O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie's glimlach werd groter. Zijn voorlees momenten waren de beste momenten van heel de dag. Daarom was ze ook zo blij dat hij voorstelde om toch nog te lezen, ondanks zijn vermoeidheid. Ze kroop bij hem het bed op en nestelde zich tegen hem aan, met haar wang tegen zijn schouder. Aandachtig luisterde ze het hoofdstuk aan en bestudeerde ze de bijbehorende tekeningen. Ze vond het jammer dat het een kort hoofdstuk was, maar voor Chris was het wel beter. Stil keek ze voor zich uit bij zijn compliment. Ze had het normaal functioneren nodig. Ze had liefhebben nodig om alles te kunnen vergeten. Soms nam het slechte nog wel eens de opperhand, maar hij had gelijk dat ze het best goed deed. Ze had nog niemand vermoord in elk geval.
"Jij ook, Chris," zei ze toen. "Je hebt je altijd afgezonderd en ik vind het heel knap hoe je je toch voor mij en mijn vader opent. Ik weet dat hij veel vragen stelt... Hij is altijd een prater geweest en toch blijf je kalm. Als iemand zo tegen je zou zijn geweest in het instituut dan was je weggelopen. Dus ik ben ook trots op jou."
Glimlachend ontving ze zijn kusje op haar wang. "Ik ben nog niet zo moe," zei ze zacht. "Ik ga denk ik nog een beetje tekenen dus dan slaap ik wel in mijn bed. Ik zou je niet wakker willen maken." Langzaam kroop ze zijn bed uit en stopte ze hem nog een beetje toe. "Tot morgen." Ze drukte nog een kusje op zijn hoofd en liep daarna zijn kamer uit. Zo stil mogelijk probeerde ze de deur dicht te doen voor het geval Chris al in slaap was gevallen. Ellie liep terug naar haar kamer en sloot de deur zuchtend. Eerlijk gezegd had ze niet naast Chris willen slapen door haar nachtmerries. Hij was doodop en als zij 's nachts weer ging draaien of in paniek raakte dan zou hij zijn rust niet krijgen. Ze vond het niet erg. Het was eigenlijk eerder dat ze zich ervoor schaamde. Zeker na zijn woorden van net. Ellie ging in haar bed liggen en trok de dekens tot haar kin. Uiteindelijk was ze ook vermoeid in slaap gevallen om midden in de nacht weer wakker te schrikken van een nachtmerrie. Het was een routine die ze nu onderhand wel kende. In het instituut had ze er ook altijd last van gehad. Ze deed haar lichtje direct aan en wende bij het aanblik van haar eigen kamer. Er waren geen naalden in de buurt. Te bang om nog te slapen, ging ze weer aan haar bureau zitten om een nieuwe tekening te maken. Het hielp om haar bange gedachtes te verzetten en de laatste uren tot ochtend door te komen.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris was net op de rand van zijn bed komen zitten toen hij geklop hoorde op de deur. Hij wist direct dat het Ellie was die waarschijnlijk kwam voor de rest van haar verhaal. Glimlachend keek hij toe hoe het meisje de slaapkamer binnen kwam gelopen.
"Doe niet zo gek Ellie, we gaan nog lezen. Dat heb ik je beloofd," zei Chris. Hij greep Ellie haar hand vast en trok haar terug naar het bed toen ze weg wilde lopen. Momentjes zoals deze waren juist dingen waar Chris verschrikkelijk veel van hield. Omdat hij moe was ging hij dat niet opofferen.
"Kom op, kruip in bed," zei Chris. Hij schoof opzij zodat Ellie naast hem op bed kon kruipen. Vanaf het nachtkastje pakte hij zijn boek. Stevig hield Chris zijn arm rond Ellie haar lichaam. Op een langzaam tempo begon hij met het voorlezen van het hoofdstuk. Het was maar een geluk voor Chris dat het hoofdstuk niet groot was. Zuchtend had Chris het boek weer weggelegd toen hij met moeite het hoofdstuk door was kunnen vechten. Hij liet zijn wang vermoeid tegen Ellie haar hoofd leunen.
"Je doet het geweldig, Ellie. Om na al die martelingen en experimenten weer zo normaal te kunnen functioneren, om weer lief te hebben en te kunnen genieten. Het is echt bewonderenswaardig dat je dit allemaal zo goed oppakt," zei Chris zachtjes. Hij duwde een kusje tegen Ellie haar wang. Waarschijnlijk zag Ellie het zelf niet, maar Chris was zo ontzettend trots op het feit dat ze zo goed haar dingen deed.
"Als je wilt mag je hier blijven vannacht. Nu je vader het weet hoeven we ook niet moeilijk te doen. Maar je moet het zelf weten, ik kan het goed begrijpen als je liever in je eigen bed slaapt," stelde Chris mompelend voor. Zelf zou hij toch niet meer lang wakker blijven, dus voor het knuffelen hoefde ze het niet te doen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie was nog een lange tijd buiten blijven staan. Verslagen had ze naar de enorme bubbel van bloed gekeken. Uiteindelijk had ze het losgelaten en was het in de aarde weggezakt. Het moest het spuitje zijn geweest. Voor het spuitje had ze zoiets niet gekend. Ze hadden nog meer met haar geknoeid. In hoeverre was ze dan nog zichzelf?
Ze had er zeker een halfuurtje nog gestaan, voordat ze weer terug was gelopen. Haar vader keek haar bezorgd aan toen ze binnen kwam. "Ik ben oké," glimlachte ze. "Alleen erg moe dus ik ga slapen. Tot morgen."
Ze drukte nog een kus op haar vaders hoofd en was daarna naar boven vertrokken om snel te douchen. Erna had ze zich in haar pyjama gekleed wat bestond uit een slaapbroekje en een te grote t-shirt. In de winkels hadden ze wel slaapjurkjes gehad en dergelijke, maar Ellie had toch liever een broekje aan tijdens het slapen. Zo'n slaapjurkje zou alleen maar naar boven schuiven en niets bedekken. Dat gebeurde met een shirt ook wel, maar minder erg. Het zou haar een hoop verlegenheid schelen als ze bedekt naast Chris kon slapen. Het had haar ook lichtelijk verbaasd dat niet iedereen die verlegenheid had. In het instituut waren er wel een paar geweest die meer deden dan alleen naast elkaar slapen. Het was over het algemeen bekend.
Ellie schudde gedachtes van zich af en borstelde haar haar. Daarna liep ze stiletjes naar Chris' kamer. Hij had zich misschien afgevraagd waar ze was en ze wilde niet dat hij zich zorgen maakte om haar. Het waren extra zorgen voor hem en het liefst ontlastte ze hem van al zijn zorgen. Ze klopte dan ook drie keer zacht. "Chris?"
De deur ging open en opgelucht keek ze hem aan. Hij was nog wakker. "Hey," zei ze zacht en ze liep naar binnen half naar binnen om hem te kunnen knuffelen. "Sorry, dat ik er opeens vandoor was. Ik had denk ik ook even wat ruimte nodig."
Het was niet gek dat ze nog moeite hadden met het leven zoals het nu was. Ze zag aan hem dat hij echt heel moe was. Waarschijnlijk had haar vader weer een hoop vragen gesteld en zijn energie ermee opgezogen. "Ik zal je niet langer wakker houden," glimlachte ze en daarom liet ze hem weer langzaam los. "Probeer goed te slapen en mooi te dromen." Ze drukte een kus op zijn lippen. Juist nu hij zo moe was zou ze niet aan hem vragen om nog voor te lezen. Hij verdiende zijn rust. Morgen was er wel weer een dag om te lezen.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Teleurgesteld had Chris de keuken in gekeken toen hij zag dat Ellie niet meer binnen was. De enige die aan de keukentafel zat was Robb. Hij had de twee mokken al gevuld met stomend water en op tafel stond een schaaltje met chocoladekoekjes.
"Ze wilde even alleen zijn, buiten," zei hij zachtjes. Chris zag aan de oudere man dat hij, net zo als Chris, niet dol was op het idee dat Ellie alleen buiten was. Dat was niet om Ellie, maar om de pers die nog rond kon lopen. Chris wilde haar kunnen beschermen en dat was onmogelijk als Ellie niet bij hem was. Hij zou haar echter niet tegen houden. Het was goed als ze ook even alleen was, net zoals hij.
"Kan je mij vertellen wat... wat is het precies dat ze heeft? Hoe steekt het in elkaar?" vroeg Robb voorzichtig. Chris was naast hem aan tafel komen zitten. Beiden handen had hij rond zijn mok geslagen voor meer warmte. De vraag die Robb stelde zou vroeg of laat toch wel komen en nu zou hij misschien eerlijker kunnen zijn dan wanneer Ellie erbij was.
"Wanneer een kind binnen werd gehaald, experimenteerde ze op hen. Het bedrijf dat ons had gestolen...had dit gen ontwikkeld. Voordat ik er kwam hadden ze een andere groep kinderen. Ik heb ze kort gezien. Ze waren verschrikkelijk misvormd. Ik was één van de eerste die uit het experiment kwam zonder uiterlijke kenmerken. Ze weten echter niet wat iemand zal ontwikkelen als ze het gen binnen krijgen. Ellie haar lichaam heeft er op gereageerd door zichzelf te verdedigen met bloed. Ze kan haar eigen bloed uit haar trekken en gebruiken om mensen te verwonden. Een beetje zoals een hoge druk straal van water. Ze is ontzettend sterk, eerlijk. Als ze haar kracht eindelijk goed kan beheersen zal ze verschrikkelijk sterk zijn. Maar ze accepteert haar kracht niet. Ze is niet blij met wat ze is geworden," sprak Chris vlug. Hij wilde zo veel mogelijk antwoorden geven zonder Robb al te ongerust te maken. Uiteindelijk had Chris nog meer vragen moeten beantwoorden. Hoe het daar binnen was, hoe hij het had overleefd en waarom hij er voor had gekozen Ellie te beschermen. Het putte Chris verschrikkelijk uit. Uiteindelijk had Robb zelf moeten zeggen dat Chris maar naar boven moest omdat hij er zo beroerd uitzag. Vermoeid was Chris naar boven gesloft.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het was misschien geen slimme zet geweest van haar, maar vroeg of laat moest het gezegd worden. Helaas was er niet altijd een goed moment ervoor en aangezien haar vader al redelijk wat had gezien was het gewoon uit haar mond gefloept. Het liefst had ze het samen met Chris gedaan. Daarom voelde ze zich ook schuldig dat ze haar mond voorbij had gepraat. Ze knikte klein op Chris' mededeling en hielp daarna ook met het opruimen.
Chris verdween al snel richting de badkamer. Voor het eerst sinds tijden wist Ellie niet wat ze moest doen of zeggen bij haar vader. Ze voelde zich dan ook enorm ongemakkelijk. "Ik zet wel alvast thee," mompelde ze naar haar vader, voordat ze zelf naar de keuken verdween. Ellie deed wat water in de waterkoker en zette deze vervolgens aan. Ze pakte er twee mokken bij en legde de theedoos ernaast.
Haar blik ging naar het raam, waar ze naar buiten keek. Het was nog een beetje licht buiten, maar niet voor lang. De lucht was prachtig roze door de ondergaande zon. Wat had ze dat uitzicht gemist in het instituut...
"Ellie? Ellie?" Ze schudde haar hoofd even en zag dat de zon waar ze zonet naar had gekeken al onder was gegaan. Haar vader keek haar bezorgd aan. "Alles oké? Je was zo aan het staren... Ik kreeg je er haast niet uit."
Ellie glimlachte zwak en knikte. "Jawel. Ik ben denk ik gewoon een beetje moe. Misschien dat wat frisse lucht helpt." Haar vader knikte. "Een avondwandeling is wel een goed idee. Zal ik meegaan?"
Ze schudde haar hoofd en duwde hem zacht opzij. "Ik ben zo terug. Drink jij maar thee met Chris," glimlachte ze zwak alvorens ze door de achterdeur stapte. Zuchtend sloot ze de deur achter zich en slenterde ze een beetje over het erf richting de weilanden. Het was de tweede keer vandaag dat ze had lopen staren. Het was niet opzettelijk. Het gebeurde gewoon elke keer als ze weer terug dacht aan de instituut en wat daar allemaal was gebeurd. De tranen kwamen in haar ogen. Ergens in het weiland bleef ze staan en haalde ze het verband van haar pols. Haar vinger gleed over de zwarte stip die er nog zat. Ze wist nog precies hoeveel pijn het haar had gedaan. Het maakte haar eigenlijk verschrikkelijk kwaad dat haar dit was aangedaan. Niet per se de manier waarop, maar het feit dat ze zat opgescheept met een kracht die ze niet wilde hebben. Ellie drukte op het knopje van haar ring en stuurde het bloed wat eruit kwam. Ze wilde het niet. Ze wilde het niet. Ze wilde het absoluut niet. Kwaad balde ze haar vuisten en sloeg ze het bloed alle kanten op. Het lange gras werd er steeds korter door gewiekt. Ellie trok steeds meer en meer bloed uit zichzelf. Het maakte haar eigenlijk nog razender dat er geen eind aan leek te komen. Als ze dit in het begin had gedaan dan was ze sowieso flauw gevallen van bloedverlies. "Stop, stop, alsjeblieft," huilde ze, terwijl ze steeds meer bloed liet gaan.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Tevreden had Chris een grote hap genomen van zijn hamburger. Dit smaakte allemaal zo verschrikkelijk veel beter dan de troep die ze kregen in het instituut. Daar ging het er alleen maar over dat ze alle vitamines binnen kregen, het maakte niet uit hoe lekker of vies de uitkomst daar van werd. Nu ze vrij waren konden ze oprecht eten lekker maken. De smaak van het lekkere eten verdween echter compleet toen Chris hoorde hoe Ellie al stamelend duidelijk wilde gaan maken dat zij en Chris gevoelens hadden voor elkaar. Met grote, angstige ogen keek Chris om naar Robb. Chris wist niet hoe hij zou reageren op het feit dat de man die hij in huis nam rommelde met zijn dochter. Maar hij leek het goed op te pakken.
"Het is niet raar dat jullie na zo'n avontuur naar elkaar aangetrokken zijn, toch?" glimlachte hij uiteindelijk. Opgelucht nam Chris een nieuwe hap van zijn eten. Rustig at hij door van zijn vlees, terwijl Ellie en Robb spraken over dingen die gebeurd waren terwijl ze weg was. Chris hield zich wat meer tot zichzelf. Hij was het niet meer gewend om sociaal te doen met anderen, dus het feit dat hij al de hele dag met andere mensen aan het optrekken was, was een groot iets voor hem. Chris was dan ook totaal uitgeput na het eten.
"Ik weet dat ik totaal niet gezellig ben, maar ik ben oprecht kapot. Ik spring even snel de douche in en dan kom ik nog even voor wat thee. Daarna zou ik graag willen slapen," deelde Chris mee. Hij hielp netjes mee om alles op te ruimen, waarna Chris naar boven rende. Hij snakte naar een momentje even alleen, al was het zo simpel in de douche. Tevreden bleef hij wat langer dan gebruikelijk onder de warme stralen staan, waarna Chris zijn kleren weer even aantrok. Hij had beloofd thee te komen drinken in de keuken, dus dat zou hij ook doen.
"Het is fijn om niet meer zo'n grote, open doucheruimte te hebben. Nu kan de ruimte tenminste echt warm worden," glimlachte Chris toen hij de keuken binnen wandelde.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie glimlachte. "Stokbrood met satésaus," antwoordde ze. Afwachtend keek ze hem aan of hij het lekker zou vinden. Haar glimlach werd breder. "Mooi zo."
Ze was daarna weer aan tafel gaan zitten, terwijl ze dromerig naar Chris keek die achter de grill stond. Zo zou ze elke dag wel willen spenderen met hem. Daarnaast vond ze het verschrikkelijk leuk om hem trots te zien. Hongerig pakte ze een worstje van de schaal. "Dat komt omdat de wind het vuur aanwakkert en met de rook... Dan ziet het hele huis blauw ervan," glimlachte ze. "En het is leuk om buiten te koken als het mooi weer is."
Haar vader knikte enthousiast met volle mond. Het deed haar goed dat hij het zo leuk vond om met Chris om te gaan. Ze stopte een stukje van haar worstje in haar mond en kauwde er traag op. Juist omdat het zo lekker was wilde ze niet snel eten. Een lachje ontsnapte bij Chris' hoopvolle blik en ze legde lief een hand tegen zijn wang. "Het is heel lekker, dankjewel," zei ze glimlachend. Ze liet hem daarna los en zag haar vader kijken. Misschien was het beter als hij op de hoogte gesteld werd. Ellie rechtte haar schouders iets. "Papa? Ik... Ehm...," begon ze toch blozend. Haar vader lachte zacht en schudde zijn hoofd. "Je hoeft het niet te zeggen, Ellie. Ik ben heel blij om je gelukkig te zien en ik mag Chris graag," knikte hij.
Ellie haalde wat opgelucht adem. Het scheelde dat ze niet alles uit hoefde te spreken. Het was soms al lastig genoeg om geen moeder te hebben. Haar vader had immers over onderwerpen met haar moeten praten waar ze het liever met haar moeder over had gehad. Ongesteldheid, sex en beha's waren toch wel een klein beetje ongemakkelijk bij hem. Daarom was ze ook blij dat het nieuws dat ze gevoelens had voor Chris niet ongemakkelijk was voor hem. "Je moeder had het geweldig gevonden," zei hij nog.
Ellie werd er stil van en ze haalde diep adem. "Ze vindt het geweldig," verbeterde ze hem uiteindelijk. "Ze kijkt nog altijd op ons neer." Met een glimlach keek ze haar vader aan en at ze verder van haar bord.
Chris had dan misschien van een jonge leeftijd in het instituut gezeten, maar hij wist wel hoe hij moest grillen. "Je zou zo een chef kunnen worden," glimlachte ze naar hem. Van haar part mocht hij wel vaker koken. Het zou vast beter zijn dan wat haar vader haar soms had voorgeschoteld vroeger.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Bedenkelijk had Chris de brief weer op tafel gelegd. Hij vond het geen fijn idee dat Ellie daar dalijk bij hem zou moeten zitten terwijl mensen ze dingen zouden vragen. Ze was verschrikkelijk veel meegemaakt en dat hoefde ze niet weer mee te maken. Niet op de manier dat zij het zullen vragen. Maar Chris kon haar niet tegen houden. Hij wist nu al dat ze sowieso die kant wel op wilde. Daarom besloot Chris er nu maar niks over te zeggen. Hij zou het later nog wel opbrengen als hij alleen was met haar. Samen met Robb, Ellie haar vader, en Ellie was hij naar buiten gelopen. Chris begreep niet waarom het zo speciaal was om buiten te koken. Het stonk erg en er leek veel voorbereiding bij te zijn.
"Wat is dat?" vroeg Chris nieuwsgierig. Ellie hield een stukje brood met bruine saus voor zijn mond. Bedenkelijk pakte Chris het broodje aan. Het rook lekker. Twijfelend nam hij er een hap van. Het was inderdaad lekker.
"Dat smaakt goed ja," glimlachte hij. Chris richtte zijn aandacht weer op de barbecue. Ze hadden er verschillende spiesen op gelegd die nu langzaam bruin begonnen te worden. Nieuwsgierig draaide Chris met een tang de verschillende spiesen om.
"Je hebt er een natuurtalent voor, Chris!" riep Robb enthousiast, terwijl hij met zijn vlakke hand op Chris zijn rug sloeg. Glimlachend keek hij om Ellie. Chris kon niet ontkennen dat hij het ergens ontzettend leuk vond om zo te kunnen zorgen voor eten. Uiteindelijk had Chris dan ook vol trots een schaal met eten op de tafel gezet. Glimlachend was hij naast Ellie aan de tafel komen zitten.
"Het ruikt heerlijk, al begrijp ik nog niet helemaal waarom dit perse buiten moet gebeuren," zei Chris toen hij een bord met eten voor zich had. Hongerig had hij een paar happen vlees genomen, waarna hij hoopvol omkeek naar Ellie om te zien of zij het ook lekker vond.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie keek naar Chris op toen hij binnen kwam lopen. Ze zei echter nog niets, zodat hij in stilte zijn brief kon lezen. Niets was irritanter dan wanneer iemand iets wilde lezen en een ander persoon tetterde er gewoon doorheen. Een zwakke glimlach kwam op haar gezicht en ze pakte zijn hand beet. "Als je voor ons beiden gaat dan zullen ze mij nooit met rust laten," zei ze zacht. "Ik wil het liever niet, maar als het ons de rust gunt dan heb ik het ervoor over."
Het idee dat ze dag in dag uit wakker werden met fotograven buiten de deur of interviewers die op hun afstappen schrok haar erg af. Nee, dan deed ze nog liever de persconferentie ondanks haar onzekerheid. "Misschien dat we morgenochtend nog een beetje kunnen trainen, zodat ik iets meer zekerheid heb over mezelf. Ik vind het alleen een eng idee dat ik mijn kracht straks moet gebruiken in een zaal vol mensen die ik in één keer zou kunnen onthoofden als ik mijn kracht niet onder controle heb."
Al viel dat de laatste dagen wel mee. Zelfs de afgelopen dagen in het instituut ging het beter met haar controle. Zolang niemand haar bang of boos maakte kwam het wel goed. Ze moest haar hoofd gewoon koel houden.
Haar vader knikte. "Ik denk dat dat de beste manier is. Goed. Laten we het nieuws even achter ons laten en eens focussen op wat er nú belangrijk is. Chris, mijn jongen, ben je er klaar voor?"
Met een brede glimlach liep haar vader naar buiten en liet hij de barbecue zien die klaar stond. Ellie kon niets anders dan glimlachen. Haar vader wist altijd wel een wat nare sfeer om te zetten naar iets positiefs. Ze nam plaats op een stoeltje en keek toe hoe haar vader de grill aan Chris uitlegde. Uiteindelijk pakte ze het stokbrood erbij en begon ze die in stukken te snijden. Haar vader had blijkbaar het vlees al klaar staan met groenenspiesjes. Alleen het brood en de salade ontbrak en daar ontfermde Ellie zich over.
Toen het brood gesneden was pakte ze een stukje en doopte ze deze in de satésaus. Ze liep toen naar Chris toe en hield deze voor hem voor. "Ik denk dat je dit wel lekker vind."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Op een langzaam tempo had Chris zichzelf omgekleed in zijn eigen kamer. Hij vond het heerlijk om even alleen te kunnen zijn, daarom nam hij geen haast om weer terug naar beneden te gaan. De resterende kleding had hij netjes opgehangen in de kast. Uiteindelijk had Chris geen reden meer gehad om langer boven te zijn. Met zijn handen in zijn broekzakken wandelde Chris naar beneden. Ellie was samen met haar vader te vinden in de keuken. Bezorgd staarde ze naar een aantal papieren.
"Wat is er aan de hand?" vroeg Chris verbaasd. Nieuwsgierig liep hij naar de tafel. Er lag een enveloppe met zijn naam erop. Ellie had ook een enveloppe gekregen, die van haar was echter al open gescheurd. Zonder iets te zeggen greep Chris zijn brief beet. Hij scheurde het open en las door de regels heen.
"Hmm," mompelde Chris zachtjes. Er zou een persconferentie komen in de hoop de pers weg te kunnen krijgen. Eén avond zou de groep vragen beantwoorden en hun krachten laten zien. Chris had het prima gevonden, totdat hij gelezen had dat ze meer wilde weten over hun krachten en hoe ze daar aan waren gekomen. Chris keek op naar Ellie, waarna hij haar een glimlach toewierp.
"Je hoeft niet te gaan, Ellie. Ik ga er heen voor ons beide," zei Chris zachtjes. Hij ging Ellie nergens aan blootstellen dat ze niet wilde, zeker niet als het over haar krachten ging. Ze was nog onzeker en dat kon gevaarlijk zijn.
"We zijn vrij nu, we hoeven dit soort dingen niet te doen als we daar geen zin in hebben," zei Chris. Hij had zijn arm willen uitstrekken om die rond Ellie haar lichaam te slaan, in een teken van comfort. Maar hij wilde haar vader niet nu ook nog overdonderen met zo'n actie.
"Geen zorgen, ik laat ze niks bij je doen wat je niet wilt," sprak Chris zachtjes.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven