O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie schrok op van zijn stem. Ze had graag willen liegen, maar dat ging niet bij Chris. Niet met de lieve bezorgde uitdrukking op zijn gezicht en zijn armen open voor omhelzing. Ellie nam die omhelzing maar al te graag aan en sloeg haar armen rond zijn middel. Haar hoofd legde ze tegen zijn schouder en voor een moment sloot ze haar ogen. Het was moeilijk, zo moeilijk om erdoor heen te komen. Echter besefte ze zich wel dat als Chris er door heen kon komen dan kon zij dat ook. Het zou minder worden zolang ze het de tijd gunde.
"Ik weet het," zei ze hees. "Maar het maakt mij bang om te slapen. Ik zie er altijd tegen op om te slapen hoe moe ik ook ben." Ellie wist dat hij uit ervaring sprak en ze hoopte maar dat ze snel genoeg over de trauma's heen kwam. In stilte genoot ze van zijn geaai over haar rug wat een kalmerend effect op haar had. Ellie liet hem iets los, zodat ze hem aan kon kijken. "Beloof je dat?" vroeg ze zacht.
Het was zo'n mooi toekomst beeld dat ze de zekerheid wilde hebben dat het ook zo zou gaan. Tot nu toe was ze alleen angstig geweest om hem kwijt te raken. Zijn voorstel zou ervoor zorgen dat ze hem niet kwijt raakte en ze elkaar nog altijd konden zien, net zoals de rest van de groep. "Dat lijkt mij leuk. Het boek en het trainen. Misschien zijn onze krachten nu overbodig, maar ik vind het een verontrustend idee dat ik een auto door midden snij uit een reflex. Ik heb meer controle nodig." Zeker als ze straks de stad in zouden gaan... Hoeveel mensen kon ze dan wel niet verwonden? Echter was dat niet de gedachtes waar ze aan wilde denken. Chris had er juist net voor gezorgd dat ze leukere gedachten kreeg. "We kunnen niet uit het raam kijken," begon ze. "Dus ik dacht dat we misschien naar het dak kunnen om naar de sterren te kijken." Het was haar niet ontgaan dat er op zijn plafond in het instituut tekeningen waren geweest die erg vervaagd waren. Door het verhaal wat hij eerder had verteld over zijn droom om astronaut te worden, had ze uit kunnen vogelen dat de tekeningen sterrenvormen waren geweest. "Ik denk alleen dat je misschien iets van kleding aan moet doen," glimlachte ze. Op het dak in een boxer was een beetje koud naar haar idee.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het verraste Chris dat Ellie met het idee kwam om samen naar het dak te gaan. Hij was nog niet eens bezig geweest met het idee dat hij nu eindelijk weer naar de sterren kon kijken. Chris zat nog zo erg in zijn oude ritme dat hij over de meeste dingen niet na kon denken. Glimlachend keek Chris omlaag naar Ellie.
"Ik beloof het, als je mij beloofd dat we vaker samen naar de sterren gaan kijken," glimlachte Chris. Hij liet Ellie volledig los, zodat zij net als hij kleding aan kon trekken. Razend snel had Chris zichzelf in zijn broek en shirt gehesen. Met Ellie achter hem wandelde ze op hun tenen de slaapkamer uit naar de nooddeur die aan de zijkant was van hun suite. Bij de andere deuren stonden nog steeds agenten, dus dit zou de enige manier zijn waarop ze veilig naar boven konden klimmen. Eenmaal op de brandtrap volgde ze de trappen helemaal naar het dak. Het was ontzettend simpel om er te komen, tot Chris zijn geluk. Genietend was hij het dak op gestapt. Er ging een koude bries door de lucht en hij kon het zachte geritsel horen van blaadjes aan de bomen. Gevoelens en sensaties die hij in jaren niet meer had gevoeld kwamen hem nu allemaal weer binnen dringen. Dit was fantastisch. Chris had zo veel gemist in zijn leven en hij kon het nu allemaal weer meemaken. Als laatste keek Chris omhoog naar de sterren. De gigantische maan scheen hem bekend toe. Duizenden sterren schenen er om heen. Een grote glimlach kwam rond Chris zijn lippen te staan.
"Dit is prachtig, dit is zo intens mooi," fluisterde Chris. Hij liep door naar een kleine verhoging, waar hij nog kijkend naar de sterren op ging zitten. Zodra Ellie naast hem kwam zitten, legde Chris zijn arm rond haar lichaam.
"Bedankt dat je mij hier aan herinnerde. Ik had hier helemaal niet aan gedacht," sprak Chris zachtjes. Hij keek glimlachend om naar Ellie. Hij wilde dezelfde enthousiasme kunnen voelen bij haar, al was het maar om het feit dat ze buiten waren. Ook Ellie was in weken niet meer buiten geweest, dus het moest fantastisch voelen om eindelijk weer wind te kunnen voelen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie's glimlach werd alleen maar breder. "Dat beloof ik," zei ze. Het was een belofte die ze maar al te graag na kwam. Het was even spannend om langs de agenten weg te kunnen sneaken naar het plafond, maar ze waren al zoveel gewend van de instituut dat het hen gemakkelijk af ging. Ze lachte zacht toen ze eindelijk op het dak uitkwamen. Toen ze Chris zo zag genieten, hield ze haar mond. Verwonderd had ze naar hem gekeken om daarna zelf rond te kijken. De wind was aangenaam. Het was niet koud zo op een zomerdag en het was voor haar lang geleden sinds ze die had gevoeld. Net zoals dat ze de zon had kunnen zien. Het viel haar mee dat ze op de juiste tijden sliepen, ook al hadden ze niets van buiten kunnen zien. Ze keek naar de auto's die door de straten reden en ze luisterde naar het geritsel van de bladeren van bomen. Het was werkelijk prachtig om weer eens buiten te zijn dan binnen. Ellie volgde Chris naar de verhoging waar ze eveneens op ging zitten. Ze keek omhoog naar de sterren. "Ik was vergeten hoe mooi het was," verzuchtte ze. "Ik ben blij dat je instemde om mee te gaan. Het voelt nog altijd verstikkend om binnen te zijn nu we de ramen bedekt moeten houden." Een moment buiten zou haar goed doen en Chris ook. Ze zag het al aan de enorme glimlach op zijn gezicht en de twinkeling in zijn ogen. Stil keek ze naar hem om toen ze in haar ooghoek zag dat hij haar aan keek. Het was niet moeilijk om de enthousiasme in hem te zien en het werkte behoorlijk aanstekelijk. Zo had ze hem nog nooit gezien. Ergens vond ze het zo erg dat Chris zich zo afstandelijk had gedragen, terwijl hij zo'n mooi persoon was.
Hoe het precies kwam wist ze niet, maar hij leek dichterbij te zijn en ze merkte dat ze ook naar hem reikte. Het was in het moment zelf zo mooi, zijn ogen zo mooi. Ietwat huiverend raakte haar lippen toen de zijne. Ellie kon het gevoel niet goed plaatsen, maar het was alsof er een enorme fijne kriebel door haar heen ging. Zacht legde ze een hand in zijn nek en kuste ze hem zachtjes onder de twinkelende sterrenhemel. Na een moment trok ze zichzelf terug met tegenzin en keek ze hem aan. "Chris, ik..." Ze haalde diep adem. Onwetend hoe ze het moest brengen. Had hij haar dan toch wel zo gezien of was het alleen door de euforie van het moment? "H-hoe?"

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Wat het precies was wist Chris niet. Hij voelde zich zo verschrikkelijk goed. Hij had zo'n mooie ervaring op dit moment. Het leek alsof zijn lichaam meer wilde hebben. Chris wilde een nieuwe ervaring, hij wilde meer kunnen genieten. En de ervaring die hij wilde was een kus kunnen ontvangen van een meisje. Chris had nog nooit gezoend of gekust. Hij had amper contact gehad met vrouwen op welk gebied dan ook. Het was geen prioriteit van hem geweest. Natuurlijk had hij wel verlangens gehad, dat was alleen maar menselijk. Maar dat had Chris allemaal verdrongen. Zachtjes had Chris zijn lippen tegen die van Ellie geduwd. Hij wilde alleen maar haar lippen kunnen proeven, meer niet. Heel even wilde hij een beetje liefde kunnen voelen. Het voelde fantastisch. Ellie haar lippen waren heerlijk zacht en warm. Haar handen rond zijn nek liet hem voelen alsof hij haar beschermer was. Maar de kus was al weer snel afgekapt. Met grote, verbaasde ogen staarde Ellie hem aan.
"Rustig maar," grinnikte Chris. Hij sloeg zijn arm weer rond haar schouders. Genietend keek hij omhoog naar de sterren. Ze hoefde zich geen zorgen meer te maken, alles ging goed komen.
"Ik heb nog nooit met een meisje gekust, dus ik hoop dat het niet al te raar voor je voelde in vergelijk met je andere kusmomenten," sprak Chris zachtjes. Hij schaamde zich er niet voor. Iedereen in zijn situatie had het waarschijnlijk zo aangepakt. Het was fijn om weer een ervaring rijker te kunnen zijn.
"We blijven samen, okay? We blijven hoe dan ook contact houden. Ik wil nog veel meer nieuwe ervaringen opdoen en ik wil jou daar graag bij hebben," sprak Chris. Hij wist niet waar al deze aardige woorden opeens vandaan kwamen. Het was alsof een hele dikke muur die altijd om hem heen gestaan had weggeslagen was zodra hij de zon had kunnen voelen. Het was alsof de twaalfjarige Chris eindelijk weer vrij was gelaten en kon genieten van alles en iedereen om hem heen.
"Zullen we zo weer naar beneden gaan? We moeten proberen nog zo veel mogelijk slaap te kunnen vangen," zei Chris zachtjes.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie sloeg lipbijtend haar ogen neer toen Chris had gegrinnikt. Ze had hem vast aangekeken als een hert in koplampen. Stil keek zij naar het grijze dak onder hun voeten. "Nee," zei ze zacht. "Voor zover ik mij kan herinneren heb ik zelf ook nog nooit gekust. Alleen mijn ouders misschien, op de wang."
Zijn woorden waren aardig en ze wilde er echt in geloven, maar er waren zoveel factoren waar ze rekening mee moesten houden. Hun ouders konden net zo goed zeggen dat ze liever niet wilde dat ze nog contact hadden, maar voor nu zei ze er niets over en ze duwde de gedachtes weg. Dit waren problemen voor morgen en niet nu.
"Ja," zei ze zacht. "We zullen een manier vinden om contact te houden." Het zou vreemd zijn om Chris niet meer elke ochtend te zien aan het ontbijt. Het zou vreemd zijn om Chris helemaal niet meer door de dag te zien. Ze knikte op zijn voorstel. Het was nog altijd midden in de nacht en slaap hadden ze zeker wel nodig. Ellie sprong van de verhoging af en sloop toen met Chris door de gangen terug naar hun suite. Het viel haar nog mee hoe gemakkelijk ze langs de politie agenten kwamen, maar ze waren hier dan ook niet om hen te bewaken. Ze waren hier enkel om te zorgen dat ze veilig waren en als er hulp nodig was dan hielpen ze gelijk. Het was niet meer zoals het instituut dat ze per se binnen moesten blijven. Ellie deed haar schoenen weer uit en schoof haar broek naar beneden, zodat ze weer met blote benen kon slapen. Ze kroop het bed op en onder de dekens. Eerst hadden ze los van elkaar geslapen, maar dit keer schoof ze haar kussen wat meer naar die van Chris toe. Hij wist hoe ze zich voelde en waar ze door heen ging op het moment met haar nachtmerries. Toen Chris eenmaal naast haar lag, pakte ze zachtjes zijn hand. "Mag ik je hand vasthouden vannacht?" vroeg ze zacht. "Het... Het zou me denk ik helpen met de nachtmerries."
Gewoon het idee dat ze bij iemand lag die ze vast mocht houden liet haar al veiliger voelen. Het maakte haar ook iets minder bang om te gaan slapen, wetend dat als ze wakker werd dat ze niet alleen zou zijn.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Met een diepe, gelukzalige zucht was Chris weer op bed geploft. Een warm gevoel had zijn gehele lichaam overgenomen. Nog nooit in zijn leven had Chris zich zo vrij en zo trots gevoeld. Hij had samen met zijn vrienden, want zo zag hij de andere vijf nu, kinderen kunnen redden en hun eigen leven weer kunnen oppakken. Chris kon het niet helpen om een grote glimlach op zijn gezicht te hebben. Hij was zo intens blij. Nieuwsgierig keek Chris om toen hij voelde dat Ellie zijn hand pakte. Zuchtend draaide hij zich om. Hij sloot zijn arm rond haar middel en trok haar dicht tegen zijn lichaam. Voorzichtig liet hij zijn neus tegen haar haren rusten. Chris wist hij graag hij gewild had dat iemand hem kon knuffelen toen hij zijn nachtmerries had. Hij had echter niets meer dan een simpele knuffelbeer die ze in zijn kamer gegooid hadden.
"Als je het niet meer fijn vindt moet je het zeggen," fluisterde Chris zachtjes. Hij trok Ellie nog iets dichter tegen hem aan. Eerlijk gezegd moest Chris erkennen dat hij dit ontzettend fijn vond. Zo lang had hij gehunkerd naar een knuffel of een simpele aanraking, maar hij had het altijd compleet afgezworen van andere kinderen. Hij wilde het allemaal niet krijgen, Chris wilde geen medelijden. Hij moest overleven en dat kon niet als mensen hem zielig vonden. Maar dit voelde fantastisch. Met een zachte zucht sloot Chris zijn ogen. Morgen zou hij zijn ouders weer kunnen zien, hij zou weer terug kunnen naar zijn oude leven en hij zou zijn eigen kamer weer mogen hebben. Zachtjes aaide Chris over Ellie haar heup heen. Ook zij zou eindelijk weer haar ouders kunnen zien. Ze verdiende het, waarschijnlijk zou ze haar leven weer zonder problemen op kunnen starten.
"Bedankt dat je mij hebt laten inzien dat dit niet meer verder kon zo," fluisterde Chris zachtjes.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie knikte naar hem. Ze vertelde hem maar niet dat ze het juist fijn vond. Dit was juist hetgeen waar ze zo naar had gezocht bij hem de afgelopen weken en nu had ze het eindelijk. No way dat ze dan zou zeggen dat ze het onprettig vond. Ze kroop zelfs nog iets dichter, tot hun lichamen elkaar compleet aanraakten. Stil keek ze voor zich uit. "Ik heb niets gedaan," zei ze zacht. "Uiteindelijk ben jij degene die alles in gang heeft gebracht. Als daar alleen een naald voor nodig was dan ben ik er blij om."
Hoewel het een traumatische effect had, zaten ze nu niet meer in die hell hole. Eindelijk kon ze alle angst loslaten en proberen om eroverheen te komen. "Slaapzacht Chris," fluisterde ze. "Dit is de eerste nacht van de vele vrije nachten." Voor een keer zouden ze niet gewekt worden door een stom alarm. Nee, ze waren helemaal vrij nu.
Met die gedachten was Ellie dan ook al snel in slaap gevallen en werd ze pas wakker toen er op de deuren werd geklopt. Verward kwam ze wat overeind en veegde ze haar haren uit haar gezicht. Een politie agent kwam de kamer binnen en Ellie trok geschrokken de lakens wat hoger. Konden ze niet wachten tot ze zich een beetje gefatsoeneerd had? "Alle ouders zijn ingelicht en zullen over een uurtje ter plaatse komen. Er is ontbijt gebracht en nieuwe kleding die jullie in de gezamenlijke kamer kunnen vinden. Chris, zou je ons na je ontbijt kunnen opzoeken in kamer 012?" De agent glimlachte hem vriendelijk toe en verliet daarna de kamer. Ellie zuchtte en liet de lakens weer zakken. Een uurtje had ze nog maar met Chris en het was nog maar de vraag waarom de agent met Chris wilde praten. "Wil jij als eerst douchen of zal ik als eerste gaan?"
Vragend keek ze naar hem om, al was dat een slecht idee geweest. De manier waarop hij nog lag, zonder shirt en de lakens tot zijn middel... Ellie keek maar snel weg, zodat hij haar gloeiende waren niet zou zien.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Een diepe zucht verliet Chris zijn mond toen hij hoorde hoe een agent binnen was gekomen. Met tegenzin was hij op zijn rug gevallen. Voor het eerst had hij gehoopt dat hij zelf had kunnen beslissen wanneer hij wakker werd, maar dat was waarschijnlijk een domme droom geweest. Langzaam wreef Chris over zijn gezicht.
"Ik ga wel eerst, dat duurt niet zo lang. Dan kan jij er zo lang over doen als je zelf wilt. Ik zal zo wel even wat kleren voor je halen," zuchtte Chris. Met tegenzin, maar volledige in zijn gebruikelijke ritme, was Chris overeind gekomen. In zijn boxer was Chris de gemeenschappelijke ruimte in gelopen. Daar had hij kleding en ondergoed voor hemzelf en voor Ellie gepakt. Zonder al te veel te spreken had hij Ellie haar spullen op bed neer gelegd. Terwijl hij over zijn haren heen wreef, was hij naar de badkamer gewandeld. Er had zich een bepaalde spanning opgedaan in Chris zijn buik. Hij kon niet wachten om zijn ouders te zien. Hij wilde graag weten of ze nog leken op de mooie gezichten die hij altijd in zijn dromen had gezien. Zo snel mogelijk was hij onder de douche gesprongen. In topsnelheid had hij zijn haar en lichaam gewassen. Chris had, terwijl zijn rug nog half vochtig was, een schone boxer aangetrokken. Hij had een zwart shirt uitgekozen en trok daarbij een simpele spijkerbroek aan. Het enige wat hij nu nog had van gisteren, waren de gympen en het boek dat Ellie voor hem had kunnen redden. Hongerig had hij de badkamer en slaapkamer uitgelopen, zodat Ellie haar eigen ding kon doen. Jeff was al in de gemeenschappelijke ruimte. Gulzig at de man zijn bord leeg. Opnieuw hadden ze allemaal een bord met eten gekregen. Dit keer was het toast, ei en een paar stukjes bacon. Ook stonden er glazen met sap, maar Chris had geen idee wat het precies was. Hij had het al in geen jaren meer gedronken. In stilte aten Jeff en Chris hun eten op, alsof ze nog steeds in het instituut zaten.
"Het is bijna onwerkelijk, is het niet?" vroeg Jeff zacht, toen Chris zijn lege bord op tafel had gezet. Langzaam trok Chris zijn schouders op. Hij wreef met zijn hand over zijn kin. Door al het gedoe voelde hij hoe een beginnend baardje zijn vingertoppen irriteerde.
"Bijna ja," zei hij.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had in de tussentijd nog maar wat gelegen, totdat Chris de badkamer uit was gegaan. Dat was voor haar het teken dat zij er gebruik van kon maken. Ze pakte het schone stapeltje kleren wat Chris voor haar had meegenomen en stapte de badkamer in. Het was een vreemd idee dat de douch na een bepaalde tijd niet koud werd en dat zorgde er ook voor dat ze er voor haar gevoel veelste lang onder was blijven staan. Echter voelde ze zich wel weer helemaal schoon. Ze droogde zich af en föhnde haar haren. Gezien de lengte duurde het behoorlijk lang voordat ze een beetje droog waren. De kleren die Chris haar had gegeven waren niet heel speciaal. Het was een spijkerbroek met een simpele witte shirt en een zwarte vest. Ze deed haar schoenen van het instituut weer aan en bond haar haren als een staart vast. Stil was ze bij de rest gaan zitten en at ze wat van haar bord. Echt veel honger leek ze de laatste tijd niet te hebben dus zeker een kwart bleef nog over. Ze keek naar Chris' jus en zag dat hij er nog niet van had gedronken. "Het is sinaasappelsap," glimlachte ze en ze nam een slokje van haar eigen. "Beetje zuur, maar wel lekker." Chris was eerder opgenomen in het instituut dan haar. Zover ze kon herinneren was ze vijftien geweest toen ze was meegenomen. Chris was elf geweest. Net toen ze dacht dat ze nog iets meer tijd hadden, kwam de politie agent weer binnen. "Jim, Dani en Eleanor. Jullie ouders zijn aangekomen." Lipbijtend keek ze naar de man. Haar ouders waren er. In dit gebouw. Ze haalde even diep adem en keek om naar Chris. "Ik zal beneden op je wachten," beloofde ze hem en ze gaf een zacht kneepje in zijn hand. Ellie kwam overeind en liep naar de deur toe. Een laatste keer keek ze naar Chris, voor ze zichzelf van hem weg moest rukken om de lift naar beneden te nemen. De nervositeit gierde door haar lichaam en ze volgde de politie agent netjes naar een man waarvan ze zijn gezicht herkende uit haar droom. "Ellie?" vroeg hij zacht.
Ze kon het niet laten. De tranen kwamen gewoon in haar ogen en ze dook zijn armen in. Haar schouders schokten hevig toen haar vader haar nog steviger in zijn armen nam. "Je bent veilig. Vanaf nu ben je voor altijd veilig. Kom dan gaan we naar huis, lieverd," zei hij. Ellie greep zijn spijkerjack vast. "We kunnen nog niet weg. Ik moet nog wachten op Chris."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Als laatste was Chris achtergebleven in de algemene woonkamer. Hij had het boek nog van de kamer gepakt en bleef nu stilletjes op zijn plek zitten. Een stem in zijn hoofd vertelde hem dat er iets niet goed was. Iedereen mocht naar hun ouders gaan en kinderen waarvan de ouders pas een dag later zouden komen werd dat verteld. Chris was de enige die apart zou worden genomen door de politie en dat was geen goed nieuws. Misschien dat zijn ouders hem niet meer wilde. Misschien wilde ze geen freak als een kind. Zuchtend had Chris zichzelf overeind geduwd. Met tegenzin liep hij de kamer uit. Op een langzaam tempo wandelde Chris de gangen door, totdat hij bij de aangewezen hotelkamer uitkwam. Hij klopte op de deur voordat hij naar binnen stapte. Het nare gevoel in zijn buik groeide bij het zien van twee agenten en een man in een zwart pak. Alle drie hadden ze een bedrukte uitdrukking op hun gezicht.
"Ik kom hier zeker niet voor goed nieuws," zei Chris zachtjes. De hotelkamer was waarschijnlijk een duurdere kamer, aangezien het net als die van hem een suite was. De man in het zwarte pak nodige Chris uit om op een bank te komen zitten. Met tegenzin kwam Chris zitten.
"We zijn hier inderdaad niet voor goed nieuws nee, daar ga ik direct eerlijk in zijn, Christopher," sprak ze man zachtjes. Met een strakke blik bleef Chris hem aanstaren. Ergens wist Chris al wat ze hem zouden zeggen. Het was precies de woorden die hij zichzelf altijd had voorgezegd. 'als ze nog zouden leven'. De man voor Chris stelde zichzelf voor als een notaris.
"Ik ben hier uit naam van je ouders. Ik moet je met spijt betuigen dat je moeder zeven jaar geleden is overleden en je vader twee jaar geleden," sprak de man zachtjes. De rest van wat er werd verteld kwam amper binnen. Chris staarde de man in stilte aan terwijl hij tegen zijn tranen vocht. Zijn moeder had zelfmoord gepleegd twee jaar nadat hij was ontvoerd. Verscheurd door het verdriet van zijn verloren zoon en overleden vrouw had zijn vader troost gezocht in drank. Twee jaar geleden had hij zichzelf kapot gereden. Alles was nagelaten naar Chris. Het huis waar ze in woonden was verkocht en het geld daarvan was op een speciale rekening gezet voor hem. Al zijn spullen waren opgeslagen in speciale boxen.
"We gaan een tijdelijk onderkomen voor je regelen. Eén van de agenten heeft aangeboden om je in te nemen totdat we een appartement voor je hebben gevonden," had de notaris hem verteld. Er werd ontzettend veel informatie verder naar hem gegooid, maar Chris hoorde niks meer. Pas toen hij buiten de hotelkamer stond leek hij zijn hoofd weer terug te krijgen. Tranen waren in zijn ogen gesprongen en een irrationele woede leek over hem heen te komen. Hij had gevochten om weer bij zijn ouders te komen... en nu waren ze dood. Chris had niks meer. Compleet opgeslokt in zijn woede had Chris met zijn vuist uitgehaald naar de dichtstbijzijnde muur. De stekende pijn door zijn botten voelde vele malen beter dan de stekende pijn in zijn hart.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven