ORPG| Why is the rum always gone?

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Terwijl Kiwi zat te genieten van een handjevol noten, was Xiomara gebogen over haar eigen kruiden. Ze wist dat ze Sebastian kon helpen, ze zou zijn zorgen en zijn pijn van het afkicken letterlijk weg kunnen nemen. Maar ze wist niet hoeveel belangstelling hij daar eigenlijk voor had. Iedereen geeft altijd wel aan te willen veranderen, maar zodra ze dat echt moeten doen dan blijven ze toch staan waar het allemaal zo veilig is. Xiomara pakte een leef flesje en vulde die met een aantal kruiden, vervolgens vulde ze het met water. Dit zou hem in eerste instantie kunnen helpen, daarna zou hij zelf initiatief moeten nemen om samen met haar te kijken naar hoe ze zijn leven beter konden maken.
"Laten we eens kijken of dit Sebastian terug zal brengen naar zijn oude zelf," zei Xiomara, terwijl ze haar hand uitstak naar Kiwi. Het diertje vloog op Xiomara haar hand en wandelde omhoog naar haar schouder. Het was niet moeilijk om Sebastian te vinden. De man bevond zich bij het roer. Zodra Kiwi Sebastian zag, vloog het dier luid fluitend naar haar baasje. Tevreden duwde ze zichzelf weer in zijn haren.
"Wat heb je gedaan?" vroeg Xiomara verbaasd, kijkend naar het gebroken glas dat naast Sebastian zijn voeten lag. Ze duwde het nieuwe flesje in zijn handen, waarna ze zich voorover boog om het glas op te rapen. Het laatste dat ze wilde was dat hij zichzelf nog meer pijn zou doen door iets stoms zoals dit. Xiomara gooide het glas overboord.
"Drink dat. Het is niet lekker, maar het zal de drank naar alcohol en de afkick signalen weghalen. Als je serieus bent neem je dit, anders kan je een nieuw flesje van wat je net weggegooid hebt ophalen bij mij," gaf Xiomara hem de controle in zijn handen.

Jiro draaide zijn ogen naar de hand die op zijn onderarm gelegd werd. Ze droeg een koelte bij zich, niet iets dat aangenaam was maar dat Jiro deed herinneren aan de koele zee. Het was aangenaam, ontzettend aangenaam. Ceto trok haar hand weer terug.
"Je had het kunnen zeggen, weetje. Xiomara haat ik niet omdat ze een vrouw is, ik haat haar omdat we elkaar niet liggen. Ja ik geloof dat een vrouw slecht geluk brengt op dit schip. Maar we hebben jou nodig, in mijn missie heb ik jou nodig en dat begrijp ik heel goed," zei Jiro zachtjes. Hij keek even over zijn schouder naar de bemanningsleden die nieuwsgierig en verlekkerd keken naar Ceto. Jiro wist wat er in hun hoofden om ging en het maakte hem hondsberoerd dat er mensen waren die zo wilde en konden denken over Ceto. Jiro pakte Ceto bij haar bovenarm en trok haar mee richting zijn hut. Hij wilde niet dat zijn bemanning naar haar keek. Xiomara droeg een angst om haar heen, mannen die wilde niet gezien worden of omgaan met een heks. Maar Ceto had die angst niet. Mannen zouden haar willen en Jiro zou haar niks laten gebeuren.
"Blijf alsjeblieft achter je rug kijken. Mijn bemanning zou goede mannen, maar ik weet niet waar ze toe in staat zijn als ze dag in dag uit een prachtige vrouw zien en niets hebben om zichzelf mee te vermaken," zei Jiro bedenkelijk. Hij duwde zijn deur achter hem dicht, waarna hij zich omdraaide naar Ceto.
"Waar slaap je? Ik wil niet meer dat je bij mij bemanning in de buurt slaapt. Heeft Xiomara een plekje voor je vrij of moet ik hier wat voor je regelen? Ik kan je altijd mijn bed geven en zelf een hangmat ophangen," zei Jiro.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian glimlachte automatisch toen hij Xiomara in het vizier kreeg. Hij genoot van haar vingertoppen die over zijn lichaam gleden. De glimlach versomberde toen haar ogen afgleden naar wat hij in zijn hand vast had. Hij schaamde zich er haast voor dat hij al 's morgens vroeg met een fles stond. Verbeten keek hij dan ook een beetje weg. "Hoe?" mompelde hij, terwijl hij naar de zee keek. "Ik heb geprobeerd te stoppen. Het lukt niet, Xio."
Zuchtend keek hij haar na toen ze weer weg liep met Kiwi om haar nootjes te geven. Hij ging aan het roer hangen, terwijl hij het brood naar binnen werkte. Stoppen met zijn verslaving was ontzettend lastig. Hij had meerdere dingen geprobeerd en elke keer gefaald. Zodra hij ermee stopte, kwamen de nachtmerries terug. De waanbeelden en de schuldgevoelens. Het was te veel voor hem om te verwerken en daarom koos hij elke keer voor de makkelijke weg: ervoor weg lopen.
Hij wist dat Xio waarschijnlijk gelijk had. Dat als hij echt zou stoppen dat hij gelukkiger zou zijn en vele herinneringen zou maken waar hij met een glimlach op terug kon kijken. Toch was dat tot op heden niet genoeg reden geweest om de fles te laten staan. Geïrriteerd keek hij naar de fles in zijn hand. Hij maakte een cirkelende beweging met zijn hand en keek naar hoe de vloeistof rond draaide in de fles. In de zon leek het net op goud.
"Hè, ga je dat nog opdrinken? Anders wil ik het wel," zei een bemanningslid die bij hem was komen staan. "Het is er immers een mooi weertje voor." De man keek gierig naar de fles. Sebastian kwam overeind staan en rechtte zijn schouders, waardoor hij zeker en kop groter was dan de man. "Wil je het hebben?" vroeg hij met een grijns. De man knikte en stak zijn handen al uit. Sebastian liet de fles uit zijn handen gaan, waardoor het op de grond spatte. De man keek met grote ogen naar de gebroken fles. "Dat is nou jammer, vriend. Blijkbaar is het slecht voor ons." Hij draaide zich weer naar het roer.

Ceto keek twijfelend naar het zwaard toen hij zijn hoofd schudde. Ze had niet zo goed een idee wat ze ermee moest doen. Uiteindelijk bond ze het weer rond haar heupen en keek ze op van Jiro's zachte woorden. Wellicht dat ze hem gister inderdaad verkeerd had ingeschat. Hij was wellicht een koppige man, maar wat ze in hem had gezien zat er nog altijd. Het was haast vreemd om te horen hoe hij haar veilig wilde hebben, terwijl het altijd haar missie was geweest om hem juist in veiligheid te houden. Anders had ze dat mes waarschijnlijk niet eens opgevangen voor hem. "Je hoeft je geen zorgen te maken om mij, Jiro," zei ze zacht terug.
Al zou ze zijn aanbod op lessen niet weigeren. Het was verstandig om het te leren. Wie weet wanneer er weer een gevecht kwam en dan kon ze niet hopeloos in de kamer blijven schuilen. Daarnaast wilde ze het graag leren, zeker van hem. "Ik zal bij Xio blijven," knikte ze. Als hij zich dan toch zorgen ging maken dan zou ze ervoor zorgen dat hij geen reden zou hebben om dat te doen. Ze had zo het gevoel dat hij wel genoeg aan zijn hoofd had. "Je moet enkel niet vergeten dat jij ook belangrijk bent, capt'n," zei ze en ze legde haar hand even op zijn onderarm die voor zijn borst gevouwen was. Stil keek ze ernaar. Zijn warmte straalde door zijn kleding heen en ze kon het zo voelen. Toen ze zich besefte dat ze te lang zo had gestaan, trok ze haar hand snel terug.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara was bij het tweetal vandaan gelopen. Het liefste had ze Jiro aan zijn haren weggetrokken bij Ceto. Maar ze ging het geluk van haar beste vriendin niet in de weg staan. Jiro mocht dan wel een bruut zijn tegen haar, hij was zo niet tegen Ceto. Zelfs Xio zou hem een... soort van kunnen accepteren als hij zo gedaan had tegen haar. Maar hun relatie liep anders, heel anders. Xiomara liep langzaam naar Sebastian. Hij zag er uit als een gelukkig man met een stuk brood in zijn hand en het flesje drank dat Xiomara hem eerder had gegeven.
"Ziet er goed uit," zei ze glimlachten. Ze liet haar vingertoppen plagend glijden over Sebastian zijn gespierde buik. Hij was prachtig gebruind, hij zou bijna door kunnen gaan als een eilander van het eiland waar Xiomara vandaan kwam, bijna. Haar donkere ogen gleden naar het flesje dat Sebastian vast hield.
"Je hebt dat niet nodig weetje, ik kan je helpen. Ik ken de Sebastian die niet afhankelijk is van drank en het avontuur dat hij tegemoet gaat wil hij volledig kunnen herinneren," zei Xio. Ergens had ze spijt gekregen dat ze hem dit ooit in zijn handen had gedrukt. Het was maar goed dat Sebastian de rum voorraad op het schip nog niet ontdekt had. Xiomara kwam op haar tenen staan en duwde zacht een kus tegen Sebastian zijn kaaklijn. Kiwi sprong vrolijk fluitend over naar Xiomara haar schouder, waar ze tevreden begon te knabbelen aan haar wilde krullen.
"Ik ga haar noten geven, dat heeft ze weer wel verdiend," zei Xiomara. Samen met het vogeltje van Sebastian liep Xiomara haar hut binnen. Het was voor het eerst sinds tijden dat ze het gevoel had hier weer eens alleen te zijn. Nu Ceto sowieso bij haar sliep en ze Sebastian ook verteld had hier te komen leek het altijd wel druk te zijn.

Jiro had het niet erg gevonden dat Xiomara uiteindelijk toch maar was weggelopen. Het kon hem werkelijk niet schelen wat ze deed, zolang ze maar uit zijn zicht bleef. Erg lang over haar kon hij echter niet nadenken, aangezien Cero opeens iets naar hem omhooghield. Langzaam schudde hij zijn hoofd.
"Waarom zou ik dat terugnemen? Denk je werkelijk dat je nu onder je lessen uit kan komen? Dat dacht ik niet, je zou nu juist harder moeten oefenen," zei Jiro, met een diepe frons tussen zijn wenkbrauwen. Als hij nog een vrouw aan boord zou hebben zou hij wel willen dat ze zichzelf zou kunnen verdedigen. Xiomara kon haar eigen hachje wel redden, die had niks van hem nodig. Ze hoefde alleen maar boos te kijken en iemand zou al gillend wegrennen, maar Jiro wist niet hoe Ceto zichzelf zou kunnen verdedigen. Daarnaast stond het zwaard haar wel. Jiro schudde zijn hoofd.
"Ik wil graag dat je gaat oefenen, zodat ik mij geen zorgen hoef te maken," zei Jiro zachtjes. Hij vouwde zijn armen voor zijn borst. Ceto was gewond geraakt om hem te beschermen, het minste dat hij nu kon doen was haar enige acceptatie geven, ook al wilde hij geen vrouw aan boord.
"Het is goed, je hebt mijn leven gered dus dan mag je er wel een storm tegenaan gooien. Ik ben blij om te weten dat je nu tenminste veilig bent, dat je veilig bent. Ik haat het om te zeggen, maar blijf bij Xio, zeker als er dingen zoals gisteren zijn. Jullie samen zijn belangrijk en samen zijn jullie waarschijnlijk sterker," zei Jiro.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian had zuchtend naar Xiomara opgekeken toen hij het zware lichaam van Jiro had opgevangen. "Je weet dat ik hem probeerde te laten zien dat als hij het netjes vraagt dat hij meer kan krijgen, of niet?"
Hij had juist geprobeerd eens iets te veranderen aan de relatie tussen Jiro en Xiomara, maar het leek wel alsof hij aan een dood paard aan het trekken was. Desalniettemin gehoorzaamde hij wel en had hij Jiro over zijn schouder gelegd en hem vervolgens naar bed gebracht. Zo heel zwaar was Jiro voor hem niet, maar Xiomara zou hem waarschijnlijk niet eens de trap op hebben kunnen slepen. Hij was daarna een hangmat gaan halen en die had hij zorgvuldig opgehangen in Xiomara's kajuit. "Als er iets is of als ik iets kan doen, maak mij dan wakker."
Hij had wel enig idee dat ze wellicht wat hulp nodig zou hebben vannacht, maar uiteindelijk had hij toch de hele nacht geslapen en was hij gewekt door Kiwi. Een blik op de kamer had hem laten weten dat hij alleen was. Hij probeerde op een normale manier uit de hangmat te komen, maar zijn voet bleef haken en met een klap viel hij op de grond. Kiwi was luid krassend gaan vliegen en landde netjes op zijn hoofd. Sebastian keek voor zich uit en zuchtte diep. Het werd weer zo'n dag. Hij kwam overeind en snuffelde in de kasten van Xiomara naar de fles die hem al te bekend voor kwam. Tevreden nam hij een slok van het goedje en meteen ontspanden zijn schouders. Hij liep zonder hemd naar het dek en zag daar de twee vrouwen met Jiro staan. Onschuldig grijnsde hij even naar Xiomara, al keek ze naar de zee en niet naar hem. Hij liep door naar het roer en duwde de magere jongen aan de kant, zodat hij het over kon nemen. "Breng ontbijt," bromde hij. Zijn maag rammelde.

Het was een zware nacht geweest voor haar. Hoewel ze diep had geslapen, was ze enorm beroerd wakker geworden. Daarom had ze het enorm gewaardeerd dat Xio haar had geholpen om op te frissen en iets aan te doen. Ze miste de zee en de frisse lucht. Als ze continu in Xio's kajuit had moeten liggen dan zou ze gek worden van haar claustrofobie. Ze glimlachte zwak naar de zee toen Xiomara voor haar antwoorden. De vrouw was te lief en te zorgzaam diep in haar hart. Ze legde haar hand even op Xio's arm en draaide zich rustig naar Jiro om. Het was nog altijd lastig om hem onder ogen te komen na haar woede uitbarsting van gister.
"Ik ben een Nereïd, een van de vele werkers van Poseidon," glimlachte ze zwak. "Ik was naar boven gestuurd samen met mijn zussen om de vermiste stukken van zijn trident te vinden. Ik ben van schip naar schip gegaan om over de zeeën te reizen in de hoop iets in het water te kunnen vinden, maar tot nu toe is er nog geen spoor van de onderdelen." Ze vond het wel zo netjes om te laten weten waarom ze er was. "Als Nereïd vertegenwoordig ik al het mooie van de zee. De kalme golven en het mooie weer. We beschermen de scheepslui van gevaren op zee en zorgen ervoor dat ze weer veilig thuis komen. Vandaar dat ik de zee dusver kan kalmeren dat we op dit moment kunnen varen."
Ze maakte de riem waar zijn zwaard aan zat los en keek er even naar. "Ik wilde het je eerder vertellen, omdat ik dacht dat je anders was doordat je zo zorgzaam bent voor de bemanning. Maar ik vond niet het juiste moment. Het spijt mij dat ik gister tegen je uitbarstte. Ik was teleurgesteld." Ze zette moeizaam een stap naar voren en hield het zwaard naar hem uit. "Deze is van jou."

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara aaide zachtjes door Ceto haar lichte haren. Ze had de zachte murmelende opmerking gehoord dat ze graag gewild had dat Xio zou blijven. Daarom bleef ze ook liefjes op bed zitten terwijl ze het Ceto zo comfortabel mogelijk maakte. Dat was tenminste totdat de domme ziel van Jiro weer op de deur begon te bonken. Boos keek Xiomara naar de deur.
"Geen rust voor niemand hier," mompelde ze zachtjes. Chagrijnig kwam ze overeind. Terwijl ze zacht een spreuk uit murmelde pakte ze een potje met daarin een witachtig poeder. Xiomara liet het in de palm van haar hand vallen, waarna ze zich omdraaide en naar de deur wandelde. Door het hout heen kon ze horen hoe Sebastian Jiro probeerde te sussen. Xiomara trok de deur open. Beide mannen keken haar vragend aan.
"Als jij jouw vervloekte missie wilt uitvoeren heb je haar nodig, net zo hard als dat je hem nodig hebt. Het is niet nodig voor je om te weten wat iemand zijn specifieke rol is of wat er nodig is. Ik draag die last, niet jij," zei Xiomara streng wijzend op zowel Sebastian als Ceto. Jiro opende zijn mond weer om direct weer te kunnen protesteren tegen Xiomara haar woorden.
"Sebastian, hou hem alsjeblieft vast," zei Xiomara. Ze stak haar vuist omhoog. Terwijl ze haar hand opende blies ze het stof van haar hand, recht in Jiro zijn gezicht. Jiro zijn ogen draaide zijn hoofd in, waarna met een zachte kerm naar achter viel. Sebastian wist hem nog net op tijd op te vangen. Glimlachend keek Xio omhoog naar Sebastian.
"Laten we hem naar zijn kajuit brengen, hij heeft rust nodig," zei Xiomara. Ze liep voor Sebastian uit naar de kajuit naast haar. Ze duwde de deur open, zodat Sebastian zijn kapitein naar binnen kon brengen.

Het was een lange tijd geleden geweest dat Jiro zo diep en zo dromen loos had geslapen. Gapend was Jiro wakker geworden van het geluid van de zee die tegen zijn schip aan klotste. Tevreden wreef hij over zijn gezicht heen, dat was totdat hem opeens te binnen schoot hoe hij hier terecht was gekomen. Xiomara. Jiro trapte het laken weg en liep nog enigszins versuft de kajuit uit. Xiomara stond samen met Ceto op het dek, samen keken ze uit naar het water. De manier waarop ze daar stonden was bijna alsof ze niet doorhadden hoe raar en beledigend dit nog steeds was voor Jiro. Verbaasd slofte hij naar hen toe. Het was raar om de persoon waarvan hij dacht dat het een man was nu te zien in een bruine jurk
"Ben je beter?" vroeg Jiro ongelovig. Xiomara keek over haar schouder. Ze liet hem een schijnheilige glimlach zien, waarna ze haar hoofd schudde.
"Ze is beter genoeg dat ze kan lopen, maar het doet nog wel pijn. De wond is er, het is hard aan het werk. Dus het is belangrijk dat we lief zijn voor haar," zei Xiomara. Ze draaide zichzelf weer terug naar het water. Op dit moment wilde hij niet eens meer moeite doen om het te kunnen begrijpen. Het zou allemaal maar. Hij had verwacht Xiomara in zijn macht te hebben, maar de heks had alle poppetjes precies hoe zij ze wilde staan. Jiro had door dat ze het precies zo heeft kunnen spelen dat ze iedereen die ze wilde hebben nu bij haar had.
"Ceto, wat ben je?" vroeg Jiro. Hij had de woorden van Sebastian wel gehoord, maar hij wilde het zelf uit haar eigen mond horen. Hij wilde weten in hoeverre ze hem zou kunnen helpen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto pakte zachtjes Xiomara's hand vast. "Ik weet het," zei ze zacht. "Maar ik was zo boos."
Ze had zichzelf niet in kunnen houden en ze voelde zich er lichtelijk schuldig over tegenover Jiro die voornamelijk in shock naar haar had gekeken. Ze voelde zich dan ook niet meer boos, eerder teleurgesteld dat hij haar zo makkelijk had laten vallen na alle moeite die ze voor hem had gedaan. Niet alleen voor hem, maar voor heel zijn vloot. "Nee," fluisterde ze. "Ik denk dat hij al genoeg nare nachten tegemoet komt met alles wat er nu door zijn hoofd gaat. Bewaar het voor de volgende keer als grapje."
Ze was nu te moe voor grapjes. De poeder die ze in had genomen van Xiomara zorgde ervoor dat ze zich behoorlijk versuft voelde en het enige wat ze nog wilde was slapen. Niet dat dat lukte want net op het moment dat ze zou afdwalen, werd er luid op de deur gebonkt. "En ik dacht dat de zee een temperament had," mompelde ze. Met een scheve grijns keek ze Xiomara aan, terwijl ze haar ogen open probeerde te houden. De pijn bij haar buik was nog altijd branderig aanwezig, maar door de poeder had ze daar op het moment niet enorm veel last van. Haar oogleden wonnen uiteindelijk het gevecht tegen de slaap. "Blijf bij me," mompelde ze nog net voor ze echt diep weg zakte.

Sebastian keek hoofdschuddend naar Jiro die duidelijk zijn geduld aan het verliezen was. Hij kon het ergens begrijpen. Jiro was de kapitein en hij had niet het volledige plaatje van Xiomara's plan gekregen. Zover Sebastian wist, was dat ook niet de bedoeling. Bepaalde dingen uit de toekomst weten was niet bepaald bestemd voor mensen – enkel voor degene die er speciaal gemaakt voor waren. "Jiro," zei hij zuchtend. "Ik denk dat Ceto juist geluk brengt. Je zag zelf wat voor weer het was als zij er niet was geweest. De zee zou allang te woest zijn voor een ieder om op te varen." Zijn woorden leken niet echt door te dringen en het irriteerde Sebastian licht. De dag ging al niet helemaal zoals hij had gewenst. Zijn fles goud lag immers aan diggelen op de grond.
Toen Jiro ervandoor beende met zijn mes, floot Sebastian op zijn vingers naar een bemanningslid. "Gewoon het stuur recht naar voren houden en dan komt het wel goed. Kiwi, blijf." Hij keek even streng naar zijn vogel en beende daarna snel achter Jiro aan. Het verbaasde hem niets om hem zo bonkend bij de deur te zien staan. Een kleine grijns kwam op zijn gezicht door het antwoord van Xiomara die hij nog net hoorde. "Jiro, capt'n," zei hij weer en hij legde zijn handen op de schouders van de man. "Ontspan. Er is niets ernstigs gebeurd. Iedereen leeft nog. De buiten zijn veilig en het schip drijft als een veertje. Ik weet zeker dat er hier een verklaring voor is en waarom ze die jou niet eerder heeft gegeven. Ik wist er zelf ook niets van tot ik vanmiddag bij haar naar binnen liep zonder te kloppen anders had ik het nooit geweten," zei hij. "Berg dat mes alsjeblieft op. Ik weet zeker dat ze druk bezig is met het redden van Ceto's leven. Wil je dat nu echt verstoren?"
Hij richtte zich daarna naar de deur. "Xiomara? Zou je alsjeblieft een verklaring kunnen geven aan Jiro over Ceto als ze niet meer in de kritieke toestand zit?" Sebastian keek naar Jiro om. Hij hoopte maar dat hij het antwoord van Xio kreeg die hij wilde horen, enkel om aan Jiro te laten zien dat hij verder zou komen met Xio als hij het gewoon netjes vroeg.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Een diepe zucht was Xiomara haar mond ontsnapt. Ze zou zichzelf niet als zwak omschrijven, alles behalve, maar Ceto van boven helemaal naar beneden tillen was toch lastiger geweest dan ze had verwacht.
"Het is niet verstandig om dingen te roepen als je boos bent," mompelde Xiomara op Ceto haar tirade. Ze was naar haar kast vol met drankjes en poedertjes gelopen. In één keer genezen kon Xiomara niet, maar ze wist wel hoe ze het kon versnellen en het leed makkelijker kon maken. Ze pakte verschillende potjes en liep weer terug naar het bed. Xiomara haalde de blouse volledig van Ceto haar lichaam, waarna ze met een doekje het bloed weg begon te vegen. Zorgvuldig smeerde Xiomara verschillende zalfjes en kruiden over de wond heen, waarna ze met een schone binding druk uitoefende op de wond. Uiteindelijk gaf ze Ceto een poeder om in te slikken die de pijn zou verzachten.
"Je krijgt een heftige nacht, maar ik blijf bij je. Het gaat goed komen," zei Xiomara glimlachend. Ze kwam op het randje van het bed zitten, zodat ze de hevig geëmotioneerde Ceto aan kon kijken.
"Het liefste zou ik je alle slechte dingen van Jiro vertellen, zodat jij hem voor mij zijn nek om kan draaien. Maar je houdt van hem, Ceto. Laat zijn verbaasdheid en schok geen baas worden over jouw emoties. Je bent een sterke, onafhankelijke vrouw. Laat hem zien dat hij de grond onder je voeten zou moeten kussen omdat je zo geweldig bent," zei Xiomara simpel. Ze aaide een aantal vochtige plukken haar van Ceto haar gezicht, waarna ze weer lief glimlachte.
"We kunnen hem wel een klein beetje vervloeken voor onze lol," zei Xiomara. Ze had nog wel iets liggen waardoor hij zelf een aantal nare nachten zou hebben.

Nog steeds verbaasd zat Jiro op zijn kont bij het roer. Hij wist niet wat er zojuist allemaal gebeurd was. Eerst werden ze aangevallen, daarna bleek iemand van zijn bemanning een vrouw te zijn, die ook nog magische krachten had en iedereen behalve hij leek daarvan te weten. Zelfs de nieuwe wist het.
"Het kan me niet schelen waar ze onderdeel van is, verraad is verraad. Vrouwen brengen ongeluk, dat zie je wel met Xiomara. Zij heeft dit wicht aan boord laten komen," siste Jiro. Hij trok zichzelf overeind. De meeste bemanning stond nieuwsgierig overboord te kijken naar de drijvende lijken van het andere schip.
"Snij de touwen door, we laten het schip achter!" brulde Jiro. Hij wilde dat rammelbak van de anderen niet, daar mocht iemand anders zijn geluk mee doen. Jiro sloot zijn handen om de reling, met grote ogen staarde hij voor hem uit om te beseffen wat er zojuist allemaal gebeurd was. Het leek niet waar te zijn. De vrouw aan boord was een directe contactpersoon met Poseidon, waarom hielp ze Jiro niet met het sussen van haar leider. Waarom moest Jiro dit oplossen. Jiro voelde zijn woede groeien. De enige die wist wat er aan de hand was, was die vuile heks. Woest greep hij zijn eigen mes, waarna hij de trap af stommelde en naar de deuren van Xiomara rende. Luid begon hij er op te bonken.
"Ik wil dat je mij verteld wat er aan de hand is voor ik het zelf uit je trek!" brulde Jiro kwaad. Het duurde even voordat er antwoord leek te komen.
"Ik praat niet met mensen die zo praten," hoorde hij Xiomara arrogant antwoorden.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto had nog nooit zulke immense pijn gevoeld. Met moeite had ze het mes uit haar lichaam getrokken. Het maakte haar duizelig van de pijn en dus was ze op haar knieën gezakt. Ze begon steeds verder weg te zakken tot ze plots twee paar stevige handen tegen haar borstkas voelde die haar op de grond duwde. De plotse klap liet haar wakker schrikken en ze sperde haar ogen wijd open toen die handen op de wond drukte. Ze gilde het haast uit. Vaagjes zag ze hoe Jiro opzij werd geduwd en ze langzaam omhoog werd gehesen. Ze deed zo enorm hard haar best om alles weer scherp te zien en voor een moment deed ze dat ook toen ze de woeste blik van Jiro zag, met zijn uitspraak dat ze een vrouw was. Het was overduidelijk dat ze niet gewenst was en iets in haar brak. Het was een pijn die sterker was dan de pijn in haar zij. "Na alles wat ik voor je heb gedaan," kreeg ze er moeizaam uit. "De honderden stormen die ik gesust heb, de orkanen die ik van koers heb laten veranderen, de gunstige wind in de zeilen... Is dit echt hoe je mij, de zee, verraad?" vroeg ze. De tranen waren in haar ogen, maar daarachter was een woeste vuur. Adrenaline schoot door haar lichaam. De wolken trokken donker. De wind stak op en de golven werden in een paar seconden enkele meters hoog. Het schip onder haar voeten kraakte en schommelde gevaarlijk. IJskoude regen begon uit de lucht te vallen. Voor slechts een moment keek ze Jiro aan. "Je schip had het nog geen week langer volgehouden zonder mij," mompelde ze en ze liet haar ogen zakken. De regen stopte, de golven kalmeerden en de wind ging weer liggen. Ceto hoefde Jiro niet meer te zien en daarom liet ze zich vrijwillig meenemen door Xio, waar ze op bed werd gelegd. Verdoofd keek ze naar het plafond. Ze sloot haar ogen toen ze de branderige kruidenlucht rook van Xio. "Je had gelijk," fluisterde ze. "Ik dacht te zien dat hij anders was, diep van binnen, maar hij is net zo zelfzuchtig en egoïstisch als ieder ander piraat." Een enkele traan gleed over haar wang. Ze merkte nu pas hoe moe en zwak ze was en hoe de zee steeds verder uit haar handbereik leek te gaan.

Sebastian was direct opgesprongen toen de vrouwen de kamer uit gingen om te gaan vechten. Hij zou geen man zijn als hij ze niet tenminste probeerde te beschermen. Met de fles nog in zijn hand en zijn zwaard in de andere liep hij het dek op. Een kogelschot klonk en zijn fles spatte in duizenden scherven uiteen. Woedend keek hij op naar de man die de trekker over had gehaald. "Oh nee," mompelde hij. "Daar kom je niet mee weg."
Hij zette lange grote stappen naar de man toe, maar net toen hij in handbereik kwam, vloog de man voor zijn neus weg. Zuchtend stopte hij zijn zwaard terug in zijn schede en keek hij om naar Xio. "Had je er niet eentje voor mij kunnen bewaren?" vroeg hij. Hij had wel zin gehad in een gevecht, maar dat was direct weg toen Jiro riep dat er een gewonde was. Er was maar één iemand die dat kon zijn in zijn hoofd en dat was het tengere meisje met het te grote zwaard aan haar zij. Hij snelde ernaar toe, net op tijd om te zien en horen hoe Xiomara Jiro waarschuwde. Hij zou toch behoorlijk bang in zijn schoenen staan als hij Jiro was geweest, maar niets was enger dan wat erna gebeurde. Die golven, die wind en die regen... Het kwam hem al te bekend voor en de angst klemde rond zijn hart. Kiwi liet een bange kreet horen en kroop zo dicht mogelijk tegen Sebastian's nek aan. Het was precies eenzelfde soort storm toen... Toen...
Het had niet eens zo lang geduurd. Waarschijnlijk minder dan een minuut en de storm was weer gaan liggen. Het was duidelijk dat Ceto enorm gekwetst en teleurgesteld was in Jiro en toch... Toch had ze de storm bedaard en was ze met Xio mee gegaan om opgelapt te worden. Sebastian schudde de angst van zijn schouders en pakte het roer vast. "Ze is een deel van de zee waar je zoveel van houdt," zei hij. "Ze is een Nereïd, weet je."
Kiwi kwam voorzichtig onder zijn haren vandaan en vloog toen naar het roer waar ze op ging zitten. "Weet je," herhaalde ze hem.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara had haastig opgekeken toen ze de kreten van een aanval hoorde. Ondertussen had ze er al meerdere meegemaakt, dus het was niks raars. Maar het bleef altijd lichtelijk spannend. Nog voor Xio ook maar iets had kunnen zeggen of doen was Ceto er al vandoor geschoten. De jonge vrouw had geen ervaring in vechten, des ondanks gooide ze zichzelf in een gesprek alsof het helemaal niks was. Xiomara keek even naar Sebastian, waarna ze met haar jurk iets opgetrokken het dek op rende. Een schip had zich vanuit hun flank aangevaren, doormiddel van touwen en loopbruggen waren ze hun schip op gerend en probeerde ze nu het schip over te nemen. Een zucht verliet Xiomara haar lippen. Normaal liet ze de mannen maar vechten, het was entertaining om te zien. Daarbij kon toch niemand haar pijn doen. Maar vandaag wilde ze het gevecht niet aan. Xiomara keek kwaad om haar heen, waarna ze haar ogen liet dichtvallen en haar palmen tegen elkaar duwde. Zacht fluisterend sprak ze een spreuk uit. Het liefste gebruikte ze dit soort magie niet, het was ontzettend uitputtend en ze had er gewoonweg een hekel aan. Zodra Xiomara haar ogen had geopend waren ze donker weggetrokken. Het wit van haar irissen had een donkere kleur. Xiomara sloeg haar hand naar links. Verschillende stukken touw schoten omhoog en grepen zich rond de enkels van de zeelieden die geen plek hoorde te hebben op het schip. Xiomara zette een stap naar achter, waarna ze met haar andere hand naar het water wees. Al schreeuwend werden de zeemannen het water in gelanceerd. Er viel een doodse stilte op het schip. Het enige geluid was het geluid van verdrinkende zeelieden.
"Had je dat niet eerder kunnen doen!" schreeuwde Jiro van het stuur. Xiomara schudde haar donkere krullen arrogant over haar schouder.
"Ik werk niet voor jou," zei Xiomara simpel.

Jiro liet een kreet uit toen hij omver werd geduwd. Hij kneep zijn ogen dicht, wachtend op het gevoel van een zwaard die door zijn huid zou snijden. Maar er kwam niks. Jiro opende zijn ogen en zag hoe de piraten die het schip hadden willen overnemen het schip af geslagen werden. Jiro kon het niet laten om een kreet uit te laten richting Xiomara, er was maar 1 persoon die dat zou kunnen uithalen. Hij wilde overeind komen, maar zag toen pas dat Ceto kermend van de pijn op het dek lag.
"Gewonde!" riep Jiro. Hij dook naar Ceto toe en duwde zijn handen tegen de bloedende wond in zijn zij. Het was Ceto geweest die hem aan de kant had geduwd en de messteek voor hem had gevangen. Jiro duwde de man op zijn rug, waarna hij zijn blouse open scheurde. Jiro moest zien of de wond diep was. Voordat hij alles goed aan de kant had kunnen duwden voelde Jiro hoe hij voor de tweede keer opzij werd geduwd, dit keer door Xiomara.
"Blijf van haar af!" riep ze boos. Een diepe frons verscheen op Jiro zijn gezicht. Zijn oog viel op Ceto, zijn blouse was zo ver open gescheurd dat Jiro kon zien dat ze bindingen rond zijn borst droeg.
"Wat...waarom haar?" fluisterde Jiro. Met grote ogen keek hij hoe Xiomara Ceto op tilde. De doek die de man rond zijn hoofd droeg viel daar bij af. Prachtig wit blond haar viel over zijn schouders en opeens leek alles duidelijk. Het rare gedrag, geen ervaring in vechten en Xiomara die zo gek leek te zijn op Ceto.
"Ze is een vrouw!" brulde Jiro. Woest keek Xiomara op naar Jiro.
"Het maakt me niet uit dat ik je niet kan doden, doe haar pijn en ik zal je zo ver vervloeken dat je overgrootkinderen je nog zullen zien als het zwarte schaap," siste Xiomara woedend.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian schudde zijn hoofd licht bij het zien van Jiro's walgende blik. "Ze is niet slecht, Jiro. Een enkele vraag werkt beter dan geweld," zei hij en hij liet daarna het stuur los. "Het is te rustig."
De zee was zo enorm rustig vergeleken met de storm die voorafgaand was gaan razen. Het was onwerkelijk in Sebastian's ogen. Hij vaarde al jaren en nog nooit had hij dit mee gemaakt. Hij stopte zijn handen in zijn broekzakken en liep daarna op zijn dooie gemakje naar Xiomara's hut. Zonder aan te kloppen opende hij de deur en keek hij lichtelijk geschrokken op naar Xiomara die een schaar in de lucht geheven had. Hij had zeker niet verwacht dat ze zo zou reageren na gisteravond, maar al snel werd het duidelijk toen ze opzij stapte. Snel deed hij de deur achter zich dicht, want hij had de hint wel ontvangen dat dit een geheim was.
"My, my," zei hij en hij bekeek het tengere meisje in de veel te grote stoel waar hijzelf gister nog in had gezeten. Haar witte haren en de diep donker blauwe ogen tezamen met de sereniteit die ze om zich heen droeg, zelfs in de vuile kleding, liet hem weten dat dit niet zomaar een mens was. "Jij bent de reden van de vergevende zee."
Hij keek naar Xiomara op. "Jiro weet hier niet van ofwel?" vroeg hij en toen schoot het hem te binnen. "Je had het gister over haar, nietwaar?"
Zijn hersenen gingen een stuk sneller nu hij geen alcohol op had. Hij zag een stuk helderder en dacht daardoor ook beter. "Jiro maakt haar af als hij erachter komt," mompelde hij en hij zakte neer op een stoel. Xiomara zou het immers moeten weten. Ze had zelf ervaren hoe Jiro kon zijn. Sebastian besloot toen ook om haar beter voor Jiro te beschermen. Zijn oog viel op de halflege fles waar hij gister nog uit had gedronken. Voor een moment probeerde hij het te negeren, maar uiteindelijk pakte hij de fles toch op.

Ceto keek stil voor zich uit. "Als dit voorbij is, Xio," begon ze zacht. "Dan geef ik je al mijn menselijke geld. Op de bodem van de zee heeft het immers geen enkele waarde."
Uiteindelijk zou ze terug moeten keren van waar ze was gekomen als het voorbij was. Ze wist dat Xiomara het absoluut niet makkelijk had in het leven en als ze zelfs een fractie daarvan kon verzachten dan deed ze dat. Ceto had het altijd wel goed gevonden met heksen. Ze was zelf immers een mythische wezen en heksen geloofden in alle verhalen zonder twijfel. Ze zou de mensen enorm missen. Wellicht dat ze contact kon houden met Xiomara via haar glazen bol, maar ze zou Jiro ongetwijfeld nooit meer zien of spreken. De gedachte daaraan alleen al maakte haar verdrietig, maar ze ging daardoor niet de missie saboteren. Het was haar eigen schuld dat ze haar hart was verloren. Een beetje geschrokken keek ze op toen de deur open vloog en lipbijtend schuilde ze achter Xiomara, totdat zij opeens opzij stapte. Onderzoekend keek ze naar de breed gespierde man die gister uit de hemel was komen vallen. Ze keek naar Xiomara vragend op, maar als haar vriendin vond dat hij te vertrouwen was dan volgde Ceto haar blindelings. "Hallo," glimlachte ze wat bescheiden. "Ik ben Ceto, een Nereïd."
Ze liet Xiomara haar haar verder knippen en bekeek het resultaat daarna tevreden in de spiegel. Glimlachend knuffelde ze Xio. "Je hebt het weer prachtig gedaan. Dankjewel," zei ze. Haar lichaam verstijfde echter toen er een hoop lawaai te horen was op het dek. Snel pakte ze Jiro's zwaard van de grond en wikkelde ze haar haren weer in haar doek. Ze rende naar de deur en opende deze. Nog net op tijd dook ze weg voor een vliegend mes die vast kwam te zitten in de deur achter haar. Het was chaos. Er werd gevochten en de kanonnen werden gereed gemaakt. Waarom was er geen alarm afgeslagen? Dat was het eerst wat een kraaiennest man moest doen. Ze kon ergens al wel raden dat de jongen niet had opgelet. Haar ogen zochten direct naar Jiro. Hij stond bij het stuur te vechten. Haar hart maakte een angstige sprong. Niet alleen omdat ze hem niet gewond wilde hebben, maar ook omdat hij nodig was in haar missie. Daarom rende ze naar hem toe, terwijl ze zoveel mogelijk slagen probeerde te ontwijken. Net toen ze de trap op rende richting het roer, zag ze hoe iemand over de rand klom met een mes tussen zijn tanden. Jiro leek te gefocust op zijn eigen gevecht om hem op te merken. Ze rende de laatste treden op en net op het moment dat de man Jiro had willen steken, sprong ze ervoor. Daardoor had ze Jiro opzij geduwd. Haar ogen werden groot van de plotse pijn die ze in haar zij voelde. De valse grijns van de piraat die nog op de reling zat, liet haar koken van woede. Ze hield haar hand rond het lemmet van de mes die aan de linkerkant van haar onderbuik zat. Haar hand voelde nat aan. Ze hapte naar adem en met haar laatste kracht duwde ze de man hard naar achter. Alleen Poseidon zou hem de juiste straf geven die erger zou zijn dan wat zij ooit zou kunnen geven.