ORPG| Why is the rum always gone?

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Een grote glimlach sierde het knappe gezicht van Jiro. Hij vond het heerlijk om dit soort nieuwe mensen te leren kennen. Ceto was een piraat, maar toch had hij niks van het stereotype. Hij was niet groot, ruig en agressief. Voor zover Jiro kon zien droeg de man niet eens een tatoeage op zijn lichaam. Ceto was juist een zeldzaam typ, maar wel een persoon die het ver kon scheppen. Om kapitein te zijn had je een mentaliteit zoals Jiro had. Je mocht heus wel genieten van wat drinken, maar het kon niet te veel zijn. Er moest iets serieus blijven. Jiro gaf de kaarten aan de man voor hem.
"Het is fijn om te horen dat je loyaal bent aan iemand, dat zal ik sowieso onthouden," zei Jiro. Hij zou liever Ceto of iemand anders die loyaliteit liet zien een stukje leiding geven dan iemand waar hij goed mee om kon gaan maar niet loyaal was. Jiro wreef met zijn hand door zijn donkere lokken.
"Piraten die alleen maar achter geld aangaan eindigen alleen en arm. Je krijgt geen grote naam door veel geld te hebben. Je krijgt een grote naam door talent, door jouw ogen bijvoorbeeld. Je gaat een goeie kant op," zei Jiro. Hij hield zijn kaarten naar hem omhoog, zodat hij kon bekijken wat hij in zijn hand had. Bij het horen van Ceto haar laatste opmerking kon Jiro het niet laten om in lachen uit te barsten.
"Ik heb je inderdaad nodig gehad. Je hebt menig schip kunnen redden door die geweldige ogen van je. We mogen je moeder wel eren dat ze een kind heeft kunnen baren met zulke fantastische ogen," zei Jiro lachend. Hij keek even op naar Ceto. De ogen die de jongen had waren betoverend. Wat het was wist hij niet, maar er was iets speciaals.

Xiomara was ontspannen met haar billen tegen haar kast gaan leunen. Ze keek toe hoe Sebastian zijn blouse aan de kant had geduwd en een groot litteken liet zien. Hij had pijn gekend, niet alleen fysieke maar ook zeker mentale en hoe hij er mee om moest gaan wist hij niet. Xiomara bracht een slanke hand omhoog in haar haren. Ze duwde haar wilde, donkere lokken naar de zijkant zodat ze een groot litteken van haar oor naar haar nek kon laten zien in haar haren. Ze liet haar haren weer los en zei er verder niks over. Ze ging Sebastian nu niet dwingen om wat te doen of een keuze te maken. Hij hoefde alleen te weten dat zij dezelfde pijn kende. Ze liet de papegaai weer overstappen op haar hand, waarna ze heupwiegend terug naar Sebastian liep. Ze zette de papegaai weer op zijn schouder, waarna Xiomara op zijn been kwam zitten.
"Een tijd geleden is de drietand van Poseidon verwoest. De drietand hield alle vloeken in zich en op het moment dat het verwoest was werd elke vloek kapot gemaakt. The flying Dutchman werd zelfs bevrijd. Wie het gedaan heeft weet men niet. Ze praten over de Sparrow, een jonge jongen en een wijselijke vrouw. Maar niemand weet het zeker. Wat we wel weten is dat Poseidon woest is. Hij is opzoek naar wraak en dat gaat hij krijgen ook. Deze storm nu is van hem. Het feit dat zo veel schepen zinken is door hem. Jiro probeert de andere piratenleiders te overtuigen dat ze samen moeten zoeken naar de drietand zodat we het kunnen maken en kunnen aanbieden. In de hoop dat we weer een veilige zee krijgen," legde Xiomara rustig uit. Erg spannend was het verhaal niet en ze kon het dat ook niet maken.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto knikte. "Ik kan goed zwemmen," gaf ze toe. "Mijn vader was een visser. Hij zei altijd dat als er één ding geleerd moest worden in de visserij dan was het zwemmen voor het geval je overboord raakt."
Het was ook nog eens handig dat ze niet kon verdrinken, maar dat was terzijde. Ze lachte zacht. "Zeker met de hoeveelheid die ze eten is het geen wonder."
De meeste mannen waren toch erg stevig gebouwd. Zijzelf kwam dan erg mager over. Ze pakte een kaart op en bekeek de versieringen ervan. Ze bleef gefascineerd met hoe mensen zulke mooie dingen konden maken. Er leek haast nooit een moment te zijn dat de mensheid haar niet verraste. Al was dat niet altijd op de goede manier.
Ze keek naar hem op. "Ik ben niet te koop," zei ze. "Hij bood veel, maar ik ben niet geïnteresseerd in geld."
Ceto besefte zich te laat dat dit vreemd moest zijn. Een piraat die niet dronk en geen interesse had in geld. Ieder mens was wel gemotiveerd door goud. Het betekende een beter leven. Ze zuchtte zwak.
"Ik bedoel, ik ben wel geïnteresseerd in genoeg geld om mooi van te leven, maar wat is het leven als het wordt verziekt door een ander?" zei ze en ze legde de kaart terug op de stapel. "De gekke Fransoos is alleen geïnteresseerd in zijn eigen belangen en niet die in van anderen; zijn bemanning. Dat doe jij wel. De bemanning prijst je dat je iedereen in leven houdt tijdens de stormen."
Ze glimlachte en zakte iets onderuit. "Ik heb liever dat ik blijf leven en mijn geld kan spenderen dan een vroege dood, capt'n. En dat is waarom ik er niet op in ging. Ik ben loyaal aan degene die goed voor mij zijn."
Een kleine glimlach kwam echter toch wel rond haar lippen. "En daarnaast kan je niet zonder me."

Sebastian trok zijn hemd wat opzij, zodat ze een dik litteken kon zien op zijn borstkas. "Dat zeg ik ook niet. Helen maakt iets niet beter of mooier. Je wordt er constant aan herinnerd. Vergeten... Zorgt ervoor dat je de wond vergeet en het gevolg ervan; het litteken. Ik kies de tweede optie," mompelde hij.
Hij kantelde zijn hoofd iets opzij. "Dus je verteld me dat Jiro een zwaar ritueel heeft moeten doen om jouw ziel te kunnen vangen? Wat was de prijs die hij ervoor moest betalen?"
Het maakte hem enigszins nieuwsgierig. "Dan kan je nog lang wachten. Ik kijk wel wat ik kan doen in ruil voor... Nog zo'n fles?"
Als ze werkelijk een vriendin van hem was geweest dan wilde hij haar wel uit de penarie helpen. Hij kon niet beloven dat hij succesvol zou zijn, maar hij kon op z'n minst proberen om haar ziel uit Jiro's klauwen te helpen zodra ze Jiro had geholpen. Al begreep hij nog niet helemaal het deel waarom Jiro haar nodig had. Hij had een enorme vloot en een schat waar men u tegen kon zeggen. Wat kan de piraat nog meer wensen?
"Ik heb besloten dat ik niet van mysterieus houd," mompelde hij en hij keek naar haar. "Maar als ze net zo mooi zijn als jij dan geef ik ze misschien wel een kans. Als je mij je mysterieus niet kan vertellen, kan je dan op z'n minst de informatie vertellen van de vergadering? Ik moet toegeven dat ik erdoorheen geslapen heb," grijnsde hij met een onschuldig. Hij was immers naar beneden komen vallen op het eind – of hij had er een eind aan gemaakt dat kon ook nog. In elk geval had hij werkelijk geen idee waar de vergadering over was gegaan, behalve dat het iets ernstigs moest zijn om zoveel vloten bij elkaar te brengen.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Jiro hield van mooie dingen. Het was waarschijnlijk ook de reden geweest dat hij begonnen was met roven. Hij was arm opgegroeid, zijn moeder, broertjes en zusjes hadden vrijwel geen geld. Dus mooie dingen kunnen kopen was geen optie. Het eerste dat hij ooit had gestolen was een gouden horloge van een rijke, buitenlandse zakenman. Niet lang daarna was hij weggelopen van huis om te kunnen werken op een schip. Pas sinds hij echt de leiding had kon hij mooie dingen verzamelen en gebruiken. Dit was te zien in zijn kajuit. Jiro zijn muren hingen vol met landkaarten en grote tekeningen. Hij had een grote kast laten maken waar hij sierraden en goudstukken in liet liggen. Jiro was trots op zijn schatten.
"Je hebt verschrikkelijk veel geluk gehad, oprecht. Waarschijnlijk was je een goeie zwemmer. Volgens mij verdwijnen de meeste hier direct compleet onderwater," grinnikte Jiro. Hij trok een lade open en haalde daar een doosje met kaarten uit. Met een zachte zucht plofte Jiro op zijn stoel.
"Al is het wel een verhaal dat de meeste van Tortuga vertellen. Niemand lijkt daar op de traditionele manier gekomen te zijn," zei Jiro schouderophalend. Hij schudde de kaarten netjes door elkaar.
"Hoorde ik het net trouwens goed dat die Franse idioot je wilde kopen?" vroeg Jiro terwijl hij de kaarten uitdeelde. Hij had heus wel gehoord van die Fransoos tegen zijn bemanning had gezegd en zodra deze vloek opgeheven was zou hij boeten voor het disrespect dat hij had laten zien. Jiro keek op naar de man tegenover hem.
"Waarom ben je er niet op ingegaan?" vroeg Jiro testend. Normaal gingen jonge bemanningsleden waar het geld hen bracht. Ceto was de eerste ooit die hij had gezien en niet gedreven werd door geld. Nieuwsgierig bleef Jiro hem aankijken.

Xiomara kneep haar ogen iets dicht toen ze voelde hoe Sebastian haar hand wegduwde. Ze duwde haar kin iets de lucht in terwijl ze haar knappe gezicht naar de vogel draaide die over haar hand naar haar schouder wandelde. Het dier kraste in Xiomara haar oor, waarna hij genietend aan haar donkere krullen begon te knabbelen.
"Vergeten is niet helen, Sebastian," mompelde ze. Xiomara duwde zichzelf overeind van het bed. Ze liep weer naar haar kast, waar ze nog een handjevol nootjes pakte en die voor de papegaai hield.
"Geloof me, je wilt niet weten welk ritueel jij en de ander moet doorstaan om een ziel te stelen. Het kost veel, te veel. En nee. Ik geloof Jiro niet. Maar op dit moment heb ik geen keuze. Ik kan hem niet vermoorden, ik kan hem niet vervloeken. Dus ik moet wachten tot hij mij mijn ziel weer terug geeft," legde Xio uit. Ze keek even over haar schouder naar Sebastian die tevreden leek te zijn met zijn nieuwe drankje. Hoofdschuddend draaide ze haar hoofd weer terug. De man stond op dit moment op een tweeweg. Hij kon zichzelf kapot gaan drinken of hij zou zijn leven hervatten. Wat hij zou kiezen wist Xiomara niet, maar ze wilde hem zeker wel de goeie kant op duwen.
"Heb je ooit een heks leren kennen die je direct alle antwoorden geeft, Seabass? Ik moet de mysterie een beetje hoog houden. Laten we het er op houden dat jij en iemand anders hier een cruciale rol speelt in de tevredenheid van Poseidon. Jiro heeft je nodig, de piraten hebben je nodig," zei Xiomara. De papegaai liet weer een nieuwe kras uit, waarna hij een bek vol nootjes uit haar hand stal.
"Geen zorgen, ik sta aan jouw kant," zei ze zachtjes.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto glimlachte zwak. "Dat is ze zeker," zei ze. In elk geval voor de gewone mens. Voor haar voelde het als thuis. Ze volgde Jiro de houten planken op die naar het schip leidde en daarna door zijn deur, zijn kajuit in. Nog nooit was ze binnen geweest. Het was groter dan ze had verwacht, maar uit beleefdheid keek ze niet te veel rond en nam ze plaats op een stoel die vlakbij zijn bureau stond. Het was de enige tafel dus Ceto verwachtte half dat ze daar een potje kaarten zouden spelen. Het was maar goed dat ze op haar vorige scheepsavonturen het spel had geleerd. Wat moest Jiro van haar denken als ze niet dronk en het spel niet kende?
Ze schokschouderde even. "Ik kan mijn werk niet goed doen als ik drink en ik werk nog steeds als ik aan land ben," zei ze. "Iemand moet de ogen open houden."
Hoewel ze het vooral bedoelde voor haar werk voor Poseidon, bedoelde ze het ook zeker voor hem. Hij was een beruchte piraat. Vele vreesde hem, maar er waren ook genoeg die wraak wilden voor hun gezonken schip en verloren goederen. Wellicht dat ze hen niet meer tegen kwamen op zee, maar op land was er zeker wel een kans. Ceto pakte het stapeltje kaarten en schudde het een beetje afwezig door elkaar. "Er valt niet zoveel over mijn wilde avontuur te vertellen. Ik had mij tijdens de storm niet vast gemaakt aan het schip met touw, zoals de kapitein beval. Ik heb een bevel ondermijnd en dat was mijn straf, maar ik werkte sneller zonder."
Ze keek naar de kaarten die rijkelijk beschilderd waren. Het waren niet de simpele beschilderingen die ze gewend was, maar het was zeker mooi. "Ik heb dagen in de zee gedreven, tot ik uiteindelijk aanspoelde in Tortuga. Daar werd ik gevonden."

Sebastian trok een wenkbrauw op. "En je geloofd hem?" vroeg hij lichtelijk argwanend. "Hij is een piraat."
Enorm goed kende Seb Jiro niet. Dus daarin kon hij niks zeggen over de man, maar zodra er iemand iets terug moest geven dan gebeurde dat onder de piraten eigenlijk nooit. Het was of met geweld of met een hoop drank. "Hoe is hij aan je ziel gekomen? Ik kan me niet voorstellen dat je het aan hem gegeven hebt."
Het was haast onmenselijk om een ziel gevangen te nemen, letterlijk. Hoewel ze vriendelijk genoeg voor hem over kwam, wist hij wel beter met heksen. Toch vond hij niet dat ze het verdiende om zo behandeld te worden. In elk geval, hetgeen wat hij tot nu toe tussen de twee had gezien keurde hij niet goed. Hij floot tussen zijn tanden door. De wraakzucht was onmiskenbaar bij haar. "Ik zal geen ruzie met je maken dan," glimlachte hij en hij hief zijn fles op en nam er nog een slok van.
Hij zakte wat meer terug in de stoel toen ze zo dichtbij kwam en hij keek even naar haar hand die ze over zijn wang liet gaan. "Wat... Doe je?" mompelde hij, al werd het al gauw duidelijk. Zacht duwde hij haar hand weg.
"Het helpt me vergeten." Nors keek hij weg, met zijn lippen op elkaar gedrukt waardoor het een dunne lijn vormde. Hij hield er niet van als mensen – of een heks in dit geval – met zijn zaken bemoeiden. Licht geïrriteerd keek hij toe hoe zijn vogel van hem weg vloog en op Xiomara's hand belandde. Hij kneep zijn ogen samen naar zijn vogel. Verraadster. "Ze mag je," mompelde hij. "Ze mag normaal gesproken niemand."
Het moest vast de nootjes zijn. Ze was dol op nootjes immers. Zuchtend keek hij weer naar zijn fles. "Dus waarom precies moet ik werken voor iemand die je veracht en wilt vervloeken? Er is meer aan de hand. Ik heb nog nooit eerder een piratenvergadering eerder verstoord en dat komt omdat die er nooit zijn. Wat heb je mij nog niet verteld?"

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Vol ongeloof had Jiro omgekeken naar de jongen die luchtig mededeelde dat hij eens overboord gegooid was door de zee. Met een diepe frons bleef hij even in stilte naar Ceto kijken. Hij kon niet geloven dat een scharminkel zoals hem de zee had overleefd.
"Je hebt verschrikkelijk veel geluk gehad als je de zee hebt overleefd, vriend. Ze is niet vergevingsgezind," zei Jiro onder de indruk. Hij knikte met zijn hoofd naar het schip en begon te lopen als teken dat Ceto hem moest volgen. Als hij toch niet ging drinken kon hij net zo goed een potje kaarten met Jiro. Met een tevreden zuchtje wandelde Jiro het zand over naar zijn schip. Elke keer weer als hij naar haar kon kijken van een afstandje werd Jiro gelukkig. Hij was trots op zijn schip, op al zijn schepen. Samen met Ceto wandelde Jiro zijn schip op. Hij kon de extreme zoutlucht al in zijn neusgaten ruiken. Vannacht zou het heerlijk slapen worden.
"Laten we een potje kaarten, dan kan je mij meer vertellen over die wilde zeereis van je. Overboord geslagen in een storm, je hebt echt geluk gehad," zei Jiro. Schichtig keek hij even om naar de kajuit van Xiomara. Hij had zijn wapenkamer opgeofferd voor haar. Hij had dan wel een hekel aan haar, maar ze verdiende het ook niet om tussen mannen te zitten die haar als afval zouden behandelen. Dat hoorde niet. Jiro had enige respect voor vrouwen. Het enige nadeel was dat ze nu alleen gescheiden werden door een paar latjes hout.
"Het is trouwens voor het eerst dat ik hoor van ene piraat die niet drinkt? Wat heeft rum je aangedaan? Het is het enige dat ons overeind houdt hier," grinnikte Jiro. Hij duwde de deur van zijn kajuit open zodat Ceto naar binnen liep.

Het was een vraag die ze ontzettend vaak kreeg. 'Waarom ben je op een schip?', 'Wat doet een vrouw hier?'. Niemand leek te beseffen dat ze hier zelf niet eens wilde zijn. Xiomara keek over haar schouder naar Sebastian.
"Ik ben hier niet omdat ik dat wil. Jiro houdt me hier. Ik bezit de kracht om de drietant, als ze die ooit kunnen vinden, weer tot iets te kunnen maken. Jiro moet dicht bij mij blijven. Hij draagt letterlijk mijn ziel rond zijn nek. Pas als ik gedaan heb wat hij wilt krijg ik mijn ziel en vrijheid weer terug," sprak ze zachtjes. Xiomara draaide haar bruine ogen weg van Sebastian. Ze sprak het niet uit voor medelijden of voor een gedeelde haat. Natuurlijk was ze boos en diep gekwetst dat Jiro direct overgegaan was in haar gevangenschap in plaats van een eerlijke dienst en service. Maar dat waren piraten. Ze waren niet eerlijk. Xio draaide haar hoofd terug naar haar drankjes.
"Dus nu maak ik vervloekingen start klaar om op Jiro af te vuren zodra hij mij mijn vrijheid geeft. Ik heb er op dit moment zo'n 25 klaar staan," zei ze. Ze schudde haar donkere krullen over haar schouders, waarna ze zich omdraaide en terug wandelde naar Sebastian. Onderzoekend keek ze hem aan terwijl ze op de rand van haar eigen bed ging zitten. Het was vreselijk dat hij zo gekweld werd door zijn verleden, zeker omdat hij er zelf niks aan kon doen. Ze liet haar hoofd iets schuin hangen.
"Je draagt veel pijn met je mee, Seabass. De drank gaat dat niet helen," zei Xiomara zachtjes. Ze kwam overeind. Met haar vingers aaide ze zachtjes over zijn wang.
"Je vogel helpt, veel. Dat wel," grinnikte ze.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Hij was dapper. Ceto had nog nooit iemand ontmoet die de zee zo durfde te trotseren zonder een greintje angst te voelen, enkel liefde voor iets wat zo destructief kon zijn. Al kende Ceto maar al te goed de mooie dingen die de zee te bieden had, daar stond ze immers voor. Ze was een voorbeeld van de kalme kleurrijke zee en enkel als ze boos werd kon ze zo wispelturig en onbetrouwbaar zijn als de zee. Een kleine glimlach kwam rond haar lippen bij zijn vraag. Als hij eens wist dat ze vaak genoeg had moeten omgaan met de uitbarstingen van de man der zeeën zelf… Het was niet te vergelijken met de stormen die zich op zee voor deden. Ze was niet bang van de zee, maar Poseidon kon haar gemakkelijk genoeg de kast op jagen; ook al was ze zijn favoriete Nereid. Daarom zou ze ook niet mogen falen. “Ja,” zei ze uiteindelijk en ze keek weer naar de zee. “Ik ben eens overboord gevallen.” Het was geen leugen. Voordat ze voor Jiro werkte had ze op andere schepen gewerkt, maar het had niet bevallen en om onder het contract uit te komen had ze zich van boord laten vallen tijdens een storm. De zee omarmde haar toch. Al kon ze hem dat niet vertellen. “De zee bracht mij naar Tortuga en daar heb ik mij ingeschreven voor jou, toen je bemanning zocht,” zei ze met een kleine glimlach. Ze schudde haar hoofd. “Ik drink niet en zo goed ken ik ze niet.” Ceto bevond zich nauwelijks tussen de mannen. Ze was vreselijk bang dat ze aan haar zouden merken dat ze geen jongen was, maar een meisje. Het was een risico die ze liever niet nam, maar of ze nu een goede afleiding voor hem was?

Sebastian trok een wenkbrauw op. “Het is een lange tijd sinds ik die naam heb gehoord,” mompelde hij. Het was een naam die hij voor zichzelf had gemaakt met zijn reputatie. Sinds hij gestopt was had hij die naam niet meer gehoord tot nu. “Iets beters dan rum? Bestaat dat werkelijk?” Hij volgde haar naar binnen en nam plaats op de leren stoel. Hij plofte erin tot het ongenoegen van zijn vogel die luid kraaide bij de plotselinge beweging. “Pff, ik dacht dat je mij bedoelde,” zei hij met een pruillip. Toch was hij trots op het feit dat zijn meisje zo mooi werd gevonden en dankbaar nam hij het sterke goede van Xiomara aan. “Des te beter.” Hij haalde de kurk eraf met zijn tanden en nam een slok uit de fles. “Oof, dit is inderdaad sterk spul. I like it. Heb je nog meer?” Met een onschuldige blik keek hij naar haar om. Hij zou zijn eigen secret stash binnen moeten halen, voordat ze erop uit gingen. Veel geld had hij niet meer dus extra kopen zou niet lukken. Extra plunderen daarintegen… Kon altijd. “Dus wat doet een prachtige vrouw zoals jezelf op een schip? Ik dacht dat Jiro een regel had voor ‘geen vrouwen aan boord’?” Hij nam nog een slok en keek haar vragend aan. Gezien alle spullen die hij hier zag, was ze niet zomaar een vrouw. Al verklaarde dat nog steeds niet haar aanwezigheid op zee. Heksen leefden op het land, voor zover hij wist. “Of ben jij een uitzondering?” vroeg hij met een grijnsje. Het had zo gekund dat ze de lover was van de felbegeerde piraat, maar gezien hun eerdere ruzie leek het daar absoluut niet op. Daarnaast was de enige echte liefde van een piraat de zee. En rum.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Jiro had zijn handen in zijn broekzak laten glijden. Zijn donkere ogen keken vermoeid het woest water over. Het was prachtig, ondanks dat het gevaarlijk was. Dit was de precieze reden dat hij zo verliefd was geworden op de zee. De zee was zo verschrikkelijk machtig. Niemand kon haar beheersen. De zee was vrij.
"Ik heb meer dan genoeg stormen doorvaren. Zelfs orkanen. De zee is mijn thuis, daar blijf ik niet vandaan om wat wind. Maar nu met die vloek durf ik het niet aan. Naja ik wel, maar ik ga mijn bemanning daar niet in stoppen," glimlachte Jiro. Hij wreef met zijn hand door zijn donkere haren. Een storm hield hem niet tegen. Als jonge matroos was hij vaak genoeg door weer en wind over het schip heen gezwalkt, hij was dus wel wat gewend. Maar nu als kapitein had hij meer verantwoordelijkheid.
"Heb je ooit een echte storm meegemaakt op een schip? Dat je het hout hoort kraken, dat je zo veel zout binnen krijgt dat je moet braken. Dan nog niet eens te spreken van het feit dat je elkaar niet kan horen. De wind is zo verschrikkelijk sterk en machtig. Het was fantastisch. Bedenkelijk keek Jiro om naar Ceto. De jongen had wat raars, iets dat anders was. In eerste instantie had hij er ook over getwijfeld of hij hem wel zou uitnodigen op het schip, maar hij had geen spijt gehad. Hij deed zijn werk fantastisch en hij zorgde voor geen problemen. In Jiro zijn mening was dat een prima gast.
"Ga je zo het dorp in, drinken met de mannen? Ik blijf bij het schip om op te letten en ik kan wel wat afleiding gebruiken om Xiomara niet compleet het schip af te donderen," zuchtte Jiro.

Xiomara stond fronsend boven haar verschillende brouwesels toen ze de deur van haar kajuit hoorde open gaan. Afgezien van Ceto durfde niemand zo maar binnen te lopen, dus het kon alleen maar betekenen dat het Sebastian was. Hij kende haar vloek nog niet.
"Kom binnen Seabass. Ik zal je wat beters geven dan rum," grinnikte Xiomara. Haar kajuit was maar klein en zeker met Sebastian zijn grote postuur zou het niet erg royaal worden, maar het zou net kunnen.
"Zorg dat je niks omgooit alsjeblieft," zei Xiomara, terwijl ze Sebastian naar de enige leren stoel begeleidde. Zodra de man op zijn kont was geploft had Xiomara haar slanke vingers over de zachte veren van zijn vogelvriend laten glijden.
"En ook wat voor jou, schoonheid," glimlachte ze. Xiomara liep heupwiegend naar de gigantische houten kast dat de meeste ruimte in beslag nam. Uit een ver hoekje pakte ze een fles drank dat ze een lange tijd terug in Azië had kunnen bemachtigen. Voor de vogel pakte ze een aantal nootjes. Tevreden liep Xiomara weer terug naar de man.
"Niet te veel in één keer, dit is sterker dan rum," zei Xiomara terwijl ze haar hand met nootjes uithield naar de papegaai. Het dier kraste even, waarna het nieuwsgierig zijn snavel tegen haar hand duwde. Het duurde even voordat het dier haar leek te vertrouwen, maar uiteindelijk nam ze toch een nootje aan van Xiomara. Nieuwsgierig keek ze om naar Sebastian. Ze had het drinken zelf nooit lekker gevonden, maar het was sterk en dat wilde hij nu waarschijnlijk. Glimlachend knipoogde ze naar hem voordat ze weer terug wandelde naar haar originele plek. Ze wilde iets nieuws uitvinden, een andere manier om Jiro misschien te kunnen vergiftigen of veranderen in iets kleins en kruiperig.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto was terug het land op gelopen om achter haar hoed aan te rennen, ware het niet dat Jiro deze al had opgepakt en haar kant op kwam om het terug te brengen. Het laatste stukje liep ze rustiger naar hem toe. Met een blij gezicht nam ze de hoed aan en propte ze deze weer op haar hoofd. “Dankjewel,” zei ze zacht.
Veel had ze niet met Jiro gepraat. Er waren wel momenten geweest waarop het kon, maar Ceto besloot er bewust voor om precies te gaan eten wanneer iedereen al gegeten had met het excuus ‘dat er toch iemand uit moest kijken’. Het was om haarzelf te beschermen. Vanaf het eerste moment dat ze hem gezien had, wist ze dat er problemen zouden komen als ze te veel aan hem zou hechten. Hij was knap, enorm knap, in haar ogen en als ze eenmaal terug zou moeten naar Poseidon’s paleis dan zou ze hem niet achter kunnen laten. Zelfs niet als hij niet hetzelfde voelde voor haar. Al zou hij daar dan niet achterkomen. Door de maanden heen had hij zichzelf al wel bewezen aan haar als een speciaal persoon die ze op afstand bewonderde, en adoreerde. “Laat je niet gek maken door Xio,” zei ze zacht. “Dat is juist wat ze wil.”
Ceto mocht de heks graag en ze zou nooit slecht over haar spreken. Ze was immers haast een vriendin – Ceto’s eerste vriendin. Ceto had de term niet gekend, totdat ze bovenwater was gekomen. Een luide donder weergalmde in de verte en Ceto keek terug naar de zee die haast zwart was gekleurd. De golven aan land werden woester en de donkere wolken die zich samen pakte in de verte voorspelden niet veel goeds. “Heb je ooit in zware stormen gevaren?” vroeg ze zacht.
Sinds ze aan boord was gekomen hadden ze geen woeste stormen gehad, mede dankzij haar. Toch was ze nieuwsgierig en ze kon het niet helpen om met hem te willen praten. Ze keek weer naar hem op met haar grote twinkelende ogen. Het was een slecht idee. Een heel slecht idee.

Seb schudde zijn hoofd. Hij had geen uitleg nodig over schepen. Hij kende er veel en dit was een standaard model. Het verbaasde hem enigszins dat één van de meest beruchten piraten en in zo'n simpele schip rond vaarde. Aan de andere kant was de poespas van de meeste schepen niet nodig voor een goede piraat. Een goede piraat kon roeien met de dingen die hij had en er zelfs de gevechten mee winnen. Het zei wat over Jiro. “De schepen van de Britten zijn niet zo lastig,” zei hij. “Ik heb vele schepen bestuurd. Deze snijd als een mes door boter in de zee.” Zijn ogen twinkelden van plezier. Het was lang geleden sinds hij een schip had bestuurd en het gevoel van een stuur in zijn handen liet hem geweldig voelen. Voor een moment. Wat was hij aan het doen? Had hij niet elk schip afgezworen? Hij legde weer een hand tegen zijn hoofd tegen de bonkende hoofdpijn. Zuchtend pakte hij zijn flesje er weer bij en dronk hij deze leeg. Fronsend keek hij om naar Xio. “Where’s the rum, hunnie?”
Teleurgesteld keek hij toe hoe ze haar kajuit in ging en hij weer alleen was op het dek op een paar mannen na die het schip beter vast maakten aan het land. Zuchtend zakte hij neer op de grond en leunde hij met zijn rug tegen het stuur. “Why’s the rum gone,” zei een bekende stem. De vogel fladderde een paar keer met haar vleugels en landde als een pauw op zijn knie. Seb glimlachte en aaide met zijn gebogen wijsvinger over haar lichtblauwe buikje.
“Geen idee. Laten we het gaan zoeken.” Met moeite kwam hij overeind en de vogel landde op zijn hoofd, nestelde zich in zijn lange haren. Sebastian liep zoekend rond over het dek en het onderdek, maar geen succes. Uiteindelijk liep hij terug naar Xio’s kajuit en hij klopte een paar keer op haar deur. “Je had rum beloofd.”
“Beloofd!” echode zijn papagaai vrolijk. 

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Met grote, boze stappen was Jiro de pub uitgelopen. Xio maakte hem boos, de gehele situatie maakte hem verschrikkelijk woest. En het feit dat hij ook nog voelde alsof hij dit moest oplossen maakte het niet beter. Voor Sebastian uit liep Jiro zijn schip op. Hij wist niet hoe goed deze stuurman zou zijn, maar het was duidelijk dat hij beter was dan helemaal niks.
"Dit is mijn eerde schip ooit veroverd. Was origineel van de Britten. Ze is niet de snelste, maar wel het behendigste. Je merkt het wel als we op open water zijn, ze beweegt ontzettend makkelijk," legde Jiro uit. Hij moest moeite doen om zijn irritaties niet te laten merken in zijn stem. Sebastian mocht niet weggejaagd worden door zijn gedrag.
"Ik laat je wel even alleen, moet even wat lucht krijgen," zei Jiro. Hij stak zijn hand op naar Sebastian voordat hij het schip weer afwandelde. Met zijn handen in zijn broekzakken slofte Jiro het zand op. Een paar meter verderop zag Jiro hoe er een hoed het zand over vloog. Bedenkelijk raapte Jiro het op. Het was een, op het eerste oog, simpele alledaagse hoed. Maar er zat een borduursel met een veer op de zijkant die hij kerkende van Ceto. Fronsend keek hij op. De jonge knul stond tot zijn knieën in het water.
"Pas op dat de stroming je niet meesleurt!" riep Jiro. Hij slofte langzaam naar de jongen toe. Erg vaak zag Jiro hem niet. Ceto stond voornamelijk hoog boven in het kraaiennest. Hij had fantastische ogen die Jiro regelmatig uit de penarie had geholpen. Ceto was populair geworden, nog even en hij zou een heuse naam voor zichzelf gaan opbouwen. Fronsend keek Jiro op naar de jongen.
"Hier is je hoed, die lag een eindje verder," zei Jiro, terwijl hij de hoed even omhooghield.

Op een langzaam tempo was Xiomara achter Sebastian en Jiro aangelopen. Ze had haar armen voor haar borst gevouwen terwijl ze met een nieuwsgierige blik naar de mannen bleef kijken. Het was allemaal verrassend makkelijk gegaan. Ze wist wel dat het goed zou komen, maar het was zo makkelijk. Xiomara liep het schip op. Heupwiegend liep ze het dek over, naar de neus van het schip. Ze zou Sebastian nu niet lastigvallen. Ze wist dat hij het lastig had. Xiomara wist alles van iedereen. Hij had een lastig verleden en het liefste was hij hier niet. Als ze hem lastig ging vallen zou het verkeerd gaan. Glimlachend legde Xiomara haar handen op de reling. Tevreden sloot ze haar ogen. Ondanks dat ze een landrot was vond ze het heerlijk om op zee te zijn. De wind en de geur... het deed wat met haar. Xiomara opende haar ogen. In de verte zag ze Ceto. Niemand hier droeg een grotere last dan het meisje. En niemand wist het zo goed te verwerken en behouden zoals zij. Daarbij was Ceto de enige waar ze mee kon praten. De mannen hier durfde meestal niet te praten, ze wisten dat een heks alles kon verwoesten. Maar Ceto was speciaal, net zoals zij. Ze voelde geen angst. Xiomara duwde zichzelf los van de reling. De bemanning zou waarschijnlijk in de bar blijven hangen, drinken en achter de vrouwen aangaan. Xio wilde dat niet. Ze wilde graag haar eigen ding doen, alleen, zoals dat altijd was. Sinds haar kracht is ze vrijwel altijd alleen geweest. Dat was een nadeel van magie, het bracht isolatie met zicht. Angst bracht isolatie.
"Probeer ons niet direct de kliffen op te varen!" riep Xiomara plagend naar Sebastian voordat ze haar eigen kajuit binnen wandelde.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto keek stil om naar Xio en Jiro. Voor het grootste deel van de tijd was hij vrij redelijk, maar als het aankwam op de vrouw dan leek zijn gehele karakter te veranderen. Ze keek ervan weg en liep door naar het schip. Het was haar taak niet om het schip beter te bevestigen en daarom liep ze naar het strand. Zo kon ze toe kijken hoe de rest aan de gang ging met het schip. Ze liep met haar schoenen aan de zee in tot haar knieën. Het was altijd voelbaar. De woede. In de verte zag ze de donkere wolken al aankomen. Hoewel ze de meeste stormen had kunnen bedaren, deed ze dat nu niet. Ze waren aan land en de piraten moesten de stormen zien om eens op te schieten met de overeenkomst. Misschien dat ze het zelfs kon versterken. Ze liet haar hand in het water zakken en voegde haar woede erbij toe. De wind stak op en ze voelde net te laat hoe haar hoed van haar hoofd af vloog. Met grote ogen keek ze toe hoe het ding terug het land in vloog. Hoewel ze geen waarde hechtte aan menselijke spullen, was dat ding haar wel dierbaar.

“Did I?” Mompelde hij. Seb kon het zich nauwelijks voorstellen. Waarom zou hij die rum niet zelf op drinken? Hij fronste licht. Het moest andere tijden zijn geweest die hij zich niet herinnerde. Xiomara. De naam rinkelde wel een belletje, maar vooralsnog niet meer dan dat. “Hohoho, zo praat je niet tegen een lady,” zei hij tegen Jiro en toen Xio los kwam, ging hij voor haar staan. De manier waarop de kapitein met haar om ging zinde hem niet. Er moest een zeker respect zijn voor vrouwen. Zeker als je al het moois van de wereld van hen wilde ontvangen. “Oh nono, mon amour, ik stuur niet meer. Ik ben met pensioen.”
Zijn blik veranderde echter bij haar volgende woorden. “Where’s the ship?” Vroeg hij met een brede glimlach. Hij volgde de rest maar met Xio’s ondersteuning naar het schip. Hij floot tussen zijn tanden door bij het zien ervan. “Beauté.”
Hij liep naar het stuur toe en gleed met zijn handen over het hout. Het was lang geleden, maar vertrouwd. “Alleen deze keer,” mompelde hij tegen haar. “Totdat deze vork gevonden is.”