu echt ontmoeten. Hij moest gaan zien hoe anderen hen begraven hadden en hoe anderen voor ze hadden gezorgd. Het zou nu zijn taak gaan worden en Chris wist niet hoe hij dat goed kon gaan doen. Ze waren naar een diner gereden om daar ontbijt te eten, maar Chris had alleen afwezig in zijn ei geprikt. Bij het tankstation die naastgelegen was had hij een aantal bloemen gekocht. Rode rozen voor zijn moeder, zonnebloemen voor zijn vader en een bosje gekleurde dahlia's voor Ellie. Ook had hij een pakje met vochtige doekjes gekocht om de graven schoon te kunnen maken als ze erg vies waren.
"Ik ben zenuwachtig. Wie weet hoe ik ze ga aantreffen. Niemand heeft voor ze gezorgd. Misschien hebben ze niet eens een grafsteen. Mam wel... ik weet zeker dat pap goed voor haar heeft gezorgd. Maar niemand heeft voor hem kunnen zorgen, of hij had het van te voren moeten regelen," mompelde Chris. Hij draaide het parkeerterrein op van de begraafplaats van zijn ouders. Het was een mooie plek, afgezien van het feit dat er allemaal doden lagen. Het was een klein plaatsje met een klein kerkje dat waarschijnlijk geen zondagsdiensten meer draaide. Het veldje stond op een heuvel en keek uit over het dorpje in het dal. Over de gehele begraafplaats stonden hoge treurwilgen die de omgeving een kalme sfeer gaf. Chris sloeg zijn arm rond Ellie haar schouders, zodat ze samen het veld op konden lopen.
"Ik heb geen idee waar ze liggen. We moeten letten op de achternaam Avery. Ik weet niet meer wat hun voornamen zijn," bekende Chris beschamend. Hij wist heel veel niet meer over zijn familie. Hoe hij aan die informatie moest komen wist hij ook niet. Het instituut had hem compleet gehersenspoeld.
"We lopen alles wel bij langst," zuchtte Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie vond het verschrikkelijk lastig om Chris te steunen. Vanaf het moment dat hij in zijn ei had geprikt als de stille autorit naar een bloemist. Ze had zacht door zijn haar geaaid tijdens het rijden. Iets zeggen had in haar ogen niet zoveel zin. Daarnaast kwam ze de woorden te kort die hij wellicht nodig had en daarom wilde ze hem enkel laten weten dat ze er voor hem was door hem zacht aan te raken. Ze was er altijd voor hem. Nu en voor zolang ze samen waren. Zelfs als hun relatie zou stranden, wat in haar ogen onmogelijk was, zou ze erna nog voor hem klaar staan. Immers hadden ze beide in een situatie gezeten die alleen zij konden begrijpen. Het luchtte haar op toen Chris de stilte verbrak en haar eindelijk eens liet weten wat er allemaal door zijn knappe hoofd heen ging. Ze glimlachte zacht en pakte zijn hand even vast, voordat hij de auto uit ging. "We vinden ze wel," zei ze zacht. "Je gaat ze weer zien en ik zal je helpen." Ze gaf een zacht kneepje in zijn hand en stapte daarna met hem de auto uit. De begraafplaats lag er niet treurig bij. Het was kalm en een en al rust. Een mooie plek om te liggen. Ellie keek naar hem op. "Hey, het is oké," zei ze zacht. "Ik wist de namen van mijn ouders ook niet meer en wat ons is aangedaan is niet oké. Je hoeft je niet te schamen voor de gevolgen van wat er is gebeurd in het instituut. De mensen die dat ons hebben aangedaan zouden zich moeten schamen."
Het was misschien een beetje fel, maar Ellie kon er nog steeds boos om worden. Hoe hadden die mensen het lef kunnen vinden om de experimenten op kinderen te doen? Het maakte haar eigenlijk nog kwader dat Chris zich schaamde voor de hersenspoeling, terwijl hij er niets aan kon doen. "Dan beginnen we daar bij het einde en dan gaan we langzaam aan de rijen af."
Ellie keek aan de linkerkant en Chris aan de rechter. Zo liepen ze samen langs de rijen. Het was pas iets verder, vlakbij een kleine heuvel met de treurwilgen dat ze opeens stil stond. "Chris," zei ze zacht en ze keek naar de twee grafstenen met de naam Avery. De voornamen zeiden haar niets, maar dit konden zijn ouders zijn. Ze keek naar hem op. "Zijn dit ze?" Zacht kneep ze in zijn hand.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Een naar gevoel bekroop Chris bij het horen van Ellie haar stem. Hij wist dat als ze hem riep ze waarschijnlijk het graf had gevonden van zijn ouders. Met lood in zijn schoenen was Chris naar haar toe gewandeld. De twee grafstenen zaten onder het mos. Het graf van zijn moeder was mooi. Een marmeren steen met de naam 'Rose Avery-Smith', haar geboortedatum, sterfdatum een bijbeltekstje. De steen van zijn vader, Thomas Avery was echter simpel.
"Niemand heeft een goede steen voor hem kunnen regelen," mompelde Chris. Hij legde de bloemen bij de grafstenen, waarna hij met zijn vingers het mos van de stenen probeerde te vegen. Het deed Chris pijn dat zijn vader zo lang alleen geweest is, dat hij waarschijnlijk nooit een echte begrafenis gehad heeft. Chris merkte hoe zijn zicht langzaam slechter werd. Tranen waren in zijn ogen gesprongen.
"Ik moet een nieuwe steen regelen," Sprak Chris in overgeslagen stem. Hij zou dan ook direct zorgen dat zijn moeder haar steen opgeknapt zou worden. Verwoed wreef Chris met zijn mouw langst zijn ogen, om tranen weg te vegen. Snuivend keek hij om naar Ellie. Hij greep haar rond haar middel en trok haar dichter naar hem toe op het gras op. Er was geen haar op zijn hoofd dat zich schaamde voor het feit dat hij tranen liet op dit moment. Hij wist heel goed dat Ellie hem niet zou uitlachen of wat dan ook. Het was het eerste moment dat hij terug was bij familie en zij zou dat zeker begrijpen. Chris duwde zijn gezicht tegen Ellie haar lange haren. Hij had iets nodig hem iets van comfort te kunnen hebben. Zacht snikkend hield hij zijn armen strak rond Ellie haar lichaam, terwijl hij snikkend zijn tranen over zijn wangen liet rollen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie keek stil naar de grafstenen en daarna naar Chris. Het leek haar vreselijk om in zijn schoenen te moeten staan. Ze had haar vader nog in levende lijve. Het deed haar wat om hem te horen met een overgeslagen stem en hem zijn tranen te zien wegvegen. Daarom nam ze hem ook maar al te graag in haar armen toen hij zich tot haar wendde. Zacht streelde ze door zijn haar en wreef ze met haar andere hand over zijn rug heen.
"Dan gaan we dat doen," zei ze zacht. "We kiezen een mooie steen en we komen vaak genoeg hier terug om nieuwe bloemen te leggen en de stenen te onderhouden."
Het was het minste wat zij kon doen voor hem en ze deed het maar al te graag. "Laat het eruit," zei ze zacht, ook al voelde ze hoe haar mouw helemaal nat werd. Het maakte haar niet uit. Alle verdriet wat in hem opgekropt zat wilde ze eruit hebben, zodat hij het niet zou opkroppen zoals vorige keer.
"Ik ben bij je." Ze zou hem nooit meer alleen laten in de zin dat ze hem niet meer weg zou duwen. Hij hoorde in haar leven. Ellie sloot haar eigen ogen en dwong haar eigen tranen terug. Ze had zo graag gewild dat ten minste één van zijn ouders nog leefde, zodat hij nog iemand had. Het deed haar pijn om hem in zoveel pijn te zien, maar dat was niet iets wat ze aan hem wilde laten zien. Dit was juist het moment voor hem om alles eruit te laten. "Ik denk dat je ouders trots op je zijn, Chris," zei ze zacht. "Op alles wat je hebt gedaan en gedurfd. Dat weet ik zeker en ik ben zo blij dat ik ze mag ontmoeten, omdat ik zoveel van hun geweldige zoon houd." Ze legde haar hoofd iets beter tegen de zijne aan en trok hem toen nog iets dichterbij. "Je bent zo sterk."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

In de gehele tijd dat Chris opgesloten was had hij nooit een traan gelaten. Zelfs op de momenten waarop ze hem martelde met de meest intense pijn die iemand zich kon voorstellen liet hij geen traan. Niets had hem zo ver kunnen krijgen om tranen te laten. Vanaf het eerste moment had Chris geweten dat ze niks gaven om hem en dat ze alleen macht konden halen uit zijn tranen. Maar nu kon Chris zich niet beheersen. Hij kon zich niet groot en stoer houden. Hij kon niet meer. Chris had Ellie dichter naar hem toe getrokken. Hoelang hij daar gezeten had wist hij niet. Het was pas toen zijn lichaam pijn begon te doen en zijn ogen opgezwollen voelde toen het huilen overging in een lange knuffel.
"Het is allemaal oneerlijk," mompelde Chris uiteindelijk. Hij had met zijn mouw langst zijn ogen gewreven, waarna hij weer rechtop was komen zitten. Met waterige ogen keek hij naar de twee grafstenen waar namen op stonden die hij verschrikkelijk lang niet geweten had. Ondanks dit alles had Chris het niet veranderd. Hij had nooit gewild dat in plaats van hem een ander kind ontvoerd zou worden. Zuchtend kwam Chris overeind. Hij greep Ellie haar hand en hield haar overeind.
"Sorry," mompelde hij, wijzend naar haar vochtige schouder. Hij wreef met zijn hand door zijn haren, waarna hij zijn arm rond haar schouder sloeg. Zachtjes duwde hij een kus tegen haar slaap. Hij hoefde haar niet mee te trekken in zijn verdriet, ze had zelf meer dan genoeg om over te nadenken en verwerken. Met zijn arm rond Ellie haar lichaam wandelde ze langzaam het heuveltje af terug naar de auto.
"Laten we ergens lunchen. Ik heb honger gekregen," mompelde Chris nog enigzinds aangeslagen. Het aanblik van zijn ouders die daar lagen deed hem meer dan hij zelf verwacht had.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had stil naar hem gekeken en hem alle tijd gegund die hij nodig had. Langzaam schudde ze haar hoofd toen hij sorry zei. "Je hoeft je nergens voor te verontschuldigen, Chris," zei ze zacht.
Ze was blij dat hij het eruit had gelaten en als dat een natte shirt betekende dan had ze dat er maar al te graag voor over. Het droogde wel op in de warme lucht van vandaag en anders kon ze altijd nog een ander shirt aantrekken. Ze liep met hem terug naar de truck en keek een beetje bezorgd naar hem om. Zacht legde ze haar handen op zijn wangen en drukte ze een zachte tedere kus op zijn lippen. Met haar grote ogen keek ze naar de zijne en streelde ze nog zacht door zijn haar. Op dit soort momenten wilde ze dat ze haar rijbewijs had. De ogen van Chris waren lichtelijk opgezwollen en het zou vast helpen als hij ze even kon sluiten in de auto. Helaas had ze echter geen rijbewijs en wist ze ook niet hoe ze moest rijden zonder. Haar vader had haar wel eens mee de tractor ingenomen, maar ook die had ze nooit mogen besturen. Het liet haar enigszins schuldig voelen dat ze zelfs niet een beetje druk van zijn schouders af kon halen. "Ik trakteer," zei ze zacht. Ellie stapte daarna in en legde haar hand op Chris' been tijdens het rijden. Het was niet zo heel ver van de bewoonde wereld en daar hadden ze na te hebben geparkeerd al snel een plekje gevonden waar ze konden lunchen. Ellie nam een slok van haar ijsthee en bekeek het menu tobbend. Er was zoveel keus en eerlijk gezegd wist ze ook niet waar ze zin in had. Chris had misschien honger gekregen, maar zij had eerder een knoop in haar maag. Zuchtend legde ze de kaart neer en keek ze het cafeetje rond. Haar houding verstijfde iets toen ze iemand iets verderop zag eten. Langzaam bracht ze haar hand richting die van Chris die naast haar zat en zacht duwde ze met haar vinger tegen die van hem aan zonder dat ze haar blik van de man afhaalde. Ze zou toch zweren dat ze hem eerder had gezien, maar dan niet in zijn casual kleding die hij nu aan had. "Chris?" fluisterde ze hees. "Is dat..."
Ze kreeg de woorden niet uit haar mond, maar ze was vrij zeker dat ze de persoon in het instituut had gezien. Als hij hier was dan betekende het dat niet iedereen was opgepakt. De vraag was alleen hoeveel er niet waren opgepakt en of ze opnieuw dergelijke experimenten gingen uitvoeren op kinderen. Of dat ze op zoek waren naar de kinderen die waren bevrijd, maar in dat geval zou  hij haar wel gezien hebben en herkend.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had afwezig naar de tafel gestaard terwijl hij speelde met een onderzettertje. Het was pas toen hij de trillende stem van Ellie hoorde dat hij uit zijn eigen gedachten leek te springen. Fronsend keek hij naar haar om.
"Wat bedoel je?" mompelde Chris. Hij volgde haar blik naar een tafeltje iets verderop. Een man had een hoed over zijn voorhoofd getrokken en een zonnebril over zijn neus geschoven. Maar Chris had het gezicht zo vaak gezien dat de slappe vermomming niets hielp voor hem, en blijkbaar ook niet voor Ellie. Chris kneep zijn ogen iets samen. Een vlaag van woede overviel zijn lichaam bij het zien van een man die zijn leven zo verpest had. Het was niet eerlijk dat hij nu zo hier kon zitten. Hij hoorde te rotten. Een zachte grom verliet Chris zijn borst.
"Bel ze voor ik een nieuw streepje in mijn nek krijg," gromde hij. Ze hadden allemaal een nummer gekregen van een aantal agenten die ze zouden helpen als er iets was. Dit was in Chris zijn gedachten het moment om te bellen. Uit het niets sprong hij overeind. De rieten stoel waar Chris op had gezeten kletterde achter hem op de grond.
"Blijf bij de truck, ik wil niet dat je dit ziet," mompelde Chris. Zonder te wachten op antwoord liep Chris met grote stappen naar de man. Hij greep de man zijn kraag vast om hem uit zijn stoel te sleuren. Vloekend kwam de man struikelend overeind. Hij had nog meer boze woorden willen roepen, totdat hij Chris aankeek. Al het kleur uit zijn gezicht verdween. Hij stammelde enige lettergrepen uit, waarna hij met een zachte schreeuw van Chris weg probeerde te rennen.
"Je zou moeten weten dat rennen nutteloos is!" riep Chris. Hij balde zijn vuisten waarna hij een kleine geluidsgolf uit hem liet ontsnappen. Chris keek toe hoe de golf achter de man aan ging en hem van zijn voeten sloeg. Enige meters werd hij door de grond geslingerd, waarna hij met een plofje op de grond viel.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven