ORPG| Why is the rum always gone?

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian had wat te eten gehaald voor hem en Xiomara. Met een gelukkig gevoel liep hij naar haar hut toe en met de glimlach nog op zijn smoel wilde hij naar binnen lopen. Alleen deed hij dat niet. Hij bleef er stil voor staan, bedenkelijk. Er was iets wat hem tegen hield. Was het de toon waarop ze hem had gevraagd om weg te gaan? Had hij daarin iets gehoord dat ze liever van hem af was om alleen te zijn? Hij wist het niet zeker, maar hij had gemerkt dat hij het vervelend vond dat Jiro zo naar binnen was gelopen en daarom wilde hij hem niet meer na doen. Hij zette het bord voor haar deur, damp kwam er nog vanaf omdat het warm was. Daarna draaide hij zich om en wilde hij weg lopen, tot hij weer van besluit veranderde en terug liep. Twijfelend draaide hij zich toch weer om. Nee, nee, ze wilde hem niet spreken. Zo bleef hij even heen en weer lopen, tot hij toch besloot om een hangmat te zoeken in het onderdek. Met een zwaar hart ging hij erin liggen en keek hij toe hoe hij langzaam heen en weer gewiegd werd door het schip. Wat het was, wist hij niet. Hij kon zijn vinger er niet op leggen, maar toen hij bij haar deur had gestaan had hij zich niet welkom gevoeld. Zuchtend draaide hij zich op zijn zij. Voor het eerst voelde hij zich lichtelijk onzeker. Had hij iets verkeerds gedaan? Was het vertellen van wat hem dwars zat te veel geweest voor haar? Had hij teveel gedeeld? Het leek wel alsof de rollen waren omgedraaid. Hij voelde zich gelukkig en zij ongelukkig. Na lang woelen stond hij toch weer op uit zijn hangmat en liep hij met grote passen naar de deur. Hij wilde er net op gaan bonken, maar zijn hand bleef hangen. Zacht zuchtte hij en hij klopte toen zachtjes met de knokken van zijn wijsvinger. "Xio?" vroeg hij zacht. "Ik... Ik weet niet wat het is en of ik iets gedaan heb, maar... Dit voelt niet goed. Het spijt me als ik je heb bezwaard. Ik wil niet dat jij je nu slecht voelt. Als ik iets kan doen, zeg het mij."

Ceto was een beetje ingedut toen het krakende geluid van de deur haar wekte. Ze keek op van Jiro en automatisch kwam er een glimlach rond haar lippen. Nu ze de heerlijke geur van het eten rook, merkte ze dat ze toch wel honger had. Met een beetje moeite had ze zichzelf een beetje overeind geduwd, daardoor ze tegen het kussen tegen de muur zat. Ze nam de beker aan en hoewel het vies rook, gooide ze het in één keer naar achter. Even trok ze een verbitterd gezicht, waarna ze de beker terug gaf aan Jiro. "Met Xiomara weet je het nooit," zei ze zacht. "Ze doet zoveel en wat ze doet kan veel energie eisen. Misschien was ze gewoon moe, maar ik zal Sebastian bedanken." Ceto geloofde in al het goede van de mens. Helaas was ze daardoor ook een makkelijke prooi door haar onwetendheid dat niet iedereen goed van binnen was. Ze had het goed getroffen met Jiro, maar ze had de hongerige blikken van zijn bemanning bijvoorbeeld niet opgemerkt. "Ik kan er ook naast zitten. Zo vaak leef ik niet tussen de mensen en mensen verschillen enorm met de levende wezens in de zee. Ik ben soms erg naïef om te denken dat iedereen iets goeds in zich moet hebben."
Ze nam het bord van hem aan en stopte een stukje brood in haar mond. "Dank je, Jiro."
Ceto kon het niet laten om zacht te grinnikend tijdens het eten. "Het is anders," knikte ze. "En het hang er heel erg vanaf waar in de zee je je bevind. We leven normaal gesproken bij Poseidon in zijn grote paleis. Hij is een wispelturige man en als hij boos is dan weten we dat we weg moeten om de zeelui te beschermen tijdens de stormen op zee. Mijn zussen en ik houden de onderkant van het schip vast en sturen het met ons mee, zodat het schip niet kantelt en ook niet op rotsen zal varen. De meeste zeelui noemen ons ook wel een gunstige wind of stroming," vertelde ze vermaakt. "Helaas kunnen we niet iedereen redden. We zijn in totaal met vijftig en we moeten maar net de schepen in het oog zien. De tropische zeeën zijn mijn favoriet en daarom ben ik daar veel te vinden, maar sommige van mijn zussen zwemmen liever bij de Noordpool rond. Dat is mij te koud. Verder zijn de dieren zijn altijd vriendelijk. Zelfs de haaien. We kunnen tegen hen praten en ze begrijpen ons, maar ze praten niet terug zoals in de fabels." Even keek ze Jiro nadenkend aan. "Ik denk dat ik het meeste nu wel heb opgenoemd... Tenzij je nog een specifieke vraag hebt?" vroeg ze breed glimlachend.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Haar hart sloeg een keer over toen ze een zachte klop hoorde op de deur. Haar ogen gleden weer ogen. Er stond iemand voor zijn deur. Aan het silhouet te zien was het Sebastian. Na een paar seconden hoorde ze ook zijn stem. Er sprongen tranen in haar ogen bij het horen van zijn diep verbaasde stem. Ze begreep hem niet. Xiomara begreep niet wat hij wilde en waarom hij het zo verschrikkelijk leuk vond om steeds naar haar terug te komen. Ze duwde zichzelf overeind van de stoel. Met grote stappen liep ze naar de deur om die open te trekken. Haar donkere ogen keken Sebastian recht aan.
"Heb je enig idee hoe een heks, een echte heks, haar krachten krijgt?" sprak Xiomara helder. Ze draaide zichzelf om en liep haar kajuit verder in. Het maakte haar op dit moment niet uit of ze hem volgde of niet. Midden in haar kajuit draaide Xiomara zichzelf om.
"Ze krijgen hun kracht van de duivel. Hij jaagt op vrouwen die tot het uiterste zijn gedreven, vrouwen die zo veel pijn en wanhoop voelen dat ze geen andere uitweg zien dan te smeken om vrijheid, of in mijn geval de dood. Hij benadert ze en geeft ze het aanbod... macht, vrijheid, wraak... wraak was wat mij overhaalde. En dan zit je vast, je bent één van hem," spuugde Xiomara hatelijk uit. Als ze nu had kunnen kiezen had ze zichzelf laten sterven. Het had waarschijnlijk langer geduurd, maar ze had dan niet door deze avonturen hoeven gaan. Xiomara vouwde haar armen voor haar borst.
"Ik heb gevoelens voor je. Sinds het eerste moment dat ik je zag. Al deze jaren heb ik deze gevoelens voor je behouden. Maar dat wil ik niet, een persoon zoals jij hoort niet in contact te staan met de duivel. Je bent een goede man, een man die een heel aantal prachtige toekomsten voor zich heeft liggen. Ik wil afstand zodat ik mijn gevoelens weer kan laten afkoelen," zei Xiomara.

Geïnteresseerd luisterde Jiro naar het verhaal dat Cero hem vertelde. Hij zou er alles voor overhebben om ook maar iets van haar wereld te kunnen zien. Het klonk fantastisch.
"Wat draag je normaal gesproken? Ik had altijd het idee dat vrouwen zoals jij meer... serene spullen zouden dragen. Wat je draagt is prachtig, oprecht. Maar het is zo donker," zei Jiro nieuwsgierig. Hij stak een stuk vis in zijn mond terwijl hij bleef luisteren naar haar prachtige verhaal. Hij zou hier waarschijnlijk nooit genoeg van kunnen krijgen. Jiro hield van de zee en elk verhaal daar over was een godsgeschenk voor hem.
"Zullen we zo even het dek op? Dan kan je nog wat van de zee genieten," vroeg Jiro. Nu ze de pijnstillers had gekregen kon ze waarschijnlijk beter omgaan met weer wat beweging, net zoals in de ochtend. Daarbij hoorde ze van de zee te kunnen genieten. Geduldig wachtte Jiro totdat het eten van Ceto op was. Hij hielp haar van het bed. Hij legde zijn arm voorzichtig rond haar middel, zodat ze kon leunen op hem als het te veel werd. Samen liepen ze naar buiten. De zee was weer prachtig, het was rustig zoals het hoorde en in de verte kon Jiro zien hoe een aantal dolfijnen uit het water sprongen. Hij begreep niet dat Ceto liever hier was.
"Wil je het water niet in, trouwens? Genees je daar niet sneller?" vroeg Jiro. Ze stopte bij de reling, zodat Ceto weer kon genieten van de plek die zij haar thuis kon noemen. Glimlachend keek hij naar Jiro.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian had niet verwacht dat ze haar deur haast open zou zwaaien. Hij bleef voor de ingang staan en keek haar stil aan tijdens haar preek. Uiteindelijk zuchtte hij. "Ik hoor een hoop van wat jij wil, terwijl je het eigenlijk niet wil en ik hoor niets over wat ik wil. Je wil het beste voor mij en dat breekt je, maar heb je dan niet nagedacht over wat ik wil? Het maakt mij niet uit dat je een vrouw van de duivel bent, Xio. Het maakt mij niet uit dat je voor wraak hebt gekozen, omdat de mens zoiets wreeds bij jou heeft gedaan. Ik zou waarschijnlijk hetzelfde hebben gedaan, maar dat maakt jou niet slecht. Je helpt zoveel mensen. Kijk naar Ceto en hoeveel je voor haar gedaan hebt. Jij bent nog steeds jij Xio en ik zie je voor wie jij bent." Een beetje kwetsbaar keek hij haar aan. "En jij ziet mij zoals ik ben. Weet je nog?"
Hij nam uiteindelijk de stap om in haar kajuit te gaan en zonder haar toestemming sloot hij zijn armen gewoon om haar heen. "Ik wil niet dat jij je gevoelens laat afkoelen. Dat wil ik alles behalve. Naast mijn schuldgevoelens voor de crew had ik nog schuld aan één persoon. Een persoon die mij zo goed liet voelen en ik had haar laten gaan, omdat ik het geld nodig had. Achteraf had ik voor een andere baan kunnen kiezen. Achteraf had ik haar de vraag kunnen stellen die ik nu zal stellen, maar voordat ik dat doe..." Hij liet haar iets losser en tilde haar gezicht op door een vinger kort onder haar kin te leggen en die omhoog te duwen. "Het spijt mij, Xio, dat ik niet eerder voor jou koos," zei hij zacht. Zijn vingers gleden van haar kin naar haar wang die hij met de ruwe vingertoppen streelde. "Wat ik toen aan je wilde vragen en nu nog steeds wil vragen, is of je ook voor mij wil kiezen zoals ik voor jou wil kiezen. Wees alsjeblieft de vrouw die ik als de mijne kan noemen?"

Ceto lachte zacht. "Ik draag ook meer serene spullen, maar als ik dat vanaf dag één zou dragen dan was ik nooit aan boord gekomen van een schip. "Mijn kleren liggen thuis. Het zijn voornamelijk lange witte jurken met gouden borduursels en als ik zin heb gouden sieraden. Ik zou ze wel op kunnen halen en ze hier dragen, maar ik dacht dat mijzelf aanpassen tot de piratencultuur beter zou zijn."
Ze knikte op zijn uitnodiging om weer naar boven te gaan en met zijn ondersteuning was ze weer met hem naar boven gelopen. Het viel haar nu wel op dat de bemanning verward naar hen twee keken. Het was duidelijk dat ze door hadden dat er iets tussen hun twee speelden, maar Ceto zei er verder niets over. Genietend keek ze naar de zee en de dolfijnen die iets verderop zwommen. Ze pakte de reling vast voor meer houvast. "Ik zou wel willen en het is waar dat ik in de zee sneller genees, maar dan raak ik het schip uit het oog en kan ik jullie niet meer beschermen tegen de stormen die hier eigenlijk razen," zei ze. "En dan krijg ik natte kleren. Ik heb ondervonden dat ik natte kleren op het land uiterst vervelend vind." Ze lachte erom. In de zee had ze daar geen last van, maar zodra ze bovenwater kwam en alles aan haar lijf plakte... Nee, dat vond ze niks. "Ik heb ook geen ander set kleren bij me. Nouja, ik heb de broek nog en de gescheurde hemd van toen ik nog een jongen was," grimaste ze. Hij had het immers gescheurd. Niet dat ze het erg vond, want hij had geprobeerd haar leven te redden.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ongelovig keek Xiomara omhoog naar Sebastian. Niemand wilde omgaan met de duivel, daarom werden heksen zo gemeden. Mensen gingen alleen naar ze toe in uiterste hoop, net zoals Xiomara naar de duivel was gegaan. Ze liet haar handen tegen zijn buik rusten, terwijl ze luisterde naar de woorden en gevoelens die hij uitsprak. Ze begreep hem niet. Xiomara kon begrijpen dat hij een keer seks met haar had willen hebben, dat had zij ook gewild, even wat liefde. Maar ze begreep niet dat een man als Sebastian, die alle vrouwen in de wereld kon krijgen, zou kiezen voor iemand die een slechte invloed zou kunnen hebben. Ze sloeg haar ogen toe. Het was moeilijk om Sebastian recht aan te kijken en niet overladen te voelen met warme gevoelens en liefde. Haar hand gleed omhoog naar zijn borst. Ze voelde zijn hart onder haar hand kloppen.
"Ik heb veel slechte invloeden, Sebastian. Je bent een sterke man, een sterke geest. Maar er gaan momenten komen dat de duivel je zal testen. Mijn wereld zal je testen," zei Xiomara zachtjes. Ze keek weer omhoog naar Sebastian.
"Als je denkt die verleidingen aan te kunnen, als je altijd open en eerlijk zal zijn naar de dingen die ik doe en als je om kan gaan met het feit dat ik... ik ben, dan ja. Ik wil graag van jou zijn," sprak Xiomara zachtjes. Ze kwam op haar tenen staan en duwde zacht haar lippen tegen die van hem. Xiomara wist niet of dit een zieke grap zou zijn of wat dan ook, maar op dit moment waren haar gevoelen zo veel groter dan haar kracht om van hem weg te blijven. Ze wilde er niet meer tegen vechten. Xiomara legde haar beide handen rond zijn brede kaken.

Jiro leunde met zijn kont tegen de reling. Bedenkelijk bleef hij Ceto aankijken. Het klonk sneu dat ze thuishoorde in de zee, maar uit angst hier bleef. Jiro vouwde zijn armen voor zijn borst. Langzaam schudde hij zijn hoofd. Hij zou er wel wat voor verzinnen. Des nood zouden ze een lang touw uitgooien zodat ze daaraan vast kon blijven houden terwijl ze wat rondjes zwom. Ze zouden dat dan wel moeten aanschaffen op een eiland ergens.
"We kunnen bij één van de onbewoonde eilanden wel even stoppen. Dan kunnen de bemanning het schip af om vruchten te zoeken en kan jij wat rondzwemmen. Dat is weinig moeite en voor ons moet het sowieso gebeuren. Ik wil fruit," zei Jiro schouder ophalend. Hij keek naar Ceto en glimlachte. Ook al had hij geen fruit gewild dan had hij alsnog het schip stil gelegd. Hij pakte haar hand vast en trok hem dichter tegen hem aan.
"Ik wil je gelukkig hebben, en als we het schip even kunnen stil leggen en jou daar gelukkig maken dan doen we dat. Ik vind dat niet erg," zei Jiro. Hij keek over Ceto haar schouder naar de bemanningsleden. De mannen keken nieuwsgierig op naar Jiro die een verschijning in zijn armen had. Ze waren het niet gewend dat Jiro zo duidelijk liet merken dat hij interesse had in een vrouw. Normaal zou Jiro een geliefde niet eens meenemen op het schip. Maar nu was dat anders, want hij gaf veel om Ceto en iedereen mocht dat weten. Glimlachend keek Jiro omhoog.
"Als jij opzoek kunt gaan naar een geschikt eiland dan zal ik zorgen dat we daar naartoe gaan," stelde Jiro voor. Ceto had betere ogen dan hij, vanuit het kraaiennest kon zij veel verder en beter beoordelen waar ze heen moesten.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian keek warm naar Xiomara. Haar woorden schrokken hem niet af. Het was alsof zijn hele leven een test was geweest en welke keuze hij ook had genomen... Het was altijd de verkeerde geweest. En nu, dat wist hij vrij zeker, maakte hij de juiste keuze. Hij zou zich er niet door laten afschrikken. De juiste keuzes waren moeilijker. Dat had Xiomara hem nu wel geleerd. "Xio," zuchtte hij zacht en hij legde zijn handen op haar wangen. "Het leven is altijd al een test geweest. Ik wil doen wat goed voelt. Wat juist is voor mij. Ik wil die moeilijke pad bewandelen als dat betekent dat ik bij jou kan zijn. Ik zal eerlijk zijn als ik tegen de drang voor een fles vecht. Je vaagheid is geen probleem voor mij. Wat jij wel weet, hoef ik niet te weten. Ik tast graag dingen in het donker af. Ik wil jou, enkel jou, en alle dingen die daarbij horen neem ik voor lief. Als jij mij neemt, enkel mij, en alle dingen die daarbij horen," fluisterde hij en zacht liet hij zijn duimen over haar wang glijden.
Genietend ontving hij haar lippen en sloeg hij zijn armen rond haar slanke lichaam. Het maakte hem werkelijk niet uit wie ze was of wat ze was. Ze was de zijne en dat was wat telde. Na een lange tijd liet hij haar lippen los en haalde hij voorzichtig een hand door haar prachtige krullen. Ze was werkelijk betoverend mooi en hij kon ergens niet geloven dat ze nu werkelijk de zijne was. Hij lachte plots vrolijk, tilde haar op en draaide een rondje met haar door de kajuit. Het zou goed komen nu. Met hem en met haar, samen. "Stuur mij de volgende keer niet weg als je in de knel zit met je gevoelens, Xio. Je kan mij heus wel vertellen wat er in je mooie hoofdje rond gaat, net zoals ik dat ook bij jou kan doen."

Ceto keek op bij zijn voorstel. Haar ogen lichtte even op. Het idee dat ze voor even in de zee kon zwemmen, maakte haar enorm gelukkig. Ze hoefde zich niet meer te verstoppen of te schuilen. Dan kon ze zwemmen als zichzelf. Ceto liet zich tegen hem aantrekken en legde haar hand op zijn borstkas. Ze kon zijn geruststellende hartslag onder haar hand voelen. "Ik ben gelukkig met jou Jiro. Hier op een schip of in het water dat maakt niet uit," zei ze. "Maar je hebt gelijk dat ik het zwemmen mis. Het is soms lastig om niet gewoon overboord te springen." Grinnikend keek ze naar hem op. Het was lief van hem om mee te denken voor haar. "Ik hoef het kraaiennest niet in om te zien waar een onbewoond eiland is, Jiro. Ik weet precies waar we zijn en waar land ligt. Er is hier een eiland niet ver vandaan. Hooguit twee uur varen als we de volle wind in de zeilen hebben. En gelukkig kan ik daar voor zorgen."
Met een glimlach maakte ze een korte vinger beweging, waarna de zeilen bol stonden van de wind die ze in hun rug hadden gekregen. "Je zal alleen het stuur drie graden zuidwest moeten draaien en dan liggen we op koers."
Ceto bleef tegen Jiro aangeleund staan, terwijl ze naar de zee bleef kijken. "Vertel me, Jiro, heb je ooit iets op zee verloren die je graag terug zou willen? Een speciaal zwaard, sieraad, boek of iets anders?"
Als het schip toch stil ging liggen, misschien dat ze dan snel iets voor hem kon opvissen om hem te verrassen. Of misschien dat ze ook iets voor Xiomara kon vinden als bedankje voor het redden van haar leven.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara liet een verbaasd kreetje uit toen Sebastian haar optilde en een blij rondje draaide in de kajuit. Lachend kwam ze weer op haar voeten terecht. Zijn actie was onverwachts, maar als iemand het zou doen zou het sowieso Sebastian geweest zijn. Glimlachend keek ze om naar Sebastian.
"Je bent gestoord," grinnikte ze. Xiomara veegde haar donkere krullen uit haar gezicht. Met een touwtje bond ze haar lange lokken weer terug in een knot bovenop haar hoofd. Een aantal plukjes vielen los, maar daar kon ze vrij weinig om geven. Xiomara haalde uit een kastje weer een nieuw flesje, die ze vulde met een aantal nieuwe kruiden en opnieuw water. Sebastian zijn originele flesje zou langzaamaan uitgewerkt worden, dus hij zou dit snel weer moeten nemen.
"Ik zal proberen om je niet weg te duwen, geef me alleen wat tijd. Sinds ik, dit ben, heb ik niemand gehad die op die manier om mij gaf. Het is oefenen voor mij, het duurt even. Maar ik ga er aan werken voor jou," zei Xiomara helder. Ze hield het flesje voor hem omhoog. Het zou wennen zijn voor haar. Niet alleen omdat ze nooit een geliefde gehad had op die manier, maar ook omdat ze het goed wilde doen voor hem. Ze wilde haar best doen voor Sebastian om hem gelukkig te kunnen maken. Xiomara pakte zijn hand vast. Zacht liet ze haar vingertoppen over zijn ruwe knokkels glijden. Ze had dit niet verwacht. Haar eigen gedachten en gevoelens had ze niet eens verwacht, laat staan dit.
"Betekend dit dat ik nu een vogelmoeder ben?" grinnikte Xiomara zachtjes, wijzend naar Kiwi die op een kast was gevlogen toen hij haar had rondgedraaid. Kiwi liet een kreetje uit, waarna ze naar haar toe vloog.

Verbaasd trok Jiro zijn wenkbrauwen op. Hij had al wel door dat ze een goed stel ogen was, maar hij wist niet dat ze een compleet navigatiesysteem was. Ze was zo verschrikkelijk getalenteerd en ze droeg nog zulke grote geheimen.
"Je bent echt één groot mysterie," zei Jiro. Hij duwde zijn lippen tegen haar wang aan. Glimlachend kuste hij haar, waarna hij overeind kwam. Hij zou het roer moeten aanpassen anders zouden ze het eiland alsnog voorbij varen. Jiro rende de trap op omhoog, waar hij de tweede stuurman het bevel gaf om de koers bij te draaien. Zodra ze de goede kant op gingen rende Jiro terug naar beneden. Hij wilde Ceto niet al te lang alleen laten, zeker nu nog niet iedereen wist dat zij samen waren. Jiro legde zijn arm weer opnieuw rond haar lichaam.
"Ik heb zo verschrikkelijk veel kwijtgeraakt in de zee, ik weet het niet eens meer. Ik zie het allemaal als een offer dat ik gegeven heb voor de zee," zei Jiro glimlachend. Hij aaide zachtjes over Ceto haar rug heen, waarna hij zachtjes een kus tegen haar schouder duwde. Samen bleven ze op de boeg zitten totdat ze het eilandje in zit kregen. Ceto bleef staan terwijl Jiro begon met het roepen van bevelen. Ze konden er niet helemaal komen met het schip in verband met zandbanken, maar ze zouden met de kleinere bootjes er naar toe kunnen zwemmen. Een aantal mannen zouden op het schip blijven voor het geval er weer mensen zouden komen en een ander gedeelte bemanning maakte zichzelf klaar voor de tocht naar het eilandje om daar vruchten en vlees te verzamelen.
"Kom op, we gaan naar het eiland, dan kan jij de zee weer eens in schoonheid," glimlachte Jiro. Hij hielp Ceto de touwladder af het bootje in.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian lachte om haar opmerking, maar knikte daarna serieus. "Ik geef je alle tijd. Ik zal vanaf nu bij de mannen slapen om je wat ruimte te geven. Ik wil ook niet te snel gaan en mijzelf op jou forceren," zei hij zacht. Dit wilde hij juist aanpakken. Haar kajuit was haar veilige thuishaven en daar wilde hij niet binnen dringen. Xiomara had haar ruimte voor haarzelf ook nodig waar ze haar vage dingen kon doen. Hij keek naar Kiwi die op haar wijzende vinger kwam zitten. "Vanzelfsprekend. Je zal meer nootjes nodig hebben. Ik hoorde dat de mannen aan land gaan voor fruit. Gezien we aardig wat kruiden hebben gebruikt voor het ritueel van vanochtend dacht ik dat het misschien een goed idee was om ook aan land te gaan?" opperde hij. "Misschien dat er planten, bomen of andere dingen groeien die je kan gebruiken voor je magie?"
Samen hadden ze besloten om mee te gaan. Hij was het land op gegaan met Xiomara en klom een boom in. "Vangen!" riep hij naar Xiomara. Hij kapte met zijn mes in een tros bananen en liet die naar beneden vallen, zodat Xiomara het op kon vangen. Vanaf hier zag hij ook het strand en daar had hij Ceto gezien die Jiro een kus gaf. Grijnzend kapte hij de andere trossen van de boom af en klom hij weer naar beneden. "We zijn niet de enige die elkaar gevonden hebben," grinnikte hij. Hij liep met Xiomara verder en klom telkens de bomen in om het fruit naar beneden te gooien. Tevreden pakte hij een kokosnoot en zette er veel kracht op uit. Er kwam een barst in en hij nam genietend wat slokken van het kokoswater. Daarna gaf hij het aan Xiomara, zodat zij ook wat kon drinken. "Goed, we hebben wat fruit voor Jiro. Wat kunnen we hier halen voor jou?" vroeg hij nieuwsgierig. Hij wilde haar graag helpen.


Ceto lachte vrolijk en legde een hand op zijn wang. "Is de zee niet één groot mysterie, Jiro?" vroeg ze liefjes. Ze hoorde mysterieus te zijn. Al zou ze al haar geheimen met hem delen en dan zou ze een stuk minder mysterieus zijn. Dat vond ze niet erg zolang ze bij hem kon zijn. Genietend had ze zijn lippen ontvangen en had ze hem daarna nagekeken. De mannen op het dek keken haar nog altijd verbaasd aan, maar sommigen leken ook boos en ze had geen idee waarom. Ze was dan ook blij dat Jiro snel terug was. "Dat is een mooi gebaar," grinnikte ze. Ze vond het heerlijk om zijn hand over haar rug te voelen. Zijn liefde in het algemeen.
Een klein beetje ongeduldig stapte ze het bootje in en ze hing al een beetje over de rand om haar hand in het water te laten zakken. Het was een perfecte temperatuur om in te zwemmen. Het was lastig om zichzelf in te houden om er niet in te springen. Toch hield ze het vol om te wachten tot het bootje op het land werd gesleept en ze met Jiro's hulp uitstapte. Ze liep met hem naar een iets afgelegen plek van de rest, zodat ze haar niet konden zien. "Kan je deze voor bij bewaren?" vroeg ze en ze deed haar schoenen uit, haar bovenjurk en corset. Daardoor stond ze alleen nog in haar onderjurk voor hem. "Tot zo," glimlachte ze lief en ze drukte een zachte kus op zijn lippen. Daarna draaide ze zich om en rende ze de zee in. Het was heerlijk om weer als een vis in het water te zijn. Ceto zwom eerst langs huis voor wat extra kleding en pikte daarna nog wat dingen onderweg op toen ze terug ging. De pijn in haar zij ebde weg en toen ze onderwater haar jurk omhoog hield, zag ze dat er zelfs geen litteken meer zat. Haar huid was glad en zacht. Ceto wilde alleen niet te lang onderwater blijven, bang dat ze Jiro te lang liet wachten. Ze kwam weer bovenwater, met haar armen vol spullen. Haar onderjurk plakte strak aan haar lichaam en ze bibberde licht van een zacht briesje. Ze legde het muziekdoosje neer en kneep de witte jurken uit die ze had meegenomen. Die zouden moeten drogen. "Ik heb dit voor je meegenomen," glimlachte ze en ze hield hem een gouden ketting voor. Het was best zwaar. "En dit." Ze pakte een kleine oester en forceerde die open. Erin zat een parel. "Je offerde dingen aan de zee dus ik dacht dan geef ik wat voor je terug," zei ze met een brede glimlach. Ze had totaal niet door dat omdat ze het koud had, dat -dat te zien was door haar natte jurk heen.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ondanks dat ze het water fijn vond, voelde Xiomara zichzelf veel meer thuis op het land. Ze had zelf een prachtig huisje ergens aan het strand, ver genoeg van iedereen om rust te hebben maar dichtbij genoeg om bij de markt spullen te kunnen kopen. Het was er heerlijk geweest. Maar dat was afgepakt toen Jiro haar had meegenomen. Nu moest ze haar thuis vinden in een schip waar ze geen fan van was. Xiomara was blij om weer even op land te kunnen lopen. Terwijl Sebastian vruchten uit de bomen haalde, verzamelde Xiomara alles en stopte het in een net dat ze om haar schouder had gehangen.
"Je hoeft niet bij de mannen te slapen, weetje. Het feit dat je bij mij slaapt is juist iets waar ik naar uitkijk. Ook al is het in de hangmat. Je aanwezigheid is fijn," zei Xiomara, toen hij voor de vijfde keer een boom uitsprong. Ze had haar handen om een kokosnoot, waar ze af en toe een slokje uit nam. Zodra zij en Sebastian het water ophadden liet ze de kokosnoot in het net vallen. Vanavond zouden zij en Sebastian de kokosnoot verder kunnen opeten als een snack. Nu het tijd was voor Xiomara om haar kruiden te zoeken, gaf ze het net over aan Sebastian.
"Ceto was verliefd op hem vanaf het begin. Ik ben blij dat hij niet meer boos is omdat ze gelogen heeft in het begin. Ze verdient liefde. Ze is er lang naar opzoek geweest," zei Xiomara. Het was duidelijk geweest dat Ceto al lang een liefde gehad had op hem. Ze was blij om te zien dat ze eindelijk haar liefde had gekregen. Xiomara haalde een aantal buideltjes van haar riem. Ze verzamelde munt en jasmijn. Ook had ze van een aantal bloemen en planten de wortels los getrokken die ze zou kunnen gebruiken. Er was veel op dit eiland te vinden, dus Xiomara had een heel aantal kruiden en planten bij elkaar kunnen verzamelen.

De tijd dat Ceto nam om het water in te duiken, nam Jiro om het zand op te ploffen en inventaris te maken van wat de mannen vonden. Hij had een stukje perkament meegenomen en wat houtskool gestolen van Xiomara. Terwijl de mannen stukken fruit en groentes naar hem toe brachten, schreef Jiro op wat ze binnen hadden gekregen voor de kok. Tegen de tijd dat de mannen lui en met rum op het strand waren geploft had Jiro het stuk perkament bij de vruchten gestopt. Ceto kwam na een tijdje weer naar boven gelopen. Direct sprong Jiro overeind met de jurk van haar in zijn handen. Hij wilde niet dat de bemanning haar zo in haar onderjurk zou zien.
"Je bent koud, kom op trek wat aan," zei Jiro beschermend. Hij hielp haar om de jurk over haar natte lijf te trekken. Eenmaal op het schip zou hij haar wel ruimte geven om warm en droog te kunnen zijn in zijn kajuit. Nu wilde hij graag dat ze aangekleed was.
"Heb je dit gevonden?" vroeg Jiro bewonderend om de gouden ketting. Het voelde ijzig koud aan zijn vingers, maar desondanks legde hij het om zijn nek. Trots keek hij op naar Ceto. Blijkbaar waren haar cadeautjes nog niet klaar, aangezien Ceto een echte parel gevonden leek te hebben.
"Wauw, die is prachtig," zei Jiro zachtjes. Hij pakte de parel aan, nieuwsgierig keek hij naar het glimmende cadeautje. Hij vond het oprecht mooi en het was al lang geleden sinds hij zo'n grote en verse gezien had.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

"Echt? Het was mij niet opgevallen, maar aan de andere kant ben ik er pas net en tot het moment dat ik haar bij jou zag, wist ik niet eens dat het een meisje was." Hij had niet gedacht dat een Nereïd verliefd kon worden op een mens. Andersom ging het natuurlijk wel. Sebastian had heus wel de blikken gezien van andere mannen. Xiomara kon die mannen weg sturen met een simpele blik, maar hij had zo het gevoel dat het voor Ceto niet ging werken. Hij kon enkel hopen dat Jiro goed op haar zou letten en anders zou hij ook een oogje in het zeil houden. Met Ceto kon hij goed op schieten en hij zou niet willen dat Xiomara's vriendin iets overkwam. "Dan ben ik blij voor ze."
Sebastian droeg het zware net met gemak over zijn schouder en hielp Xiomara bij waar hij ook kon helpen. Maar het meeste deed ze zelf. Nadat ze een hoop hadden verzameld waren ze terug gegaan naar de boten en daarna naar het schip. Hij hief met de rest van de bemanning hun nieuwe buit aan boord. Iedereen pakte vrijwel meteen een banaan en hijzelf ook. Sebastian had een aantal ernstige vormen van scheurbuik meegemaakt en hij wilde daar zelf niet aan lijden. Uiteindelijk liep hij met Xiomara mee naar haar kajuit en hij ging in zijn hangmat zitten met zijn banaan. Kiwi vloog op hem af en keek er nieuwsgierig naar. "Ik denk niet dat je het lekker vind, Kiwi," grinnikte hij. "Maar misschien dat Xiwi nog wel wat voor je heeft?" grijnsde hij onschuldig naar Xiomara. Hij nam er nog een hap van en zuchtte diep. "Hoe gaan we de stukken vinden, eigenlijk? Ik hoef niet details te weten, maar hebben we geen aanwijzing? Richting of koers? Een legende die we kunnen volgen?"

Ceto stak haar armen omhoog, zodat Jiro haar kon helpen om de jurk over haar natte onderjurk te doen. Het zat vreselijk, maar dat nam ze voor lief. Ze had immers kunnen zwemmen en dat was wat ze het allerliefste had willen doen. "Ja," grinnikte ze. "Ik ging snel op en neer naar huis om wat jurken te halen en ik vond het onderweg." Het goud stond goed rond zijn nek. Zo met zijn hemd eronder een beetje open zag hij er zelfs enorm knap uit. "Er zijn zoveel parels in de zee, maar deze vond ik het mooist."
Ceto praatte er nonchalant over. Ze zag ze immers elke dag als ze in de zee leefde. Ze had werkelijk geen idee hoe zeldzaam ze waren voor de mens. "Ik ben blij dat je het net zo mooi vindt."
Ze keek daarna naar al het fruit wat verzameld was. "Dat is aardig veel," zei ze en ze nam haar witte jurken over haar arm en het doos waar muziek uit kwam nam ze onder de andere arm. Ze legde beide spullen in het bootje en hielp daarna met de mannen om wat dingen in de boot te zetten. Nu ze geen last meer had van de wond kon ze haast alles weer aan leek het. Ze kneep haar haar daarna uit en keek glimlachend op naar Jiro. "Dankjewel dat je mij liet zwemmen," zei ze en ze drukte een kus op zijn wang. "Een waar cadeau."
Vlak daarna waren ze weer naar het schip gegaan. Ceto probeerde haar jurk zo goed mogelijk tussen haar benen te houden, zodat de bemanning er niet onder konden kijken. Ze had nu wel door dat het dingen waren die ze niet zomaar kon laten zien. Net zoals haar onderjurk. "Heb je... Heb je droge kleren voor mij?" vroeg ze aan Jiro.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara was in haar gemakkelijke stoel komen zitten met een grote citrus vrucht in haar handen. Ze was niet zo gek op de zachtere vruchten zoals appels of bananen. Wat dat betreft was ze een echte eilandse. Het zure smaakte haar veel beter.
"Ik heb een kokosnoot voor ons achter gehouden zodat we vanavond de stukjes er van kunnen eten," zei Xiomara, wijzend op haar uitpuilende tas. Tevreden at ze van haar vrucht. Dit was nog iets dat ze miste aan thuis. Ze vond het heerlijk om in haar tuin te kunnen zitten en te kunnen eten van de tientallen vruchtenbomen rondom haar huis. Dat zou niet meer kunnen, haar huis zou ondertussen wel geplunderd zijn en de bomen gestorven. Xiomara zou een nieuwe plek vinden als het nodig was. Ze is hier ook opnieuw moeten beginnen.
"Ze zeggen dat de zee er eigenaar van is geworden. Maar aangezien Poseidon ze zelf niet kan vinden zal dat niet waar zijn. Eerlijk, ik weet niet waar ze zijn. Het beeld is door de drietand zelf heel wazig geworden. De connectie is verbroken. De enige reden dat ik hier ben is zodat ik het kan maken. De drietand hield alle vloeken en spreuken. Om weer heel te worden heeft hij weer wat nodig. Het zal me niet verbazen als Jiro mij een vloek laat ontwikkelen die hem in bescherming zal stellen of hem macht geeft. Daar is hij arrogant genoeg voor," zei Xiomara eerlijk. Tegenover Sebastian vond ze het sowieso niet heel erg om opener te zijn. Hij verdiende het om af en toe wat informatie te krijgen, zeker omdat hij er respectvol mee zou omgaan. Jiro wilde ze niks vertellen om hem dwars te zitten. Xiomara keek glimlachend op naar Sebastian. Hij lag er prachtig bij, met zijn blonde haren als de manen van een leeuw rond zijn knappe gezicht.

Met enige moeite was het gelukt om alles en iedereen weer aan boord te kunnen krijgen. Door de grote hoeveelheid vruchten en kokosnoten was het nog even moeilijk geweest, maar uiteindelijk lag iedereen tevreden te genieten van een stuk fruit. De rest zou later wel verdeeld worden.
"Ik kan wel een jurk pakken van Xiomara. Ga maar mijn kajuit in zodat je -je kan opkleden, dan komt ze wel wat brengen," zei Jiro. Hij begeleidde Ceto naar zijn kajuit, om zeker te zijn dat ze niet zo maar lastig gevallen zou worden. Zodra ze veilig binnen was, wandelde Jiro de kajuit van Xiomara binnen. Ze was weer samen met Sebastian. Hoofdschuddend liep Jiro door naar Xiomara haar kast gelopen. Erg ver kwam hij echter niet, aangezien er een kussen net langst zijn hoofd suisde tegen de kastdeur aan.
"Blijf van mijn spullen af!" schreeuwde Xiomara. Ze sprong van haar stoel af en liep met grote stappen naar Jiro om hem aan de kant te duwen. Beschermend ging ze voor haar eigen kast staan, zodat ze Jiro kon tegenhouden.
"Stel je niet aan, Ceto heeft een nieuwe jurk nodig. Jij hebt er nog een paar, je kan makkelijk delen," zei Jiro terwijl hij met zijn ogen draaide. Hij begreep nooit waarom ze zo intens overdreven moest reageren. Het waren maar kleren, het was niet alsof het enige waarde had.
"Je mag niet zo maar aan mijn persoonlijke dingen komen! Blijf uit mijn buurt," snauwde Xiomara. Ze trok de kastdeur open en greep daar een jurk uit. Met opgeheven neus liep ze door haar kajuit, de deur uit. Jiro bleef nog even afkeurend staan.
"Aansteller," mompelde hij voordat hij achter haar aan wandelde.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven