O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie keek naar hem op en glimlachte liefdevol. Ze had zoveel geluk om hem als de hare te hebben. Niet alleen door zijn persoonlijkheid, maar ook door zijn looks. Ellie kon niet ontkennen dat hij er enorm goed uit zag. “Ik geloof niet dat je het erg vindt om mij uit te kleden,” lachte ze. Ze vond het zelf immers ook leuk om hem van zijn kleding te ontdoen. “Mm, het is allemaal voor jou.”
Als Chris er niet was geweest dan zou ze vast niet zoveel moeite doen. Dan zou ze pas echt lui worden. Loom opende ze haar ogen en drukte ze een lange liefdevolle kus op zijn lippen bij zijn vele complimenten. “Ik ben bang dat als ik begin met wat ik allemaal mooi vind aan jou dat ik dan niet meer kan stoppen, totdat ik werkelijk alles heb opgenoemd,” glimlachte ze. Werkelijk alles aan Chris vond ze mooi. Genietend lag ze onder zijn handen, totdat haar jurk was verdwenen. Ze rolde tegen hem aan en trok de lakens over hen heen. “Ik houd ervan om dingen met je samen te doen, Chris. Dus natuurlijk lijkt het mij leuk om op een echte date met jou te gaan.”
Ze kwam een beetje overeind en leunde met haar hoofd op haar handpalm. Ze streelde zijn buik zacht met haar vingers. “Denk je dat we samen zouden zijn gekomen als we normaal waren opgegroeid?” Vroeg ze zacht. Ze woonden immers in hetzelfde dorp. De mogelijkheid was er. Het waren van die vraagstukken waar ze nieuwsgierig naar was. Net zoals hoe haar leven zou zijn geweest als ze niet was meegenomen. Zou ze dezelfde persoonlijkheid hebben als die ze nu had? Het waren geen dingen die ze kon veranderen, maar toch kon ze niet stoppen met erover na te denken. Haar handen gleden over zijn borstkas en ze duwde zich iets van het bed af, zodat ze bovenop Chris lag. Glimlachend legde ze haar onderarmen naast zijn hoofd en boog ze naar zijn gezicht toe om hem enkele kusjes te geven. Ze kon geen genoeg van hem krijgen en daarnaast wilde ze dat hij zich net zo geliefd en speciaal voelde zoals zij dat deed.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Vermoeid was Chris de slaapkamer binnen gelopen. Hij had verwacht dat ze zuchtend op bed zouden vallen en vrijwel direct in slaap zouden vallen, maar Ellie haar verzoek bracht een gehele nieuwe energie in Chris zijn lichaam. Glimlachend leunde hij op zijn knieën op zijn bed, met Ellie onder hem.
"Eigenlijk zou ik je niet moeten helpen als je zo lui bent," grinnikte Chris. Hij leunde naar voren, zodat hij zachtjes een paar kleine kusjes tegen haar hals kon duwen. Chris wilde van haar lichaam houden. Hij wilde elk klein stukje kunnen kussen en kunnen bewonderen. Terwijl hij kleine kusjes tegen haar hals en sleutelbeen duwde, opende hij de knoopjes van haar jurkje. Zijn ruwe vingers liet hij tussen haar borsten naar haar buik glijden.
"Je ruikt lekker, weetje dat?" glimlachte Chris. Hij keek omhoog naar Ellie, zodat hij een kusje tegen haar lippen kon duwen. Hij hield zo verschrikkelijk veel van haar. Ellie was de reden dat hij zich zo goed kon gedragen in deze wereld. Ze was de reden dat hij kon blijven glimlachen en dat hij niet compleet instortte. Trots keek hij naar Ellie, naar haar prachtige ogen en naar haar prachtige gezicht.
"Je bent zo mooi, niet alleen je ogen, die schattige neus en je prachtige lippen. Maar je zachte stem en die kleine kuiltjes wanneer je lacht," sprak Chris zachtjes. Hij gleed met zijn hand door zijn haren voordat hij weer een kusje tegen haar lippen duwde. Chris trok haar jurkje verder omlaag, waarna hij zijn eigen shirt over zijn hoofd trok en die achter hem neergooide. Tevreden rolde hij zich naast haar neer. Zijn armen legde hij rond haar lichaam.
"Ik wil je meenemen naar een echte date, zoals normale mensen doen. Vind je dat leuk?" vroeg Chris nieuwsgierig.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie glimlachte. "Wat was er om bang voor te zijn? Je zat in hetzelfde schuitje als ik en de rest. Ik was niet bang voor jou. Ik was eerder bang dat het niet goed met je ging. De situatie was verschrikkelijk en ieder heeft een andere manier om ermee om te gaan, maar je trok de muur zo hoog op... Het zorgde ervoor dat ik bezorgd werd en juist meer van je wilde weten, zodat ik misschien een manier kon vinden om je te helpen."
In het instituut had Ellie niet echt naar zichzelf omgekeken. Continu was haar aandacht en energie op Chris gericht geweest. Hij had zich afstandelijk opgezet, maar zijn ogen hadden een heel ander verhaal aan haar verteld. "Ik ook niet. Wie weet waren we dan niet eens samen gekomen," glimlachte ze en ze streelde door zijn haar. Ze knikte op zijn voorstel. "Ik weet zeker dat mijn vader wel wil helpen. Laten we ons daar nu geen zorgen over maken."
Hoelang ze precies met Chris in de schuur had gezeten wist ze niet, maar op een gegeven moment waren de zonnenstralen die tussen de kieren van de muur schenen verdwenen. "Laten we terug gaan," glimlachte ze. "En in bed verder knuffelen."
Morgen hadden ze immers wel een wat langere dag voor de boeg. Ze zouden langs de FBI gaan met de rest van hun groepje. Ellie wilde wel goed uitgerust ervoor zijn. Ze kwam overeind van Chris' schoot en nam hem bij de hand mee terug het huis in. Ze liep met hem naar boven en plofte met kleren en al aan op zijn bed neer. "Kan jij mij uitkleden? Ik heb geen energie meer," mompelde ze in zijn kussen. Eigenlijk had ze gewoon geen zin meer om op te staan. Ze wilde blijven liggen met Chris naast haar, zodat ze zich veilig in zijn armen zou voelen.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris kon het niet laten om zacht grinniken bij Ellie haar opmerking. Hij had het in het begin vervelend gevonden dat ze overal vragen over stelde, dat ze alles wilde weten en dat ze dingen van hem wilde weten. Ze was de enige geweest die zich niks had aangetrokken van het feit dat hij afstand wilde.
"Niemand durfde mij aan te spreken. Voordat jij kwam hadden Jeff en ik nooit meer dan het hoognodige gepraat met elkaar onder het trainen. Ik kan mij zelfs nog herinneren dat ik hem zei zijn mond te houden. Dani sprak af en toe tegen mij en Jim deed dan mee. En Maddy...Maddy praat gewoon in het rond. De anderen waren allemaal bang, behalve jij," zuchtte Chris glimlachend. Hij had het niet vervelend gevonden, hij kon zich er van tijd tot tijd aan ergeren. Maar het was verfrissend nieuw, het gaf hem iets anders om handen.
"Ik had het niet anders gewild, geloof me," zei Chris. Hij legde zijn armen rond Ellie haar lichaam. Het was fijn om eerlijk te kunnen zijn met elkaar. Beiden hadden ze verschrikkelijke traumatiserende dingen meegemaakt, ze leerde nieuwe dingen en ze leerde nieuwe gevoelens. Ze hoorde dat uit te spreken naar elkaar.
"Laten we je vader door de nazomer heen helpen, dan kunnen we daarna beginnen met het zoeken naar een eigen plek. Ik zou niet eens weten hoe we dat zouden moeten doen," zei Chris zachtjes. Hij kon nu nog maar amper koken, waarschijnlijk zou hij een huis compleet afbranden als hij er zelf voor zou moeten zorgen. Hij moest nog zo verschrikkelijk veel leren... maar had geen idee waar hij dat zou moeten doen. Ze hadden hem wel lessen aangeboden, maar hij voelde zich zo verschrikkelijk dom als hij het zou moeten volgen.
"Misschien kan je vader ons helpen," zei Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie lachte zacht en streelde door zijn haar. "Alsnog. Ik had mij ook kunnen bedenken dat je in dezelfde shit zat en dat je dat op je eigen manier wilde verwerken. Ik moest alleen zo nodig mijn neus overal insteken, omdat ik je zo interessant en knap vond," glimlachte ze. Ze had niets liever gewild dan hem beter leren kennen en uiteindelijk was dat ook gebeurd. Ze waren nu zoveel meer dan eerst en Ellie wilde dat het voor altijd zo zou blijven. Ze had er immers best veel moeite en tijd in moeten steken, maar het was het allemaal waard geweest. Ze legde haar hoofd op de zijne en zuchtte zacht. Dit soort momenten koesterde ze enorm.
"Ik laat je niet meer gaan. Nu kom je niet meer van mij af," lachte ze. Hij zou heel haar leven aan haa vast zitten en zij aan hem en die gedachte maakte haar intens gelukkig. Ze kwam bij hem op schoot zitten en streelde door zijn haar. Hij was als een magneet voor haar en ze kon het dan ook niet laten om op zijn wang te kussen. En daarna zijn slaap, voorhoofd, neus, overall. Ze eindigde bij zijn lippen die ze langer kuste. "We zouden kunnen kijken voor een eigen plekje," zei ze zacht. Ze waren immers al een paar dagen weer terug en hoewel ze waarschijnlijk nooit meer echt het normale leven op konden pakken, konden ze dat wel proberen. Het was een eerste stap in elk geval. Ze hield ervan om bij haar vader te zijn, maar een eigen plekje met Chris klonk ook erg aanlokkelijk. Ze konden misschien kijken om iets te huren en dan kon ze zelf naar een baantje gaan zoeken. In haar hoofd kreeg het idee al vorm. Misschien dat ze zelfs ook een hondje konden nemen. Ellie hield immers van dieren en als Chris weg was voor werk dan had ze nog iemand bij zich. Liefdevol keek ze Chris aan en streelde ze zijn wang met haar duim. "Het wordt nu alleen maar beter," zei ze. " Daar zal ik voor zorgen. Dat beloof ik je."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had zijn armen rond Ellie haar lichaam geslagen. Hij had helemaal geen zin meer om te sporten of trainen. Zijn lichaam stond helemaal strak door wat er vandaag allemaal gebeurd was en dat merkte hij nu pas. Het was alsof Chris al die tijd niet had kunnen ademen en hij dat nu pas voor het eerst had kunnen doen. Hij was kapot, zijn lichaam was kapot. Chris was weer neergezakt op een hooibaal. Zijn armen hield hij strak rond Ellie haar lichaam, terwijl zijn hoofd tegen haar borst leunde.
"Ik zou nu ook zeggen dat Jeff en Dani mijn beste vrienden waren daar. Op dat moment had ik dat nooit toegeven, net als hun. Dat was juist precies waarom hij het zo fijn vond om met ze te kunnen praten. Daarbij waren ze net als hij de eerste geweest. Ze hadden geweten hoe alles was.
"Je stelde niet te veel vragen. Je stelde alle vragen die logisch waren. Ik wilde gewoon geen band hebben met mensen en jij maakte het zo, zo verschrikkelijk moeilijk," zuchtte Chris glimlachend. Als hij terugdacht aan die tijd had hij zichzelf wel voor zijn hoofd kunnen slaan. Hij had het haar zo veel makkelijker en dragelijker kunnen maken. Hij had het voor mezelf beter kunnen maken. Chris trok Ellie dichter tegen hem aan.
"Ik wil de rest van mijn leven bij je zijn, El. Je maakt mij zo intens gelukkig. Je hebt geen idee," fluisterde Chris zacht. Hij wilde eigenlijk niets lievers dan de rest van de dag doorbrengen met Ellie, knuffelend. Hij had een intens diep verlangen naar haar geur, haar zachte huid en haar geweldige stem.
"Ik hou van je,". Tevreden sloot Chris zijn ogen. Haar aanwezigheid maakte Chris rustig. Hij was oprecht gelukkig met het feit dat hij de rest van zijn leven kon doorbrengen met Ellie. Ze was de liefde van zijn leven.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie keek naar hem op en glimlachte lief. Ze sloeg haar andere arm eveneens rond zijn middel, terwijl ze luisterde naar zijn woorden die haar warm van binnen lieten voelen. "Je was wel groot en sterk, Chris," fluisterde ze. "Het is niet niks waar we door heen zijn gegaan en iedereen heeft een andere manier gevonden om daarmee om te gaan. Ik vind je sterk." Ze knuffelde hem en legde haar hoofd tegen zijn borstkas. "En ik ben zo, zo blij dat je jezelf open durfde te stellen tegenover mij en dat je mijn liefde en acceptatie accepteerde. Niet iedereen kan dat en er was een moment waarop ik dacht dat je het ook niet zou kunnen. Totdat ik je vragen mocht stellen na de training." Ze haalde haar hoofd van zijn borstkas en glimlachte. "Ik weet nog dat je het vervelend vond dat ik zoveel vragen stelde. Je hebt echt geduld met mij gehad."
Ze was zelf ook zeker niet de makkelijkste geweest en toch had hij het allemaal over zich heen laten gaan. Het deed haar toch wel goed om te horen dat ondanks dat –dat hij zoveel aan haar had gehad. Hij sprak niet vaak over zijn gevoelens en daarom koesterde ze het moment ook enorm.
"Gelukkig zijn we uit die hel en hoeven we er niet meer terug," begon ze en ze pakte zijn handen vast. Zacht drukte ze een kusje op elke knokkel van zijn handen. "We kunnen ons juist nu focussen op wat we willen. Een plekje voor ons samen. Rustig en misschien af en toe op bezoek bij de rest. Je wilde het misschien toen niet toegeven, maar je was wel close met Jeff en Dani. Dat ben je nog steeds."
Ze glimlachte en verstrengelde hun vingers. "Ik ben trots op jou, Chris. Misschien is het bij mij meer te zien hoeveel stappen ik vooruit ga, omdat het letterlijk te zien is, maar jij... Jij bent ook enorm vooruitgegaan en dat is zeker niet altijd makkelijk. Dus ik ben trots op je. Heel erg en ik ben zo blij dat ik mij jouw vriendin mag noemen."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Tevreden had Chris de kus in ontvangst genomen. Hij vond elk kusje van Ellie altijd heerlijk. Hij had nooit gehouden van lichamelijk contact. Hij was opgegroeid met het idee gelukkiger te zijn als hij iedereen wegduwde en niet in te gaan op de flirterige opmerkingen van vrouwen. Als hij gewild had, had hij oprecht wel meisjes kunnen hebben in het instituut. Maar hij wilde het allemaal niet, totdat hij Ellie leerde kennen. Vanaf bijna het eerste moment had hij haar willen beschermen, misschien niet direct omdat hij verliefd was, maar wel omdat hij om haar gaf.
"Ik ben oprecht gelukkig met je, El. En niet zo'n klein beetje ook. Ik had dit allemaal opnieuw gedaan als dat betekende dat ik bij jou zou eindigen," sprak Chris uit het niets. Hij keek om naar Ellie die al weer verder leek te willen gaan met de training, iets wat hij ook gewild had. Maar iets in hem wilde zijn gevoelens delen, iets wat volslagen zeldzaam was voor hem, iemand die geleerd had zijn emoties voor hem te houden.
"Je hebt geen idee hoe erg ik hunkerde naar liefde, naar acceptatie en het gevoel dat ik mijzelf kon zijn bij iemand die oprecht weet wat ik gedaan heb," mompelde Chris. Hij draaide zijn ogen naar de bevuilde grond, waarna hij zijn schouders optrok.
"Ik dacht altijd dat ik mijzelf het beste kon beschermen als ik alles en iedereen weg zou duwen. Maar nu ik jou heb... ik realiseer me nu pas hoe graag ik je eerder had willen leren kennen. Je hebt mij geleerd om mensen te accepteren en te houden van iemand. Het doet geen pijn, het is juist mooi en fijn," mompelde Chris. Hij keek op naar Ellie.
"Je hebt mij gered. Ik weet niet hoelang ik het daar had volgehouden. Het leek misschien alsof ik groot en sterk was, maar dat was ik echt niet. Je hebt het helemaal waard gemaakt om door deze hel te gaan," zei Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ze keek naar hem om en glimlachte. "Gelukkig maar dat ze die hebben kunnen repareren. Straks was je nog doof geweest voor de rest van je leven." Het leek haar beangstigend om niets meer te horen en ze kon het zich dan ook nauwelijks voorstellen. Ze zou Chris' stem enorm missen.
"Ik denk dat ik dat wel wil onderzoeken. Het is denk ik beter om mijn grenzen te vinden hier dan... Wel, laten we er niet op hopen, maar dan tijdens een gevecht of iets dergelijks."
Het liet haar beter voelen om te weten dat ze ermee naar de politie gingen en dat ze een aantal zaken zouden gaan regelen. Ze liet haar bloed weer opdrogen tot een korstje en keek naar hem op. "Dat is wel een idee," zei ze verrast. Een enthousiaste twinkeling kwam in haar ogen. Ze zou haar kracht eens voor iets goeds kunnen gebruiken en niet alleen voor iets destructiefs. "Als het kan natuurlijk. Ik zou niet willen dat ik iemand ziek maak of erger als mijn bloed niet compatibel is door de aanpassingen in mijn DNA. Misschien dat ik aan de politie kan vragen of ze het kunnen onderzoeken en dan kan ik kijken wat ik kan betekenen."
Een warm gevoel kwam haar te binnen. Als ze eens mensen kon helpen... Ja, dat wilde ze graag. Ze had nog niet eens aan de naalden gedacht. Het kwam haar ook niet te binnen door de vreugde die ze van binnen voelde. Glimlachend legde ze haar arm om Chris' middel. "Dus wat wilde je vandaag trainen? Buik? Benen? Armen? Billen?" vroeg ze met een grijnsje. "Of eerder onze krachten?" Ellie kon zich nauwelijks voorstellen dat Chris nog echt moest oefenen met zijn kracht. Bij hem kwam het al zo natuurlijk, alsof hij ermee geboren was.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Bedenkelijk had Chris zichzelf op één van de stapels strobalen gehesen. Hij was nieuwsgierig naar wat Ellie bedoelde, aangezien haar omschrijving nog erg abstract klonk. Zijn ogen volgde de bewegingen van de druppels bloed die ze door de lucht liet vliegen.
"Het kan goed zijn dat ze hebben verbeterd, dat hebben ze bij ons allemaal gedaan. Ze hebben mijn trommelvliezen aangepast in mijn oor. Omdat ik met mijn kracht mijn oren kapot geblazen had," mompelde Chris. Hij wreef met zijn hand door zijn haren. Hoe het mogelijk was dat ze hun lichamen beter konden maken wist Chris niet. Hij begreep niet dat ze liever hen beter maakte in plaats van mensen. Het was zo verschrikkelijk egoïstisch. Bedenkelijk draaide Chris zijn ogen omhoog naar het stoffige plafon van de schuur.
"Ik denk dat ze je aanmaak van bloed gewoon versneld hebben, omdat je nog wel eens naar werd als je te veel gebruikte. Als je wilt kunnen we het samen gaan onderzoeken? We gaan morgen toch naar de politie, dan vragen we dat direct aan," zei Chris. Hij sprong van het stro af zodra ze haar kleine demonstratie had laten zien.
"Je wordt er steeds beter in, liefje. Moet je kijken hoe beheerst je al bent," glimlachte Chris. Hij sloeg zijn arm rond haar schouders en duwde een kus tegen haar wang. Hij was oprecht trots op haar. Ze nam haar krachten zo goed op en ze groeide zo snel.
"Misschien dat je bloed kan doneren of plasma. Dan kunnen we dat aangepaste stukje voor iets speciaals gebruiken. Er zijn genoeg mensen die bloed nodig hebben en al helemaal plasma," stelde Chris voor. Hij keek haar nieuwsgierig aan. Ze had een angst voor naalden ontwikkeld door dat hele gedoe, maar misschien dat als hij haar kon helpen dat ze het toe zou laten dat ze bloed zouden nemen van haar. Zolang ze mensen niet ziek zouden maken met haar gave tenminste.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven