O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie maakte zich zorgen om de klappen die Chris had gekregen, maar aan de vastberaden blik kon ze zien dat hij tot dusver oké was. Ze had gezien dat hij had getwijfeld om haar alleen met Jim te laten. Haar blik zei hem enkel dat hij haar moest vertrouwen. Als het moest zou ze haar krachten gebruiken. Al was dat liever iets wat ze vermeed. Samen met Jim haalde ze één voor één de kinderen eruit. Twee tubes bleken leeg te zijn dus ze hadden in totaal zes kinderen. Het was het moment dat Ellie een kindje op haar rug wilde zetten, zodat ze haar naar de rest kon brengen dat er twee politie mensen binnen kwamen stormen. Ellie hield direct haar handen omhoog. Een politieman bleef bij hun, terwijl de ander verder door liep. Het ging allemaal zo ontzettend snel. Het hele gebouw stroomde vol met politie agenten en ambulance medewerkers. De kinderen werden ter plaatse snel gecontroleerd alvorens ze naar buiten werden gebracht om verdere hulp in de ambulance te krijgen. Een politie agent legde een hand op haar schouder. "Kom," gebood hij haar rustig, maar Ellie sloeg zijn hand weg. "Ik moet nog iets pakken," zei ze en ze rende de kamer uit. Hoewel Chris had gevraagd aan Jim om op haar te letten was ze er zo vandoor gegaan. Ellie wist dat ze hier nooit meer terug kwamen en daarom móést ze het halen. Ze rende de kamer van Chris in en pakte het rode boek. Even twijfelde ze of ze meer mee moest nemen, maar ze besloot dat het wellicht beter was om opnieuw te beginnen. Het boek zou het enige zijn wat ze mee wilde nemen voor hem en voor haar. Ellie liep de kamer uit en liet zich daarna door een ander politie agent mee naar buiten nemen. Ze kneep haar ogen een beetje samen tegen het felle licht. Een ambulance broeder kwam op haar afgelopen om haar pols te bekijken. Hij nam haar mee naar de ambulance, maar Ellie keek alleen om zich heen of ze Chris kon zien. Het was zo'n grote chaos dat ze hem niet zag en dat maakte haar ongerust. Was er iets niet goed gegaan op het eind? Zouden ze elkaar nog wel zien? Het idee dat ze hem zijn favoriete boek niet terug kon geven maakte haar haast ziek van binnen. Ellie schrok op toen ze een prikkende pijn voelde en ze gilde het uit. In een reflex had ze bloed uit de wond gehaald en had ze de ambulance wagen zonder enige moeite door midden gesneden. De broeder keek haar met grote geschrokken ogen aan, met een injectienaald in zijn handen.
"Geen, geen naalden," bracht ze moeizaam uit terwijl ze het boek stevig tegen haar borstkas drukte. "Waar is Chris?" bracht ze uit. "Ik wil naar hem toe."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het was zo'n gigantische chaos geworden dat Chris iedereen kwijt was geraakt. Twee agenten probeerde allemaal informatie uit hem te halen, terwijl Chris met een lange nek keek naar iedereen die naar buiten werd gehaald. Hij zag Jeff en Maddy lopen met de kleintjes bij hen. Allemaal werden ze gecontroleerd voordat ze in een grote bus werden geladen. Fronsend keek Chris om naar de agenten.
"Waar gaan we heen?" vroeg Chris. De agent had zijn boekje opgeborgen, wetende dat Chris toch niet meer zou vertellen. De man zette zijn handen tegen zijn heupen, waarna hij een diepe zucht uitliet.
"We brengen jullie naar een hotel die jullie graag wilt opvangen. Anders gaat de media jullie alleen maar aanvallen. We willen jou, Dani, de twee beschermers en de twee die de andere kinderen aan het helpen was graag apart heenbrengen," mompelde de man. Hij begon nog meer uit te leggen, maar Chris zijn gedachten waren afgeleid door een ambulance die met veel lawaai uit elkaar leek te vallen. Direct begon Chris richting de ambulance te rennen. Hij kende maar één iemand die op zo'n manier een ambulance kapot kon maken. Zoals hij verwacht had zag Chris al snel Ellie staan bij twee ambulance broeders.
"Ellie!" Riep Chris. Hij duwde een paar agenten aan de kant. Zodra hij bij Ellie aankwam sloeg hij zijn armen rond haar heen. Hij had geen idee gehad of het Jim gelukt was om haar te kunnen beschermen. Bezorgd trok hij Ellie zo dicht mogelijk tegen hem aan. Chris bleef zo staan met zijn armen stevig rond Ellie haar lichaam tot de anderen bij hen kwamen staan. Dani, Jim, Jeff en Maddy kwamen onzeker bij hen staan.
"Ik kan niet geloven dat we vrij zijn," zuchtte Jeff, kijkend naar de zon die fel op hen neer scheen. Voorzichtig liet Chris Ellie weer los, waarna hij instemmend knikte. Het zestal bleef even in stilte bij elkaar staan, niet wetend wat ze nu precies moesten doen. Het was een complete chaos overal. Kinderen waren luid aan het huilen en anderen waren boos geworden. Uiteindelijk werd iedereen gecontroleerd en waren alle kinderen in een grote bus gezet. De overgebleven zes werden per drie in een politieauto gezet. Chris zat samen met Jeff en Ellie op de achterbank, terwijl ze eindelijk voorgoed wegreden van het gebouw dat voor zo veel ellende zorgde.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had angstig naar de broeders gekeken die haar net zo angstig terug aan keken. Ze voelde zich alles behalve prettig rond de mannen, totdat ze Chris hoorde. Gelijk keek ze op toen ze zijn stem hoorde. "Chris!" Het laatste stukje rende ze naar hem toe en ze sloeg een arm rond zijn middel. Haar hoofd verborg ze in zijn shirt. Het liefst bleef ze zo langer staan, maar de rest was erbij gekomen en ze begreep dat ze Chris los had moeten laten. Ellie had niet geweten wat ze moest zeggen. Er was enkel stilte waarin ieder probeerde te beseffen dat ze vrij waren. Ze liet zich naar een auto brengen waar ze in ging zitten. Ellie zat in het midden. Een zacht zuchtje ontsnapte haar en ze legde het boek voorzichtig op Chris' schoot. "Ik dacht dat je deze graag wilde hebben."
Ze gaf hem een kleine glimlach en keek daarna het raam uit. Natuurlijk wilde ze graag weten hoe het verhaal verder liep, maar ze had geen idee of ze de kans ervoor zou krijgen en of Chris het nog wel wilde doen. Gisteravond had hij haar voorgelezen omdat ze niet zichzelf was geweest. En nu... Nu was ze redelijk oké, al had ze de nacht wel weer een nachtmerrie gehad. De trauma's zouden nog wel tijd in nemen om het allemaal te verwerken. De rit leek lang te duren, maar dat was ook niet zo vreemd want tijdens de rit had Ellie kunnen zien dat ze enorm ver weg van de levende wereld waren geweest. Pas toen de zon onderging kwamen ze aan in een stadje en niet veel later bij het hotel. Ellie stapte met de rest uit en zag dat de andere kinderen al in het hotel waren. De kinderen werden opgedeeld in groepjes en verdwenen daarna met de lift naar hun kamers onder begeleiding van politie agenten. Ze zouden vast in de gaten gehouden worden door de volwassenen. Het leek erop dat hun zes een groepje vormden en ze werden door de politie agent uit de auto naar een kamer begeleid, wat een suite bleek te zijn. Het was erg groot. In het midden was een woonkamer met daaraan drie aanliggende slaapkamers met ieder twee bedden. "Het hotel is gehuurd door ons. Er zullen geen andere hotelgangers zijn dan jullie. Bij iedere kamer blijven twee agenten die voor jullie veiligheid zorgen. Mocht er iets zijn dan kunnen jullie altijd om hulp of advies bij hen vragen. Ondertussen zullen we op zoek gaan naar jullie ouders. Hopelijk kunnen we morgen voor reünies zorgen. Er wordt geadviseerd om bij de ramen weg te blijven. De media heeft al een aantal dingen van het verhaal gehoord en er zijn al wat fotograven buiten," zei de agent. "Het avondeten wordt zo gebracht." Daarna verliet hij de kamer. Ellie rechtte haar rug een beetje en zakte neer op de bank. Ze had zo het gevoel dat haar benen het elk moment konden begeven. Jeff leek echter gelijk op avontuur te willen gaan en snuffelde zo de hele suite rond. "Hey!" hoorde ze hem niet veel later roepen. "Ze hebben hier een bad!"

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Totaal uitgeput was Chris in de auto geploft. Een ambulance broeder had Chris een doekje gegeven zodat hij het bloed dat hij op zijn gezicht had kon wegvegen. In stilte had hij naar buiten gekeken, totdat Ellie iets op zijn schoot legde. Het was het boek van Alice in Wonderland. Een kleine glimlach verscheen op Chris zijn gezicht.
"Bedankt Ellie, ik ben daar ontzettend blij mee," zei hij zachtjes. Met het boek tegen zijn buik gedrukt bleef hij op zijn plek zitten. Het duurde verschrikkelijk lang voordat ze bij het hotel aankwamen. Heel erg kon Chris het echter niet vinden. Het was al weer maanden geleden dat hij voor het laatst buiten was geweest. Hij keek zijn ogen uit naar de mensen, auto's en het natuur. Het was allemaal zo verschrikkelijk prachtig. Uiteindelijk waren ze aangekomen bij het hotel, waar de bus ook aankwam. Onder begeleiding werden de kinderen naar binnen gebracht. De groep van zes werd samen naar boven gebracht. De politie had aangegeven hun graag apart te willen houden. Ten eerste waren ze de oudste in de groep, dus was het logisch om ze bij elkaar te houden. Maar ze waren ook het aanspreekpunt, volgens de politie. Zij wisten wat er was, zij wisten hoe ze konden ontsnappen en zij konden de andere kinderen er van beschermen om lastig gevallen te worden door media. Chris was blij toen ze eindelijk alleen in het hotel waren. Zuchtend plofte hij naast Ellie op de bank. Hij sloeg zijn arm rond haar schouders en trok haar iets tegen hem aan. Hij had het fijn gevonden gisteravond.
"Ik kan niet geloven dat we zo makkelijk konden ontsnappen," zei Chris zachtjes. Hij voelde zich zo verschrikkelijk stom dat hij al die jaren geluisterd had als een trouwe hond. Al die tijd had hij gewoon al vrij kunnen zijn.
"Je hebt wel geluk, we hoeven nu tenminste niet meer te trainen," zuchtte Chris. Hij keek even over zijn schouder. Dani en Maddy waren achter Jeff aangelopen naar één van de badkamers. Jim was direct naar de ramen gelopen om die dicht te schuiven.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

"Geen probleem," zei ze zacht tegen hem. Ellie was er zeker van dat als ze zelf iets van waarde had gehad dat hij het ook voor haar had gehaald. Echter was haar kamer wit gebleven zonder iets wat echt van haarzelf was. Ze hoopte dat nu ze vrij waren ze iets van een eigen plekje kon maken, zoals Chris had gedaan.
Het verraste haar dan toch dat Chris toch weer lichamelijk contact met haar zocht door haar iets tegen zich aan te trekken. Ze vond het niet erg, ergens vond ze het juist heel fijn. Daarom schoof ze nog een beetje extra tegen hem aan, zodat ze haar hoofd op zijn schouder kon laten rusten. "Ik denk dat ze te arrogant zijn geworden om door te hebben hoe sterk jullie zijn," zei ze zacht. "Wanneer de angst er niet meer heerst, valt er niets te verliezen. We hadden niets te verliezen en ik ben blij dat je zo moedig was met de rest om dit te doen."
Uiteindelijk was hij degene geweest die de eerste stap had gezet. Ze glimlachte zacht toen ze terug dacht aan hun trainingen. "Ik denk dat ik het eigenlijk wel ga missen." Hoewel ze een hekel had gehad aan de plek, had ze nooit een hekel gehad aan hem. De trainingen met hem waren juist de momenten waar ze naar uit keek, omdat ze dan een moment alleen met hem had. Nu dat er niet meer was... Was het nog maar de vraag of ze nog zo zulke intieme momenten samen hadden. Zeker als de ouders kwamen... Iedereen zou een andere weg nemen. Het idee dat ze zonder Chris zou moeten maakte haar verdrietig, maar ze sprak het niet uit. Wellicht vond Chris het totaal niet erg en ze wilde niet overkomen alsof ze zich aan hem vastklampte.
Er kwam een hoop gelach uit de badkamer en al snel zag ze de rest door de slaapkamers gaan. "Wij slapen hier!" maakte Dani bekend samen met Maddy. Ellie keek naar ze op. Ze wist dat het betekende dat ze met één van de jongens moest slapen. "Wil je bij mij slapen?" vroeg ze zacht aan Chris. Echt comfortabel zou ze zich niet voelen bij Jim of Jeff. Hoewel beide haar aardige jongens leken, kende ze ze verder niet goed. "Ik beloof je niet te veel plek in te nemen." De deur ging open en een man met een witte schort kwam binnen met een rekje op wieltjes. Op het rekje stonden meerdere schaaltjes met eten en drinken. Het rook enorm goed, maar toch had Ellie niet enorm trek. Het idee van morgen en dat ze gescheiden kon raken van de rest was iets waar ze tegenop keek. Ze wilde niet dat de avond zo snel voorbij ging, maar sinds het moment dat ze uit het verschrikkelijke gebouw waren geweest leek tijd veel sneller te gaan.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Een klein glimlachje verscheen rond Chris zijn lippen bij het aanbod van Ellie. Hij keek even naar haar om waarna hij knikte. Waarschijnlijk zou hij het niet eens goed keuren dat ze met Jeff of Jim op een slaapkamer zou doorbrengen. Zeker nu het de laatste dag was, wilde Chris zeker weten dat alles goed zou gaan met Ellie.
"Ik mag hopen dat je niet te veel ruimte gaan innemen, dit gaat de eerste keer ooit zijn dat ik in een tweepersoonsbed slaap," glimlachte Chris. Hij kwam iets overeind toen de deur werd geopend en een man binnen kwam lopen met borden op een karretje. Nieuwsgierig keek Chris naar de bedekte borden. Het was zo verschrikkelijk lang geleden sinds hij goed eten had ontvangen. De man knikte vriendelijk naar ze voordat hij weer de kamer uit wandelde. Chris was de eerste die één van de borden greep en die op tafel voor hem neer zette. Hongerig greep hij de deksel eraf. Het was een gigantische pizza.
"Dit heb ik al zo lang niet meer gehad... ik kan mij niet eens meer herinneren hoe dit smaakt," fluisterde Chris. De meiden kwamen de slaapkamer uitgerend en grepen hun eigen pizza van het karretje af. Zodra ze zaten, kwam Jeff erachter dat in één van de kasten een gigantische TV stond.
"Misschien zijn we al op het nieuws," zei Jeff. Chris was ondertussen al aan het kauwen op zijn pizzapunt. Zodra de nieuwszender gevonden was, kon Chris op het scherm het hotel terug zien. Een stem vertelde over 60 kinderen die na tientallen jaren eindelijk terug waren gevonden. Hoe ze er aan waren gekomen wist Chris niet, maar 6 foto's van het zestal dat hier nu zat werd in beeld gebracht, met de boodschap dat zij de kinderen hadden gered.
"Hoe weten ze dit nu al?" vroeg Dani verbaasd. Chris kon het vrij weinig uitmaken wat ze allemaal vertelde op het nieuws. Als het aan hem lag vertelde ze direct wat er allemaal aan de hand was. Op die manier konden de slechte mensen tenminste gestraft worden. Hij vond het allemaal prima, zolang ze de kinderen maar niet lastig zouden vallen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie voelde zich opgelucht toen Chris instemde op haar voorstel. Zo gaf het haar ook nog wat tijd om bij hem te zijn voor morgen. "Nee, het is meer..." Ze zuchtte even. "Ik ben bang dat ik misschien tegen je aan kan kruipen." Het kwam voornamelijk door haar nachtmerries. In het instituut had ze altijd gewild dat ze bij iemand kon zijn en nu zou ze naast Chris kunnen slapen. Als hij het vervelend vond zou ze ook op de bank kunnen slapen, desnoods. Ietwat verrast keek ze naar de enorme pizza's. Ze herkende pizza's wel, maar ze had ze nog nooit zo groot gezien. Ze had een puntje genomen waar ze traag van at, maar zelfs de smaak bracht haar er niet toe om meer te eten. Zeker niet met het nieuws. Het liefst vergat ze alles. Ze wilde het wegstoppen en er nooit meer naar kijken. Daarom keek ze weg van het scherm en at ze moeizaam de korst van haar puntje op. Ellie wist dat ze zich moest forceren om wat te eten want het was wel belangrijk. Het lukte haar nog een half puntje naar binnen te werken alvorens ze overeind kwam. "Sorry... Ik ben best wel moe. Slaap lekker iedereen."
Ze knikte naar de vijf anderen en liep uiteindelijk naar een van de twee vrije kamers toe, gezien Maddy en Dani al een kamer hadden opgeëist. Ellie sloot de deur zo stil mogelijk achter zich en zocht in de kast naar kleding, maar dat was hier natuurlijk niet te vinden. Om met haar kleding te slapen zag ze het niet zo zitten. Het zou vast te warm worden en daarom trok ze haar broek en sokken uit. Haar shirt hield ze wel aan. Natuurlijk vertrouwde ze Chris, maar toch voelde ze de nood om kleding aan te houden. Ze kroop het bed op en trok de dekens over haar benen. Gelijk liggen deed ze niet. Ze bleef nog even zitten, nadenkend over de hele dag. Straks werd ze nog wakker en bleek het een droom te zijn. Ze legde haar hoofd in haar handen en voelde hoe de tranen op kwamen wellen. Geluidloos liepen de tranen over haar wangen. Er waren zoveel angsten die door haar heen gierden voor wat er ging gebeuren morgen, maar ook nog van wat er was gebeurd. Wat als ze morgen weer met injectienaalden voor haar neus gingen zwaaien? Wat als ze dan niet een auto door midden sneed maar een mens? Wat als ze Chris na morgen nooit meer zou zien? Hoe moest ze door al die moeilijke dingen heen zonder hem? Ze besefte zich nu pas hoe afhankelijk ze eigenlijk van hem was en hoe onafhankelijk hij van haar was. Ellie had hem dan wel beloofd om hem de lucht weer te laten zien, maar uiteindelijk had hij er helemaal zelf voor gezorgd. Natuurlijk wel met de hulp van anderen, maar toch. Het was zijn initiatief geweest. Ellie liet zich achterover op het bed vallen met een zucht. Ze raakte hem kwijt.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Verbaasd keek Chris op toen Ellie opeens opstond en weg liep. Waarschijnlijk was ze zo uitgeput dat ze niet eens meer wakker kon blijven. Voor nu besloot Chris er niet al te veel op te letten. Ze verdiende haar eigen rust en ze hoefde niet constant bij hem te blijven, dat was alleen maar overdreven. De groep keek samen naar het journaal en zodra dat afgelopen was had Dani wat tekenfilmpjes opgezocht voor wat hersenloze tv. In stilte aten ze hun pizza op en dronken ze de flesjes water leeg dat ze erbij hadden gekregen. De twee meiden gingen ook snel naar bed en Jeff volgde niet lang daarna. Uiteindelijk waren Jim en Chris nog alleen.
"Ik ga dit uitzetten, het voelt raar om er naar te kunnen kijken," mompelde Jim. Hij had de afstandsbediening gegrepen en drukte de tv uit. Zuchtend plofte Jim naast Chris op de bank. Het voelde zo verschrikkelijk raar om in een zachte bank te kunnen zitten en niet op de plastieken stoeltjes. Hij wreef met zijn hand door zijn haren.
"Niet te geloven dat we weer vrij zijn. Het zal morgen weer een gekkenhuis worden denk ik," sprak Jim zachtjes. Chris knikte langzaam. Hij wilde er nog niet eens aan denken hoe het morgen zou gaan worden. Misschien dat hij zijn ouders weer kon zien... als ze nog leefde tenminste. Maar het idee dat hij al deze bekende gezichten niet meer zou zien deed Chris pijn.
"Ik ga denk ik ook maar slapen," zuchtte Jim. Samen ruimde de jongens de pizzaresten op. Chris wandelde voorzichtig de slaapkamer binnen, waar hij Ellie op het bed terug vond. Chris had verwacht dat hij haar slapend zou vinden, maar ze was nog wakker.
"Vind je het okay als ik in mijn boxer slaap? Ik heb hier niet echt wat anders. En als je wilt kan ik nog een paar bladzijdes voorlezen? Ik had het je gisteren beloofd en ik kom graag mijn beloften na," vroeg Chris. Hij hield het boek omhoog dat Ellie voor hem had weten te redden. Chris trapte alvast zijn schoenen uit en trok zijn shirt over zijn hoofd. In de badkamer pakte hij een wasdoekje om zijn vieze gezicht schoon te wrijven. Uiteindelijk liep hij weer terug naar het bed.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had willen slapen, maar door haar gedachtes was het haar niet gelukt. Ze keek op toen de deur zachtjes open ging. "Nee," zei ze zacht. "Ik slaap ook zonder broek. Anders is het te warm."
Ze was weer een beetje gaan zitten en schoof de lakens voor Chris opzij zodat hij naast haar kon liggen. "Ja, ik zou dat fijn vinden." Ellie gaf hem een glimlach en kroop iets dichter bij hem met haar kussen, zodat ze de plaatjes in het boek kon bekijken terwijl hij voorlas. Het liefst wilde ze dat hij zo de hele nacht kon doorlezen, maar dat was natuurlijk te veel van de zotte. Zacht zuchtte ze toen hij het boek dicht deed na het derde hoofdstuk. "Ik vind het een mooi verhaal," zei ze en ze vond het jammer dat ze waarschijnlijk de rest niet zou weten, tenzij ze het boek zelf zou hebben. Ellie legde haar kussen terug op de eerste plaats en schoof terug naar de plek waar ze eerst had gelegen, zodat Chris alle ruimte had voor zichzelf. "Slaaplekker."
Het maakte nooit uit of ze iemand slaaplekker wenste of niet, want ze wist wat er op haar te wachten stond eenmaal ze haar ogen sloot. Vannacht was geen ander verhaal. Toen ze eenmaal sliep kwamen de nachtmerries terug op haar af en namen haar vast in de klauwen. De naalden kwamen erin terug en de tafel waar ze op vastgebonden had gelegen. De vrouw van het lab lachte en lachte bij elke naald die ze in Ellie stak, totdat er honderden naalden in haar zaten. Nat van het zweet schoot Ellie wakker met tranen in haar ogen. Zo lang had ze ernaar verlangt om na een nachtmerrie tegen iemand anders aan te kunnen kruipen, maar nu ze de kans had durfde ze het niet meer. Stil keek ze naar Chris, afwegend of ze hem wakker kon maken of niet. Ze besloot van niet en gleed uit bed. Geluidloos liep ze naar de aangrenzende badkamer, waar ze het licht aan deed. Ze liet het water lopen en gooide wat van dat water in haar gezicht. Het was maar een droom, het was maar een droom, vertelde ze zichzelf. Ze was veilig nu. Geen naalden. Ellie keek naar zichzelf in de spiegel en haalde diep adem. Er waren geen naalden in haar lichaam.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het was fijn om de dag af te kunnen sluiten om een manier die enigszins herkenbaar was. Chris en Ellie hadden al eens eerder op deze manier zo gezeten. Ze lazen samen een hoofdstuk, waarna Ellie zichzelf al snel had omgedraaid. Verbaasd bleef Chris nog even tegen de hoofdsteun leunen. Er was nog zo veel dat hij Ellie had willen zeggen. Hij had haar willen vertellen dat ze samen het boek nog zouden gaan uitlezen. Het maakte Chris niet uit waar ze woonde, maar ze zouden samen verder gaan. Deze gehele groep zou samen verder gaan. Chris zou zeker Ellie niet zo maar los gaan. Maar ze had zichzelf al omgedraaid en was gaan slapen. Chris besloot om ook maar te gaan slapen. Met een diepe zucht draaide Chris zichzelf weg. Zijn lichaam was zo verschrikkelijk vermoeid dat hij na een paar minuten al in een diepe slaap wegzakte. Dromen loos bleef hij op zijn plek liggen, totdat hij wakker werd van een zacht gerussel. Gapend opende Chris zijn ogen. Eerst keek hij naast zich, waar Ellie hoorde te zijn. Ze was verdwenen. Direct draaide Chris zijn hoofd om naar de badkamer, waar hij kon zien dat Ellie bij de wasbak stond. Langzaam stapte Chris uit zijn bed. Hij wandelde naar de badkamer, waar hij bij de deurpost bleef staan.
"Je hebt nachtmerries, of niet?" vroeg Chris. Hij kende de uitdrukking die ze nu had. Diezelfde uitdrukking had hij jarenlang bekeken als hij in de spiegel keek. Pas sinds een paar jaar had Chris geen nachtmerries meer gehad. Maar Ellie was er nu nog midden in.
"Het zal minder worden, geloof me. Je lichaam is nog getraumatiseerd, dat wordt er door je dromen langzaam uitgewerkt," zei Chris zachtjes. Hij stak zijn armen uit naar Ellie, als teken dat ze hem mocht omhelzen. Zodra ze haar armen rond zijn middel sloeg, legde hij zijn armen rond haar smalle lichaam. Zachtjes aaide Chris over haar rug heen.
"Je hoeft niet bang te zijn, weetje. Ik weet precies waar je allemaal doorheen gaat. Je hebt geluk dat je hier een heel leger hebt aan mensen die weten waar je doorheen gaat. En het mooie is dat we voor altijd een bepaalde connectie blijven houden, Ellie. We kunnen samen het boek verder uitlezen na dit circus en dan kunnen we praten over die dromen van je. We kunnen dan nog verder trainen als je dat graag wilt," glimlachte Chris geruststellend.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven