O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had in de hal van het hotel staan wachten samen met haar vader. Lipbijtend had ze naar de lift gekeken in de hoop Chris te zien. Het viel haar alleen op dat de meeste kinderen al bij hun ouders waren en geen enkele volwassene nog leek te wachten. Een koud gevoel kwam over haar heen, zeker toen ze Chris' woorden uit het instituut herinnerde. "Nee," fluisterde ze zacht. "Ik ben zo terug." Ze keek haar vader even verzekerend aan en rende daarna terug naar de lift. Geïrriteerd drukte ze meerdere malen op het knopje. Ellie was vrij geduldig, maar nu zeker niet. Zelfs niet toen de lift naar de tweede verdieping moest wat toch redelijk snel ging.
Ellie wiebelde van haar ene been naar het andere en toen de deuren open gingen, zag ze Chris. Haar hart stond voor een moment stil en ze wist meteen dat haar gevoel juist had gezeten. "Chris," fluisterde ze hees en ze rende naar hem toe. Zodra ze bij hem stond sloeg ze haar armen om hem heen en drukte ze hem stevig tegen haar aan. De tranen stonden zelf ook in haar ogen, omdat hij toch een beetje over zijn ouders had gepraat. Ellie had de verhalen mooi gevonden en ergens voelde ze zich schuldig dat hij als enige beide ouders was verloren. Ze wilde haast van plek veranderen aangezien ze zelf nog steeds niet veel herinnerde. "Ik ben bij je."
Ellie wilde absoluut niet dat hij zich alleen voelde want juist nu ze uit het instituut waren, wilde ze dat hij gelukkig werd en vrij was. Hij had haar ook altijd overal door heen geholpen. Nee, dit keer zou zij hem helpen. "Ik neem je mee naar mijn huis," zei ze zacht. "Ik laat je niet achter."
De mooie plannen die ze hadden gehad gingen haast in duigen. Het trainen en het voorlezen... Elkaar nog zien... Ellie wist zeker dat als hij overgeplaatst werd dat ze hem dan minder zou zien, misschien zelfs helemaal niet. Hij kon net zo goed ergens geplaatst worden buiten het dorp waar ze allemaal van kwamen. Chris had iets van houvast nodig en Ellie geloofde er wel in dat ze een houvast was voor hem. Chris had het misschien niet gewild, maar in het instituut waren ze wel naar elkaar toe gegroeid. Zelfs afgelopen nacht... Zacht streelde ze over zijn rug terwijl ze hem knuffelde. Veel zei ze niet en dat hoefde van haar ook niet. Ze wilde hem alleen troosten en hem de zekerheid geven dat hij bij haar terecht kon. Hij hoefde niet naar een plek vol onbekenden als hij het niet wilde en ze wist gewoon dat haar vader het niet erg zou vinden. Chris' hand had ze wel gezien, maar dat was iets waar ze later naar zou kijken. 

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris duwde zijn tanden in zijn onderlip toen hij voelde hoe iets tegen hem aan liep. Met een zachte snuif kwam hij iets rechter staan. Ellie sloeg haar armen rond zijn lichaam en duwde haar hoofd tegen zijn borst. Ze wist al wat er aan de hand was zonder dat Chris ook maar een woord had gezegd.
"Doe niet zo raar, Ellie," mompelde Chris. De man die twee dagen terug nog geleefd had in het instituut was weer compleet terug gekomen. Muren waren weer torenhoog en hij verafschuwde aanrakingen weer. Chris zette een stap terug, zodat Ellie haar armen van zijn borst los schoten. Hij vouwde zijn armen voor zijn borst.
"Het is okay. Een agente wilt zijn huis voor mij open stellen totdat ze een appartement gevonden hebben. Ik zei al dat mam het waarschijnlijk niet zou overleven. Die vrouw leefde voor haar kind," mompelde Chris. Hij zou het niet toe laten dat Ellie haar veilige huis en eigen plek zou opzeggen voor Chris. Ze hoorde alleen terug te gaan met haar ouders, zodat het weer was zoals het vroeger was. Chris zou alleen maar een rare geschiedenis zijn die haar liet herinneren dat zij ontvoerd was en pijn had geleden. Geen ouder zou Chris zo maar binnen nemen.
"Laten we gaan, je familie wacht op je. Met mij komt het wel goed," zei Chris. Hij wreef met zijn hand door zijn haren voordat hij zich omdraaide en richting de lift wandelde. Terwijl hij stond te wachten slikte hij een grote brok in zijn keel weg. Het was oneerlijk. Chris vond het zo verschrikkelijk oneerlijk dat hij de gene moest zijn die geen ouders meer had. Langzaam liet Chris zijn hand over zijn hals glijden, waar hij de littekens voelde van de streepjes die gezet werden na een moord. Misschien was het karma. Het was zijn straf na het uitmoorden van zo verschrikkelijk veel mensen. Een betreurend gevoel overspoelde Chris. Hij had dit verdiend.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie voelde zich enorm verslagen toen Chris van haar wegstapte. Het was haar duidelijk dat zijn muren weer terug waren net zoals in het instituut en dat liet haar moedeloos voelen. Met tranen in haar ogen keek ze Chris na die terug naar de lift liep, maar ze vertikte het. Ze vertikte het dat hij zó gemakkelijk de muren weer optrok. Daarom liep ze ook kwaad naar hem toe en trok ze hem aan zijn arm om, zodat hij haar aan moest kijken.
"Mijn moeder is ook dood," zei ze zonder erom heen te draaien. "Iedereen gaat uiteindelijk dood. Wíj gaan ook dood en als we daar niet waren weg gegaan dan was dat eerder dan we zouden denken. Is dat juist niet een reden om hetgeen wat nog leeft juist te waarderen? Om juist blij te zijn dat jíj nog wel leeft en dat jíj nog dingen kan doen die jou leuk lijken of die jou gelukkig kunnen maken. Is dat het niet waard om voor te leven? Je ouders zouden je graag gelukkig willen zien. Dat weet ik zeker. Sla een kans voor een..."
Ze viel stil toen ze het woord wilde gebruiken wat ze eigenlijk niet durfde te gebruiken. Ellie sloeg haar ogen neer en keek naar het tapijt op de grond. Diep ademde ze even in. "Sla een kans voor een liefdevolle huis die je maar al te graag wil opvangen niet af." Natuurlijk was ze niet zeker wat haar vader ervan zou vinden, maar ze wist nog wel dat ze op een boerderij had gewoond. Als haar moeder niet meer leefde dan kon haar vader iedere hulp wel gebruiken, dat wist ze zeker. Daarnaast kon zij hem alle aandacht geven als hij het wilde en zelfs... Zelfs haar verliefde gevoelens. Indirect had ze hem toch gezegd dat ze van hem hield, maar het direct zeggen was niet iets wat ze kon. Misschien dat ze er te preuts voor was of het was juist de angst dat als ze het zei dat ze Chris des te verder weg zou duwen.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris keek even geïrriteerd om naar Ellie. Hij wist wel dat ze gelijk had, maar dat maakte het allemaal niet makkelijker. Met enige tegenzin legde Chris zijn arm rond Ellie haar schouders, waarna hij haar dichter tegen hem aan trok. Het was niet eerlijk om weer zo te reageren op haar, niet na gisteren. Chris moest zelfzelf aanleren mensen te kunnen accepteren. Zuchtend schudde Chris zijn hoofd.
"Het spijt me van je moeder, Ellie. Maar ik denk niet dat je vader mij zou willen. Ik ben de herinnering aan de vreselijke tijd waar je doorheen bent gegaan. Ik ben een gevaar. Het is vreselijk lief dat je jouw huis wilt open stellen. Maar ik moet mijn eigen ding doen," zei Chris zachtjes. Hij greep naar het kleine boekje van Alice in Wonderland dat hij in zijn broek had gestoken.
"Hier, ik wil graag weten wat je ervan vindt wanneer je het hebt uitgelezen," zei Chris. De liftdeuren gingen open. Samen met Ellie stapte Chris de lift in. Voor een paar minuten bleven ze in stilte bij elkaar staan, waarschijnlijk voor de laatste keer. Chris had niet het idee dat hij hier de buurt zou blijven, daarom dacht hij dat dit de laatste keer zou zijn voor een lange tijd dat hij oprecht zo met Ellie kon staan. De deuren werden weer geopend. Een oudere man die duidelijk de vader was van Ellie, kwam haastig naar ze toe gelopen.
"Het spijt me dat ik haar bezig heb gehouden meneer. Ik begrijp dat u graag naar huis toe wilt. Als ik nog even een moment zou mogen hebben om afscheid te mogen nemen van uw dochter?" vroeg Chris. Veel had hij niet geleerd in het instituut, maar hij wist wel dat hij respect moest hebben, zeker naar ouderen. Chris stapte met Ellie de lift uit, waarna hij zijn andere arm ook rond haar heen sloeg.
"Sorry dat het allemaal zo gaat," fluisterde Chris zacht in haar oor.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had zoveel tegen hem willen zeggen. God, ze wilde tegen hem schreeuwen. Hij was niet de herinnering aan de vreselijke tijd. Hij was juist de herinnering aan al het goede wat daar was geweest en eerlijk, hij was de enige. Maar ze had haar mond gehouden doordat hij zei dat hij zijn eigen ding wilde doen. Ellie had gedacht, zeker na gister avond, dat wat ze ook gingen doen dat ze dat samen zouden doen. Hoe naast had ze er kunnen zitten... Waarom had hij haar moeten kussen en haar zo moeten verwarren? Waarom moesten die verdomde gevoelens daardoor weer hoop krijgen door één zo'n stom klein kusje? Ze voelde zich leeg, vreselijk leeg en weer alleen. Het boek nam ze automatisch aan, maar ze wist nu al dat ze het niet zou lezen. Niet zonder Chris. De beloftes die hij gisteren zo makkelijk had gemaakt waren nu ook zo gebroken en dat deed haar zo ongelooflijk veel pijn. Juist omdat hij dit juist wilde doen om haar geen pijn te doen. Het deed waarschijnlijk meer pijn dat hij dat nu wel deed. Stil stond ze naast hem in de lift en nog altijd zonder woord liet ze zich in Chris' armen trekken. Ze knuffelde alleen niet terug. Ellie staarde over de schouder van Chris naar haar vader met traanogen.
De man zuchtte zacht en legde een hand op Chris' schouder. "Ik hoorde het slechte nieuws," zei hij rustig. "Aan Ellie te zien geeft ze veel om je. Daarom zou ik je ook een plekje bij mij thuis willen aanbieden. Er is veel werk te doen op de boerderij en om eerlijk te zijn zou ik een extra paar sterke handen wel kunnen gebruiken. Zeker nu in de nazomer. De meeste schapen zullen nu hun kleintjes krijgen. Het is een dag en nacht taak om ze en de andere dieren in de gaten te houden voor eventuele bevallingen."
Ze sloeg haar ogen neer. Haar vader leek haar zelfs na al die jaren nog zo goed te kunnen lezen dat het een wonder was. Daarbij bracht hij het nog erg leuk. Ellie was vergeten dat ze schapen hadden. Het enige wat ze zich kon herinneren waren de kippen en het kleine deel van de boerderij wat als een kinderboerderij diende. Daar had ze vaak met de cavia's en konijnen geknuffeld.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris wist het niet meer. Altijd had hij alles zo mooi onder controle kunnen houden. Alles kon hij overzien en zonder enige moeite wist hij te anticiperen op wat er gebeurde. Maar er was nu te veel. Het was veel te veel. Hij moest verwerken dat zijn ouders gestorven waren, hij moest verwerken dat alles van hen nu van hem was, hij moest verwerken dat hij geen thuis had. Er was niemand die zich zorgen maakte om hem of hem nog verder was gaan zoeken. Chris moest verwerken dat hij voor het eerst sinds jaren weer op vrije voet was, hij moest verwerken dat hij weer beslissingen voor hemzelf kon maken. Maar niemand leek door te hebben hoe verschrikkelijk vol zijn hoofd was. Niemand gaf hem de pauze die hij nu zo verschrikkelijk hard nodig had. En nu kreeg hij een nieuwe optie. Meegaan met Ellie haar vader, naar een boerderij hier in de buurt. Of meegaan met een agente die hem zou voorbereiden op een leven alleen. Een zachte zucht verliet Chris zijn lippen. Hij wilde slapen. Er was op dit moment niets liever dat Chris wilde dan kunnen slapen. Langzaam keek Chris om naar een agente die net het laatste gezin uitzwaaide.
"Ik ga denk ik met hun mee," mompelde hij zachtjes. Chris wilde niet ondankbaar overkomen, maar hij kon er niet positiever over praten dan hij nu deed. Chris kon geen glimlach forceren of iemand dankbaar in zijn armen springen.
"U moet dit niet doen uit medelijden. Ik begrijp dat het opnemen van een extra kind veel te groot is. Als ik mee mag zal ik beloven zo goed mogelijk te helpen en te ondersteunen waar ik dat kan... maar veel van deze wereld ken ik niet meer," sprak Chris zachtjes. Hij keek even om naar Ellie, zoekend naar wat er nu door haar heen ging.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

"Dat komt wel goed, mijn jongen. Ik woon niet in het dorp, maar juist er iets vanaf. Er is genoeg ruimte en rust. Meer dan genoeg tijd om weer gewend te raken aan alles wat je nog niet kent," glimlachte Ellie's vader. Ze merkte zelf dat Chris naar haar keek, maar ze keek niet terug. Verbeten duwde ze het boek terug in zijn handen en liep ze de hal uit naar buiten waar ze eindelijk adem haalde. Het was haar ook te veel geweest. Altijd was ze positief gebleven voor Chris en had ze hem onbewust haar liefde en zorgen gegeven. Het feit dat hij zo makkelijk dat aan de kant schoof samen met zijn beloftes... Het had haar te hard geraakt. Ze begreep wel dat het een klap was om te horen dat zijn ouders er niet meer waren. Ze begreep het allemaal en toch kon ze het niet opbrengen om hem weer te knuffelen en hem bemoedigende woorden te geven. Het liet haar ellendig voelen dat ze zo egoïstisch dacht, maar het voelde gewoon weg verkeerd. Haar vader had nog wat documenten ondertekent en was daarna voor haar naar zijn oude rode truck gelopen. Ellie liet Chris voorzin zitten bij haar vader en ging zelf de achterbak in waar ze tussen het stro in zakte. Ze pakte drie stro slierten en begon deze te vlechten. De rit duurde wel even. Ze gingen door het dorp en daarna reden ze langs hoge weilanden. Uiteindelijk kwamen ze stil bij een boerderij met dieren. Ellie sprong de achterbak uit en bekeek de boerderij. Het meeste herkende ze vaag, maar er waren ook genoeg dingen die ze niet herkende of herinnerde. "Ik ga bij de konijnen kijken," mompelde ze tegen haar vader. Ze stopte haar handen in haar broekzakken en liep richting de kinderboerderij die op het moment gesloten was. Nog net hoorde ze haar vader aan Chris vragen of hij een rondleiding wilde of dat hij liever zijn kamer wilde opzoeken.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris wist niet hoe snel hij had moeten zeggen dat hij graag naar zijn kamer wilde. Al had hij er snel achteraan gezegd dat hij morgenochtend graag met hem mee zou willen lopen. Chris wist dat hij een gegeven paard niet in de bek moest kijken. Ellie haar vader had hem een goed aanbod gedaan en als Chris zich zou misdragen dan was het verpest. Chris werd naar een kamertje op de zolder begeleid. Waarschijnlijk was het een logeerkamer, aangezien er bij het vierkante raam een gammel tweepersoonsbed stond. Aan beide kanten stond een nachtkastje en rechts stond een kleine kast. Bij de deur was een wastafel met daarboven een spiegel met een barst. Meer was er niet te vinden.
"Ik weet dat het niet veel is. Tot we naar de stad gaan om wat kleding voor je te halen kan je oud spul van mij dragen. Ook kunnen we kijken of er in de schuur nog wat meubeltjes staan die misschien handig zijn voor hier," zuchtte de vader. Chris keek even om naar de man die zo verschrikkelijk veel leek op Ellie.
"Het is perfect, en u hoeft zich geen zorgen te maken. De notaris zei dat ik... eh... mijn ouders hun financiën heb overgenomen. Zodra ik het officieel toegewezen krijg kan ik u betalen voor wat u maar wilt. Ik beloof geen last te zijn," sprak Chris. Hij voelde hoe Ellie haar vader Chris kort op de schouder klopte.
"Maak je daar alsjeblieft geen zorgen over. Je bent door genoeg ellende gegaan. Als je meehelpt met de dieren hoef je wat mij part helemaal niks te betalen. Neem maar even rust. Ik zal wat kleding en ondergoed voor je regelen zodat je weer een tijdje doorkan," glimlachte de man. Chris liep zijn nieuwe slaapkamer een stukje in. Zodra hij op het bed plofte, werd de deur dicht geslagen door Ellie haar vader. Chris had alles verpest. Hij greep één van de kussens en zodra hij op zijn rug viel, sloeg hij het kussen in zijn gezicht. Hij had de blik van Ellie wel gezien, ze was boos op hem. Ze was verschrikkelijk boos op hem en Chris had geen idee waarom. Hij had haar juist willen beschermen tegen hem. Maar dat was misschien niet goed geweest.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had een grijs konijntje uit de kooi gepakt en was ermee gaan zitten op de grond tegen de muur. Dat Chris niet achter haar aan kwam was niet nieuw voor haar. Hij was gewoon weer geworden zoals ervoor. Als water was het zo door haar handen geglipt en ze had er niets tegen kunnen doen. Chris had die avond haar niet moeten kussen. Daar kwam alleen ellende van en dat voelde ze nu al te goed. De tranen begonnen stil over haar wangen te lopen en ze drukte het konijntje die de naam Stampertje had tegen zich aan. Natuurlijk deed ze dat niet te hard anders zou ze het diertje pletten. Hoelang ze daar had gezeten wist ze niet, maar nadat de tranen op waren had ze Stampertje terug bij zijn vriendjes gedaan in zijn hok. Daarna was ze met een zwaar hart het huis in gegaan waar ze door ging naar haar kamer. "Wil je nog wat eten, El?"
Ze schudde haar hoofd. "Ik ben best wel moe. Zie ik je morgen?" vroeg ze, waarop haar vader knikte. "Slaap maar goed uit. Je hebt geen verplichtingen meer. Ik heb Chris de logeerkamer gegeven, zodat je het weet." Ellie knikte. "Het is een mooie kamer. Tot morgen." Hij drukte een kus op haar kruin en daarna was ze haar slaapkamer in gegaan. Zuchtend sloot ze haar deur en kleedde ze zich uit. Het was vreemd om haar kamer weer te zien. Het roze behang hing er nog en haar oude dierentekeningen waren nog altijd vastgeplakt op haar deur. Kon ze zo goed tekenen? Het was niet iets wat ze van zichzelf had verwacht. Ze opende haar kastdeur en grimaste toen ze al haar kleding nog zag van toen ze veertien was geweest. Ze hield een t-shirt voor, maar deze was natuurlijk veelste klein. Het was maar beter dat ze nieuwe kleding nodig had, want dit zag er niet uit. Al waren dat zorgen voor morgen. Ze ging in haar onderbroekje in bed liggen en trok de dekens over zich heen. Het was dan toch gelukt om Chris hier te houden. Vlakbij haar. Een warm onderkomen. Haar vader was zeer vriendelijk en zou zich over Chris ontfermen als zijn eigen zoon, dat wist ze zeker. Maar hoe zat het nu met hen? Ellie wist het niet meer. Ze wilde niet meer dat Chris haar zo kon raken als vanochtend. Nee, het was vast beter als dat niet meer ging en als hij een meisje wilde kussen dan vroeg hij maar iemand anders, bedacht ze zich boos.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had de gehele dag op zijn rug gelegen. Zwaar ademend in het kussen, terwijl hij nadacht over alles dat er was gebeurd. Er was zo verschrikkelijk veel veranderd in zijn leven. Alle controle die hij had was hij compleet kwijt geraakt. Het had gezorgd voor een verschrikkelijke hoofdpijn. Pas tegen negen uur had Chris zichzelf weer een beetje rustig kunnen voelen. Toch was hij nog een tijdje stil blijven liggen. Hij moest duidelijkheid vragen bij Ellie en daarbij had hij nog steeds zijn behoefte om het boek te lezen waar ze in begonnen waren. Met een zachte zucht was Chris overeind gekomen. Hij had het boekje van zijn nachtkastje af gepakt en was de slaapkamer uit gewandeld. De vader van Ellie had hem wel een vlugge rondleiding gegeven van het huis, maar hij moest toch even nadenken voordat hij zich kon herinneren wat Ellie haar slaapkamer was. Zachtjes klopte hij op haar slaapkamerdeur.
"Ellie? Ben je nog wakker? We moeten nog verder lezen uit het boek," sprak Chris zacht. Hij wilde haar vader niet tot last zijn en als ze al wel sliep wilde hij haar al helemaal niet wakker maken. Voor een paar seconden bleef Chris bij de deur staan. Hij kon beweging horen, wat hem vertelde dat ze nog niet in slaap was gevallen.
"Ik weet dat je boos bent op mij... al weet ik niet zo goed waarom. Ik had je alleen maar willen beschermen... beschermen tegen het feit dat ik misschien tegen mijn eigen zin in ver bij je vandaan werd gehaald. Ik wist niet wat ze met mij gingen doen of wat ze verwachtte van mij. Ik wilde je niet weg laten sturen met het idee dat ik beloftes had gedaan die ik niet na kon komen. Met het nieuws over mijn ouders... het is moeilijk om recht na te denken, Ellie. Ik heb hulp nodig, een knuffel of wat lieve woordjes," sprak Chris zachtjes. Hij bleef naar de houten deur staren.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven