O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie voelde een vlaag van schaamte toen Chris haar vertelde dat ze ermee moest oppassen. Waarschijnlijk was hij lichtelijk geïrriteerd geraakt erdoor. Stil keek ze naar de grond door zijn volgende opmerking. Dat was nog waar ook. Hij had de opdracht gekregen om haar te trainen. Om zelf te slagen, moest zij slagen. Hoewel ze vaak had gedacht, of eerder had gehoopt, dat er meer erachter zat dan dat bleek dat voor de zoveelste keer niet te zijn. Ze moest moeite doen om haar gezicht in plooi te houden. "Oké," zei ze zacht. "Tot morgen."
Ze liep zijn kamer uit en deed de deur zachtjes dicht. Hij had haar gevraagd om ermee te oefenen en ze besloot om dat onder de douche te doen. Na al het trainen kon ze wel een douche gebruiken en daarnaast zou het niet erg zijn als ze bloed op de grond liet vallen op de witte tegels. Het was gemakkelijker schoon te maken dan een tapijt. Ze kleedde zich uit en stapte onder de kraan die haar voor tien minuten warm water gaf. Daarna zou het koud worden, als teken dat ze eruit moest. Zo oefende ze in de douche, nadat ze zich had gewassen. Het water begon koud te worden, maar Ellie trainde door totdat ze verkleumd was. Bibberend kwam ze de douch uit en droogde ze zichzelf af. Het bloed in de douche spoelde door het water het putje in. Ellie trok haar pyjama aan en dook vermoeid in haar bed. Het duurde niet zolang voordat ze als een blok in slaap viel.
De volgende morgen werd ze gewekt door het alarm wat elke morgen om half acht af ging. Nog slaapdronken kleedde ze zich aan, borstelde ze haar haar en liep ze naar de kantine toe waar het ontbijt uitgestald stond. Het was voor Ellie heel belangrijk om te eten. Het gaf haar lichaam de energie om weer nieuw bloed aan te maken. Zonder die energie zou ze een training niet door komen met Chris. 's Ochtends had ze nooit zo'n honger, maar toch forceerde ze het naar binnen. Het zou Chris waarschijnlijk alleen maar irriteren als ze tijdens de training flauw zou vallen, omdat ze niet goed voor haar lichaam zorgde. Na het eten liep ze naar de trainingszaal waar ze alvast een aantal warming-up oefeningen deed, zodat ze gelijk kon beginnen met de training als Chris er aan kwam. Het idee dat ze een zware training zouden hebben vandaag beangstigde haar lichtelijk. Hun trainingen waren al vrij zwaar dus ze wist niet precies wat ze van vandaag moest verwachten. Ze hoopte maar dat ze het goed zou doen en dat het instituut het zou zien, zodat ze inzagen dat ze er wel toe deed en dat ze het waard was om zo hoog in rank te zijn. Voor haar gevoel was ze dat namelijk niet. Wat als ze dan toch in zouden zien dat ze als experiment toch een mislukking bleek te zijn?

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Met zijn armen voor zijn borst gevouwen bekeek Chris de reactie van Ellie op zijn ring. Zoals hij had verwacht met haar onhandige gedrag duurde het niet lang voordat ze de ring eigenhandig kon uitproberen. Een zachte zucht verliet Chris zijn lippen toen hij zag hoe een druppel bloed bijna zijn kleed vervuilde.
"Pas er wel mee op," mompelde Chris zachtjes. Hij wreef met zijn hand door zijn bruine haren voordat hij richting zijn bureau wandelde. Het zou niet de bedoeling worden om sentimenteel te gaan doen over het geven van dit cadeautje. Chris had zijn taak gekregen en hij zorgde ervoor dat hij zijn taak zo goed mogelijk kon gaan doen om er een beloning uit te kunnen krijgen. Daarbij zou hij het niet over zijn hart kunnen verkrijgen om Ellie zich aan haar lot over te laten. Er was iets aan het meisje dat meer medelijden bij hem opriep dan bij de andere kinderen. Iets in Chris wilde er oprecht voor zorgen dat ze een eerlijke kans zou krijgen als ze uitgedaagd werd om te vechten.
"Je doet al wat voor me door te laten zien dat je vooruitgang boekt. Meer hoef je niet te doen, meer heb ik niet nodig," zei Chris luchtig. Hij keek op van zijn bureau naar Ellie. Ze had niks dat hem zou kunnen helpen en daarbij vond hij het op dit moment niet meer vreselijk om haar te moeten trainen. Het zorgde ervoor dat Chris wat te doen had in tijden waarin hij zichzelf soms ontzettend kon vervelen. Het was saai om altijd zelf maar te kunnen trainen. Soms het leuker om iemand anders te kunnen begeleiden.
"Dat was het, probeer te oefenen met het gebruik van de ring. Krijg er een beetje gevoel voor. Dan kunnen we het morgen gebruiken, ik ga morgen tegen je oefenen dus dan kan je het gebruiken," zei Chris simpel. Hij voelde vrij weinig angst dat Ellie hem pijn zou kunnen doen. Hij kon zichzelf ontzettend makkelijk en snel verdedigen en dat zou er alleen maar voor zorgen dat ze makkelijker kon gaan oefenen.
"Zorg dat je uitgerust bent, we gaan morgen veel doen," sprak Chris voordat hij op bed plofte, om aan te geven dat hij klaar was met het gesprek.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie pufte wat van de inspanning en glimlachte wat flauwtjes toen Chris haar zei dat training nooit echt stopte. Daar had hij gelijk in. Ze trainde immers elke dag meerdere uren, al waren de uren met Chris het meest intens. Het was wel eens voor gekomen dat ze was flauw gevallen, omdat ze te veel bloed had opgeroepen tijdens de training. Hoewel ze steeds meer controle had over het bloed, merkte ze dat ze vaak nog niet echt de grens door had hoeveel bloed ze kon gebruiken.
Ze beet op haar onderlip tegen de pijn toen hij met zijn duim over de pijnlijke plekken gleed. "Dat is wel een slim idee. Ik was het vergeten." Vaak stond ze er niet eens bij stil en vergat ze dat er dingen in de trainingszaal waren die haar konden beschermen tegen extra pijn of blaren.
"Voor mij?" vroeg ze verbaasd. Chris zei echter verder niets en liep weg. Ellie stond voor een moment verbijsterd aan de grond genageld, tot ze hem snel achterna rende. Waarschijnlijk wilde hij dat ze hem volgde. Ietwat verrast liep ze achter hem aan door de witte gangen die naar de slaapkamers leidde. Het verbaasde haar dat hij haar mee nam naar zijn slaapkamer. Ze was eerst ook niet zeker of ze zijn kamer binnen mocht komen of dat ze beter op de gang kon blijven staan, maar aangezien hij de deur open liet stapte ze toch zijn kamer in.
Zijn kamer was erg anders vergeleken met die van haar. Die van haar was wit, steriel en er was niets persoonlijks terug te vinden. Chris had zijn kamer blijkbaar omgetoverd tot zijn eigen plekje. Het verbaasde Ellie niet zoveel. Als ze hem kon geloven dan zat hij hier al meerdere jaren. Ellie besloot dat als ze zelf hier ook jaren zou blijven zitten dat ze dan net zo'n stulpje zou maken zoals hij had gedaan.
Ze keek op van het kleine doosje die hij uit zijn bureau pakte. Het klonk interessant al begreep ze nog niet helemaal hoe het precies werkte. Nieuwsgierig nam ze het doosje van hem aan en pakte ze de ring eruit. Het gleed gemakkelijk over haar vinger. De ring was niet te groot noch te klein, precies goed eigenlijk.
Ze bekeek de ring nog eens en drukte toen op de ronde inkeping om te zien wat het zou doen. Wellicht was het slimmer geweest als ze het had gedaan toen de ring nog in het doosje had gezeten, maar Ellie stond er niet om bekend dat ze vaak over dingen nadacht. Daarin kon ze behoorlijk impulsief zijn als haar nieuwsgierigheid was aangewakkerd. Geschrokken wapperde ze met haar hand toen ze een scherpe pijn voelde in haar middelvinger. "Au, au, oké." Ze kon nog net op tijd het bloed sturen wat uit haar vinger drupte, zodat het niet op zijn tapijt kwam en stuurde het zo terug de wond in. Het genas gelijk. Hoewel ze zichzelf vaak sneed om haar bloed te kunnen sturen, raakte ze nooit gewend aan de pijn die ze eerst moest doorstaan. Hoewel dit meer een prikje was dan een diepe snee, had het haar alsnog laten schrikken. Toch had ze de verandering gemerkt in het sturen. Een kleine was veel makkelijker onder controle te houden dan een grote.
"Ik denk dat het inderdaad heel handig is," zei ze glimlachend. Zonder erover na te denken knuffelde ze Chris gewoon. "Bedankt. Het zal mij vast heel erg helpen."
Ellie liet hem los. "Als ik ooit iets voor jou kan doen... Zeg het me, oké? Je doet al zoveel voor mij. Soms voel ik mij schuldig dat ik niets voor jou kan doen."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Met opgetrokken wenkbrauwen keek hij toe hoe Ellie langzaam het touw weer uit kwam klimmen. Hij vouwde zijn armen voor zijn borst.
"Training stopt nooit helemaal," antwoorde Chris glimlachend. Hij liep naar Ellie toe om haar hand vast te pakken. Er verschenen kleine eeltplekjes en er waren beginnende blaren. Ze trainde verschrikkelijk hard altijd en dat was terug te zien in haar handen.
"Gebruik kalk de volgende keer. Dat zorgt ervoor dat als je zweterige handen hebt je meer grip krijgt," zei Chris. Hij liet zijn duim glijden over de pijnlijke plekken die Ellie haar hand had. De laatste paar dagen had hij veel nagedacht over haar kracht en hoe ze het –het beste kon gebruiken. De meeste mensen hoefde zich niet druk te maken over hun eigen veiligheid wanneer ze hun kracht gebruikte. Maar Ellie haar kracht kwam vanuit haarzelf. Wanneer ze teveel gebruikte zou ze instorten. Daarbij moest ze zichzelf vaak verwonden om het bloed op te roepen.
"Ik heb trouwens wat voor je laten maken" zei Chris. Hij had het eigenlijk al in de ochtend willen geven, maar door het drukke trainingsschema waren ze er niet aan toe gekomen. Chris draaide zich om en liep de zaal uit, in verwachting dat Ellie achter hem aan zou lopen. Met zijn handen in zijn broekzakken wandelde Chris naar zijn kamertje toe. De meeste slaapkamers waren ontzettend sober, maar Chris had door de jaren heen zijn eigen plekje kunnen maken waar hij oprecht trots op was geweest. Hij liet het echter aan vrijwel niemand zien. Hij kon geen jaloezie gebruiken. Chris opende de slaapkamer in, naar zijn bureau. Uit één van de laden pakte hij een klein doosje.
"Dit kan je misschien helpen om te reguleren hoeveel bloed je gebruikt. Als de wond gelijk blijft, weet je wanneer je hoelang je bloed kan blijven oproepen tot het te veel wordt," legde Chris uit. Hij opende het doosje om een simpele zwarte ring te laten zien.
"Het ziet er misschien uit als een simpele ring, maar het geef je een kans om een gecontroleerde wond te veroorzaken," zei Chris. Midden op de ring zag een kleine, ronde inkeping. Wanneer ze dit zou indrukken kwam er een minuscuul mesje tevoorschijn, van hoogstens een paar millimeter. Het zou geen messteek zijn, maar wel meer dan een naald.
"Voor mijn grote handen is het niet zo heel handig, maar jij hebt fijne, slanke vingers dus waarschijnlijk zal dit je helpen," zei Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie zat overal met haar gedachten, behalve bij het trainen zelf. Normaal gesproken hielp het haar om te trainen en zo haar hoofd leeg te maken. In dat opzicht hield ze ervan om zichzelf lichamelijk uit te putten. Het hielp haar om haar nachtmerries te vergeten die ze steeds vaker nacht na nacht kreeg. Hoewel ze er niets over zei, zeiden de wallen onder haar ogen genoeg over haar slaapritme. Daarnaast hielp het ook niet dat ze alleen op de kamer lag. Stel dat Mina bij haar was gezet dan zou Mina haar rustig kunnen maken na één van die heftige dromen. Helaas was Mina bij de defensieve kamers gezet, waar ze zeker met zeven andere meiden sliep.
In plaats daarvan werd Ellie 's nachts bezweet wakker en duurde het uren voor ze over de nachtmerrie heen kon komen. Vaak genoeg ging ze niet eens meer slapen en bleef ze wakker tot het ontbijt werd aangekondigd. De angst om de nachtmerrie opnieuw te krijgen was er te groot voor.
De woorden van Mina weergalmden door haar hoofd. Misschien is het maar een muur om hem heen die je door moet prikken?
Voor een moment dacht ze erover na. Zou ze zijn muur kunnen doorbreken? Zou hij zichzelf naar haar toe openen? Het was haast lachwekkend dat ze zich die vragen afvroeg. Het antwoord was overduidelijk nee. Er waren meer dan veertig kinderen in de kantine en geen één was het gelukt. Waarin zou zij anders zijn dan de rest? Het was stom om ook maar zo te denken. Het was stom om zich zo te laten mee gaan door Mina.
Haar gedachten hadden ervoor gezorgd dat ze gestopt was met klimmen dus de stem van Chris deed haar doen schrikken. Haast betrapt keek ze naar beneden waar haar ogen voor een fractie van een seconde op zijn lichaam bleven hangen. Oh boy. Het was maar goed dat hij geen gedachten kon lezen.
"Ja, ja," mompelde ze en ze keek weer snel omhoog. Nog maar een kwart tot het plafond. Ze maakte de knoop rond haar voet los, waar ze op had gesteund en dwong haar armspieren om harder te werken. De kans op spierpijn zat er goed in, maar sinds ze die elke dag wel had viel het niet zo heel erg meer op.
Ellie klom verder naar boven tot ze het plafond kon raken. Ietwat trots, omdat het de eerste keer dat het haar gelukt was, keek ze naar beneden om te zien of Chris het ook had gezien. Ze had er alleen niet op gerekend hoe hoog ze precies was. De afstand naar beneden duizelde haar enorm en ze klemde zich vast aan het touw. Het zweet brak haar uit terwijl ze verwoed de knoop rond haar voet probeerde te maken. Een enorme opluchting ging door haar heen toen het lukte en ze liet haar hoofd tegen het touw rusten.
Zelfs als het zou lukken om die muur van hem te breken dan zou hij nog niet hetzelfde voelen voor haar. In vergelijking met de rest voelde Ellie zich enorm klunzig. Mina was pas een paar weken bij de groep, maar ze was al een stuk verder met haar training, zowel met haar kracht als fysiek, dan Ellie. Ergens bracht het haar angst dat ze alsnog zou worden meegenomen door de mensen, omdat ze zich niet zo snel ontwikkelde als de rest. Hoe kon het dat alle kinderen hier zo weinig angsten hadden? Ellie ademde diep uit en maakte de knoop rond haar voet weer los. Zonder naar beneden te kijken, dwong ze zichzelf om weer naar beneden te gaan.
Eenmaal beneden veegde ze haar bezwete handen af aan haar broekje. "Het is oké. Je hoeft niet altijd op me te letten, Chris," zei ze glimlachend. Het was immers zijn vrije tijd nu.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Hijgend staarde Chris naar zijn eigen spiegelbeeld. Zijn donkere ogen volgde de beweging van een zweetdruppen die over zijn borst gleed. Na zijn training met Ellie vond hij het altijd heerlijk om even een paar uur zelf te kunnen trainen. Niet alleen zijn krachten maar ook zijn lichaam. Voorheen was Chris nooit extreem gespierd geweest. Hij was zeker niet dik geweest en hij was sterk, maar er waren geen blokjes te zien op zijn buik zoals nu. Hij had net zijn dagelijkse ritme afgelopen en nam nu een paar seconden om bij te komen van het rennen en gewichtheffen. In het spiegelbeeld zag Chris hoe Ellie in een hoekje van de trainingzaal bezig ging met het touwklimmen.
"Wat zouden ze met ons gaan doen?" mompelde Jeff zachtjes. Chris keek om naar de enige andere man hier waar hij mee trainde. Ze spraken nooit met elkaar, maar realiseerde zich dat ze beiden iemand nodig hadden voor het gewichtheffen. Het was de eerste keer sinds tijden dat Jeff sprak.
"Duidelijk, niet? Ze trainen ons tot we compleet gehersenspoeld zijn en we doen wat ze willen," mompelde Chris. Hij had zijn ogen weggedraaid naar de kleine camera's in de hoek. Hij sprak hier liever niet over. Ze hielden hen in de gaten, zeker de mensen die ouder waren. De mensen wilde niet dat ze te slim werden. Voor nu moesten ze geduldig zijn en doen wat ze zeiden tot Chris een manier had gevonden om iedereen hier te kunnen redden. Een bedrijf zou nooit ongestraft kinderen kunnen blijven ontvoeren, er moest ooit een moment komen waarop Chris ze zou kunnen pakken. Chris pakte uit de hoek zijn handdoek om zijn bovenlichaam af te drogen.
"Stel niet te veel vragen Jeff," mompelde Chris. Op een rustig tempo wandelde Chris de zaal door naar Ellie. In een korte tijd was het meisje al ontzettend vooruit gegaan, al wilde Chris dat niet te veel laten merken. Ze mocht niet gaan ontspannen. Iemand kon haar gemakkelijk onderuit halen nu en ze moest klaar zijn om haarzelf te kunnen verdedigen tegen alles.
"Kom op, je kan wel sneller," riep Chris. Hij gooide zijn handdoek over zijn schouder heen en vouwde zijn armen voor zijn borst.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie was geschrokken geweest door de vele streepjes op zijn huid. Als ze het had geweten dan had ze nooit de opmerking gemaakt. Het zou inderdaad een kwetsende opmerking zijn als ze het had geweten. Het liet haar behoorlijk stom voelen, zeker toen ze zijn zuinige glimlach had gezien. Het was een fout geweest van haar en Chris liet haar precies merken waar ze precies in die hiërarchie stond: onder hem. Maar hij had wel gelijk gehad. Als niemand bang was voor een ander, zelfs niet voor hunzelf, dan was zij inderdaad de enige.
De weken vlogen inmiddels voorbij en steeds meer wende ze aan het leven in de witte kantine. Ze leerde meerdere kinderen kennen en ze maakte er zelfs vrienden. In tegenstelling tot Chris, die zich van iedereen afsloot, was Ellie erg open naar iedereen toe. Ze bemoederde zich vaak over de kleine kinderen die graag naar haar verhaaltjes luisterden, voordat de bel af zou gaan voor het slapen. Haar trainingen gingen steeds beter. De controle was er nog altijd niet helemaal, maar ze wist al wel wat ze deed. Ze wist hoe ze haar bloed op kon roepen tot een wapen en hoe ze haar bloed ook weer terug riep. Het was nogal schrikken geweest toen ze een keer veel bloed had gebruikt en deze niet terug kon roepen, want het had haar laten flauwvallen. Maar op die manier leerde ze haar krachten kennen en nu wist ze dan ook dat ze het bloed waar ze mee stuurde, niet in grote aantallen mocht verliezen. De lichamelijke trainingen waren nog altijd zwaar met Chris, maar hij was erg vriendelijk en liet haar bijkomen als ze dat nodig had. Zelfs toen ze eens had overgegeven, had hij haar haren vast gehouden. Alleen alles veranderde zodra ze de trainingszaal uitstapten. Dan werd hij weer afstandelijk en zelfs een gesprekje met hem aanknopen was erg lastig. Ellie wilde niet weer een fout maken, wetend dat Chris zich dan wellicht wel gekwetst zou voelen.
Ze zat op de grond, naast het nieuwe meisje die een weekje terug door de deuren was gekomen. "Het is haast oneerlijk dat je zo'n knappe trainer hebt," zei Mina.
Ellie keek op van haar gedachten. Zoals bijna elke dag nu, vroeg ze zich af hoe Chris zo kon omschakelen. Hoe hij het ene moment zo lief en behulpzaam hij voor haar kon zijn tijdens de training en daarna zo afstandelijk erna. "Mh?" vroeg ze nog ietwat afwezig.
"Nou kijk, Chris is wel echt... Ja... Knap. Ik heb Tom als trainer. Ik zou zo met je ruilen."
"Oh... Maar je hebt defense, niet attack. Hoe zou Chris jou daarbij kunnen helpen?"
"Daar gaat het niet om. Het gaat erom dat je geluk hebt," mompelde Mina. "Hij doet ook zo leuk met je als jullie trainen."
"Bespied je ons ofzo tijdens je training?" vroeg Ellie verbaasd. "Maar als je ons daar ziet, dan zie je ook hoe afstandelijk hij is als we klaar zijn."
"Oh... Hoor ik daar teleurstelling?"
"Ellie gaf haar een tik tegen haar bovenarm. "Houd het voor je."
Mina grijnsde breed. "Ik wist het wel."
Ellie rolde haar ogen en keek weg, in de hoop dat haar wangen minder rood zouden worden. "Zo ziet hij mij niet, Mina. Laat het zitten. Daarnaast ben ik zo'n wanhopig persoon die ook maar denkt dat zulke gevoelens... Dat zulke gevoelens hier kunnen gebeuren. We zitten in een shithole en dan zit ik met mijn hoofd in de wolken. Duh."
"Naja weet je... Misschien is het maar een muur om hem heen die je door moet prikken? Ik zie heus wel hoe hij zorgzaam hij is tijdens die training. Vooral toen je je enkel verzwikte."
"Ik denk het niet, Mina. Hij zal vast wel zo zijn voor iedereen met wie hij traint." Ellie stond op en liep naar de trainingszaal. Ze had die ochtend al getraind, maar ze trainde liever nog meer dan dat Mina door ging vragen. Ze pakte het touw vast, wat vanaf het plafond hing, en probeerde zo hoog mogelijk omhoog te klimmen. Haar armen waren nog steeds dunne sprieten dus het kostte haar behoorlijk wat kracht, maar ze probeerde telkens de knoop rond haar voet te maken zoals Chris haar had uitgelegd.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Bedenkelijk keek Chris toe hoe Ellie leek te gaan spelen met de druppels bloed die ondertussen niet meer op bloed leek. Onder de indruk bleef hij naar de verschillende bewegingen kijken. Verbaasd keek hij echter op toen hij hoorde hoe Ellie vroeg of hij niet bang was voor haar. Chris kon het niet helpen om te lachen bij de belachelijke woorden die ze uitsprak.
"Ik weet niet of ik kwetst moet zijn door je opmerking of niet," zei hij. Chris leunde naar voren toe en duwde de kraag van zijn shirt omlaag zodat Elllie kon zien hoe hoeveel streepjes hij op zijn huid had gekregen.
"Eerlijk, op dit moment ben ik nergens meer bang voor. Daarbij, je kracht is geweldig. Maar ik weet zeker dat ik je me één simpele beweging deze hele kamer door kan blazen. Je bloed zal daar niets aan gaan veranderen," zei Chris. Hij had vaak genoeg mensen moeten waarschuwen met zijn krachten en hij moest nog steeds iemand tegen komen die oprecht tegen hem op kon. Misschien zou een surprise attack van Ellie hem kunnen pijnigen, maar in een eerlijk gevecht zou ze niet kunnen winnen van hem. Zeker niet zolang ze haar eigen kracht niet kon beheersen. Met een zuinige glimlach keek hij naar Ellie.
"Ik ga het opnieuw zeggen; de meeste hier hebben krachten zoals wij. Krachten die iemand in een knipoog kunnen verwoesten. En niemand hier is bang voor elkaar. We hebben een duidelijke hiërarchie en mensen die houden zich daar aan. Maar we zijn niet bang voor elkaar. Jij bent de enige die bang is voor haarzelf," zei Chris bedenkelijk. Er waren vaak genoeg mensen gewond geraakt, maar dat was te handelen. Zolang mensen elkaar niet lieten schrikken en met respect omgingen met elkaar ging het allemaal goed komen, ook voor Ellie.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Geschrokken keek Ellie hem aan toen hij haar hand vastgreep. Ze wilde hem zeggen dat hij haar pijn deed, maar ze hield haar mond. Gepijnigd keek ze toe hoe hij in haar wond kneep om er bloed uit te krijgen, alleen gebeurde dit niet.
“Ik voel wel wat,” zei ze toen hij met het puntje van haar mes in het druppeltje bloed prikte. “Het doet geen pijn.” Ergens had ze verwacht dat het pijn zou doen toen ze een soort drukkend gevoel voelde, maar dat was niet zo. Het was eerder alsof iemand haar zacht kneep. Ellie rechtte haar schouders en bewoog wat met haar handen. Vrijwel meteen kwamen de bloeddruppels in beweging. Ze kwamen samen en vormden één grote druppel. Ellie zwaaide haar arm langzaam van links naar rechts. De druppel veranderde in een rap tempo naar een lange dunne voorwerp. Het was haast te vergelijken met een lemmet van een mes, alleen nog dunner. Haar bloed volgde haar beweging van links naar rechts, maar was versneld in snelheid dan haar eigen trage gebaar.
Ellie slikte. Ze besefte zich van voor een dodelijk wapen ze eigenlijk was. Als ze met haar bloed die ene man zo in stukken had kunnen snijden… Het bloed trok uit haar gezicht en ze werd lijkbleek. Dit wilde ze niet kunnen. Ze wilde deze destructieve kracht niet. Toch, voor bevestiging, bewoog ze nog eens met haar arm. Dit keer kwam ze langs het rietje van haar drinkbeker. Het bloed volgde haar als een soort tweede huid en sneed moeiteloos door het plastic heen.
Chris had gelijk. Ze kon bloedsturen. “Hoe… Hoe doe ik dit nu weg,” zei ze terwijl ze gebaarde naar het bloed. Een slim idee was het niet, want het schoot alle kanten op tot ze haar hand weer stil hield. “Sorry, sorry.” Ze had er zo iemand mee kunnen bezeren… Ze was een gevaar voor iedereen hier. Alle kinderen… Hoe konden ze zo’n tikkend tijdbom zoals zij bij de rest neerzetten? Nee, ze moest afstand houden zoals Chris. Misschien deed hij het vanuit andere redenen, maar zolang ze haar kracht niet onder controle had dan weigerde Ellie het om zich onder de kinderen te begeven. Een streepje in haar nek was genoeg. Het was er voor haar één te veel. De enige manier om ervoor te zorgen dat er geen tweede kwam, was door haar kracht onder controle te krijgen. “Wil je me nog steeds trainen?” vroeg ze lipbijtend. Ze had hem immers zonet bijna in stukken gesneden. “Ben je niet bang voor me?”

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had een zacht zucht uitgelaten toen de ontbijtbel ging. Na de gebeurtenis van vandaag had hij geen zin om nu al weer te moeten eten. Hij was nog te diep aan het nadenken over hoe hij Ellie op de juiste manier kon helpen. Het was dan ook geen verrassing dat hij in stilte naar zijn dienblad met ontbijt staarde in plaats van het op te eten. Zijn aandacht werd echter getrokken door Ellie. Onhandig had ze zichzelf gesneden in haar vinger.
"Ze hebben wel pleisters bij de EHBO," mompelde Chris zachtjes. Het was echter een verrassing dat het bloed dat over haar vinger drupte nooit de grond raakte. Met grote ogen en een diepe frons op zijn voorhoofd staarde Chris naar de druppels bloed die rond zweefde alsof zwaartekracht niet meer bestond.
"Ben je serieus?" zei Chris toen Ellie de situatie leek te negeren. Hij leunde over de tafel toe om beter toe te kunnen kijken hoe de druppels verder door zweefde. Zonder iets te zeggen greep Chris haar hand vast. Het was gestopt met druppelen, dus Chris probeerde nog wat bloed te forceren door haar gewonde huid te knijpen.
"Dit is goed, nu kan je zelf zien wat je kan. Zonder angst," zei Chris. Bedenkelijk greep Chris het mes van Ellie haar dienblad. Experimenterend duwde hij de punt van het mes in de druppels bloed.
"Voel je dit? Probeer er iets mee te doen. Waarschijnlijk is het net als het bewegen van je vingers. Je doet het automatisch. Dit is goed nieuws Ellie. Dit laat zien dat je krachten niet alleen maar iets is dat bestaat uit zelfverdediging. Het kan ook gewoon opkomen, net als bij mij," probeerde Chris haar iets gerust te stellen. Waarschijnlijk was het niet erg geruststellend om te kunnen zien hoe je eigen bloed bleef zweven. Maar voor Chris was het goed nieuws. Het was iets waarop ze zouden kunnen bouwen. Vanaf dit punt zouden ze verder kunnen trainen en kunnen evalueren naar een persoon die haar kracht wel kon beheersen. Nieuwsgierig bleef Chris naar de bloeddruppeltjes staren. Het leek alsof de druppels dezelfde grote hadden, ondanks het feit dat de wond op haar vinger begon op te drogen.
"Je kunt bloedsturen, dat is indrukwekkend," mompelde Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven