O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie bloosde licht en trok de mouwen weer aan. Ze liet Chris haar jurk dicht knopen. Een beetje verbaasd keek ze naar hem op. Zacht trok ze hem weer naar hem toe en drukte ze een langere kus op zijn lippen. "Je hebt mij geen pijn gedaan, Chris," fluisterde ze. "Het wond mij juist heel erg op om je zo te zien en wat je deed was... Gekmakend. Ik ben gekomen."
Glimlachend keek ze hem aan. Als hij haar pijn had gedaan door de woede in hem dan was het alles behalve zijn schuld. Zij was immers de aanstichter geweest tot de aantrekking. Ze sloeg haar armen rond zijn nek en legde haar hoofd tegen de zijne aan. Diep in haar wenste ze dat deze momenten nooit over zouden gaan. Dat ze het appartementje voor elkaar vonden en daar hun dromen waar konden maken.
"Gewoon een boterham?" opperde ze. Ze wist dat Chris nog niet heel goed was in koken en daarom wilde ze hem ook zeker niet belasten met iets ingewikkelds. Glimlachend sloeg ze haar armen vanachter om zijn middel en legde ze haar hoofd tegen zijn rug. Al wist ze wel dat hij het wilde leren. "Met een gekookt eitje misschien?" Het was niet al te lastig en een goede eerste stap. "Ik ga mij denk ik wel even snel wassen."
Ze drukte een kus op zijn schouder en liet hem los. Het was beter om zich wel even op te frissen. Het was beneden nog steeds een natte boel immers. Hij had haar zo gek gemaakt. Voordat ze naar boven ging, keek ze een laatste keer naar Chris. Haar buik werd warm en met de vlinder kriebels ging ze naar de badkamer.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Zoekend was Chris rond gaan lopen in de keuken. Hij had een pannetje weten te vinden en die had hij gevuld met water, waarna hij er een aantal eieren in had gelegd. Terwijl hij het op het vuur had gezet was hij opzoek gegaan naar het brood. Ondertussen kwam hij een paar sinaasappels tegen en wat spullen die ze op het brood konden eten. Chris dekte de tafel met twee borden, brood en verschillende soorten broodbeleg. Terwijl de eieren aan het koken waren, per se Chris met de pers de sinaasappelen zodat ze beide een half glaasje sap konden drinken. Het was niet veel, maar het was iets en daar was hij al trots om. Chris haalde de eieren van het vuur af en zette het in koud water zodat het kon afkoelen. In die tussentijd was Ellie weer naar beneden komen lopen.
"Tadaa," glimlachte hij, wijzend naar de tafel. Hij hield de stoel voor Ellie iets naar achteren, zodat ze plaats kon nemen aan tafel terwijl Chris de eieren uit het water haalde. Trots kwam hij bij Ellie zitten.
"Ik kan niet geloven dat er gasten zijn die ontsnapt zijn en nu leuk hier kunnen leven," zei Chris zachtjes. Ze hadden beiden een broodje gegeten. Chris keek afwezig naar zijn sap, terwijl hij sprak. Een zachte zucht verliet zijn lippen.
"Er zouden mensen speciaal aan die taak moeten zitten. Ze opsporen en ze kapot maken. Zorgen dat niemand meer in gevaar is," zuchtte Chris gefrustreerd. Als het kon zou hij het zelf doen. Hij zou er alles aan doen om ervoor te kunnen zorgen dat geen kind meer op die manier aangeraakt zou worden. Chris wilde dat de kinderen veilig waren en dat kon niet zolang er slechte mensen rondliepen.
"Misschien moeten we ze advies geven, dat wij met z'n alle nog steeds gevaar lopen op deze manier," mompelde Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had haar haren in een knot gedaan, zodat ze niet nat werden tijden het douchen. Glimlachend kwam ze aangekleed weer naar beneden en keek ze naar het maal wat Chris had gemaakt. "Het ruikt heerlijk."
Ze liep naar hem toe en drukte een kus op zijn wang, voor ze op de stoel ging zitten. Ze legde wat ham en kaas op haar broodje en pelde daarna haar ei. Zacht zuchtte ze. "Ik ook niet," zei ze zacht. "Ik begrijp ook niet hoe ze het zelf kunnen... Stel dat ik in hun schoenen stond dan zou ik mij enorm schuldig voelen? Ik vraag mij haast af of ze wel menselijke gevoelens hebben."
Ze sneed haar eitje in plakjes en verspreidde die over haar broodje. "Doen ze dat al niet dan?" vroeg ze licht geschrokken. Ellie had het niet helemaal gevolgd en dat wilde ze ook niet. Chris werkte voor ze, maar zelf wilde ze er niets meer van weten. Niet na het interview waar ze zich zo had laten gaan.
"We zouden dat kunnen doen. Wellicht dat we ze kunnen opsporen? We weten immers hoe ze eruit zien en voor hun is dat nog een raadsel. Zonder DNA of naam kunnen ze eigenlijk niemand echt oppakken. Ik denk dat we ze wel een handje kunnen helpen? En het zou ook iets zijn wat mij leuk lijkt om te doen. Nouja, leuk is het goede woord, maar..." Ze zuchtte even. Ze kwam zo lastig uit haar woorden. "Het is niet iets met geweld. Het is een zoektocht, opsporen. Het is iets wat ik zou kunnen doen en als ik ervoor kan zorgen dat geen ander kind hetzelfde lot zal ondergaan als ons dan wil ik het doen."
Ellie deed wat mayo op haar broodje en nam er daarna een hap van. Nu pas merkte ze hoe erg ze eigenlijk honger had gekregen. Na het zien van de man in de café was ze zo van slag geweest dat haar honger direct verdwenen was, maar nu ze het heerlijke middagmaal voor zich had van Chris begon haar maag weer te protesteren.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Al kauwend bleef Chris naar Ellie staren. Ze had gelijk. De enige mensen die dit konden doen waren zij. Elk ander persoon zou het niet serieus nemen, niet serieus genoeg. Fronsend leunde Chris terug in zijn stoel.
"Ellie, er komt sowieso geweld bij kijken. Als we ze vinden en ze zien ons willen ze wegkomen, zeker na vandaag. Jij hoeft niet te vechten, ik laat je niets doen wat jij niet wilt. Maar ik denk dat het geweld wel blijft," zei hij zachtjes. Chris wreef met zijn hand door zijn haren. Hij zou kunnen overleggen of hij en Ellie dit samen zouden kunnen doen. Zij zou het speuren doen en hij het vechten, ze zouden een goed team kunnen zijn.
"Zullen we morgen naar het bureau gaan en ons plan voorleggen? Dan kunnen we zien of we ze misschien kunnen helpen. We kunnen tenminste de waarheid horen, want ik heb geen zin in nog meer leugens. Ze hadden gezegd dat iedereen gepakt zou worden... maar dat is dus blijkbaar niet gelukt," mompelde Chris. Hij nam een laatste hap van zijn broodje, waarna hij zijn sap gebruikte om het weg te spoelen. Voldaan keek hij om naar Ellie. Het was een goed idee geweest voor haar. Chris was er zelfs ontzettend blij mee. Hij zou zijn krachten voor iets goed kunnen gaan gebruiken en hij zou de wereld zo veel beter kunnen maken. Glimlachend bleef hij naar Ellie kijken.
"Dat was een geweldig idee, Ellie," glimlachte Chris. Hij leunde naar haar toe om een kus tegen haar lippen te duwen. Tevreden om de ontwikkelingen kwam hij overeind. Met een glimlach rond zijn lippen begon hij met het opruimen van hun lunch.
"Wil je zo nog trainen? Of ga je zelf verder met je eigen training?" vroeg Chris nieuwsgierig.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie keek naar haar bord en zuchtte zacht. Hij had gelijk. Er zou sowieso geweld bij komen kijken. Ze was te naïef om te denken dat die mensen rustig met hen mee zouden gaan. Nee, er was geen andere keus.
"Als het moet dan vecht ik wel," zei ze zacht. Als het de enige manier was om de wereld te beschermen tegen die achterlijke mensen dan wilde ze het wel doen. Ze wenste het niemand toe om eenzelfde lot te ondergaan zoals zij had gedaan. "Dat lijkt mij een goed idee. Ik denk alleen niet dat ze gelogen hebben. Het is denk ik voor hen te moeilijk om ze op te sporen. De wereld is groot. Het is zoeken naar een naald in een hooiberg. We kunnen het ze niet kwalijk nemen, Chris. We kunnen ze enkel helpen om de boel te vergemakkelijken."
Het deed haar goed om Chris opgevrolijkt te zien en met plezier nam ze zijn kus in ontvangst. "Jij bracht mij op het idee," glimlachte ze en dronk wat van haar sap. Zodra die op was, stond ze op om Chris te helpen met de afwas. Ze keek naar hem op en grijnsde licht. "Ik vind het altijd leuk om je te zien trainen."
Ze kon het niet laten. Niet na wat ze vanmiddag in de schuur hadden gedaan. "Maar, ja, ik wil wel trainen. Even mijn gedachtes op nul." Haar hoofd ging zoals altijd alle kanten op. Het leek alsof haar hoofd alleen écht stil kon worden tijdens het sporten, seks of als Chris haar aandacht opeiste. Ze droogde haar handen af en sloeg haar armen daarna rond zijn middel. Haar hoofd legde ze tegen zijn borstkas aan en zacht zuchtte ze. "Wat moest ik toch zonder jou?" mompelde ze gelukzalig.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Een glimlach sierde Chris zijn lippen. Voorzichtig legde hij zijn brede armen rond Ellie haar smalle lichaam. Hij zou zelf van ellende niet weten wat hij zou moeten doen zonder haar. Hij zou oprecht niet weten wat er met hem gebeurd was. Waarschijnlijk was hij in een isolement gevallen, helemaal alleen.
"Je zou het perfect gedaan hebben zonder mij, je bent zo verschrikkelijk sterk Ellie," glimlachte Chris. Hij wreef met zijn duim over haar wang. Ellie had het perfect voor elkaar, karakterwijs en familiewijs. Het zou goedkomen met haar.
"Je zou mij niet nodig hebben," glimlachte Chris. Hij duwde een kusje tegen haar voorhoofd, waarna hij haar weer losliet. Als ze gingen trainen zouden ze richting de schuur moeten. Al wilde Chris niet al te veel sporten, hij wilde voornamelijk wat spelen met zijn kracht, samen met Ellie. Ze zouden plezier moeten vinden in hun kracht, anders zou het alleen maar negativiteit dragen. Met zijn arm rond Ellie haar schouders wandelde het tweetal weer naar de schuur waar ze zojuist een heerlijk moment gedeeld hadden. Chris opende beide deuren, zodat er een lekker windje door de schuur kon trekken. Hij vond het fijner wanneer er een windje was als hij trainde. Die wind kon hij vroeger nooit voelen, dus het was iets waar hij nu juist veel behoefte aan had.
"Laat eens zien wat je allemaal in huis hebt," glimlachte Chris. Hij had de ring teruggegeven aan Ellie. Hij droeg het nog steeds bij zich, aangezien Ellie nog steeds bang was om haar woede te verliezen. Het was woede die hij ook heel lang bij zich gedragen had. Maar door al die jaren heen was hij er zat van geworden. Hij wist dat woede hem niet zou helpen, in tegendeel. Het zou hem alleen maar meer en meer opvreten.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie schudde resoluut haar hoofd. "Nee, vast niet," zei ze zacht en ze keek naar hem op naar zijn prachtige vertrouwde ogen. "Ik heb je juist nodig. Misschien heb ik het makkelijk voor elkaar met mijn pa, maar je weet net als ik dat ik..." Haar stem viel even af. "Ik slaap niet als je niet naast me ligt," fluisterde ze. "En ik raak soms in paniek, in een soort waas en alleen jij haalt mij daaruit. Je hebt geen idee hoeveel je voor mij betekent. Niet alleen als vriendje, maar ook daarnaast. Ik heb jou net zo hard nodig als jij mij Chris."
Ze sloot haar ogen even bij zijn kus op haar voorhoofd en ze zijn warmte weer moest missen. Als er één plek was waar ze zich veilig voelde dan was dat in Chris' armen. Ze liep met hem mee naar de schuur en deed de ring rond haar vinger, nadat Chris haar die gegeven had. Na een klein zuchtje drukte ze de ring in om een wondje te maken. "Ik ben erachter gekomen dat ik het nu oneindig kan gebruiken," zei ze en ze keek naar hem op. "Weet je nog dat ik soms bijna flauw kon vallen als ik te veel bloed gebruikte? Ik... Ik heb na het interview getraind, of nouja, ik moest wat woede kwijt en ik heb enorm veel bloed gebruikt. Meer dan normaal. Dus ik denk dat de spuit die ze mij gegeven hebben wat zoveel pijn deed..." Ze keek even naar de zwarte stip bij de binnenkant van haar ellenboog. Het was bijna helemaal genezen. "Dat die daarvoor gezorgd heeft."
Ze liep naar een balk toe en zette de blikjes overeind. Daarna kwam ze weer bij Chris staan en haalde ze eens diep adem om te focussen. "Ik heb dit geoefend," zei ze en ze stootte meerdere keren met haar bloed. Het eerste blikje sneed ze door midden af. De tweede doorboorde ze met een dunne straal bloed, waardoor er een perfect gaatje in zat en de derde sloeg ze van de plank af zonder het te beschadigen. Het laatste was wat het meeste moeite kostte en daarom veegde ze ook wat zweet van haar voorhoofd. "Het blijft moeilijk. De eerste gaat vrij makkelijk, maar de tweede en derde... Het eist veel concentratie en precisie."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Bedenkelijk had Chris zichzelf op één van de stapels strobalen gehesen. Hij was nieuwsgierig naar wat Ellie bedoelde, aangezien haar omschrijving nog erg abstract klonk. Zijn ogen volgde de bewegingen van de druppels bloed die ze door de lucht liet vliegen.
"Het kan goed zijn dat ze hebben verbeterd, dat hebben ze bij ons allemaal gedaan. Ze hebben mijn trommelvliezen aangepast in mijn oor. Omdat ik met mijn kracht mijn oren kapot geblazen had," mompelde Chris. Hij wreef met zijn hand door zijn haren. Hoe het mogelijk was dat ze hun lichamen beter konden maken wist Chris niet. Hij begreep niet dat ze liever hen beter maakte in plaats van mensen. Het was zo verschrikkelijk egoïstisch. Bedenkelijk draaide Chris zijn ogen omhoog naar het stoffige plafon van de schuur.
"Ik denk dat ze je aanmaak van bloed gewoon versneld hebben, omdat je nog wel eens naar werd als je te veel gebruikte. Als je wilt kunnen we het samen gaan onderzoeken? We gaan morgen toch naar de politie, dan vragen we dat direct aan," zei Chris. Hij sprong van het stro af zodra ze haar kleine demonstratie had laten zien.
"Je wordt er steeds beter in, liefje. Moet je kijken hoe beheerst je al bent," glimlachte Chris. Hij sloeg zijn arm rond haar schouders en duwde een kus tegen haar wang. Hij was oprecht trots op haar. Ze nam haar krachten zo goed op en ze groeide zo snel.
"Misschien dat je bloed kan doneren of plasma. Dan kunnen we dat aangepaste stukje voor iets speciaals gebruiken. Er zijn genoeg mensen die bloed nodig hebben en al helemaal plasma," stelde Chris voor. Hij keek haar nieuwsgierig aan. Ze had een angst voor naalden ontwikkeld door dat hele gedoe, maar misschien dat als hij haar kon helpen dat ze het toe zou laten dat ze bloed zouden nemen van haar. Zolang ze mensen niet ziek zouden maken met haar gave tenminste.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ze keek naar hem om en glimlachte. "Gelukkig maar dat ze die hebben kunnen repareren. Straks was je nog doof geweest voor de rest van je leven." Het leek haar beangstigend om niets meer te horen en ze kon het zich dan ook nauwelijks voorstellen. Ze zou Chris' stem enorm missen.
"Ik denk dat ik dat wel wil onderzoeken. Het is denk ik beter om mijn grenzen te vinden hier dan... Wel, laten we er niet op hopen, maar dan tijdens een gevecht of iets dergelijks."
Het liet haar beter voelen om te weten dat ze ermee naar de politie gingen en dat ze een aantal zaken zouden gaan regelen. Ze liet haar bloed weer opdrogen tot een korstje en keek naar hem op. "Dat is wel een idee," zei ze verrast. Een enthousiaste twinkeling kwam in haar ogen. Ze zou haar kracht eens voor iets goeds kunnen gebruiken en niet alleen voor iets destructiefs. "Als het kan natuurlijk. Ik zou niet willen dat ik iemand ziek maak of erger als mijn bloed niet compatibel is door de aanpassingen in mijn DNA. Misschien dat ik aan de politie kan vragen of ze het kunnen onderzoeken en dan kan ik kijken wat ik kan betekenen."
Een warm gevoel kwam haar te binnen. Als ze eens mensen kon helpen... Ja, dat wilde ze graag. Ze had nog niet eens aan de naalden gedacht. Het kwam haar ook niet te binnen door de vreugde die ze van binnen voelde. Glimlachend legde ze haar arm om Chris' middel. "Dus wat wilde je vandaag trainen? Buik? Benen? Armen? Billen?" vroeg ze met een grijnsje. "Of eerder onze krachten?" Ellie kon zich nauwelijks voorstellen dat Chris nog echt moest oefenen met zijn kracht. Bij hem kwam het al zo natuurlijk, alsof hij ermee geboren was.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Tevreden had Chris de kus in ontvangst genomen. Hij vond elk kusje van Ellie altijd heerlijk. Hij had nooit gehouden van lichamelijk contact. Hij was opgegroeid met het idee gelukkiger te zijn als hij iedereen wegduwde en niet in te gaan op de flirterige opmerkingen van vrouwen. Als hij gewild had, had hij oprecht wel meisjes kunnen hebben in het instituut. Maar hij wilde het allemaal niet, totdat hij Ellie leerde kennen. Vanaf bijna het eerste moment had hij haar willen beschermen, misschien niet direct omdat hij verliefd was, maar wel omdat hij om haar gaf.
"Ik ben oprecht gelukkig met je, El. En niet zo'n klein beetje ook. Ik had dit allemaal opnieuw gedaan als dat betekende dat ik bij jou zou eindigen," sprak Chris uit het niets. Hij keek om naar Ellie die al weer verder leek te willen gaan met de training, iets wat hij ook gewild had. Maar iets in hem wilde zijn gevoelens delen, iets wat volslagen zeldzaam was voor hem, iemand die geleerd had zijn emoties voor hem te houden.
"Je hebt geen idee hoe erg ik hunkerde naar liefde, naar acceptatie en het gevoel dat ik mijzelf kon zijn bij iemand die oprecht weet wat ik gedaan heb," mompelde Chris. Hij draaide zijn ogen naar de bevuilde grond, waarna hij zijn schouders optrok.
"Ik dacht altijd dat ik mijzelf het beste kon beschermen als ik alles en iedereen weg zou duwen. Maar nu ik jou heb... ik realiseer me nu pas hoe graag ik je eerder had willen leren kennen. Je hebt mij geleerd om mensen te accepteren en te houden van iemand. Het doet geen pijn, het is juist mooi en fijn," mompelde Chris. Hij keek op naar Ellie.
"Je hebt mij gered. Ik weet niet hoelang ik het daar had volgehouden. Het leek misschien alsof ik groot en sterk was, maar dat was ik echt niet. Je hebt het helemaal waard gemaakt om door deze hel te gaan," zei Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven