ORPG| Why is the rum always gone?

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Hij was dapper. Ceto had nog nooit iemand ontmoet die de zee zo durfde te trotseren zonder een greintje angst te voelen, enkel liefde voor iets wat zo destructief kon zijn. Al kende Ceto maar al te goed de mooie dingen die de zee te bieden had, daar stond ze immers voor. Ze was een voorbeeld van de kalme kleurrijke zee en enkel als ze boos werd kon ze zo wispelturig en onbetrouwbaar zijn als de zee. Een kleine glimlach kwam rond haar lippen bij zijn vraag. Als hij eens wist dat ze vaak genoeg had moeten omgaan met de uitbarstingen van de man der zeeën zelf… Het was niet te vergelijken met de stormen die zich op zee voor deden. Ze was niet bang van de zee, maar Poseidon kon haar gemakkelijk genoeg de kast op jagen; ook al was ze zijn favoriete Nereid. Daarom zou ze ook niet mogen falen. “Ja,” zei ze uiteindelijk en ze keek weer naar de zee. “Ik ben eens overboord gevallen.” Het was geen leugen. Voordat ze voor Jiro werkte had ze op andere schepen gewerkt, maar het had niet bevallen en om onder het contract uit te komen had ze zich van boord laten vallen tijdens een storm. De zee omarmde haar toch. Al kon ze hem dat niet vertellen. “De zee bracht mij naar Tortuga en daar heb ik mij ingeschreven voor jou, toen je bemanning zocht,” zei ze met een kleine glimlach. Ze schudde haar hoofd. “Ik drink niet en zo goed ken ik ze niet.” Ceto bevond zich nauwelijks tussen de mannen. Ze was vreselijk bang dat ze aan haar zouden merken dat ze geen jongen was, maar een meisje. Het was een risico die ze liever niet nam, maar of ze nu een goede afleiding voor hem was?

Sebastian trok een wenkbrauw op. “Het is een lange tijd sinds ik die naam heb gehoord,” mompelde hij. Het was een naam die hij voor zichzelf had gemaakt met zijn reputatie. Sinds hij gestopt was had hij die naam niet meer gehoord tot nu. “Iets beters dan rum? Bestaat dat werkelijk?” Hij volgde haar naar binnen en nam plaats op de leren stoel. Hij plofte erin tot het ongenoegen van zijn vogel die luid kraaide bij de plotselinge beweging. “Pff, ik dacht dat je mij bedoelde,” zei hij met een pruillip. Toch was hij trots op het feit dat zijn meisje zo mooi werd gevonden en dankbaar nam hij het sterke goede van Xiomara aan. “Des te beter.” Hij haalde de kurk eraf met zijn tanden en nam een slok uit de fles. “Oof, dit is inderdaad sterk spul. I like it. Heb je nog meer?” Met een onschuldige blik keek hij naar haar om. Hij zou zijn eigen secret stash binnen moeten halen, voordat ze erop uit gingen. Veel geld had hij niet meer dus extra kopen zou niet lukken. Extra plunderen daarintegen… Kon altijd. “Dus wat doet een prachtige vrouw zoals jezelf op een schip? Ik dacht dat Jiro een regel had voor ‘geen vrouwen aan boord’?” Hij nam nog een slok en keek haar vragend aan. Gezien alle spullen die hij hier zag, was ze niet zomaar een vrouw. Al verklaarde dat nog steeds niet haar aanwezigheid op zee. Heksen leefden op het land, voor zover hij wist. “Of ben jij een uitzondering?” vroeg hij met een grijnsje. Het had zo gekund dat ze de lover was van de felbegeerde piraat, maar gezien hun eerdere ruzie leek het daar absoluut niet op. Daarnaast was de enige echte liefde van een piraat de zee. En rum.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Vol ongeloof had Jiro omgekeken naar de jongen die luchtig mededeelde dat hij eens overboord gegooid was door de zee. Met een diepe frons bleef hij even in stilte naar Ceto kijken. Hij kon niet geloven dat een scharminkel zoals hem de zee had overleefd.
"Je hebt verschrikkelijk veel geluk gehad als je de zee hebt overleefd, vriend. Ze is niet vergevingsgezind," zei Jiro onder de indruk. Hij knikte met zijn hoofd naar het schip en begon te lopen als teken dat Ceto hem moest volgen. Als hij toch niet ging drinken kon hij net zo goed een potje kaarten met Jiro. Met een tevreden zuchtje wandelde Jiro het zand over naar zijn schip. Elke keer weer als hij naar haar kon kijken van een afstandje werd Jiro gelukkig. Hij was trots op zijn schip, op al zijn schepen. Samen met Ceto wandelde Jiro zijn schip op. Hij kon de extreme zoutlucht al in zijn neusgaten ruiken. Vannacht zou het heerlijk slapen worden.
"Laten we een potje kaarten, dan kan je mij meer vertellen over die wilde zeereis van je. Overboord geslagen in een storm, je hebt echt geluk gehad," zei Jiro. Schichtig keek hij even om naar de kajuit van Xiomara. Hij had zijn wapenkamer opgeofferd voor haar. Hij had dan wel een hekel aan haar, maar ze verdiende het ook niet om tussen mannen te zitten die haar als afval zouden behandelen. Dat hoorde niet. Jiro had enige respect voor vrouwen. Het enige nadeel was dat ze nu alleen gescheiden werden door een paar latjes hout.
"Het is trouwens voor het eerst dat ik hoor van ene piraat die niet drinkt? Wat heeft rum je aangedaan? Het is het enige dat ons overeind houdt hier," grinnikte Jiro. Hij duwde de deur van zijn kajuit open zodat Ceto naar binnen liep.

Het was een vraag die ze ontzettend vaak kreeg. 'Waarom ben je op een schip?', 'Wat doet een vrouw hier?'. Niemand leek te beseffen dat ze hier zelf niet eens wilde zijn. Xiomara keek over haar schouder naar Sebastian.
"Ik ben hier niet omdat ik dat wil. Jiro houdt me hier. Ik bezit de kracht om de drietant, als ze die ooit kunnen vinden, weer tot iets te kunnen maken. Jiro moet dicht bij mij blijven. Hij draagt letterlijk mijn ziel rond zijn nek. Pas als ik gedaan heb wat hij wilt krijg ik mijn ziel en vrijheid weer terug," sprak ze zachtjes. Xiomara draaide haar bruine ogen weg van Sebastian. Ze sprak het niet uit voor medelijden of voor een gedeelde haat. Natuurlijk was ze boos en diep gekwetst dat Jiro direct overgegaan was in haar gevangenschap in plaats van een eerlijke dienst en service. Maar dat waren piraten. Ze waren niet eerlijk. Xio draaide haar hoofd terug naar haar drankjes.
"Dus nu maak ik vervloekingen start klaar om op Jiro af te vuren zodra hij mij mijn vrijheid geeft. Ik heb er op dit moment zo'n 25 klaar staan," zei ze. Ze schudde haar donkere krullen over haar schouders, waarna ze zich omdraaide en terug wandelde naar Sebastian. Onderzoekend keek ze hem aan terwijl ze op de rand van haar eigen bed ging zitten. Het was vreselijk dat hij zo gekweld werd door zijn verleden, zeker omdat hij er zelf niks aan kon doen. Ze liet haar hoofd iets schuin hangen.
"Je draagt veel pijn met je mee, Seabass. De drank gaat dat niet helen," zei Xiomara zachtjes. Ze kwam overeind. Met haar vingers aaide ze zachtjes over zijn wang.
"Je vogel helpt, veel. Dat wel," grinnikte ze.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto glimlachte zwak. "Dat is ze zeker," zei ze. In elk geval voor de gewone mens. Voor haar voelde het als thuis. Ze volgde Jiro de houten planken op die naar het schip leidde en daarna door zijn deur, zijn kajuit in. Nog nooit was ze binnen geweest. Het was groter dan ze had verwacht, maar uit beleefdheid keek ze niet te veel rond en nam ze plaats op een stoel die vlakbij zijn bureau stond. Het was de enige tafel dus Ceto verwachtte half dat ze daar een potje kaarten zouden spelen. Het was maar goed dat ze op haar vorige scheepsavonturen het spel had geleerd. Wat moest Jiro van haar denken als ze niet dronk en het spel niet kende?
Ze schokschouderde even. "Ik kan mijn werk niet goed doen als ik drink en ik werk nog steeds als ik aan land ben," zei ze. "Iemand moet de ogen open houden."
Hoewel ze het vooral bedoelde voor haar werk voor Poseidon, bedoelde ze het ook zeker voor hem. Hij was een beruchte piraat. Vele vreesde hem, maar er waren ook genoeg die wraak wilden voor hun gezonken schip en verloren goederen. Wellicht dat ze hen niet meer tegen kwamen op zee, maar op land was er zeker wel een kans. Ceto pakte het stapeltje kaarten en schudde het een beetje afwezig door elkaar. "Er valt niet zoveel over mijn wilde avontuur te vertellen. Ik had mij tijdens de storm niet vast gemaakt aan het schip met touw, zoals de kapitein beval. Ik heb een bevel ondermijnd en dat was mijn straf, maar ik werkte sneller zonder."
Ze keek naar de kaarten die rijkelijk beschilderd waren. Het waren niet de simpele beschilderingen die ze gewend was, maar het was zeker mooi. "Ik heb dagen in de zee gedreven, tot ik uiteindelijk aanspoelde in Tortuga. Daar werd ik gevonden."

Sebastian trok een wenkbrauw op. "En je geloofd hem?" vroeg hij lichtelijk argwanend. "Hij is een piraat."
Enorm goed kende Seb Jiro niet. Dus daarin kon hij niks zeggen over de man, maar zodra er iemand iets terug moest geven dan gebeurde dat onder de piraten eigenlijk nooit. Het was of met geweld of met een hoop drank. "Hoe is hij aan je ziel gekomen? Ik kan me niet voorstellen dat je het aan hem gegeven hebt."
Het was haast onmenselijk om een ziel gevangen te nemen, letterlijk. Hoewel ze vriendelijk genoeg voor hem over kwam, wist hij wel beter met heksen. Toch vond hij niet dat ze het verdiende om zo behandeld te worden. In elk geval, hetgeen wat hij tot nu toe tussen de twee had gezien keurde hij niet goed. Hij floot tussen zijn tanden door. De wraakzucht was onmiskenbaar bij haar. "Ik zal geen ruzie met je maken dan," glimlachte hij en hij hief zijn fles op en nam er nog een slok van.
Hij zakte wat meer terug in de stoel toen ze zo dichtbij kwam en hij keek even naar haar hand die ze over zijn wang liet gaan. "Wat... Doe je?" mompelde hij, al werd het al gauw duidelijk. Zacht duwde hij haar hand weg.
"Het helpt me vergeten." Nors keek hij weg, met zijn lippen op elkaar gedrukt waardoor het een dunne lijn vormde. Hij hield er niet van als mensen – of een heks in dit geval – met zijn zaken bemoeiden. Licht geïrriteerd keek hij toe hoe zijn vogel van hem weg vloog en op Xiomara's hand belandde. Hij kneep zijn ogen samen naar zijn vogel. Verraadster. "Ze mag je," mompelde hij. "Ze mag normaal gesproken niemand."
Het moest vast de nootjes zijn. Ze was dol op nootjes immers. Zuchtend keek hij weer naar zijn fles. "Dus waarom precies moet ik werken voor iemand die je veracht en wilt vervloeken? Er is meer aan de hand. Ik heb nog nooit eerder een piratenvergadering eerder verstoord en dat komt omdat die er nooit zijn. Wat heb je mij nog niet verteld?"

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Jiro hield van mooie dingen. Het was waarschijnlijk ook de reden geweest dat hij begonnen was met roven. Hij was arm opgegroeid, zijn moeder, broertjes en zusjes hadden vrijwel geen geld. Dus mooie dingen kunnen kopen was geen optie. Het eerste dat hij ooit had gestolen was een gouden horloge van een rijke, buitenlandse zakenman. Niet lang daarna was hij weggelopen van huis om te kunnen werken op een schip. Pas sinds hij echt de leiding had kon hij mooie dingen verzamelen en gebruiken. Dit was te zien in zijn kajuit. Jiro zijn muren hingen vol met landkaarten en grote tekeningen. Hij had een grote kast laten maken waar hij sierraden en goudstukken in liet liggen. Jiro was trots op zijn schatten.
"Je hebt verschrikkelijk veel geluk gehad, oprecht. Waarschijnlijk was je een goeie zwemmer. Volgens mij verdwijnen de meeste hier direct compleet onderwater," grinnikte Jiro. Hij trok een lade open en haalde daar een doosje met kaarten uit. Met een zachte zucht plofte Jiro op zijn stoel.
"Al is het wel een verhaal dat de meeste van Tortuga vertellen. Niemand lijkt daar op de traditionele manier gekomen te zijn," zei Jiro schouderophalend. Hij schudde de kaarten netjes door elkaar.
"Hoorde ik het net trouwens goed dat die Franse idioot je wilde kopen?" vroeg Jiro terwijl hij de kaarten uitdeelde. Hij had heus wel gehoord van die Fransoos tegen zijn bemanning had gezegd en zodra deze vloek opgeheven was zou hij boeten voor het disrespect dat hij had laten zien. Jiro keek op naar de man tegenover hem.
"Waarom ben je er niet op ingegaan?" vroeg Jiro testend. Normaal gingen jonge bemanningsleden waar het geld hen bracht. Ceto was de eerste ooit die hij had gezien en niet gedreven werd door geld. Nieuwsgierig bleef Jiro hem aankijken.

Xiomara kneep haar ogen iets dicht toen ze voelde hoe Sebastian haar hand wegduwde. Ze duwde haar kin iets de lucht in terwijl ze haar knappe gezicht naar de vogel draaide die over haar hand naar haar schouder wandelde. Het dier kraste in Xiomara haar oor, waarna hij genietend aan haar donkere krullen begon te knabbelen.
"Vergeten is niet helen, Sebastian," mompelde ze. Xiomara duwde zichzelf overeind van het bed. Ze liep weer naar haar kast, waar ze nog een handjevol nootjes pakte en die voor de papegaai hield.
"Geloof me, je wilt niet weten welk ritueel jij en de ander moet doorstaan om een ziel te stelen. Het kost veel, te veel. En nee. Ik geloof Jiro niet. Maar op dit moment heb ik geen keuze. Ik kan hem niet vermoorden, ik kan hem niet vervloeken. Dus ik moet wachten tot hij mij mijn ziel weer terug geeft," legde Xio uit. Ze keek even over haar schouder naar Sebastian die tevreden leek te zijn met zijn nieuwe drankje. Hoofdschuddend draaide ze haar hoofd weer terug. De man stond op dit moment op een tweeweg. Hij kon zichzelf kapot gaan drinken of hij zou zijn leven hervatten. Wat hij zou kiezen wist Xiomara niet, maar ze wilde hem zeker wel de goeie kant op duwen.
"Heb je ooit een heks leren kennen die je direct alle antwoorden geeft, Seabass? Ik moet de mysterie een beetje hoog houden. Laten we het er op houden dat jij en iemand anders hier een cruciale rol speelt in de tevredenheid van Poseidon. Jiro heeft je nodig, de piraten hebben je nodig," zei Xiomara. De papegaai liet weer een nieuwe kras uit, waarna hij een bek vol nootjes uit haar hand stal.
"Geen zorgen, ik sta aan jouw kant," zei ze zachtjes.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto knikte. "Ik kan goed zwemmen," gaf ze toe. "Mijn vader was een visser. Hij zei altijd dat als er één ding geleerd moest worden in de visserij dan was het zwemmen voor het geval je overboord raakt."
Het was ook nog eens handig dat ze niet kon verdrinken, maar dat was terzijde. Ze lachte zacht. "Zeker met de hoeveelheid die ze eten is het geen wonder."
De meeste mannen waren toch erg stevig gebouwd. Zijzelf kwam dan erg mager over. Ze pakte een kaart op en bekeek de versieringen ervan. Ze bleef gefascineerd met hoe mensen zulke mooie dingen konden maken. Er leek haast nooit een moment te zijn dat de mensheid haar niet verraste. Al was dat niet altijd op de goede manier.
Ze keek naar hem op. "Ik ben niet te koop," zei ze. "Hij bood veel, maar ik ben niet geïnteresseerd in geld."
Ceto besefte zich te laat dat dit vreemd moest zijn. Een piraat die niet dronk en geen interesse had in geld. Ieder mens was wel gemotiveerd door goud. Het betekende een beter leven. Ze zuchtte zwak.
"Ik bedoel, ik ben wel geïnteresseerd in genoeg geld om mooi van te leven, maar wat is het leven als het wordt verziekt door een ander?" zei ze en ze legde de kaart terug op de stapel. "De gekke Fransoos is alleen geïnteresseerd in zijn eigen belangen en niet die in van anderen; zijn bemanning. Dat doe jij wel. De bemanning prijst je dat je iedereen in leven houdt tijdens de stormen."
Ze glimlachte en zakte iets onderuit. "Ik heb liever dat ik blijf leven en mijn geld kan spenderen dan een vroege dood, capt'n. En dat is waarom ik er niet op in ging. Ik ben loyaal aan degene die goed voor mij zijn."
Een kleine glimlach kwam echter toch wel rond haar lippen. "En daarnaast kan je niet zonder me."

Sebastian trok zijn hemd wat opzij, zodat ze een dik litteken kon zien op zijn borstkas. "Dat zeg ik ook niet. Helen maakt iets niet beter of mooier. Je wordt er constant aan herinnerd. Vergeten... Zorgt ervoor dat je de wond vergeet en het gevolg ervan; het litteken. Ik kies de tweede optie," mompelde hij.
Hij kantelde zijn hoofd iets opzij. "Dus je verteld me dat Jiro een zwaar ritueel heeft moeten doen om jouw ziel te kunnen vangen? Wat was de prijs die hij ervoor moest betalen?"
Het maakte hem enigszins nieuwsgierig. "Dan kan je nog lang wachten. Ik kijk wel wat ik kan doen in ruil voor... Nog zo'n fles?"
Als ze werkelijk een vriendin van hem was geweest dan wilde hij haar wel uit de penarie helpen. Hij kon niet beloven dat hij succesvol zou zijn, maar hij kon op z'n minst proberen om haar ziel uit Jiro's klauwen te helpen zodra ze Jiro had geholpen. Al begreep hij nog niet helemaal het deel waarom Jiro haar nodig had. Hij had een enorme vloot en een schat waar men u tegen kon zeggen. Wat kan de piraat nog meer wensen?
"Ik heb besloten dat ik niet van mysterieus houd," mompelde hij en hij keek naar haar. "Maar als ze net zo mooi zijn als jij dan geef ik ze misschien wel een kans. Als je mij je mysterieus niet kan vertellen, kan je dan op z'n minst de informatie vertellen van de vergadering? Ik moet toegeven dat ik erdoorheen geslapen heb," grijnsde hij met een onschuldig. Hij was immers naar beneden komen vallen op het eind – of hij had er een eind aan gemaakt dat kon ook nog. In elk geval had hij werkelijk geen idee waar de vergadering over was gegaan, behalve dat het iets ernstigs moest zijn om zoveel vloten bij elkaar te brengen.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Een grote glimlach sierde het knappe gezicht van Jiro. Hij vond het heerlijk om dit soort nieuwe mensen te leren kennen. Ceto was een piraat, maar toch had hij niks van het stereotype. Hij was niet groot, ruig en agressief. Voor zover Jiro kon zien droeg de man niet eens een tatoeage op zijn lichaam. Ceto was juist een zeldzaam typ, maar wel een persoon die het ver kon scheppen. Om kapitein te zijn had je een mentaliteit zoals Jiro had. Je mocht heus wel genieten van wat drinken, maar het kon niet te veel zijn. Er moest iets serieus blijven. Jiro gaf de kaarten aan de man voor hem.
"Het is fijn om te horen dat je loyaal bent aan iemand, dat zal ik sowieso onthouden," zei Jiro. Hij zou liever Ceto of iemand anders die loyaliteit liet zien een stukje leiding geven dan iemand waar hij goed mee om kon gaan maar niet loyaal was. Jiro wreef met zijn hand door zijn donkere lokken.
"Piraten die alleen maar achter geld aangaan eindigen alleen en arm. Je krijgt geen grote naam door veel geld te hebben. Je krijgt een grote naam door talent, door jouw ogen bijvoorbeeld. Je gaat een goeie kant op," zei Jiro. Hij hield zijn kaarten naar hem omhoog, zodat hij kon bekijken wat hij in zijn hand had. Bij het horen van Ceto haar laatste opmerking kon Jiro het niet laten om in lachen uit te barsten.
"Ik heb je inderdaad nodig gehad. Je hebt menig schip kunnen redden door die geweldige ogen van je. We mogen je moeder wel eren dat ze een kind heeft kunnen baren met zulke fantastische ogen," zei Jiro lachend. Hij keek even op naar Ceto. De ogen die de jongen had waren betoverend. Wat het was wist hij niet, maar er was iets speciaals.

Xiomara was ontspannen met haar billen tegen haar kast gaan leunen. Ze keek toe hoe Sebastian zijn blouse aan de kant had geduwd en een groot litteken liet zien. Hij had pijn gekend, niet alleen fysieke maar ook zeker mentale en hoe hij er mee om moest gaan wist hij niet. Xiomara bracht een slanke hand omhoog in haar haren. Ze duwde haar wilde, donkere lokken naar de zijkant zodat ze een groot litteken van haar oor naar haar nek kon laten zien in haar haren. Ze liet haar haren weer los en zei er verder niks over. Ze ging Sebastian nu niet dwingen om wat te doen of een keuze te maken. Hij hoefde alleen te weten dat zij dezelfde pijn kende. Ze liet de papegaai weer overstappen op haar hand, waarna ze heupwiegend terug naar Sebastian liep. Ze zette de papegaai weer op zijn schouder, waarna Xiomara op zijn been kwam zitten.
"Een tijd geleden is de drietand van Poseidon verwoest. De drietand hield alle vloeken in zich en op het moment dat het verwoest was werd elke vloek kapot gemaakt. The flying Dutchman werd zelfs bevrijd. Wie het gedaan heeft weet men niet. Ze praten over de Sparrow, een jonge jongen en een wijselijke vrouw. Maar niemand weet het zeker. Wat we wel weten is dat Poseidon woest is. Hij is opzoek naar wraak en dat gaat hij krijgen ook. Deze storm nu is van hem. Het feit dat zo veel schepen zinken is door hem. Jiro probeert de andere piratenleiders te overtuigen dat ze samen moeten zoeken naar de drietand zodat we het kunnen maken en kunnen aanbieden. In de hoop dat we weer een veilige zee krijgen," legde Xiomara rustig uit. Erg spannend was het verhaal niet en ze kon het dat ook niet maken.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto keek naar haar kaarten en daarna gluurde ze erover heen naar Jiro toe. "Treat me well and I'm yours," glimlachte ze speels. Hij had geen idee wat ze allemaal voor hem deed, maar dat hoefde ook niet want hij deed genoeg voor haar. Een snel boot die zelfs door de gevaarlijkste wateren heen vaarde was iets wat ze precies nodig had. Dus het was een win-win situatie voor beide.
Stil bestudeerde ze hem onbeschaamd. Hij was knap en ze moest zich inhouden om niet over het bureau heen te kruipen om op zijn schoot te gaan zitten, maar ze zag ook dat hij moe was. De zorgen van de zee wogen zwaar bij hem. Ze sloeg haar ogen neer. Als ze dingen nog beter kon maken dan zou ze het doen, maar ze deed al meer dan wat ze aan kon. Het kostte toch behoorlijk wat energie om de wraak van Poseidon te stillen, zodat ze door rustige water heen konden varen.
Ze keek op toen hij weer praatte en ze kon het niet helpen om te lachen. "Big Eyed Ceto? No thank you. En ook geen vernoeming naar een vogel. De Sparrow heeft al genoeg problemen veroorzaakt."
Een glimlach sierde haar gezicht weer toen hij in lachen uitbarstte. Voor iemand met zoveel zorgen was ze blij dat hij nog kon lachen. "Geloof me, dat wordt ze al."
Opnieuw bekeek ze haar kaarten en uiteindelijk legde ze er eentje neer. Het maakte Ceto niet zoveel uit of ze zou winnen of niet. Ze was niet competitief ingesteld, maar ze vond het simpelweg leuk om tijd met hem door te brengen. Misschien iets te veel. Ze trok met tegenzin dan ook haar blik van hem af. "Capt'n? Ik vroeg mij af... Ben je ooit bang geweest op zee? Misschien niet alleen door de kracht... Maar ook voor de levens van je bemanning?"

Sebastian keek zuchtend weg. "Dat wist ik niet. Sorry," zei hij. Aangezien ze niet verder door vroeg, respecteerde hij haar privacy. Hij zou niet verder door vragen ook al brandde de nieuwsgierige vragen in zijn keel. Deze slikte hij gewoon door en daarnaast was hij alweer veel te afgeleid toen Kiwi weer op zijn schouder kwam en haar weg terug vond in zijn haren. Het was haar favoriete plekje om te zitten of om te schuilen, afhankelijk van de plek. "Ik vond Kiwi op de grond als een jonge vogel. Ze was waarschijnlijk uit het nest gevallen. Ik heb haar sindsdien groot gebracht en nu verlaat ze mijn zijde niet meer. Je zal verbaasd zijn hoe wijs ze is."
Hij luisterde daarna naar haar verhaal en leunde wat naar achter tegen de leuning aan en legde een hand op haar been. "Aha. Dus we moeten een vork in elkaar zetten en dan is de oude man weer tevreden? Waar wachten we dan nog op. We kunnen het ook best zonder de halve garen die aan die tafel zaten. De meeste zijn enkel erop uit om jullie te verraden op het eind, anyway. Vele hebben voordeel met de verloren curses. Er zullen genoeg erop tegen zijn wat betekent dat we op een dode mans schip zitten."
Hij bedacht zich toen iets. "Wat gebeurd er precies als hij door een idioot dood gaat?"
Kiwi stak haar kopje vanachter Seb's haren vandaan, alsof ze net zo nieuwsgierig was. Sebastian duwde haar zachtjes terug. "Dit zijn geen woorden voor jouw oren," zei hij en hij keek terug naar de prachtige vrouw op zijn schoot. Hallo mama, als hij niet beter wist zou hij gehele andere dingen met haar doen. Onbewust wreef zijn duim zacht over haar bovenbeen. Hij besefte zich toen iets en een brede grijns kwam op zijn gezicht. "Of kunnen we ze vervloeken, voordat ze kunnen aanvallen met je geweldige hocus pocus?"

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto stelde vragen die niemand anders stelde. De mannen wilde niet van elkaar weten of ze bang waren, ze wilde niet weten wat ze van bepaalde dingen vonden. Je liet geen zwakte zien, zeker niet op zee. En zeker niet als kapitein tegenover andere. Ceto was raar, op een goede manier. Jiro legde zijn kaarten, met de blinde kant naar boven, op de tafel.
"Je bent een apart geval, Cero. Ik kom niet vaak mannen tegen die op deze manier willen praten," zei Jiro. Hij zakte iets onderuit op zijn stoel, zodat hij beter kon antwoorden op de ingewikkelde vraag die ze hem stelde.
"Eerlijk? Natuurlijk ben ik bang geweest. Ik denk dat het niet gezond zou zijn als een kapitein niet zou geven om zijn bemanning. Vandaag vaar ik niet omdat ik bang ben dat het te veel zou zijn voor mijn mannen. Ik heb soms gevechten die ontzettend dichtbij mijn ondergang komen, dan ben ik ontzettend bang. De laatste keer dat ik bang was, was toen ik Xiomara binnen wilde halen hier. Ik heb zo veel verhalen over haar gehoord en zulke rare vloeken gehoord. Dus ja. Ik ben vaak bang. Maar dat houdt een gezond verstand," zei Jiro eerlijk. Hij zou geen raar of nep antwoord geven, dat zou hij niet eerlijk vinden tegenover de eerlijkheid van Ceto.
"Ben jij ooit bang daarboven? Je hebt een hele verantwoordelijkheid. Je hoeft maar één seconde niet op te letten en je laat een schip vol mensen zinken. Mensen die niet zo goed kunnen zwemmen als jij," vroeg Jiro nieuwsgierig. Hij liet zijn hoofd iets schuin hangen, zodat hij Cero onderzoekend kon aankijken. De man leek iemand die niet snel bang zou zijn, ondanks zijn kleine postuur. Jiro was ook altijd zo geweest. Hij vond het heerlijk toen hij jonger was om in de touwen te klimmen. Het had hem vaak genoeg een bijna val veroorzaakt.

Sebastian was niet meer dezelfde man als die ze had leren kennen. Hij was toen nog vrij geweest. Vrij van de ketens van alcohol. Er waren glimpsen van de oude Sebastian. In zijn prachtige ogen en in zijn zachte, diepe stem. Maar hij werd gevangengehouden, net zoals zij vast werd gehouden. Ze had haar arm rond Sebastian zijn nek gelegd.
"Als Jiro doodgaat weet ik niet of we de drietand kunnen krijgen. Hij is niet het belangrijkste, maar hij speelt een belangrijke rol. Hij heeft niet voor niks de leiding gekregen," zei Xiomara zachtjes. Ze liet haar vingertoppen over de gebruinde en gespierde borstkas van Sebastian glijden. Er kwam een klein glimlachje rond haar lippen.
"Voor jou heb ik al zo veel mensen vervloekt, lieve Sebastian. Een paar kan ik er nog wel bij doen. Behalve Jiro natuurlijk. Maar dit avontuur kunnen we jammer genoeg niet alleen doen. Bepaalde mensen zijn nodig," zei ze zachtjes. Xiomara keek omhoog naar Sebastian zijn blauwe ogen. Ze wist de verschillende mogelijke routes er waren voor zijn toekomst. Er zijn zulke mooie opties. Waar zowel hij als zij gelukkig zouden zijn, met elkaar. Maar of dat zou gebeuren was voor Xiomara nu ook nog maar de vraag. Een diepe zucht verliet Xiomara haar lippen. Het was lang geleden sinds ze een liefde had gehad. Ze gaf zichzelf niet snel aan een man, zeker niet met wat ze kon. Mensen wilde gebruik maken van haar en dat zou ze nooit toelaten. Daarbij waren vele bang voor haar. Niemand die niet van avontuur hield wilde met haar omgaan. Alleen een speciaal soort mens zou dat doen. Xio draaide haar ogen langzaam weg.
"De nacht valt. Ik ga mijzelf zo terug trekken als je het niet erg vind. Je mag die fles houden, ik drink het toch niet. Ik gebruik andere dingen om mijn pijn mee te verdoezelen," zei ze.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto haalde haar schouders op. Het maakte haar niet uit dat ze anders, want ze was anders dan de mensen. Ze was in een zekere zin een minor godin. Geïnteresseerd luisterde ze naar hem. "Je hebt gelijk," zei ze. "Zonder angst bestaat er geen gezond verstand."
Het liet haar nadenken over de andere goden. De meeste hadden geen angst en die waren dan ook knettergek. Ze hield haar adem in bij de herinnering, maar liet deze daarna weer los. Ze werd eruit getrokken door zijn volgende vraag en een kleine glimlach kwam rond haar lippen. "Nee," zei ze zacht. "Ik voel mij daar eerder veilig. Zie, ik ben niet bang voor de zee of om te verdrinken. Ik houd van de zee en er zou voor mij geen betere dood bestaan dan genomen worden door de zee." Ze keek naar hem op. "Maar dat betekent niet dat ik niet bang ben. Ik ben bang voor gewapende mensen. Daarboven ben ik alleen, ver weg van precies dat waar ik bang voor ben."
Ze zuchtte zwak. Waarschijnlijk maakte ze het beeld over haarzelf als piraat niet veel beter. "Ik ben geen piraat geworden voor geld, capt'n. Ik wilde vrij zijn en op zee leven. Dat heb ik geprobeerd bij de VOC, maar ze hebben veel te veel regels en ranken. Hier ben ik waar ik wil zijn. Doe ik wat ik wil doen, maar de bemanning beangstigd mij. Vandaar dat ik ook nooit mee eet met de crew. Ik eet alleen. Ik slaap niet in mijn hangmat beneden, ik slaap daar boven. Ik kom alleen naar beneden als het moet."
Het zou ook uitleggen waarom ze zo weinig contact met hem had opgezocht. Elk bemanningslid schoot wel op met Jiro en zij had hem juist ontweken – al was dat voor geheel andere redenen. Ceto legde haar kaarten op zijn bureau en sloeg haar ogen neer. "Ik ben zo bang, omdat ik mijzelf niet kan verdedigen als er iets gebeurd. Ik heb geen idee hoe ik met een zwaard om moet gaan en de mannen hier vechten elke dag wel, al is het maar voor plezier."

"Ah," mompelde hij en hij keek voor zich uit. Jiro zag er bekwaam genoeg uit om de quest te leiden. Daar zou Sebastian niet aan twijfelen gezien de reputatie van de man. Hij keek omlaag naar haar vingers die over zijn borstkas gleden en een kleine grijns kwam op zijn gezicht. "Is dat zo?"
Hij kon het zich niet herinneren, maar het idee dat ze dat daadwerkelijk gedaan had vond hij geweldig. Hij kon al voor zich zien hoe zijn vijanderen als kikkers rond sprongen – al was hij niet zeker of dat ook de daadwerkelijke vloek was die Xiomara over de arme mannen had geroepen. Wellicht had hij teveel verhalen gehoord en ging zijn fantasie ermee vandoor. Het was al lastig genoeg om soms het onderscheid te houden tussen echt en hallucinaties of dromen. Ze konden net zo echt voor hem lijken.
Hij keek op toen ze aankondigde dat ze zichzelf terug zou trekken. "Als je het niet erg vindt slaap ik in deze stoel," zei hij. "Jiro heeft enkel een stuur aangewezen, maar geen bed. Een stoel slaapt toch beter dan houten planken. Het is een luxe sinds jaren."
Sebastian zakte wat onderuit en zette de fles weer aan zijn lippen. Hij kon zich de laatste keer niet eens herinneren dat hij in een fatsoenlijk bed of hangmat had geslapen. De kussen was een waar welkom voor zijn kont. Hij zou het alleen jammer vinden als zijn deken ervandoor ging. Ze hield zijn benen goed warm – en eigenlijk ook meer dan dat. Hij keek naar haar op en pakte haar kin beet met zijn duim en wijsvinger, zodat ze naar hem moest kijken. "Je hoeft je niet per se terug te trekken omdat de nacht valt. Je bent meer dan welkom om te blijven zitten."

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Het was een verrassend antwoord dat Jiro kreeg. Het laatste dat hij had verwacht was dat een persoon die op een piratenschip werkte bang zou zijn voor de andere mensen die werkte op hetzelfde schip. Al was het niet raar. Ceto was erg klein voor een man en daarbij had hij niet het geluk dat hij atletisch gebouwd was. Waarschijnlijk was Ceto juist heel behendig en snel, iets dat ook belangrijk was, maar wat iemand wel een slachtoffer maakte. Jiro vouwde zijn armen voor zijn borst.
"Het is wel erg tegenstrijdig om hier te werken als je bang bent voor wat hier werkt. Al snap ik wat je bedoeld. Al die rare regels die de andere schepen hebben, het is belachelijk. Het is niet raar dat er zo veel piraten zijn," zei Jiro schouderophalend. Hij woelde met zijn hand door zijn haren, waarna hij onverschillig een schouder ophaalde.
"Als je wilt en ik tijd heb, kan ik je wel wat trucs leren. Vroeger was ik ook altijd smal, totdat ik echt begon met sporten tenminste. Dus ik weet wel hoe iemand met jouw postuur moet omgaan met een zwaard," stelde Jiro voor. Hij had al regelmatig lessen gegeven in zwaardvechten. Jiro wilde zichzelf niet de hemel in prijzen, maar hij vond zichzelf oprecht een goede vechter. Hij was niet voor niks onverslagen. Hij wist goed hoe hij zichzelf moest verdedigen en hoe hij moest omgaan met zijn zwaard. Jiro greep naast zijn bureau, waar hij zijn zwaard had liggen. Voorzichtig trok hij het uit zijn houder, zodat Jiro en Ceto konden zien hoe zijn zwaard hen toeglom. Jiro was trots op zijn zwaarden. Hij betaalde er ook altijd verschrikkelijk veel voor, maar het was het waard.
"Wat voor zwaard heb je? Misschien dat je ook wel een compleet verkeerd zwaard hebt. Je hebt iets slanks en lang nodig," zei Jiro.

Er verscheen een verlegen, maar uitdagend lachje rond Xiomara haar lippen bij het voelen van Sebstian zijn vingers onder haar kin. Ze had tegelmatig het verzoek gekregen van mannen of ze hier niet konden slapen en ze zei eigenlijk altijd nee. Xiomara ging niet om met de bemanning, behalve Ceto. Ceto mocht hier altijd slapen als ze zelf niet haar eigen plek had gevonden ergens. Maar Sebastian zou hier mogen blijven. Ze wist dat ondanks zijn dronken bui niet zomaar aan haar zou zitten. Hij zou haar beschermen. Opnieuw aaide Xiomara met haar vingertoppen over zijn wang.
"Ik zal een goed plekje voor je maken," zei ze zachtjes. Xiomara duwde zijn hand vanonder haar kin, zodat ze haar hoofd weer vrij kon bewegen. Er was een voordeel aan zijn dronkenbui, hij zou niks herinneren of vrijwel niks. Dus ze zou van alles kunnen uithalen en morgen zichzelf weer kunnen isoleren zonder dat hij er moeilijk over zou doen. Glimlachend liet ze haar hoofd iets schuin vallen, waarna ze haar lippen zachtjes regen die van Sebastian duwde. Zijn baard kriebelde tegen haar huid, maar dat voelde op dit moment alleen maar fijn. Ze vond het heerlijk om een stel warme lippen te kunnen voelen. Het was zo verschrikkelijk lang geleden. Zacht liet ze haar hand over zijn hals, naar zijn borstkas glijden. Haar nagels kraste zacht over zijn ruwe huid. Sebastian had een fijne huid, de huid van iemand die dagelijks met zout van de zee te maken had. Hij rook naar de zee. Voorzichtig duwde ze zijn lippen iets van elkaar, zodat ze met zijn tong kon spelen. Als hij hier toch zou blijven wilde ze ook enig plezier met hem.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven