ORPG| Why is the rum always gone?

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara liet toe hoe Sebastian haar zijn schoot optrok. Ze legde zijn armen weer rond hem heen zodra hij zijn gezicht tegen haar hals kon duwen. Zachtjes wreef hij door zijn haren. Xiomara kon het niet laten om zachtjes een kus tegen zijn hoofd te duwen. Sebastian had liefde nodig en zij moest haar eigen verlangens en principes daarbij aan de kant zetten. Hij verdiende het om weer even de liefde te krijgen die hij zo lang niet gehad had van wie dan ook. Xiomara bleef door zijn lange haren glijden.
"Een herdenking is een goed idee," zei Xiomara. Het maakte haar niet uit wat Sebastian deed, zolang het hem maar een beter gevoel zou geven over zichzelf. Xiomara keek Sebastian glimlachend aan toen hij zijn gezicht van haar hals haalde. Zijn ogen waren opgezwollen en zijn wangen vochtig. Hij had dit al die tijd opgekropt.
"Ik weet niet of je het zou willen, aangezien het hekserij is. Maar we kunnen mijn ritueel doen dat ik gebruik om de doden te begeleiden naar de Goden," zei Xiomara. Ze veegde een paar plukken uit Sebastian zijn gezicht. Zijn haar was vochtig geworden door zijn tranen. Het was hartverscheurend. Xiomara kwam overeind van zijn schoot. Ze liep naar haar kast toe om daar verschillende potjes te pakken.
"We kunnen het samen doen. Jij verspreid de kruiden, ik spreek de woorden uit. Dan zorgen we dat eventuele overgebleven zielen begeleid worden naar de juiste plekken," zei Xiomara. Ze hield een aantal flesjes omhoog om te kijken hoeveel er nog inzat. Binnenkort zou ze moeten inslaan op een aantal dingen. Xiomara trok een kast open, waar ze een aantal gedroogde rozen pakte. Hij zou deze kunnen gebruiken voor zijn eigen ritueel. Xiomara keek vragend om naar Sebastian.
"Kom, we maken het samen," zei ze.

Als iemand twee dagen terug zou vertellen wat er tot nu was gebeurd, had Jiro ze keihard uitgelachen. Nooit had hij geloven dat een man van zijn bemanning een vrouw zou zijn, nooit had hij gedacht dat hij een naaste van Poseidon op zijn schip zou hebben en hij zou al helemaal nooit geloven dat hij zo veel geluk had dat deze prachtige engel interesse zou hebben in een stelende, rovende en moordende piraat. Maar het was gebeurd. Het gebeurde dat Ceto hem kuste. Het gebeurde dat ze uitsprak dat ze van hem hield en dat de reden dat ze verdrietig was, was omdat hij haar had afgewezen met zijn respect. Jiro had een aantal tellen nodig om te beseffen wat er zojuist was gebeurd. Hij draaide zijn hoofd naar Ceto. Hij begreep niet dat ze interesse kon hebben in iemand zoals hij.
"Jij hebt zo verdomd veel geheimen, gaat er nog meer komen?" grinnikte Jiro. Hij duwde zichzelf op zijn onderarmen en draaide dichter naar Ceto.
"Is er meer dat ik moet weten? Want dan wil ik dat zo heel graag weten, want jij bent nog een groter mysterie dan die vriendin van je," zei Jiro glimlachend. Hij veegde een aantal lichte lokken uit Ceto haar gezicht. Hij wierp haar een knipoog toe voordat hij zijn lippen op die van haar duwde. Zijn hand liet hij haar vochtige hals op glijden. Hij was aangetrokken tot Ceto, hij moest zich zo verschrikkelijk onderdrukken om haar niet te kussen, om haar niet aan te kunnen raken en alles te kunnen voelen zoals hij wilde. Hij had haar respect willen tonen, maar dit was de eerste keer dat -dat misschien niet helemaal de goede aanpak geweest was.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian liet zich meenemen naar haar hut en daar in haar armen liet hij de tranen over zijn wangen voluit stromen. Het was voor het eerst dat hij er zo open over gepraat had. Voor het eerst had hij verteld wat er in zijn hoofd schuil ging als hij niet dronk en wat zo ondragelijk voor hem was. En nu hij het eindelijk had verteld, voelde hij zich enorm opgelucht. Hij snotterde dan ook even na en bleef voor een langer moment in Xiomara's armen. Hij veegde uiteindelijk zijn loopneus af met zijn mouw en kwam weer overeind zitten.
"Je hebt gelijk," zei hij met een schorre stem en hij haalde even diep adem. "Het is veel te verwerken. Ik weet niet hoelang dat gaat duren." Hij keek naar Xiomara op met zijn rood doorlopen ogen van het huilen. Het was al heel wat dat hij dit met haar kon bespreken en dat zou hem ook zeker helpen.
Hij stak zijn handen onder Xiomara's armen door en trok haar zo op zijn schoot. Daarna sloeg hij zijn armen om haar heen en legde hij zijn hoofd in haar nek. Zacht hield hij haar tegen zich aangedrukt, terwijl hij nadacht over alles wat er was gebeurd. Misschien dat als hij er vaker met Xiomara het erover zou hebben dat hij het een beter plekje kon geven. "Ik wil ze een herdenking geven," zei hij uiteindelijk na een lange stilte. "Ze hebben nooit een begrafenis gehad of iets anders. Ik wil de kinderen, op z'n minst, herdenken," knikte hij. Even twijfelend keek hij Xiomara aan. "Ik heb alleen geen idee hoe ik dat moet doen. Normaal gesproken gooien we bloemen in de zee, maar we zijn ver weg van bloemen vandaan."

Ceto opende haar ogen pas toen ze voelde hoe Jiro op het bed bij haar kwam liggen. Ze kon haar tranen niet verbergen en dat zou ze ook niet doen. Ze wilde niet meer tegen hem liegen. "Nee," fluisterde ze toen hij vroeg of hij Xiomara moest halen. Als ze eerlijk met hem moest zijn dan wilde ze dat doen wanneer alleen samen waren. Het deed haar wat dat hij zo vaak sorry zei en daarom verzamelde ze haar moed. Ze negeerde de pijn en kwam half overeind om zacht haar lippen tegen de zijne te duwen. Het was een korte kus, maar voor meer had ze niet kunnen wensen. Ze sloeg haar ogen neer en zuchtte zwak. "Je hebt mij niet beledigd," zei ze zacht en ze ging weer liggen. "Poseidon heeft mij enkele keren eerder naar boven gestuurd als straf. Zie, mijn probleem is..." Ze keek naar het plafond. "Ik raak altijd verliefd op de man die van de zee houdt, vaak de capt'n. En altijd... Altijd zorgt Poseidon ervoor dat ze te veel respect voor mij hebben, omdat de liefde voor de zee groter is dan voor mij. Hij laat mij bij hen leven, zodat ik er elke keer aan herinnert wordt tot hij vindt dat mijn straf voorbij is en dan moet ik terug. De mannen op wie ik ben gevallen worden ouder en sterven uiteindelijk. Als ik ze in zee tegen kom dan breng ik ze naar de mooiste plekken. Het is altijd hetzelfde."
Een zwakke trieste glimlach kwam op haar gezicht. "Het ligt niet aan jou, Jiro. Het ligt aan mij." Ze keek weer naar hem om. "Dus ik zou eerder sorry moeten zeggen dat ik..." Even haalde ze diep adem. "Dat ik van je houd."

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Het brak Xiomara haar hart toen ze de traan over Sebastian zijn wang zag glijden. Piraten lieten hun emoties niet zien. Ze geloofde dat het een teken van zwakte was en dat emoties alleen iets vrouwelijks waren. Wanneer ze het wel lieten zien was het een teken van diepe pijn. Zacht veegde Xiomara de tranen van Sebastian zijn wangen. Hij was nieuw op het schip en hij wilde niet dat de mannen misbruik zouden maken van dit prachtige moment. Hij was zo breekbaar en open en hij verdiende het niet om daar opmerkingen over te krijgen.
"Ze waren hoe dan ook gestorven Sebastian. Het lag in het lot dat iedereen zij sterven, de Goden hadden alleen genade met jou. Je had niks kunnen veranderen," zei Xiomara. Ze vond het frustrerend dat ze niks kon doen. Geen drankje of vloek zou hem beter kunnen voelen. Xiomara pakte zijn handen vast.
"Hey! Neem het even over. Sebastian neemt een pauze!" riep Xiomara het dek over naar de tweede stuurman, een jonge jongen die het overnam als Sebastian even wilde slapen of rust wilde. Xiomara nam Sebastian mee naar haar hut, waar ze privacy hadden. Xiomara duwde Sebastian in dezelfde stoel als gister. Zelf liet ze zichzelf op haar knieën tussen zijn benen vallen. Xiomara legde haar handen rond zijn wangen.
"Het ongeluk was vreselijk. En ik zou mij ook schuldig voelen. Het is zo makkelijk voor mij om te zeggen. Maar luister alsjeblieft naar mijn woorden als ik zeg dat ze sowieso doodgegaan waren. Jij had dood moeten gaan, Sebastian," zei Xiomara. Ze sloeg haar armen rond zijn nek. Zachtjes trok ze hem dichter tegen hem aan.
"Niemand geeft je de schuld hiervan, behalve jij," zei ze. Zacht aaide ze door Sebastian zijn dikke haren. Het brak haar om hem zo te zien.

Jiro was bezig gegaan om zijn hangmat in te klimmen toen hij de overslaande woorden hoorde van Ceto. Half hangend keek hij over zijn schouder naar de zeeëngel in zijn bed. Ze had zichzelf weggedraaid. Een groot vraagteken verscheen boven Jiro zijn hoofd. Hij begreep niet wat er gebeurd was waarom ze zichzelf slecht zou voelen. Jiro liet zichzelf op de grond vallen, waarna hij verbaast naar het bed toe liep.
"Wat is er?" vroeg Jiro. Hij was oprecht verbaast. Hij begreep niet wat er verkeerd gegaan was. Jiro dacht dat vrouwen respect wilde en het fijn vonden als mannen nadacht over hun gevoel, maar nu leek dat juist weer niet het geval te zijn. Jiro liep om het bed heen en liet zich naast Ceto op zijn rug vallen. Tranen hadden haar wangen getekend.
"Wil je alsjeblieft eerlijk zijn met mij? Ik weet niet meer wat er aan de hand is en wat ik gedaan heb om je verdrietig te maken. Als ik je beledigt heb spijt me dat, dat was niet mijn bedoeling. Ik wilde het juist zo goed mogelijk doen voor je," zei Jiro zacht. Voorzichtig had hij de tranen van Ceto haar wang afgeveegd. Het verbaasde Jiro dat ze zo'n verschrikkelijk zachte huid had. Hij liet zijn hand tegen haar wang leunen. Zachtjes wreef hij met zijn duin over haar wang.
"Ik wil je niet verdrietig zien, dat verdien je niet. Wil je dat ik Xiomara haal?" vroeg Jiro zacht. Hij schoof iets dichter naar Ceto. Hij vond het een naar idee dat ze zich zo slecht voelde door iets dat hij had gedaan.
"Het spijt me," zei hij zacht. Het liefste zou hij haar in zijn armen trekken, maar hij wist niet of zo'n actie dit hier beter zou maken of niet.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian keek niet naar haar. Zijn zicht was troebel, open en kwetsbaar. Diep van binnen wist hij dat Xiomara gelijk had. De storm was niet zijn schuld. De stroming die het schip mee had genomen naar de rotsen was niet zijn schuld. Er was maar één iemand die daar schuld aan had en toch... Toch kon hij dat niet zo van zich afschuiven. Er waren zoveel dingen die het hadden kunnen voorkomen, maar dat waren dingen buiten zijn bereik. De kapitein had kunnen kiezen om niet te vragen, maar had besloten van wel. En toch gaf Sebastian zichzelf nog de schuld. "Ik had meer kunnen doen," zei hij zacht. "De jongste jongens... De schrobjongens zaten vast in het onderdek door de vlammen. Ik had naar het schip kunnen zwemmen om te proberen ze te bevrijden, maar ik keek alleen. Ik keek naar de vlammen en luisterde naar het ellendige geschreeuw."
Hij kneep in het roer. Zijn knokkels waren wit weggetrokken en hij klemde zijn kaken op elkaar. "Het waren kinderen, Xiomara," zei hij en hij sloot zijn ogen. "Weerloos, onschuldig en niet sterk genoeg om een andere uitweg te maken." Een enkele traan gleed over zijn wang. Sebastian had een enorm goede band gehad met de kinderen. De kapitein liet ze hard werken, maar Sebastian had altijd grapjes gemaakt vanachter het roer om het leuker voor te ze maken en tijdens het eten stopte hij ze meer toe, zodat ze sterker zouden worden. Het waren niet zijn kinderen, maar zo hadden ze wel aangevoeld. "Ik had op z'n minst moeten proberen om ze te helpen."

Ceto werd stil van zijn woorden. Nog nooit had iemand zoiets liefs en tegelijkertijd zoiets pijnlijks tegen haar gezegd. De paar keer dat ze naar boven was gestuurd door Poseidon was als straf geweest. Hij wist immers dat ze gemakkelijk verliefd werd op degene die net zo veel van de zee hield als zij. Het was haast een vloek dat die mannen haar nooit wilde aanraken. Te puur voor de wereld. Haar verschijning eiste respect bij de zee liefhebbende mannen en schrok ze af, terwijl zij haar hart elke keer aan hun verloor. Zo leefde ze langs de persoon die het dierbaarst voor haar was zonder ooit de kans te hebben om zijn liefde terug te krijgen. De man hield wel van de zee, hield van haar als deel van de zee, maar niet enkel van haar. Niet genoeg om hem over de streep te trekken. Met een gebroken hart mocht ze terug komen en verder op de bodem van de zee leven, terwijl de mannen bovenwater verouderden en stierven. Als ze al dan wel niet op zee stierven. Dan was zij degene die hen in het water opving en ze met tranen in haar ogen naar de mooiste plekken van de zee bracht.
Ze had gedacht dat het dit keer anders zou zijn. Nu was ze niet bovenwater vanwege een straf, maar vanwege een zoektocht. En nog... Nog leek het erop dat ze nooit zou kunnen krijgen naar wat ze verlangde.
"Het is oké," zei ze zacht met een brok in haar keel. "Ik snap het." Ceto sloot haar ogen en draaide haar hoofd van hem weg, zodat hij de tranen in haar ogen niet zou zien. Het was een zegen om verliefd te raken op de mannen die zo respectvol en lief voor haar waren, maar tegelijkertijd was het een kwelling. "Nee, dankje."

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Er kwam een bezorgde blik op Xiomara haar gezicht. Ze vond het niet leuk om hem zo te zien. Het maakte haar altijd zo gelukkig als ze hem zag glimlachen, hij had een prachtige glimlach dat Xiomara helemaal warm maakte van binnen. Ze wilde hem blij zien en ze wilde er alles aan kunnen doen om hem blij te maken.
"Sebastian," fluisterde Xiomara geruisloos. Ze stak haar hand uit zodat ze die tegen zijn wang kon leggen. Haar grote, donkere ogen keken doordringend naar die van hem. Het liefste zou ze hem alles willen vertellen. Ze wilde hem duidelijk maken dat dit niet zijn schuld was. Maar het beste dat ze zou kunnen doen was hem de goede kant op duwen.
"Jij zou nu beter moeten weten. Wie zorgt voor de stormen, wie houdt het leven van zeemannen in zijn handen? Niet jij. Waarom zou jij de enigste man zijn die schipbreuk heeft overleefd midden op zee? Van heel de bemanning, waarom zou jij dat hebben overleefd. Niemand overleefd dat. Ze zijn gestorven dankzij een hogere kracht, jij hebt het overleefd door een hogere kracht. Een kracht die jou het leven heeft gegeven. Dit was niet jouw fout," sprak Xiomara helder en duidelijk. Ze wilde hem laten realiseren dat dit alles niks was dat hij tegen had kunnen gaan. Het was gebeurd, ook als hij er niet geweest was.
"Ik heb menig man meegemaakt, ik heb piraten leren kennen, ik ken de Britten, de Fransen... noem het en ik ken ze. Niemand is zo'n goede man als dat jij bent. Je had je leven gegeven voor die mannen, je zou je leven geven voor elke man of vrouw die hier rond loopt. Als dat niet het levende bewijs is voor de goedheid die jij draagt dan weet ik het niet meer," zei Xiomara.

Zoekend was Jiro zijn kajuit doorgelopen, opzoek naar een extra kussen die hij ergens naar toe had gegooid. Uiteindelijk had hij een donkere kussen en een deken gevonden ver onderin een kast. Tevreden liep hij daar mee naar zijn hangmat. Kort keek hij even op naar Ceto. Ze was absoluut schattig. Haar blonde haren lagen als een kroon om haar hoofd en de deken had ze zo ver op getrokken dat alleen haar mooie ogen nog zichtbaar waren. Het was alsof de duivel hemzelf het mooiste en puurste op deze aarde bij elkaar geschraapt heeft en dat gebruikte als lokaas nu op zijn bed. Het was lastig, verschrikkelijk lastig.
"Ik denk niet dat het een goed idee is als ik bij je in bed kruip. Begrijp me niet verkeerd, ik kan mij goed beheersen. Maar na tijden geen vrouwelijk contact te hebben en dan opeens zo'n pracht vrouw bij mij te hebben... ik wil je niet in verlegenheid brengen," zei Jiro schouderophalend. Hij was er eerlijk in. Fysiek was hij aangetrokken tot Ceto en hij zou graag dingen met haar willen doen. Maar dat ging niet lukken, een vuile piraat hoorde haar niet aan te raken. Niet iets dat zo puur is.
"Je bent onderdeel van wat ik hou, de zee. Ik respecteer de zee, dus ik respecteer jou. Ik zou niet willen dat ik iets zou doen waarmee ik jou pijn zou doen. Je hebt al een messteek voor mij opgevangen, ik zou het niet kunnen verdragen als jij nog meer pijn zou hebben omdat ik in mijn slaap iets doe," zei Jiro. Hij duwde zijn kussen en de deken in zijn hangmat, waarna hij zich omdraaide naar Ceto.
"Wil je wat eten?" vroeg hij.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian glimlachte zwak. Hij herinnerde het zich inderdaad niet, maar nu ze erover sprak kreeg hij wel flarden ervan terug. "Ik wist toen niet wat je kon. Wel wat je was, maar niet wat je kon. Zelfs als ik dat wel had geweten dan had ik gedaan wat ik toen had gedaan," zei hij. "Het was oneerlijk en onterecht. Geen enkele vrouw zou zo behandeld moeten worden. Heks of geen heks. Je blijft een persoon met gevoelens. Je had ze wellicht makkelijk op kunnen laten blazen, maar ik denk dat je je alsnog onveilig had gevoeld. Misschien zelfs vies door het idee wat die mannen met je hadden kunnen doen." Hij schudde zijn hoofd en schoot vervolgens in de lach. "Een paar hadden het verdiend."
Het was enorm leuk en vermakelijk geweest om de aantal mannen te zien creperen onder de vloeken. Het waren geen dodelijke vloeken, maar eerder een soort vloek om iemand mee te plagen of pesten. Zo spuugde de één elke keer slakken uit en de ander had continu een spin op zijn lichaam lopen, terwijl diegene een arachnofobie had. Hij had goed gelachen die avond met Xiomara.
Een diepe zucht verliet zijn lippen, terwijl hij naar de zee voor zich uit staarde. "Ik heb geen angst, Xiomara. Tenminste, het is niet angst die mij tegenhoudt of ervoor zorgt dat ik telkens de fles pak. Ja, ik voel angst voor enorme storm op zee sinds wat er is gebeurd, maar wat mij in de ban houdt is..." Hij liet zijn schouders zakken. "Het is schuld."

Ceto keek naar Jiro op en grinnikte zacht. "Ik weet niet hoe het bij de andere vrouwen zit, maar ik ben het niet gewend om geholpen te worden. Ik ben juist degene die andere helpt," mompelde ze. Al protesteerde ze niet toen Jiro haar beter op bed legde, haar schoenen uitdeed en haar instopte met een warm deken. Kriebels schoten door haar buik heen en ze keek lipbijtend weg naar het plafond. Als hij zo lief bleef doen dan was ze er niet zeker van of ze hier kon blijven liggen zonder hem aan te raken. Elke keer als ze hem zag dan wilde ze hem wel aanraken of aangeraakt door hem worden. Wellicht zocht ze iets te vaak redenen om dat te doen, zoals de hand op zijn onderarm als ze hem gerust wilde stellen. Maar hem echt aanraken zoals Xiomara bij Sebastian deed... Dat durfde ze nog niet. Het was duidelijk dat Sebastian interesse had in Xiomara, maar bij Jiro was dat lastiger te lezen. Ze had voor een moment haar ogen gesloten, totdat Jiro terug was gekomen. Hij leek er twijfelend naar te kijken. "Ik ben niet zo groot," zei ze. "Dus ik neem niet veel plek in. Als je liever in bed slaapt dan vind ik het niet erg als je naast mij ligt."
Het was dan alleen nog altijd de vraag of hij het niet erg zou vinden. Het was natuurlijk wel wat anders om opeens in je eigen bed te liggen met iemand ernaast. Zeker als het ging om een prachtige vrouw... Ceto zou het hem niet kwalijk nemen als hij bepaalde behoeftes had richting haar. Ze zou het niet eens erg vinden als hij erop in zou spelen. Hij was immers de enige die ze ervoor zou toelaten. Ze trok de deken iets hoger en keek Jiro afwachtend aan.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Vanonder haar donkere wimpers bleef Xiomara naar het knappe gezicht van Sebastian kijken. Ze zou zo graag voor hem willen dat hij gezond was. Hij had een gigantisch talent voor wat hij deed en hij zou makkelijk de positie van Jiro, op een ander schip, over kunnen nemen. Hij zou het kunnen maken. Hij zou van zijn vriendschappen kunnen genieten en zelfs van een liefde. Maar niet zolang hij onder deze vloek zou blijven leven. Voorzichtig haakte Xiomara haar arm om die van Sebastian. Haar hoofd liet ze tegen zijn bovenarm leunen, veel hoger kwam ze sowieso niet.
"Ik weet dat jij er waarschijnlijk niets meer van weet, maar we hadden elkaar ontmoet omdat je mij wilde redden van wat mannen. Ze waren verschrikkelijk dronken en je hoorde ze over mij praten in een pub waar ik zat. Jij wist waarschijnlijk niet dat ik mijzelf wel kon redden... maar je was de eerste ooit. Sinds ik zoals dit ben tenminste, die mij heeft verdedigd. Ik vond het fijn," zei Xiomara. Ze keek even omhoog. Kiwi keek nieuwsgierig naar haar terug.
"Niemand heeft ooit naar mij uitkeken, zelfs als gewone sterveling. Ik bedankte je door een aantal mensen te vervloeken," grinnikte Xiomara. Ze vond het nog steeds één van de leukste avonden in haar hele leven. Eindelijk had ze toen iemand gevonden die haar krachten zagen als iets positiefs, als iets waar humor uit gehaald kon halen. Ze had het fijn gevonden dat iemand haar als normaal behandelde.
"Angst is okay Sebastian. Ik heb angst, Jiro heeft angst, iedereen. Het leert ons om te groeien en nieuwe situaties te leren. Als je te veel blijft hangen in je angst kom je voor opties te staan waar je niet voor wilt staan, ik heb ervaring. Wees er open over als je wilt praten over alles. Ik ben hier om te luisteren," zei Xiomara zacht.

Zuchtend wreef Jiro over zijn voorhoofd terwijl Ceto een poging deed weer overeind te komen. Hij deed niet eens de moeite om te roepen dat ze voorzichtig moest doen. Hij liet haar zelf ervaren dat ze dit niet kon. Zodra ze op bed viel kwam hij overeind.
"Wat is het met vrouwen dat ze zo verdomd koppig zijn?" vroeg Jiro. Hij liep naar Ceto. Ze had pijn. En het was niet raar, Ceto had een messteek die zat op een ontzettende nare plek. Dus het was niet raar dat haar lichaam protesteerde. Jiro legde zijn hand onder Ceto haar kin, zodat hij haar gezicht iets omhoog kon duwen. Met opgetrokken wenkbrauwen bleef hij haar aankijken.
"Is het iets dat alle vrouwen hebben ofzo?" vroeg Jiro hoofdschuddend. Hij haakte zijn arm om Ceto haar benen. Zuchtend draaide hij haar zo zodat ze op het bed kon liggen. Jiro trok haar schoenen uit en trok één van de dekens voor warme nachten over Ceto haar lichaam.
"Ik ga het zelf halen, jij moet rusten," mompelde hij. Hij liet zijn handen in zijn broekzakken vallen, waarna hij zijn kajuit uit slofte. Het was even zoeken geweest, maar uiteindelijk had Jiro toch een hangmat weten te vinden. Met het doek onder zijn arm liep hij terug naar zijn kajuit. Hij duwde de deur open.
"Heb het al gevonden," zei Jiro. Hij ging zijn hangmat aan twee balken, net naast het bed. Het was al weer een tijd geleden sinds hij in een hangmat had gelegen. Vroeger had hij het altijd heerlijk gevonden, maar hij twijfelde of hij het nu, na zijn bed gewend geweest te zijn, nog steeds zo lekker vond.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian glimlachte zwak. Hij kon niet ontkennen dat zijn hart sneller ging kloppen bij haar woorden. Het moedigde hem enigszins aan om zijn plan door te zetten. Alhoewel, er was niet echt een plan. Het was meer dat hij zijn best zou doen voor Xiomara en zo hopelijk haar hart zou veroveren. Hij herinnerde zich nu pas weer de tijd die hij vroeger had gehad met haar. Ze had hem willen verleiden, maar hij had het geweigerd omdat hij te veel respect voor haar had. Omdat hij meer met haar had gewild dan dat. Enkel werd hij weer uitgezonden voor een volgende missie voor hij haar de brandende vraag had kunnen stellen. Ze kenden elkaar toen pas kort, maar voor hem was het al zeker geweest. Nadat hij met tegenzin was weggegaan – het geld had hij immers nodig – had hij haar nooit meer terug gezien en de tragedie ervaren. Hij wilde niet dezelfde fouten maken en opnieuw zijn kansen bij haar wagen. Hij lachte. "Kiwi zou mij nooit bijten," glimlachte hij en hij aaide zijn vogeltje die vrolijk in zijn oor tjirpte. Een schok ging door hem heen bij haar eerste zin, maar al snel besefte hij zich dat ze het over het flesje had en niet over hetgeen waar hij als eerst gelijk aan had gedacht. Hij zuchtte even zwak. "Dat denk ik ook," zei hij. "Maar je hebt gelijk. Het leven heeft meer te bieden en als ik het mooie wil ervaren dan zal ik dat sober moeten doen. Wat betekent dat ik..." Hij slikte even en keek weer terug naar de zee. "Mijn schuldgevoelens en angsten onder ogen moet komen."
Het was zeker geen leuk idee, maar als het voor Xiomara was dan wilde hij het zeker wel proberen en doen. Wellicht dat zijn poging dit keer wel ging werken door zijn doel en haar drankjes. Hij hoopte het want deze keer wilde hij haar niet kwijt raken. Niet nog een keer.

Ceto knikte op zijn bevelingen. Hoewel het niet echt bevelingen waren. Ze zou ze ongeacht opvolgen want die narigheid was niet iets wat ze over zichzelf heen wilde hebben. Er was maar één iemand met wie ze zichzelf zo kon inbeelden, maar ze verwachtte niet dat hij haar zo zag. Hij lette nu op haar en zorgde voor haar, dat was zeker waar. Alleen dacht Ceto dat hij dit deed uit zijn schuldgevoel, omdat ze een messteek voor hem had opgevangen. Ze had lang gestaan en de pijn in haar zij begon weer langzaam te protesteren. Een beetje moeizaam liep ze naar zijn bed en daar ging ze op zitten. Ze legde haar hand op haar zij en keek voor zich uit. "Liefde vindt plaats op de meest vreemde plekken tussen de meest vreemde personen. Als de liefde er is dan is deze er," zei ze schouderophalend. Zelf vond ze de twee een leuk stel, maar ze kon begrijpen dat Jiro ervan walgde wegens zijn relatie met Xiomara en daarom hield ze er verder wijselijk haar mond erover. "Als je privacy nodig hebt dan zal ik zonder vragen weg gaan," knikte ze. Iedereen had soms wel een moment voor zichzelf nodig. Als Jiro het zou aangeven dan zou ze er niet moeilijk over gaan doen. "Oké. Dan zal ik op zoek gaan voor een hangmat." Ze kwam overeind, maar haar gezicht vertrok doordat ze het te snel had gedaan. Langzaam zakte ze weer in het bed. Ze was nog nooit gewond geraakt. Ook niet onderwater. Het was letterlijk voor het eerst dat ze zulke pijn ervaarde en ze vond het vreselijk.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara had haar ogen meegedraaid met de hand van Sebastian die naar haar toe ging. Zijn ruwe vingertoppen gleden over haar zachte wang heen, waarna ze voelde hoe hij zijn lippen vlug op die van haar duwde. Met grote ogen keek ze toe hoe Sebastian het drankje in één keer naar binnen sloeg.
"Bedankt Sebastian, geloof me. Het voelt nu misschien niet zo, maar het gaat goed komen. Je hebt support nu," zei Xiomara zachtjes. Ze legde haar hand even tegen die van hem. Het was stoer dat hij het wilde proberen en met haar hulp wist ze vrijwel zeker dat hij eroverheen zou kunnen komen, zolang hij eerlijk zou blijven. Xiomara keek glimlachend naar hem op. Ze wist wat hem kwelde, ze wist wat er in dat knappe hoofd inging en alles in Xiomara schreeuwde om te zeggen dat ze het wist. Maar ze zou het uit hem moeten horen. Hij moest er over kunnen praten wanneer hij klaar was en niet wanneer zij hem zou dwingen.
"En je hebt Kiwi, ik zal haar wel africhten dat ze je bijt wanneer je weer alcohol wilt pakken," grinnikte Xiomara. Ze had haar hand weer van die van hem laten afglijden. In haar hoofd wilde ze de kus van net niet iets laten betekenen, net zoals de seks waarschijnlijk niks had betekend. Het was leuk en waarschijnlijk zou het nu alleen komen omdat hij geen betere keuze om hem heen had. Maar ze ging hier in verstrikt raken en ergens vond Xiomara dat niet erg. Ze had liever een paar dagen de aandacht en daarna niet meer, dan dat ze helemaal geen aandacht zou krijgen.
"Wanneer je weer behoeftes krijgt moet je het laten weten, dan maak ik meer voor je. Het werkt niet voor altijd. Dit zal een lang proces worden," zei ze.

De frons op Jiro zijn gezicht leek langzaam te groeien. Hij wilde een oplossing zien te vinden voor dit gehele probleem, zodat iedereen veilig zijn werk kon doen op dit schip. Maar er leken vrij weinig opties. Bij Xiomara had het hem sowieso niet uitgemaakt, maar Ceto kon hij niet aan haar lot overlaten. Dat kon zijn hart niet aan.
"Ze weten al dat je een vrouw bent dus dat maakt niets uit, ze zullen zich gewoon moeten gedragen. En jij moet zo veel mogelijk op het dek blijven, niet naar beneden. Ik wil ze niet de verleiding geven om iets te doen waarvoor ik ze moet kielhalen," zuchtte Jiro. Hij slofte zijn kajuit door, totdat hij uiteindelijk was aangekomen bij zijn stoel.
"Ik ben hier bijna nooit. En als ik privacy nodig heb kan ik je altijd nog naar Xiomara en haar nieuwe liefje. Gadver daar kan ik nog steeds niet over uit, maar goed. Je kan hier prima slapen, of je moet bang zijn dat ik wat bij je ga uithalen," zei Jiro fronsend. Natuurlijk had hij ook verlangens en hij zag ook een prachtige vrouw voor zich die de verlangens alleen maar groter maakte. Maar Jiro kon zichzelf beheersen. Hij wist wanneer het teveel zou zijn of wanneer hij even het koude water in moest springen. Hij had die vertrouwen echter niet in zijn mannen.
"Ik kan prima hier even een hangmat ophangen totdat we een betere plek hebben. En anders mieteren we Sebastian Xiomara haar hut uit zodat jullie het kunnen delen. Dit blijft mijn schip en ik bepaal wie waar kan en gaat slapen," zei Jiro.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian glimlachte toen hij Kiwi zag vliegen en aaide over haar buikje toen ze eenmaal op zijn schouder zat. "Heb je lekker geknabbeld bij Xio?" vroeg hij vermaakt en hij veegde wat stukjes nootjes uit haar vieren. Ze was een rommelige eter wat dat betreft, net zoals hem. Een beetje fronsend keek hij naar het flesje die hij in zijn handen gedrukt kreeg van Xiomara. Hij had zojuist een fles kapot gemaakt om niet meer te gaan drinken en nu duwde ze weer drank in zijn hand? Verward keek hij naar haar, terwijl ze de scherven opraapte. "Dat wilde ik zelf straks opruimen," zuchtte hij. Het liet hem schuldig voelen dat ze zijn rommel opruimde. Wie weet bezeerde ze zichzelf nog met het oprapen. "Ik had besloten er niet meer van te drinken. Ik denk dat een bemanningslid dat zag en hij vroeg of hij het mocht hebben," zei Sebastian. "Jammer genoeg voor hem had ik ervoor gekozen dat als ik het niet wilde hebben dat hij het dan ook niet mocht hebben."
Hij moest er wel een klein beetje om grijnzen. Sebastian had geen kwaad in de zin, maar hij vond het wel leuk om zo nu en dan iemand dwars te zitten. "Als ik het had bewaard dan was het te verleidelijk geweest."
Opnieuw keek hij naar het flesje, maar nu met de uitleg van Xiomara erbij. Geen alcohol dus. Zuchtend bleef hij naar het flesje kijken. Hij had een verandering willen maken door de droom die hij had gehad na de seks met Xiomara. Het was voor het eerst geweest dat hij weer had gedroomd; hij en Xiomara samen. Het was geen setting geweest waarin ze slechts een fling was, maar eerder zijn vrouw. Sebastian wist dondersgoed dat wat hij nu met haar had wellicht slechts een fling was. Alleen die droom bleef achter hem aanjagen en hij wist dat hij het wilde proberen om het waar te maken. Sinds een lange tijd had hij eindelijk iets waar hij naartoe wilde werken. Een kans grijpen. Stil keek hij dan ook naar Xiomara's fijne gezicht. Hij legde zijn hand op haar wang en boog naar haar toe om haar een korte kus te geven. "Ik ben serieus," zei hij en met die woorden goot hij het goedje naar achter.

Ceto sloeg haar ogen neer. "Ik...," begon ze, maar ze kwam niet zo goed uit haar woorden. "Ik wilde het zeggen toen we kaarten gingen spelen, maar we werden ehm... Een beetje verstoord," grinnikte ze zacht. Achteraf was het allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. Ze had het niet gedurfd en op het moment dat ze het wel had gedurfd was het moment ervoor verdwenen. Misschien had ze dan toch een beetje een uitstelgedrag wat dat betreft. Ze was in elk geval blij dat het nu uitgepraat was en dat ze normaal met Jiro om kon gaan. Een beetje geschrokken liet ze zich meenemen door Jiro. Ze moest flink bijbenen want zijn benen waren toch echt langer dan die van haar. Vragend keek ze naar hem op toen ze in zijn hut stond. "O," zei ze en ze beet op haar onderlip. Daar had ze inderdaad niet aan gedacht. "Ik kan mij desnoods weer als jongen kleden als dat helpt met minder aantrekkelijk zijn?" opperde ze. Het liefst droeg ze haar witte jurk met gouden borduursels, maar dat was kleding van thuis. Als ze bij de piraten wilde horen dan moest ze zich enigszins aanpassen. "Ik sliep alleen bij de bemanning als het regende. Anders slaap ik daarboven in het nest," gaf ze toe. "Xiomara heeft een plekje, ja, maar ik betwijfel of ik daar wil slapen. Wellicht was het opgevallen dat ze iemand op het oog heeft. Ik word een beetje claustrofobisch van twee vrouwen en een kast in één kajuit," glimlachte ze. Ceto had werkelijk geen problemen met onder de open lucht slapen en daarom schudde ze ook haar hoofd op Jiro's laatste voorstel. "Je bent de capt'n, Jiro. Het is niet zo dat ik als vrouw andere behandeling nodig heb dan de rest van de bemanning. Het is jóúw bed en dit is jouw kajuit. Als ik hier slaap dan heb je geen plek meer om jezelf in terug te trekken. Een beetje privacy."