O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie grinnikte zacht. "Ik weet nog steeds niet waar ik het lef vandaan had gehaald, maar ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Je gezicht toen ik op je schoot kwam zitten en dan je handen die half in de lucht zweefde... Het was uiterst vermakelijk om te zien," grijnsde ze. Misschien moest ze hem vaker plagen of verrassen. Al had ze hem gister al een verrassing gegeven. Die was ook leuk geweest trouwens. Ze lachte zacht en streelde over zijn wang. "Dat is niet nodig," zei ze zacht. Ellie zou het vervelend voor hem vinden als hij een frustrerende dag had gehad. "Misschien dat het met een beetje geplaag ook wel naar boven komt." Ze glimlachte onschuldig en drukte een liefdevolle kus op zijn lippen. Nu het echt officieel was kon ze het niet laten om al in te beelden hoe ze in een klein kerkje stonden met hun vrienden en familie. Het was absoluut niet over de top. Eerder simpel en rustiek. En dan een kleine huwelijksreis. Waar zouden ze naartoe kunnen gaan? Ze konden overal naartoe gaan, maar Ellie had geen idee waar ze heen wilde. Ellie legde haar hoofd op Chris' borstkas en keek eveneens naar haar hand waar de ring nu aan vast zat. Het was wennen om zoiets rond haar vinger te hebben, maar dat zou vast niet moeilijk zijn. Ze keek daarna naar Chris' hand en pakte deze toen vast, zodat ze beter naar de ring kon kijken. "Het staat je goed," zei ze en ze hield zijn hand daarna op afstand, zodat ze het ook van veraf kon bekijken. "Ik ben blij dat we een deel van je ouders met ons mee kunnen dragen," zei ze zacht. Het bleef een enorme zwaarte aan haar been dat hij ze niet meer had. Dat hij hun huwelijk niet met hun kon delen. En Ellie vond het lastig dat ze zijn ouders nooit had leren kennen. Chris had goedkeuring kunnen vragen bij haar vader, maar Ellie zou net zo goed hetzelfde gedaan hebben bij zijn ouders. Ze zou graag een goede band met hen willen hebben. Zacht liet ze haar hand onder zijn shirt glijden en streelde ze zijn buik liefjes. "We zijn zo erg gegroeid," zei ze zacht. "Ik ben zo trots op je dat je jezelf open durfde te stellen. Niet alleen in het instituut, maar ook op het moment dat je eigenlijk van mij gescheiden zou worden. Dat je toch besloot om met mij mee te gaan. Ik weet niet of we zo geëindigd zouden zijn als we wel gescheiden waren geraakt."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Gewillig had Chris zich mee laten trekken op het stro. Het maakte hem vrij weinig uit waar of hoe ze zouden zitten of liggen, zolang hij Ellie maar dicht bij hem kon trekken. Zachtjes begon hij te lachen bij de zachte kusjes die ze op zijn lippen duwde.
"Ik sexy? Jij was toen begonnen, weet je nog? Er zal vast nog wel een frustrerende dag komen op het werk, dan kunnen we het herhalen," grinnikte Chris. Die dag had hij nog vaak aan terug gedacht. Het was verschrikkelijk opwindend geweest en ergens had hij het graag nog eens opnieuw gedaan. Maar hij vond het moeilijk om zijn frustratie en zelfs woede te uiten op die manier. Ergens voelde het slecht dat hij dat gebruikte tegen haar. Hij aaide zachtjes door haar lange haren. Chris hield van dit soort dingen, waar ze samen waren en elkaar konden aanraken zonder dat ze anderen tot last waren.
"Het was de bedoeling dat jij niks zou weten, dus dat is alleen maar goed," zei Chris zacht. Hij draaide zijn hoofd om, zodat hij Ellie aan kon kijken. Ze was zo mooi. Chris kon zich alleen maar gelukkig prijzen dat hij met zo'n mooi gezicht elke ochtend wakker zou kunnen worden. Chris duwde een kus tegen haar lippen, waarna hij haar hand pakte. Hij wilde de ring nog een keer kunnen zien. Waarschijnlijk zou hij daar de aankomende paar dagen alleen maar naar willen kijken. Het was bijna te toevallig dat het zo mooi rond haar vinger leek te passen. Alsof iemand gewillen had dat hij nog een keer doorgegeven zou worden.
"Deze is van mijn vader," zei Chris, terwijl hij zijn eigen hand omhooghield. Als ze echt zouden trouwen zou deze ring verplaatsen naar zijn andere hand, maar voor nu vond hij het een mooi gebaar om het zo te dragen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie keek met grote ogen naar het doosje en de ring die erin zat. Zodra hij het rond haar vinger had geschoven, bekeek ze het van dichtbij. Het was een simpele ring, maar daardoor juist elegant en charmant. "Ze zijn prachtig, Chris," fluisterde ze. Ze voelde zich vereerd om de ring van zijn moeder te mogen dragen. Genietend liet ze zich kussen en toen ze overeind kwamen, bleef ze in zijn armen staan. Ze lachte zacht. "Mijn vader zoekt altijd een excuus om te gaan barbecueën," lachte ze. Ze had niet anders verwacht, maar toch wilde ze niet meteen naar haar vader gaan om het te vertellen. Hun vrienden zouden pas over een uur komen immers en voor nu wilde ze samen met Chris zijn. "Laten we het gewoon delen. Ze zullen vast benieuwd zijn waarom we plots in de week een feestje geven," glimlachte ze. "Daarnaast wil ik mijn ring laten zien. Maar voordat we dat doen, wil ik hier met jou zijn." Zacht duwde ze hem naar achter, zodat hij met zijn kont tegen de stroblokken aan kwam. Ze klom erop en trok Chris bij haar. Het stro prikte een beetje, maar zo erg vond ze het niet. Ellie kroop tegen Chris aan en keek naar de vele lichtjes die boven hen hingen. "Ik kan me nog goed herinneren wat je hier gedaan hebt," grinnikte ze. Hoe kon ze immers ooit vergeten hoe sexy hij toen was geweest? Hij was nog altijd sexy, maar het was op een andere manier geweest. Ellie rolde half over Chris heen en drukte liefdevolle korte kusjes op zijn lippen. "Je had mij echt verrast," zuchtte ze. "Ik had zelfs nog een briefje op de keukentafel voor je achtergelaten als je eerder thuis was dan ik." Ze lachte zacht. "Ik had werkelijk geen enkele vermoeden."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Er ging een golf met geluk door Chris heen toen hij hoorde dat ze met hem wilde trouwen. Hij sloeg zijn arm rond haar lichaam en trok haar zo dicht mogelijk tegen hem aan. Ze had geen idee hoe verschrikkelijk gelukkig ze hem maakte. Chris liet Ellie weer los, zodat hij het doosje met de ring kon openen. Trots keek hij op naar Ellie.
“Het is de ring van mijn moeder, ik draag die van mijn vader. Zo kunnen we toch een stukje van hen meenemen,” zei Chris zachtjes. Hij pakte Ellie haar hand weer aan, zodat hij de zilveren ring om haar vinger kon schuiven. Trots keek hij naar Ellie haar hand, waar de zilveren ring prachtig aan schitterde. Het stond haar goed. Het stond haar verschrikkelijk goed. Het doosje zette Chris weer op de grond, zodat hij haar gezicht tussen zijn handen kon nemen en haar gezicht kon kussen. Genietend hield hij zijn lippen tegen die van haar geduwd. Het idee dat hij nu officieel de rest van zijn leven met haar kon spenderen maakte hem zo verschrikkelijk gelukkig. Chris liet haar lippen weer los, waarna hij samen met haar overeind kwam. Hij liet een gelukzalige zucht uit. Er viel nu zo veel last van zijn schouders.
“Je vader heb ik voor de tijd al verteld, dus hij weet ervan. En hij heeft iedereen uitgenodigd om te barbecueën, dus de anderen komen met een goed uur deze kant op. Hun weten het nog niet, dus we kunnen kiezen of we het dan willen delen of niet,” zei Chris glimlachend. Waarschijnlijk zouden ze het toch wel merken aan hem, was het niet door de ring. Op dit moment voelde het alsof Chris wel kon stuiteren, hij was in tijden niet zo blij geweest.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie liep maar al te graag naar Chris toe en nam zijn hand aan die hij uitgestoken had. Bewonderend keek ze de schuur nog rond, naar alle lampjes, lichtjes en kaarsen. Het was haast betoverend te noemen. Ze keek weer naar Chris op en zag zijn ongelooflijke liefdevolle gezicht. Hij keek haar altijd wel liefdevol aan, maar dit was anders. Ellie kon niet anders dan net zo liefdevol terug kijken, hoewel ze zich wel afvroeg wat er in godsnaam aan de hand was. Lang hoefde ze niet te wachten, echter. Een glimlach brak door op haar gezicht en daarna kwamen de tranen in haar ogen. Waar ze dit aan verdiend had wist ze niet, maar het was zo ongelooflijk en verschrikkelijk lief. Ze wilde hem vertellen hoeveel ze ook van hem hield, hoeveel hij voor haar betekende en dat hij tevens haar leven was. Alleen kreeg ze kans er niet voor want hij zakte op één knie. Haar ogen werden groot en opeens leken alle puzzelstukjes op hun plek te vallen. "Oh Chris," zei ze half huilend van geluk. Ze zag hem haast niet meer door de tranen en dus wreef ze even flink in haar ogen. Zijn stem had een beetje overgeslagen van de zenuwen en Ellie vond het enorm schattig. Hij hoefde nergens nerveus over te zijn. "Natuurlijk wil ik dat! Ik slaap nergens liever dan in jouw armen en ik wil niets liever dan stiekem naar je staren in de ochtend als je nog slaapt," zei ze en ze knielde gewoon bij hem neer, zodat ze haar armen rond zijn nek kon slaan en hem kon knuffelen. Ze besefte zich dat hij vast de hele dag nerveus had moeten voelen hiervoor. Ellie trok haar gezicht een beetje terug en legde een hand op zijn wang. "Ik houd zoveel van je," zei ze en ze drukte haar lippen voor een langere tijd op de zijne. Het was haast onmogelijk om haar liefde net zo veel te uiten als Chris, maar ze ging haar best doen met daden. Alles zou ze met liefde voor hem doen en hij zou haar liefde opmerken. Haar geluk kon haast niet op.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Zenuwachtig friemelde Chris met het doosje dat hij in zijn hand hield. Zijn eigen ring had hij al om zijn hand, die wilde hij sowieso gaan dragen of Ellie het met hem wilde delen of niet. Maar de ring die zij zou dragen had hij in een mooi doosje gestopt. Met grote ogen keek Chris op toen hij hoorde dat Ellie er was. De liefde van zijn leven stond verbaasd in de deuropening van de schuur. Er verscheen een glimlach op Chris zijn lippen en de zenuwen leken vrijwel direct van zijn lijn te vallen.
"Kom," glimlachte hij liefjes. Chris stak zijn hand uit naar Ellie. Zodra ze in de buurt kwam pakte hij haar hand vast zodat hij haar dichter naar hem toe kon trekken. Vol liefde keek hij omlaag naar het gezichtje waar hij de laatste nachten in het instituut constant over had gedroomd. Ze was prachtig en hij wilde het dolgraag serieus met haar maken, hij wilde de wereld laten zien dat zij samen waren en dat niets of niemand tussen hen in kon stappen.
"Ik had heel veel voorbereid om te zeggen, maar op dit moment zijn er geen woorden die ik kan gebruiken om te beschrijven hoe verliefd ik op je ben, El. Je bent de reden geweest dat ik voor mijzelf durfde op te staan, je bent de reden dat ik durf te vechten voor mijn mening, je bent de reden dat ik elke ochtend wakker word en uitzicht heb op het mooiste meisje van de heel wereld. Je bent de reden dat ik mensen weer heb leren accepteren. Jij bent de persoon waar ik de rest van mijn leven bij door wil brengen, samen. Ik hou van jou, zoals de maan van de zon houdt. Je bent mijn leven," sprak Chris zacht en teder. Hij zakte op één knie terwijl hij Ellie bleef aankijken.
"Zou je met mij willen trouwen? Zodat ik de garantie heb elke dag wakker te worden met die prachtige ogen, zodat ik elke avond in slaap kan vallen met jou in mijn armen?" vroeg Chris met weer enige zenuwen in zijn stem.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie was door de dozen heen gegaan voor de keuken. Het bestek, borden en andere keukengerei had ze allemaal netjes opgeborgen. Het scheelde al enorm wat dozen die ze dichtgevouwen had en dat betekende ook dat ze alweer wat meer plek hadden. Net op het moment dat ze zat na te denken voor het avondeten, ging haar mobiel af. Glimlachend zag ze haar vaders foto en daarom nam ze ook vrolijk op. "Hey papa," zei ze. Ze fronste even licht toen hij vroeg of ze nog snel langs kon komen om te helpen. Twijfelend keek ze naar de klok. Chris kon elk moment thuis komen en ze wist dat hij dan honger zou hebben. Aan de andere kant wilde ze haar vader niet laten zitten. Chris kon desnoods zelf iets maken of anders bestellen. "Natuurlijk, ik kom eraan."
Ellie hing op en schreef nog snel een briefje voor Chris dat ze bij haar pa aan het helpen was en dat als hij al honger had dat hij niet op haar hoefde te wachten. Ze pakte haar spulletjes en liep daarna naar beneden voor haar fiets. Het was niet te ver om naar de boerderij van haar vader te fietsen en daarnaast had ze haar rijbewijs nog niet, zoals Chris die wel had. Fluitend fietste ze toch op een aardig tempo naar haar vader toe. Ze zou niet willen dat hij moest wachten. Nog niets vermoedend reed ze de oprit op. Het was pas toen ze haar fiets op slot had gezet en opkeek dat ze de weg van lichtjes zag. Een beetje verbaasd keek ze ernaar. Ze keek naar het huis, maar het was donker van binnen alsof er geen leven te vinden was. Wat had haar vader nu weer gedaan? Ze liep naar het pad toe en hield haar adem even in. Het zag er adembenemend uit in de donkere avondlucht. Glimlachend liep ze door en opende ze uiteindelijk de schuur deur. Verrast keek ze naar Chris op. "Chris?" vroeg ze en ze keek even achter zich en daarna weer naar hem. Het muntje viel en ze schudde haar hoofd. Haar pa had met hem samen gewerkt. "Wat... Waarom?" vroeg ze en ze liep verder naar hem toe. Haar ogen glansden in het maanlicht.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Vandaag had Chris zijn eerste vrije dag ooit genomen. In eerste instantie was hij verbaasd geweest dat mensen zo maar vrij konden krijgen van hun werk, maar het hoorde er blijkbaar bij. Daarom was Chris al vroeg weggegaan om Ellie het idee te geven dat hij wel echt op het werk was. Chris wilde haar verrassen, met iets dat hij een tijd terug in de opslag van zijn ouders had gevonden. Tussen alle kasten in, in een lade die al aardig vergaan was, lagen de trouwringen van zijn vader en moeder. Beiden waren zilver en die van zijn moeder had een klein steentje. Het waren prachtige ringen en in Chris zijn ogen perfect voor een verloving. Niet alleen zij zou dan een ring dragen, maar Chris ook. Als eerste was Chris naar Ellie haar vader gegaan in de ochtend. Het was misschien ouderwets, maar hij wilde goedkeuring van haar vader en daarbij wilde hij gebruik maken van de boerderij om haar te kunnen vragen. Het was verschrikkelijk lang geleden toen Chris zo'n grote en liefdevolle vaderlijke knuffel had ontvangen als van Ellie haar vader. In eerste instantie was Chris bang geweest, doodsbang dat de man boos zou worden omdat het zo vroeg was in hun relatie, omdat Chris anders was dan andere mannen of omdat hij gewoonweg niet goed genoeg was voor iemand zo fantastisch en mooi als Ellie. Maar hij had het geweldig gevonden. Vanaf het moment dat hij het wist had hij geroepen dat Ellie niet beter had kunnen krijgen en dat Chris alles mocht gebruiken wat hij maar wilde én dat om de verrassing compleet te maken weer zouden barbecueën vanavond met hun vrienden erbij. De rest van de dag spendeerde Chris volledig aan het klaarmaken van de boerderij. De vader van Ellie maakte de achtertuin klaar zodat ze daar het feestje konden vieren en Chris had zich ontfermd over de schuur. Overal had hij lichtjes opgehangen en in de schuur had hij alles een beetje netjes gemaakt. Het kwam steeds dichter en dichterbij het moment dat Ellie haar vader haar zou bellen met het verzoek snel te komen voor hulp en Chris zijn zenuwen groeide met elke seconde.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Vrolijk fluitend liep ze naar de hok van Mimi, een munchkin kat. Ze was vrij mager en klein voor haar leeftijd. Bezorgd keek ze naar het katje en ze opende het om haar voorzichtig aan te raken. Vanaf het moment dat een oud echtpaar de kat hadden afgegeven was ze al een zorggevalletje geweest. Ze was een zwerver zonder chip. Uitgemergeld tot het bot. De dierenarts had vaak langs moeten komen voor haar en Ellie had altijd gehoopt dat de meid het zou halen. Het ging al een stuk beter, maar nog niet goed genoeg. Ze nam haar in een doekje en nam haar mee naar een zogeheten knuffelkamer. Het waren speciale kamers waar werknemers en vrijwilligers even de tijd konden nemen om aandacht te geven aan een dier. Het was ook een kamer waar bezoekers echt contact konden maken met het dier die ze wilden kopen. "Ze eet nog steeds niet goed he?" vroeg Allison.
Ellie keek op en zuchtte zacht. "Nee. Ze is wel wat aangekomen, maar ze heeft het voer van gister weer laten staan. Ik heb geen idee wat we voor de kleine meid kunnen doen. Denk je dat we de dierenarts weer erbij moeten halen?" vroeg ze en hulpzoekend keek ze naar Alli. Ze stonden bekend als het Ellie en Alli duo en op het werk waren ze vaak ook onafscheidelijk. Ellie deelde met al haar vrienden wel een diepe band. "Misschien is dat een slim idee, maar dan neem ik het hier van je over. Je hebt er al een hele dag op zitten en vanavond is het mijn dienst. Ga lekker naar huis en knuffel die beer van je," grijnsde Allison.
Ellie lachte en gaf haar voorzichtig Mimi. "Het was wel leuk wakker worden vanochtend. Nog heel nieuw, beetje onwennig, maar heel leuk. Dankje Alli, ik zie je morgen!"
Ellie liep naar haar kluisje toe om haar spulletjes te pakken. Daarna nam ze de bus richting hun appartement. Vrolijk opende ze de deur, omdat ze eindelijk kon zeggen wat ze altijd al had willen zeggen: "Liefjee, ik ben thuis!" Echter kreeg ze geen antwoord. "Chris?"
Ze liet haar tas van haar schouder zakken en trok haar schoenen uit. Snel doorzocht ze het appartement, maar er was nog geen teken van Chris. Misschien was hij bij Jeff blijven hangen. Ze haalde haar schouders op en opende maar een verhuisdoos om al iets verder te komen met uitpakken.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Met Ellie op zijn schouder was Chris de badkamer uitgelopen. Voordat hij direct de slaapkamer door zou lopen wilde hij eerst hun appartement nog een keer zien. Daarom wandelde Chris ook eigenwijs naar de voordeur.
"Ik wil nog even genieten van ons harde werk," zei Chris. Hij draaide zich bij de voordeur om zodat hij het appartement in kon kijken. Het zag er nog leeg uit, wat vooral kwam omdat het nog niet gezellig neergezet was zoals de tweede slaapkamer. Maar het ging de goede kant op. Het was nu al een thuis voor hem. Overal waar Ellie was, was een thuis voor hem.
"We hadden geluk dat de keuken al helemaal geïnstalleerd was, dat zou een ellende geweest zijn," glimlachte Chris. Hij wandelde de keuken in met Ellie op zijn rug. Vooral de keuken was nog leeg, daar hadden ze nog vrij weinig moeite in gestoken. Eigenlijk was alleen de badkamer en die ene slaapkamer af. Chris liep door de woonkamer in. Het zag er allemaal al zo verschrikkelijk goed uit.
"Jij en Dani hebben zulk verschrikkelijk goed werk gedaan, ik kan niet geloven dat jullie daar zo handig in waren. Als je ooit nog een normaal baantje wilt moet je dit professioneel gaan doen," grinnikte Chris. Tevreden liep hij langst het raam naar de slaapkamer. Het zou de eerste nacht zijn dat ze in een normaal tweepersoonsbed zouden slapen in hun eigen appartement. Ergens voelde Chris zich opeens verschrikkelijk zenuwachtig. Hij wist dat hij zich niet zenuwachtig hoefde te voelen voor Ellie, ze hield van hem en ze zou dat doen wat hij ook deed. Maar wat als hij er zelf in vast zou lopen... wat als hij dit niet zou kunnen en Ellie teleur zou stellen. Chris liep de slaapkamer binnen en liet Ellie daar op het bed zakken.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven