O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie voelde zich opgelucht toen Chris instemde op haar voorstel. Zo gaf het haar ook nog wat tijd om bij hem te zijn voor morgen. "Nee, het is meer..." Ze zuchtte even. "Ik ben bang dat ik misschien tegen je aan kan kruipen." Het kwam voornamelijk door haar nachtmerries. In het instituut had ze altijd gewild dat ze bij iemand kon zijn en nu zou ze naast Chris kunnen slapen. Als hij het vervelend vond zou ze ook op de bank kunnen slapen, desnoods. Ietwat verrast keek ze naar de enorme pizza's. Ze herkende pizza's wel, maar ze had ze nog nooit zo groot gezien. Ze had een puntje genomen waar ze traag van at, maar zelfs de smaak bracht haar er niet toe om meer te eten. Zeker niet met het nieuws. Het liefst vergat ze alles. Ze wilde het wegstoppen en er nooit meer naar kijken. Daarom keek ze weg van het scherm en at ze moeizaam de korst van haar puntje op. Ellie wist dat ze zich moest forceren om wat te eten want het was wel belangrijk. Het lukte haar nog een half puntje naar binnen te werken alvorens ze overeind kwam. "Sorry... Ik ben best wel moe. Slaap lekker iedereen."
Ze knikte naar de vijf anderen en liep uiteindelijk naar een van de twee vrije kamers toe, gezien Maddy en Dani al een kamer hadden opgeëist. Ellie sloot de deur zo stil mogelijk achter zich en zocht in de kast naar kleding, maar dat was hier natuurlijk niet te vinden. Om met haar kleding te slapen zag ze het niet zo zitten. Het zou vast te warm worden en daarom trok ze haar broek en sokken uit. Haar shirt hield ze wel aan. Natuurlijk vertrouwde ze Chris, maar toch voelde ze de nood om kleding aan te houden. Ze kroop het bed op en trok de dekens over haar benen. Gelijk liggen deed ze niet. Ze bleef nog even zitten, nadenkend over de hele dag. Straks werd ze nog wakker en bleek het een droom te zijn. Ze legde haar hoofd in haar handen en voelde hoe de tranen op kwamen wellen. Geluidloos liepen de tranen over haar wangen. Er waren zoveel angsten die door haar heen gierden voor wat er ging gebeuren morgen, maar ook nog van wat er was gebeurd. Wat als ze morgen weer met injectienaalden voor haar neus gingen zwaaien? Wat als ze dan niet een auto door midden sneed maar een mens? Wat als ze Chris na morgen nooit meer zou zien? Hoe moest ze door al die moeilijke dingen heen zonder hem? Ze besefte zich nu pas hoe afhankelijk ze eigenlijk van hem was en hoe onafhankelijk hij van haar was. Ellie had hem dan wel beloofd om hem de lucht weer te laten zien, maar uiteindelijk had hij er helemaal zelf voor gezorgd. Natuurlijk wel met de hulp van anderen, maar toch. Het was zijn initiatief geweest. Ellie liet zich achterover op het bed vallen met een zucht. Ze raakte hem kwijt.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Een klein glimlachje verscheen rond Chris zijn lippen bij het aanbod van Ellie. Hij keek even naar haar om waarna hij knikte. Waarschijnlijk zou hij het niet eens goed keuren dat ze met Jeff of Jim op een slaapkamer zou doorbrengen. Zeker nu het de laatste dag was, wilde Chris zeker weten dat alles goed zou gaan met Ellie.
"Ik mag hopen dat je niet te veel ruimte gaan innemen, dit gaat de eerste keer ooit zijn dat ik in een tweepersoonsbed slaap," glimlachte Chris. Hij kwam iets overeind toen de deur werd geopend en een man binnen kwam lopen met borden op een karretje. Nieuwsgierig keek Chris naar de bedekte borden. Het was zo verschrikkelijk lang geleden sinds hij goed eten had ontvangen. De man knikte vriendelijk naar ze voordat hij weer de kamer uit wandelde. Chris was de eerste die één van de borden greep en die op tafel voor hem neer zette. Hongerig greep hij de deksel eraf. Het was een gigantische pizza.
"Dit heb ik al zo lang niet meer gehad... ik kan mij niet eens meer herinneren hoe dit smaakt," fluisterde Chris. De meiden kwamen de slaapkamer uitgerend en grepen hun eigen pizza van het karretje af. Zodra ze zaten, kwam Jeff erachter dat in één van de kasten een gigantische TV stond.
"Misschien zijn we al op het nieuws," zei Jeff. Chris was ondertussen al aan het kauwen op zijn pizzapunt. Zodra de nieuwszender gevonden was, kon Chris op het scherm het hotel terug zien. Een stem vertelde over 60 kinderen die na tientallen jaren eindelijk terug waren gevonden. Hoe ze er aan waren gekomen wist Chris niet, maar 6 foto's van het zestal dat hier nu zat werd in beeld gebracht, met de boodschap dat zij de kinderen hadden gered.
"Hoe weten ze dit nu al?" vroeg Dani verbaasd. Chris kon het vrij weinig uitmaken wat ze allemaal vertelde op het nieuws. Als het aan hem lag vertelde ze direct wat er allemaal aan de hand was. Op die manier konden de slechte mensen tenminste gestraft worden. Hij vond het allemaal prima, zolang ze de kinderen maar niet lastig zouden vallen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

"Geen probleem," zei ze zacht tegen hem. Ellie was er zeker van dat als ze zelf iets van waarde had gehad dat hij het ook voor haar had gehaald. Echter was haar kamer wit gebleven zonder iets wat echt van haarzelf was. Ze hoopte dat nu ze vrij waren ze iets van een eigen plekje kon maken, zoals Chris had gedaan.
Het verraste haar dan toch dat Chris toch weer lichamelijk contact met haar zocht door haar iets tegen zich aan te trekken. Ze vond het niet erg, ergens vond ze het juist heel fijn. Daarom schoof ze nog een beetje extra tegen hem aan, zodat ze haar hoofd op zijn schouder kon laten rusten. "Ik denk dat ze te arrogant zijn geworden om door te hebben hoe sterk jullie zijn," zei ze zacht. "Wanneer de angst er niet meer heerst, valt er niets te verliezen. We hadden niets te verliezen en ik ben blij dat je zo moedig was met de rest om dit te doen."
Uiteindelijk was hij degene geweest die de eerste stap had gezet. Ze glimlachte zacht toen ze terug dacht aan hun trainingen. "Ik denk dat ik het eigenlijk wel ga missen." Hoewel ze een hekel had gehad aan de plek, had ze nooit een hekel gehad aan hem. De trainingen met hem waren juist de momenten waar ze naar uit keek, omdat ze dan een moment alleen met hem had. Nu dat er niet meer was... Was het nog maar de vraag of ze nog zo zulke intieme momenten samen hadden. Zeker als de ouders kwamen... Iedereen zou een andere weg nemen. Het idee dat ze zonder Chris zou moeten maakte haar verdrietig, maar ze sprak het niet uit. Wellicht vond Chris het totaal niet erg en ze wilde niet overkomen alsof ze zich aan hem vastklampte.
Er kwam een hoop gelach uit de badkamer en al snel zag ze de rest door de slaapkamers gaan. "Wij slapen hier!" maakte Dani bekend samen met Maddy. Ellie keek naar ze op. Ze wist dat het betekende dat ze met één van de jongens moest slapen. "Wil je bij mij slapen?" vroeg ze zacht aan Chris. Echt comfortabel zou ze zich niet voelen bij Jim of Jeff. Hoewel beide haar aardige jongens leken, kende ze ze verder niet goed. "Ik beloof je niet te veel plek in te nemen." De deur ging open en een man met een witte schort kwam binnen met een rekje op wieltjes. Op het rekje stonden meerdere schaaltjes met eten en drinken. Het rook enorm goed, maar toch had Ellie niet enorm trek. Het idee van morgen en dat ze gescheiden kon raken van de rest was iets waar ze tegenop keek. Ze wilde niet dat de avond zo snel voorbij ging, maar sinds het moment dat ze uit het verschrikkelijke gebouw waren geweest leek tijd veel sneller te gaan.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Totaal uitgeput was Chris in de auto geploft. Een ambulance broeder had Chris een doekje gegeven zodat hij het bloed dat hij op zijn gezicht had kon wegvegen. In stilte had hij naar buiten gekeken, totdat Ellie iets op zijn schoot legde. Het was het boek van Alice in Wonderland. Een kleine glimlach verscheen op Chris zijn gezicht.
"Bedankt Ellie, ik ben daar ontzettend blij mee," zei hij zachtjes. Met het boek tegen zijn buik gedrukt bleef hij op zijn plek zitten. Het duurde verschrikkelijk lang voordat ze bij het hotel aankwamen. Heel erg kon Chris het echter niet vinden. Het was al weer maanden geleden dat hij voor het laatst buiten was geweest. Hij keek zijn ogen uit naar de mensen, auto's en het natuur. Het was allemaal zo verschrikkelijk prachtig. Uiteindelijk waren ze aangekomen bij het hotel, waar de bus ook aankwam. Onder begeleiding werden de kinderen naar binnen gebracht. De groep van zes werd samen naar boven gebracht. De politie had aangegeven hun graag apart te willen houden. Ten eerste waren ze de oudste in de groep, dus was het logisch om ze bij elkaar te houden. Maar ze waren ook het aanspreekpunt, volgens de politie. Zij wisten wat er was, zij wisten hoe ze konden ontsnappen en zij konden de andere kinderen er van beschermen om lastig gevallen te worden door media. Chris was blij toen ze eindelijk alleen in het hotel waren. Zuchtend plofte hij naast Ellie op de bank. Hij sloeg zijn arm rond haar schouders en trok haar iets tegen hem aan. Hij had het fijn gevonden gisteravond.
"Ik kan niet geloven dat we zo makkelijk konden ontsnappen," zei Chris zachtjes. Hij voelde zich zo verschrikkelijk stom dat hij al die jaren geluisterd had als een trouwe hond. Al die tijd had hij gewoon al vrij kunnen zijn.
"Je hebt wel geluk, we hoeven nu tenminste niet meer te trainen," zuchtte Chris. Hij keek even over zijn schouder. Dani en Maddy waren achter Jeff aangelopen naar één van de badkamers. Jim was direct naar de ramen gelopen om die dicht te schuiven.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had angstig naar de broeders gekeken die haar net zo angstig terug aan keken. Ze voelde zich alles behalve prettig rond de mannen, totdat ze Chris hoorde. Gelijk keek ze op toen ze zijn stem hoorde. "Chris!" Het laatste stukje rende ze naar hem toe en ze sloeg een arm rond zijn middel. Haar hoofd verborg ze in zijn shirt. Het liefst bleef ze zo langer staan, maar de rest was erbij gekomen en ze begreep dat ze Chris los had moeten laten. Ellie had niet geweten wat ze moest zeggen. Er was enkel stilte waarin ieder probeerde te beseffen dat ze vrij waren. Ze liet zich naar een auto brengen waar ze in ging zitten. Ellie zat in het midden. Een zacht zuchtje ontsnapte haar en ze legde het boek voorzichtig op Chris' schoot. "Ik dacht dat je deze graag wilde hebben."
Ze gaf hem een kleine glimlach en keek daarna het raam uit. Natuurlijk wilde ze graag weten hoe het verhaal verder liep, maar ze had geen idee of ze de kans ervoor zou krijgen en of Chris het nog wel wilde doen. Gisteravond had hij haar voorgelezen omdat ze niet zichzelf was geweest. En nu... Nu was ze redelijk oké, al had ze de nacht wel weer een nachtmerrie gehad. De trauma's zouden nog wel tijd in nemen om het allemaal te verwerken. De rit leek lang te duren, maar dat was ook niet zo vreemd want tijdens de rit had Ellie kunnen zien dat ze enorm ver weg van de levende wereld waren geweest. Pas toen de zon onderging kwamen ze aan in een stadje en niet veel later bij het hotel. Ellie stapte met de rest uit en zag dat de andere kinderen al in het hotel waren. De kinderen werden opgedeeld in groepjes en verdwenen daarna met de lift naar hun kamers onder begeleiding van politie agenten. Ze zouden vast in de gaten gehouden worden door de volwassenen. Het leek erop dat hun zes een groepje vormden en ze werden door de politie agent uit de auto naar een kamer begeleid, wat een suite bleek te zijn. Het was erg groot. In het midden was een woonkamer met daaraan drie aanliggende slaapkamers met ieder twee bedden. "Het hotel is gehuurd door ons. Er zullen geen andere hotelgangers zijn dan jullie. Bij iedere kamer blijven twee agenten die voor jullie veiligheid zorgen. Mocht er iets zijn dan kunnen jullie altijd om hulp of advies bij hen vragen. Ondertussen zullen we op zoek gaan naar jullie ouders. Hopelijk kunnen we morgen voor reünies zorgen. Er wordt geadviseerd om bij de ramen weg te blijven. De media heeft al een aantal dingen van het verhaal gehoord en er zijn al wat fotograven buiten," zei de agent. "Het avondeten wordt zo gebracht." Daarna verliet hij de kamer. Ellie rechtte haar rug een beetje en zakte neer op de bank. Ze had zo het gevoel dat haar benen het elk moment konden begeven. Jeff leek echter gelijk op avontuur te willen gaan en snuffelde zo de hele suite rond. "Hey!" hoorde ze hem niet veel later roepen. "Ze hebben hier een bad!"

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het was zo'n gigantische chaos geworden dat Chris iedereen kwijt was geraakt. Twee agenten probeerde allemaal informatie uit hem te halen, terwijl Chris met een lange nek keek naar iedereen die naar buiten werd gehaald. Hij zag Jeff en Maddy lopen met de kleintjes bij hen. Allemaal werden ze gecontroleerd voordat ze in een grote bus werden geladen. Fronsend keek Chris om naar de agenten.
"Waar gaan we heen?" vroeg Chris. De agent had zijn boekje opgeborgen, wetende dat Chris toch niet meer zou vertellen. De man zette zijn handen tegen zijn heupen, waarna hij een diepe zucht uitliet.
"We brengen jullie naar een hotel die jullie graag wilt opvangen. Anders gaat de media jullie alleen maar aanvallen. We willen jou, Dani, de twee beschermers en de twee die de andere kinderen aan het helpen was graag apart heenbrengen," mompelde de man. Hij begon nog meer uit te leggen, maar Chris zijn gedachten waren afgeleid door een ambulance die met veel lawaai uit elkaar leek te vallen. Direct begon Chris richting de ambulance te rennen. Hij kende maar één iemand die op zo'n manier een ambulance kapot kon maken. Zoals hij verwacht had zag Chris al snel Ellie staan bij twee ambulance broeders.
"Ellie!" Riep Chris. Hij duwde een paar agenten aan de kant. Zodra hij bij Ellie aankwam sloeg hij zijn armen rond haar heen. Hij had geen idee gehad of het Jim gelukt was om haar te kunnen beschermen. Bezorgd trok hij Ellie zo dicht mogelijk tegen hem aan. Chris bleef zo staan met zijn armen stevig rond Ellie haar lichaam tot de anderen bij hen kwamen staan. Dani, Jim, Jeff en Maddy kwamen onzeker bij hen staan.
"Ik kan niet geloven dat we vrij zijn," zuchtte Jeff, kijkend naar de zon die fel op hen neer scheen. Voorzichtig liet Chris Ellie weer los, waarna hij instemmend knikte. Het zestal bleef even in stilte bij elkaar staan, niet wetend wat ze nu precies moesten doen. Het was een complete chaos overal. Kinderen waren luid aan het huilen en anderen waren boos geworden. Uiteindelijk werd iedereen gecontroleerd en waren alle kinderen in een grote bus gezet. De overgebleven zes werden per drie in een politieauto gezet. Chris zat samen met Jeff en Ellie op de achterbank, terwijl ze eindelijk voorgoed wegreden van het gebouw dat voor zo veel ellende zorgde.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie maakte zich zorgen om de klappen die Chris had gekregen, maar aan de vastberaden blik kon ze zien dat hij tot dusver oké was. Ze had gezien dat hij had getwijfeld om haar alleen met Jim te laten. Haar blik zei hem enkel dat hij haar moest vertrouwen. Als het moest zou ze haar krachten gebruiken. Al was dat liever iets wat ze vermeed. Samen met Jim haalde ze één voor één de kinderen eruit. Twee tubes bleken leeg te zijn dus ze hadden in totaal zes kinderen. Het was het moment dat Ellie een kindje op haar rug wilde zetten, zodat ze haar naar de rest kon brengen dat er twee politie mensen binnen kwamen stormen. Ellie hield direct haar handen omhoog. Een politieman bleef bij hun, terwijl de ander verder door liep. Het ging allemaal zo ontzettend snel. Het hele gebouw stroomde vol met politie agenten en ambulance medewerkers. De kinderen werden ter plaatse snel gecontroleerd alvorens ze naar buiten werden gebracht om verdere hulp in de ambulance te krijgen. Een politie agent legde een hand op haar schouder. "Kom," gebood hij haar rustig, maar Ellie sloeg zijn hand weg. "Ik moet nog iets pakken," zei ze en ze rende de kamer uit. Hoewel Chris had gevraagd aan Jim om op haar te letten was ze er zo vandoor gegaan. Ellie wist dat ze hier nooit meer terug kwamen en daarom móést ze het halen. Ze rende de kamer van Chris in en pakte het rode boek. Even twijfelde ze of ze meer mee moest nemen, maar ze besloot dat het wellicht beter was om opnieuw te beginnen. Het boek zou het enige zijn wat ze mee wilde nemen voor hem en voor haar. Ellie liep de kamer uit en liet zich daarna door een ander politie agent mee naar buiten nemen. Ze kneep haar ogen een beetje samen tegen het felle licht. Een ambulance broeder kwam op haar afgelopen om haar pols te bekijken. Hij nam haar mee naar de ambulance, maar Ellie keek alleen om zich heen of ze Chris kon zien. Het was zo'n grote chaos dat ze hem niet zag en dat maakte haar ongerust. Was er iets niet goed gegaan op het eind? Zouden ze elkaar nog wel zien? Het idee dat ze hem zijn favoriete boek niet terug kon geven maakte haar haast ziek van binnen. Ellie schrok op toen ze een prikkende pijn voelde en ze gilde het uit. In een reflex had ze bloed uit de wond gehaald en had ze de ambulance wagen zonder enige moeite door midden gesneden. De broeder keek haar met grote geschrokken ogen aan, met een injectienaald in zijn handen.
"Geen, geen naalden," bracht ze moeizaam uit terwijl ze het boek stevig tegen haar borstkas drukte. "Waar is Chris?" bracht ze uit. "Ik wil naar hem toe."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had een flink aantal klappen ontvangen. Hij was altijd arrogant geweest om te denken dat ze hem geen pijn konden doen. Maar hij had rekening moeten houden om Jim, Dani of Ellie niet te raken. Daarbij had Chris hier en daar een klap ontvangen. Gelukkig was het niet dat Chris niet aankon. Als een perfect geolied team werkte het viertal zich van ruimte tot ruimte. Dankzij Dani konden ze elke ruimte binnen komen die ze maar wilde en Jim kon ontzettend makkelijk mensen opsluiten door zware dingen over ze heen te leggen. Uiteindelijk waren ze in een donkere ruimte gekomen met glazen aquariums waar kinderen in zaten. Een misselijk gevoel was ontstaan in Chris zijn lichaam. Het was niet te geloven dat er oprecht mensen geweest waren die kinderen dit aan wilde doen. Totaal verstijfd bleef Chris toekijken hoe Ellie een kind bevrijde uit de gevangenis.
"Ik blijf hier wel bij Ellie, we halen de kinderen eruit en brengen ze naar de anderen. Dan kunnen we direct controleren of alles goed is met de achtergebleven kinderen," stelde Jim voor. Chris bleef met een moeilijke blik naar Ellie staren. Hij wilde haar nog niet alleen laten. Zeker nu niet. Ze waren zo verschrikkelijk ver gekomen. Chris had zo veel gedaan om haar veilig te stellen. Als hij haar nu zou verliezen was alles voor niks geweest.
"Bescherm haar. Ik meen het Jim, zorg dat zij veilig blijft," siste Chris. Hij voelde hoe Dani zijn arm greep. Met enige tegenzin begon Chris weer te rennen. Ze waren al zo vele kamers door gerend en ze hadden zo veel mensen verjaagd. Dani en Chris gingen samen nog door zeker vijftien ruimtes voordat ze bij twee grote deuren kwamen. Tegelijk bleven ze stilstaan.
"Dit is de deur naar buiten," fluisterde Dani zachtjes. Beiden waren ze hier al regelmatig geweest als ze voor een missie naar buiten gebracht werden. Een warm gevoel bekroop Chris zijn lichaam. Hij kon niet wachten tot hij buiten weer kon zien. Chris had geen idee wat voor weer het kon zijn. Dani stak haar hand uit, en met een simpele elektrische stoot schoven de deuren open. Een warme golf kwam ze tegemoet. Ze zon scheen heftig. Al kon Chris zich daar niet op focussen. Het enige dat hij zag waren vijf politiewagens die voor de deur geparkeerd stonden. Te zien aan de positie van de agenten waren ze net bezig gegaan met het openbreken van de deur. Voor een paar seconden bleven ze elkaar aankijken, voordat een agent begon te praten.
"Zijn jullie één van de kinderen?" vroeg de voorste agent.
"Ja, doktoren en bewakers dragen een naamkaartje bij zich. Al zijn ze waarschijnlijk allemaal buiten westen. We hebben de jonge kinderen bij twee oudere achtergelaten. Een stuk terug hebben we kinderen gevonden waar ze experimenten op deden. Die worden nu veilig gesteld door nog twee anderen," legde Dani razendsnel uit.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie keek angstig naar Chris om. Blijven zitten was een slecht idee, een heel slecht idee. Het zou haar meer straf opleveren dan wat nodig was, maar toch bleef ze zitten. Ze knikte klein op zijn woorden al zag ze niet in hoe hij haar wilde beschermen. Het moment dat ze moesten wachten was als een stilte voor de storm. Al werd het moment snel onderbroken door twee bewakers en een dokter. Ellie kromp ineen door de kwade toon en schuilde achter Chris. Wellicht had ze een sterke kracht, maar op dit soort momenten ontging haar alles van wat Chris haar had geleerd. Verbijsterd keek ze naar de drie die blijkbaar een plan hadden gesmeed om niet meer mee te doen met de experimenten. Ellie kon niet anders dan toekijken hoe de bewakers en de dokter geen enkele match waren voor Dani, Jim en Chris. Ze begreep wat er aan de hand was. De drie hadden zojuist een soort revolutie opgezet. Juist nu moest ze sterk ogen, terwijl ze het liefst door de grond zakte. Ze forceerde zichzelf om te staan, zodat ze met de rest mee kon. Iedereen leek krachten te hebben die hen nu konden helpen, maar Ellie gebruikte de hare niet. Haar kracht was zo destructief dat ze anderen er zwaar mee kon verwonden of doden en dat was niet wat Chris wilde. Ze ging mee de gangen in met de rest en keek toe hoe elke bewaker, dokter en lab onderzoeker ten onder gingen aan hun eigen creaties. Ellie liep naar de lab onderzoeker toe en tastte in de zaken. Het was een goed idee om iedereen te straffen, maar ze zouden ook een weg naar buiten moeten vinden. Opgelucht haalde ze een mobieltje tevoorschijn en rende ze snel terug naar de groep. Ze tikte het alarmnummer in en hield de telefoon gespannen tegen haar oor. Hopelijk werkte het... Hopelijk konden ze worden bereikt door mensen van buitenaf. Een vrouwelijke stem bereikte haar oor en Ellie kon haast wel een gat in de lucht springen van blijdschap. "Hallo?" begon ze. "Ik ehm... Ik ben Eleanor en ik zit vast met meerdere kinderen, tieners en jong volwassenen in een instituut." Ze hoorde wat gerommel op de achtergrond en zacht gepraat.
"Eleanor Thorne, toevallig? Ook bekend als Ellie?" vroeg de vrouw na een tijdje. De naam kwam Ellie bekend voor. Was dat haar achternaam? "Ik... Ik denk het wel. Ik herinner mij het niet zo goed."
"Waar bevindt u zich momenteel?" vroeg de vrouw.
"Dat weet ik ook niet. We hebben hier geen ramen." Ellie beet op haar onderlip. Straks konden ze hen niet vinden, omdat ze geen idee had waar ze waren.
"Blijf aan de lijn. We proberen de coördinaten te vinden van de plek waar je nu belt." Ellie hield de telefoon aan haar oor terwijl ze de rest volgde. "We hebben de coördinaten. Er wordt nu een team naar jullie toegestuurd. Worden jullie nog onderdrukt?"
"Nee, momenteel zijn de bewakers buiten bewustzijn," mompelde ze toen ze naar de lichamen keek die op de grond lagen. "Kom snel."
Ellie hing daarna op en versnelde haar pas om naast Chris te kunnen lopen. "Er wordt een team gestuurd om ons hier weg te halen van de politie," zei ze. Het was op dat moment dat ze zich besefte dat ze wellicht uit elkaar gehaald konden worden. Het liefst wilde ze Chris zijn hand vastpakken, maar ze durfde het niet. Wie weet waar de politie hen naartoe bracht? Of wat ze met hen zouden doen als ze eenmaal wisten van hun krachten? Wat als ze Ellie te gevaarlijk vonden? Wat als de buitenwereld net zo wreed tegen haar ging zijn als hier binnen? Was de revolutie wel een goed idee geweest? Haar gedachtes werden verstoord toen ze een kamer inliepen waar enorme tubes met water waren. In het water zaten lichamen van kinderen met een masker voor hun mond. Geschrokken liep ze erheen. De kinderen leken niet dood te zijn, maar eerder slapend. Waren ze hier allemaal één voor één uitgekomen? Ellie liep gelijk naar de eerste tube en opende de deur zonder na te denken. Een enorme vloed van water kwam over haar heen, samen met het kleine lichaam van een kind van zes. Ellie trok het masker snel van haar gezicht toen het meisje naar adem begon te happen. Er waren nog zeker zeven andere tubes in de kamer. "Ssh, shh,  rustig," zei ze tegen het meisje en ze hield haar in haar armen. "Het is oké. Rustig." 
Ellie keek op naar Chris. "Ga anders maar verder. Ik zorg voor de kinderen hier." Ze kon de groep niet helpen met de bewakers buiten westen brengen, maar ze kon de kinderen in deze kamer wel naar de veiligheid brengen van de gemeenschappelijke ruimte.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Zodra hij zijn kleding had aangetrokken en zijn tanden had gepoetst was Chris opzoek gegaan naar de enige mensen waarvan hij wist dat hij ze kon vertrouwen. Samen met Dani, een roodharige vrouw die net twintig was geworden, en Jim, een jongen die een kop kleiner was dan Chris, was Chris in een hoek gaan staan. Met zijn welbekende bubbel, zorgde Chris ervoor dat ze in alle rust zouden kunnen praten.
"Het is tijd dat we het gaan opnemen voor onszelf. We kunnen ons niet meer laten gebruiken. Hoe ze nu met Ellie omgaan...ze gaan op ons experimenteren," sprak Chris. Hij had het grote geluk dat beide direct begonnen te knikken. Chris was niet de enige geweest die gemerkt had dat ze begonnen te veranderen. Ze werden meedogenlozer. Samen met Dani en Jim kwam Chris tot het plan om vandaag rond Ellie te blijven. Zodra ze werd opgeroepen zouden ze haar mededelen dat ze kon blijven zitten. Dit zou ervoor zorgen dat de mensen wel naar hen toe moesten komen. Waarschijnlijk zouden ze eerst boos worden, en gaan dreigen met hun tazers. Maar Dani kon er met haar elektrische krachten voor zorgen dat die dingen het niet meer deden. Ze kregen de keuzen, of ze konden gaan praten met Chris en de anderen, of ze zouden aanvallen. Samen met Dani haar elektrische krachtvelden en Jim zijn telekinese, waren ze zo verschrikkelijk sterk dat niemand hen aan kon. Chris had nu blijer kunnen zijn met het feit dat zijn vrienden direct met hem instemde. Zodra Ellie de kantine binnen kwam gelopen, gingen ze bij haar zitten. Verschillende rare gezichten keken hen even aan, maar niemand deed moeite om iets te zeggen. Zoals Chris al had gehoopt werd Ellie al vroeg opgeroepen.
"Gewoon blijven zitten," mompelde Chris, toen ze overeind kwam. Glimlachend keek hij naar haar op, terwijl hij zijn hand rond haar pols liet liggen. Langzaam zakte ze weer terug in haar stoel. De angst was van haar gezicht af te lezen.
"Ik heb het je gisteren gezegd. We beschermen je," zei Chris. Al snel hoorde Chris de deur openen. Twee bewakers en een dokter kwamen de zaal binnen gelopen. Met boze ogen keken ze Ellie haar kant op.
"Meekomen!" blafte één van de bewakers. Chris kwam overeind van zijn plek, zodat hij voor Ellie kwam te staan. Met zijn armen over elkaar keek hij langst de twee bewakers naar de dokter.
"We werken niet meer mee, we zijn klaar met al die experimenten. Iedereen doet hier precies wat jullie zeggen, we doen precies wat jullie willen. En het enige dat wij krijgen is meer pijn," sprak Chris rustig uit. Bijna tegelijk sloegen de bewakers hun stok uit, waar een tazer op het einde zaten. Voor een paar seconden kwamen er kleine elektrische schokjes uit, daarna leken ze uit te vallen.
"Aah liefjes, is het kapot gegaan?" grijnsde Dani, wetende dat zij er voor gezorgd had dat het uit was gevallen. Eén van de bewakers wilde naar voren duiken, om zijn hand rond Dani haar hals te sluiten. Maar Chris greep in zonder enige genade. Met een harde geluids stoot blies hij de bewakers en de dokter tegen de muur aan. Bewusteloos zakte ze tegen de grond. Chris keek om naar Ellie.
"Niemand gaat je pijn doen," sprak Chris. Er begon luid gepraat te ontstaan. Niemand leek echt te kunnen geloven dat er eindelijk eens werd opgestaan tegen de mensen die hen zolang pijn had gedaan.
"Jeff, Maddy. Jullie beschermen de kinderen van onder de tien. Iedereen van elf en omhoog, zorg ervoor dat niemand hier binnen kan komen behalve één van ons. We vermoorden niet, we willen dat al deze honden één voor één gestraft gaan worden. Wij gaan er voor zorgen dat we hier uit komen," riep Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven