O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

"Dat komt wel goed, mijn jongen. Ik woon niet in het dorp, maar juist er iets vanaf. Er is genoeg ruimte en rust. Meer dan genoeg tijd om weer gewend te raken aan alles wat je nog niet kent," glimlachte Ellie's vader. Ze merkte zelf dat Chris naar haar keek, maar ze keek niet terug. Verbeten duwde ze het boek terug in zijn handen en liep ze de hal uit naar buiten waar ze eindelijk adem haalde. Het was haar ook te veel geweest. Altijd was ze positief gebleven voor Chris en had ze hem onbewust haar liefde en zorgen gegeven. Het feit dat hij zo makkelijk dat aan de kant schoof samen met zijn beloftes... Het had haar te hard geraakt. Ze begreep wel dat het een klap was om te horen dat zijn ouders er niet meer waren. Ze begreep het allemaal en toch kon ze het niet opbrengen om hem weer te knuffelen en hem bemoedigende woorden te geven. Het liet haar ellendig voelen dat ze zo egoïstisch dacht, maar het voelde gewoon weg verkeerd. Haar vader had nog wat documenten ondertekent en was daarna voor haar naar zijn oude rode truck gelopen. Ellie liet Chris voorzin zitten bij haar vader en ging zelf de achterbak in waar ze tussen het stro in zakte. Ze pakte drie stro slierten en begon deze te vlechten. De rit duurde wel even. Ze gingen door het dorp en daarna reden ze langs hoge weilanden. Uiteindelijk kwamen ze stil bij een boerderij met dieren. Ellie sprong de achterbak uit en bekeek de boerderij. Het meeste herkende ze vaag, maar er waren ook genoeg dingen die ze niet herkende of herinnerde. "Ik ga bij de konijnen kijken," mompelde ze tegen haar vader. Ze stopte haar handen in haar broekzakken en liep richting de kinderboerderij die op het moment gesloten was. Nog net hoorde ze haar vader aan Chris vragen of hij een rondleiding wilde of dat hij liever zijn kamer wilde opzoeken.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris wist het niet meer. Altijd had hij alles zo mooi onder controle kunnen houden. Alles kon hij overzien en zonder enige moeite wist hij te anticiperen op wat er gebeurde. Maar er was nu te veel. Het was veel te veel. Hij moest verwerken dat zijn ouders gestorven waren, hij moest verwerken dat alles van hen nu van hem was, hij moest verwerken dat hij geen thuis had. Er was niemand die zich zorgen maakte om hem of hem nog verder was gaan zoeken. Chris moest verwerken dat hij voor het eerst sinds jaren weer op vrije voet was, hij moest verwerken dat hij weer beslissingen voor hemzelf kon maken. Maar niemand leek door te hebben hoe verschrikkelijk vol zijn hoofd was. Niemand gaf hem de pauze die hij nu zo verschrikkelijk hard nodig had. En nu kreeg hij een nieuwe optie. Meegaan met Ellie haar vader, naar een boerderij hier in de buurt. Of meegaan met een agente die hem zou voorbereiden op een leven alleen. Een zachte zucht verliet Chris zijn lippen. Hij wilde slapen. Er was op dit moment niets liever dat Chris wilde dan kunnen slapen. Langzaam keek Chris om naar een agente die net het laatste gezin uitzwaaide.
"Ik ga denk ik met hun mee," mompelde hij zachtjes. Chris wilde niet ondankbaar overkomen, maar hij kon er niet positiever over praten dan hij nu deed. Chris kon geen glimlach forceren of iemand dankbaar in zijn armen springen.
"U moet dit niet doen uit medelijden. Ik begrijp dat het opnemen van een extra kind veel te groot is. Als ik mee mag zal ik beloven zo goed mogelijk te helpen en te ondersteunen waar ik dat kan... maar veel van deze wereld ken ik niet meer," sprak Chris zachtjes. Hij keek even om naar Ellie, zoekend naar wat er nu door haar heen ging.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had zoveel tegen hem willen zeggen. God, ze wilde tegen hem schreeuwen. Hij was niet de herinnering aan de vreselijke tijd. Hij was juist de herinnering aan al het goede wat daar was geweest en eerlijk, hij was de enige. Maar ze had haar mond gehouden doordat hij zei dat hij zijn eigen ding wilde doen. Ellie had gedacht, zeker na gister avond, dat wat ze ook gingen doen dat ze dat samen zouden doen. Hoe naast had ze er kunnen zitten... Waarom had hij haar moeten kussen en haar zo moeten verwarren? Waarom moesten die verdomde gevoelens daardoor weer hoop krijgen door één zo'n stom klein kusje? Ze voelde zich leeg, vreselijk leeg en weer alleen. Het boek nam ze automatisch aan, maar ze wist nu al dat ze het niet zou lezen. Niet zonder Chris. De beloftes die hij gisteren zo makkelijk had gemaakt waren nu ook zo gebroken en dat deed haar zo ongelooflijk veel pijn. Juist omdat hij dit juist wilde doen om haar geen pijn te doen. Het deed waarschijnlijk meer pijn dat hij dat nu wel deed. Stil stond ze naast hem in de lift en nog altijd zonder woord liet ze zich in Chris' armen trekken. Ze knuffelde alleen niet terug. Ellie staarde over de schouder van Chris naar haar vader met traanogen.
De man zuchtte zacht en legde een hand op Chris' schouder. "Ik hoorde het slechte nieuws," zei hij rustig. "Aan Ellie te zien geeft ze veel om je. Daarom zou ik je ook een plekje bij mij thuis willen aanbieden. Er is veel werk te doen op de boerderij en om eerlijk te zijn zou ik een extra paar sterke handen wel kunnen gebruiken. Zeker nu in de nazomer. De meeste schapen zullen nu hun kleintjes krijgen. Het is een dag en nacht taak om ze en de andere dieren in de gaten te houden voor eventuele bevallingen."
Ze sloeg haar ogen neer. Haar vader leek haar zelfs na al die jaren nog zo goed te kunnen lezen dat het een wonder was. Daarbij bracht hij het nog erg leuk. Ellie was vergeten dat ze schapen hadden. Het enige wat ze zich kon herinneren waren de kippen en het kleine deel van de boerderij wat als een kinderboerderij diende. Daar had ze vaak met de cavia's en konijnen geknuffeld.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris keek even geïrriteerd om naar Ellie. Hij wist wel dat ze gelijk had, maar dat maakte het allemaal niet makkelijker. Met enige tegenzin legde Chris zijn arm rond Ellie haar schouders, waarna hij haar dichter tegen hem aan trok. Het was niet eerlijk om weer zo te reageren op haar, niet na gisteren. Chris moest zelfzelf aanleren mensen te kunnen accepteren. Zuchtend schudde Chris zijn hoofd.
"Het spijt me van je moeder, Ellie. Maar ik denk niet dat je vader mij zou willen. Ik ben de herinnering aan de vreselijke tijd waar je doorheen bent gegaan. Ik ben een gevaar. Het is vreselijk lief dat je jouw huis wilt open stellen. Maar ik moet mijn eigen ding doen," zei Chris zachtjes. Hij greep naar het kleine boekje van Alice in Wonderland dat hij in zijn broek had gestoken.
"Hier, ik wil graag weten wat je ervan vindt wanneer je het hebt uitgelezen," zei Chris. De liftdeuren gingen open. Samen met Ellie stapte Chris de lift in. Voor een paar minuten bleven ze in stilte bij elkaar staan, waarschijnlijk voor de laatste keer. Chris had niet het idee dat hij hier de buurt zou blijven, daarom dacht hij dat dit de laatste keer zou zijn voor een lange tijd dat hij oprecht zo met Ellie kon staan. De deuren werden weer geopend. Een oudere man die duidelijk de vader was van Ellie, kwam haastig naar ze toe gelopen.
"Het spijt me dat ik haar bezig heb gehouden meneer. Ik begrijp dat u graag naar huis toe wilt. Als ik nog even een moment zou mogen hebben om afscheid te mogen nemen van uw dochter?" vroeg Chris. Veel had hij niet geleerd in het instituut, maar hij wist wel dat hij respect moest hebben, zeker naar ouderen. Chris stapte met Ellie de lift uit, waarna hij zijn andere arm ook rond haar heen sloeg.
"Sorry dat het allemaal zo gaat," fluisterde Chris zacht in haar oor.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie voelde zich enorm verslagen toen Chris van haar wegstapte. Het was haar duidelijk dat zijn muren weer terug waren net zoals in het instituut en dat liet haar moedeloos voelen. Met tranen in haar ogen keek ze Chris na die terug naar de lift liep, maar ze vertikte het. Ze vertikte het dat hij zó gemakkelijk de muren weer optrok. Daarom liep ze ook kwaad naar hem toe en trok ze hem aan zijn arm om, zodat hij haar aan moest kijken.
"Mijn moeder is ook dood," zei ze zonder erom heen te draaien. "Iedereen gaat uiteindelijk dood. Wíj gaan ook dood en als we daar niet waren weg gegaan dan was dat eerder dan we zouden denken. Is dat juist niet een reden om hetgeen wat nog leeft juist te waarderen? Om juist blij te zijn dat jíj nog wel leeft en dat jíj nog dingen kan doen die jou leuk lijken of die jou gelukkig kunnen maken. Is dat het niet waard om voor te leven? Je ouders zouden je graag gelukkig willen zien. Dat weet ik zeker. Sla een kans voor een..."
Ze viel stil toen ze het woord wilde gebruiken wat ze eigenlijk niet durfde te gebruiken. Ellie sloeg haar ogen neer en keek naar het tapijt op de grond. Diep ademde ze even in. "Sla een kans voor een liefdevolle huis die je maar al te graag wil opvangen niet af." Natuurlijk was ze niet zeker wat haar vader ervan zou vinden, maar ze wist nog wel dat ze op een boerderij had gewoond. Als haar moeder niet meer leefde dan kon haar vader iedere hulp wel gebruiken, dat wist ze zeker. Daarnaast kon zij hem alle aandacht geven als hij het wilde en zelfs... Zelfs haar verliefde gevoelens. Indirect had ze hem toch gezegd dat ze van hem hield, maar het direct zeggen was niet iets wat ze kon. Misschien dat ze er te preuts voor was of het was juist de angst dat als ze het zei dat ze Chris des te verder weg zou duwen.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris duwde zijn tanden in zijn onderlip toen hij voelde hoe iets tegen hem aan liep. Met een zachte snuif kwam hij iets rechter staan. Ellie sloeg haar armen rond zijn lichaam en duwde haar hoofd tegen zijn borst. Ze wist al wat er aan de hand was zonder dat Chris ook maar een woord had gezegd.
"Doe niet zo raar, Ellie," mompelde Chris. De man die twee dagen terug nog geleefd had in het instituut was weer compleet terug gekomen. Muren waren weer torenhoog en hij verafschuwde aanrakingen weer. Chris zette een stap terug, zodat Ellie haar armen van zijn borst los schoten. Hij vouwde zijn armen voor zijn borst.
"Het is okay. Een agente wilt zijn huis voor mij open stellen totdat ze een appartement gevonden hebben. Ik zei al dat mam het waarschijnlijk niet zou overleven. Die vrouw leefde voor haar kind," mompelde Chris. Hij zou het niet toe laten dat Ellie haar veilige huis en eigen plek zou opzeggen voor Chris. Ze hoorde alleen terug te gaan met haar ouders, zodat het weer was zoals het vroeger was. Chris zou alleen maar een rare geschiedenis zijn die haar liet herinneren dat zij ontvoerd was en pijn had geleden. Geen ouder zou Chris zo maar binnen nemen.
"Laten we gaan, je familie wacht op je. Met mij komt het wel goed," zei Chris. Hij wreef met zijn hand door zijn haren voordat hij zich omdraaide en richting de lift wandelde. Terwijl hij stond te wachten slikte hij een grote brok in zijn keel weg. Het was oneerlijk. Chris vond het zo verschrikkelijk oneerlijk dat hij de gene moest zijn die geen ouders meer had. Langzaam liet Chris zijn hand over zijn hals glijden, waar hij de littekens voelde van de streepjes die gezet werden na een moord. Misschien was het karma. Het was zijn straf na het uitmoorden van zo verschrikkelijk veel mensen. Een betreurend gevoel overspoelde Chris. Hij had dit verdiend.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had in de hal van het hotel staan wachten samen met haar vader. Lipbijtend had ze naar de lift gekeken in de hoop Chris te zien. Het viel haar alleen op dat de meeste kinderen al bij hun ouders waren en geen enkele volwassene nog leek te wachten. Een koud gevoel kwam over haar heen, zeker toen ze Chris' woorden uit het instituut herinnerde. "Nee," fluisterde ze zacht. "Ik ben zo terug." Ze keek haar vader even verzekerend aan en rende daarna terug naar de lift. Geïrriteerd drukte ze meerdere malen op het knopje. Ellie was vrij geduldig, maar nu zeker niet. Zelfs niet toen de lift naar de tweede verdieping moest wat toch redelijk snel ging.
Ellie wiebelde van haar ene been naar het andere en toen de deuren open gingen, zag ze Chris. Haar hart stond voor een moment stil en ze wist meteen dat haar gevoel juist had gezeten. "Chris," fluisterde ze hees en ze rende naar hem toe. Zodra ze bij hem stond sloeg ze haar armen om hem heen en drukte ze hem stevig tegen haar aan. De tranen stonden zelf ook in haar ogen, omdat hij toch een beetje over zijn ouders had gepraat. Ellie had de verhalen mooi gevonden en ergens voelde ze zich schuldig dat hij als enige beide ouders was verloren. Ze wilde haast van plek veranderen aangezien ze zelf nog steeds niet veel herinnerde. "Ik ben bij je."
Ellie wilde absoluut niet dat hij zich alleen voelde want juist nu ze uit het instituut waren, wilde ze dat hij gelukkig werd en vrij was. Hij had haar ook altijd overal door heen geholpen. Nee, dit keer zou zij hem helpen. "Ik neem je mee naar mijn huis," zei ze zacht. "Ik laat je niet achter."
De mooie plannen die ze hadden gehad gingen haast in duigen. Het trainen en het voorlezen... Elkaar nog zien... Ellie wist zeker dat als hij overgeplaatst werd dat ze hem dan minder zou zien, misschien zelfs helemaal niet. Hij kon net zo goed ergens geplaatst worden buiten het dorp waar ze allemaal van kwamen. Chris had iets van houvast nodig en Ellie geloofde er wel in dat ze een houvast was voor hem. Chris had het misschien niet gewild, maar in het instituut waren ze wel naar elkaar toe gegroeid. Zelfs afgelopen nacht... Zacht streelde ze over zijn rug terwijl ze hem knuffelde. Veel zei ze niet en dat hoefde van haar ook niet. Ze wilde hem alleen troosten en hem de zekerheid geven dat hij bij haar terecht kon. Hij hoefde niet naar een plek vol onbekenden als hij het niet wilde en ze wist gewoon dat haar vader het niet erg zou vinden. Chris' hand had ze wel gezien, maar dat was iets waar ze later naar zou kijken. 

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Als laatste was Chris achtergebleven in de algemene woonkamer. Hij had het boek nog van de kamer gepakt en bleef nu stilletjes op zijn plek zitten. Een stem in zijn hoofd vertelde hem dat er iets niet goed was. Iedereen mocht naar hun ouders gaan en kinderen waarvan de ouders pas een dag later zouden komen werd dat verteld. Chris was de enige die apart zou worden genomen door de politie en dat was geen goed nieuws. Misschien dat zijn ouders hem niet meer wilde. Misschien wilde ze geen freak als een kind. Zuchtend had Chris zichzelf overeind geduwd. Met tegenzin liep hij de kamer uit. Op een langzaam tempo wandelde Chris de gangen door, totdat hij bij de aangewezen hotelkamer uitkwam. Hij klopte op de deur voordat hij naar binnen stapte. Het nare gevoel in zijn buik groeide bij het zien van twee agenten en een man in een zwart pak. Alle drie hadden ze een bedrukte uitdrukking op hun gezicht.
"Ik kom hier zeker niet voor goed nieuws," zei Chris zachtjes. De hotelkamer was waarschijnlijk een duurdere kamer, aangezien het net als die van hem een suite was. De man in het zwarte pak nodige Chris uit om op een bank te komen zitten. Met tegenzin kwam Chris zitten.
"We zijn hier inderdaad niet voor goed nieuws nee, daar ga ik direct eerlijk in zijn, Christopher," sprak ze man zachtjes. Met een strakke blik bleef Chris hem aanstaren. Ergens wist Chris al wat ze hem zouden zeggen. Het was precies de woorden die hij zichzelf altijd had voorgezegd. 'als ze nog zouden leven'. De man voor Chris stelde zichzelf voor als een notaris.
"Ik ben hier uit naam van je ouders. Ik moet je met spijt betuigen dat je moeder zeven jaar geleden is overleden en je vader twee jaar geleden," sprak de man zachtjes. De rest van wat er werd verteld kwam amper binnen. Chris staarde de man in stilte aan terwijl hij tegen zijn tranen vocht. Zijn moeder had zelfmoord gepleegd twee jaar nadat hij was ontvoerd. Verscheurd door het verdriet van zijn verloren zoon en overleden vrouw had zijn vader troost gezocht in drank. Twee jaar geleden had hij zichzelf kapot gereden. Alles was nagelaten naar Chris. Het huis waar ze in woonden was verkocht en het geld daarvan was op een speciale rekening gezet voor hem. Al zijn spullen waren opgeslagen in speciale boxen.
"We gaan een tijdelijk onderkomen voor je regelen. Eén van de agenten heeft aangeboden om je in te nemen totdat we een appartement voor je hebben gevonden," had de notaris hem verteld. Er werd ontzettend veel informatie verder naar hem gegooid, maar Chris hoorde niks meer. Pas toen hij buiten de hotelkamer stond leek hij zijn hoofd weer terug te krijgen. Tranen waren in zijn ogen gesprongen en een irrationele woede leek over hem heen te komen. Hij had gevochten om weer bij zijn ouders te komen... en nu waren ze dood. Chris had niks meer. Compleet opgeslokt in zijn woede had Chris met zijn vuist uitgehaald naar de dichtstbijzijnde muur. De stekende pijn door zijn botten voelde vele malen beter dan de stekende pijn in zijn hart.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had in de tussentijd nog maar wat gelegen, totdat Chris de badkamer uit was gegaan. Dat was voor haar het teken dat zij er gebruik van kon maken. Ze pakte het schone stapeltje kleren wat Chris voor haar had meegenomen en stapte de badkamer in. Het was een vreemd idee dat de douch na een bepaalde tijd niet koud werd en dat zorgde er ook voor dat ze er voor haar gevoel veelste lang onder was blijven staan. Echter voelde ze zich wel weer helemaal schoon. Ze droogde zich af en föhnde haar haren. Gezien de lengte duurde het behoorlijk lang voordat ze een beetje droog waren. De kleren die Chris haar had gegeven waren niet heel speciaal. Het was een spijkerbroek met een simpele witte shirt en een zwarte vest. Ze deed haar schoenen van het instituut weer aan en bond haar haren als een staart vast. Stil was ze bij de rest gaan zitten en at ze wat van haar bord. Echt veel honger leek ze de laatste tijd niet te hebben dus zeker een kwart bleef nog over. Ze keek naar Chris' jus en zag dat hij er nog niet van had gedronken. "Het is sinaasappelsap," glimlachte ze en ze nam een slokje van haar eigen. "Beetje zuur, maar wel lekker." Chris was eerder opgenomen in het instituut dan haar. Zover ze kon herinneren was ze vijftien geweest toen ze was meegenomen. Chris was elf geweest. Net toen ze dacht dat ze nog iets meer tijd hadden, kwam de politie agent weer binnen. "Jim, Dani en Eleanor. Jullie ouders zijn aangekomen." Lipbijtend keek ze naar de man. Haar ouders waren er. In dit gebouw. Ze haalde even diep adem en keek om naar Chris. "Ik zal beneden op je wachten," beloofde ze hem en ze gaf een zacht kneepje in zijn hand. Ellie kwam overeind en liep naar de deur toe. Een laatste keer keek ze naar Chris, voor ze zichzelf van hem weg moest rukken om de lift naar beneden te nemen. De nervositeit gierde door haar lichaam en ze volgde de politie agent netjes naar een man waarvan ze zijn gezicht herkende uit haar droom. "Ellie?" vroeg hij zacht.
Ze kon het niet laten. De tranen kwamen gewoon in haar ogen en ze dook zijn armen in. Haar schouders schokten hevig toen haar vader haar nog steviger in zijn armen nam. "Je bent veilig. Vanaf nu ben je voor altijd veilig. Kom dan gaan we naar huis, lieverd," zei hij. Ellie greep zijn spijkerjack vast. "We kunnen nog niet weg. Ik moet nog wachten op Chris."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Een diepe zucht verliet Chris zijn mond toen hij hoorde hoe een agent binnen was gekomen. Met tegenzin was hij op zijn rug gevallen. Voor het eerst had hij gehoopt dat hij zelf had kunnen beslissen wanneer hij wakker werd, maar dat was waarschijnlijk een domme droom geweest. Langzaam wreef Chris over zijn gezicht.
"Ik ga wel eerst, dat duurt niet zo lang. Dan kan jij er zo lang over doen als je zelf wilt. Ik zal zo wel even wat kleren voor je halen," zuchtte Chris. Met tegenzin, maar volledige in zijn gebruikelijke ritme, was Chris overeind gekomen. In zijn boxer was Chris de gemeenschappelijke ruimte in gelopen. Daar had hij kleding en ondergoed voor hemzelf en voor Ellie gepakt. Zonder al te veel te spreken had hij Ellie haar spullen op bed neer gelegd. Terwijl hij over zijn haren heen wreef, was hij naar de badkamer gewandeld. Er had zich een bepaalde spanning opgedaan in Chris zijn buik. Hij kon niet wachten om zijn ouders te zien. Hij wilde graag weten of ze nog leken op de mooie gezichten die hij altijd in zijn dromen had gezien. Zo snel mogelijk was hij onder de douche gesprongen. In topsnelheid had hij zijn haar en lichaam gewassen. Chris had, terwijl zijn rug nog half vochtig was, een schone boxer aangetrokken. Hij had een zwart shirt uitgekozen en trok daarbij een simpele spijkerbroek aan. Het enige wat hij nu nog had van gisteren, waren de gympen en het boek dat Ellie voor hem had kunnen redden. Hongerig had hij de badkamer en slaapkamer uitgelopen, zodat Ellie haar eigen ding kon doen. Jeff was al in de gemeenschappelijke ruimte. Gulzig at de man zijn bord leeg. Opnieuw hadden ze allemaal een bord met eten gekregen. Dit keer was het toast, ei en een paar stukjes bacon. Ook stonden er glazen met sap, maar Chris had geen idee wat het precies was. Hij had het al in geen jaren meer gedronken. In stilte aten Jeff en Chris hun eten op, alsof ze nog steeds in het instituut zaten.
"Het is bijna onwerkelijk, is het niet?" vroeg Jeff zacht, toen Chris zijn lege bord op tafel had gezet. Langzaam trok Chris zijn schouders op. Hij wreef met zijn hand over zijn kin. Door al het gedoe voelde hij hoe een beginnend baardje zijn vingertoppen irriteerde.
"Bijna ja," zei hij.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven