O|| Perfect should try to be you

Re: O|| Perfect should try to be you

Vol pijn had Grace naar haar jukbeen gegrepen. Nooit in haar leven had ze verwacht dat Lucas, de man die ze al jaren lang kende, haar zou slaan. Schrik had haar lichaam overgenomen en dat zorgde ervoor dat Grace trillend haar tranen wegveegde. Opeens zag Grace het gewonde gezicht van Demian voor haar. Het duurde een paar seconden voordat Grace doorhad wat er precies aan de hand was. Bezorgd schoot Grace overeind om Demian zijn gezicht tussen haar handen te pakken.
"Je bent gewond," fluisterde Grace. Zacht aaide ze door Demian zijn nu wilde haren. Het was haar schuld geweest dat Demian gewond was. Hij had haar nog zo gezegd, geen drama meebrengen. En des ondanks had ze hem alsnog in de problemen gebracht.
"Het spijt me zo erg Demian. Ik had nooit verwacht dat hij achter mij aan zou komen. Hij wilde zelf het huwelijk ook niet," riep Grace huilend. Ze sloeg haar armen rond Demian zijn nek. Met grote, betraande ogen staarde Grace naar Natasha. De vrouw kwam aangelopen met een koude doek en een paar verbandjes voor Demian zijn gezicht. Grace voelde hoe James haar overeind tilde van de grond.
"Kom, we gaan naar binnen," zei James. Samen met Natasha liep Grace naar het kantoortje van Demian. James hielp Demian overeind. Nog gedesoriënteerd was Grace in de stoel geploft waar ze vaker had gezeten. Bedenkelijk keek ze toe hoe Demian in zijn stoel werd geholpen.
"Ik help hem wel, dat ben ik hem verschuldigd. Ik wil jullie niet verder tot last zijn," zei Grace zachtjes. James keek bedenkelijk om naar Grace. Zijn donkere ogen bleven hangen op de duidelijke opgezwollen jukbeen van Grace. Uiteindelijk knikte hij toch zachtjes.
"Ik blijf in de buurt, voor het geval hij weer terug komt. Doe voorzichtig," mompelt James. Zodra Natasha en James weer vertrokken waren, was Grace overeind gekomen. Voorzichtig kwam ze bij Demian op schoot zitten.
"Het spijt me zo erg," fluisterde Grace.

Zuchtend had James de deur van Demian zijn kantoor achter hem dicht laten vallen. Bedenkelijk keek hij om naar Natasha. Wat er nou zojuist gebeurd was wist hij niet, maar dat het ontzettend intens was geweest was hem wel duidelijk. Langzaam keek James om naar Natasha.
"Wat was dat in godsnaam? Hoorde ik het nou goed dat het haar verloofde was?" vroeg James zachtjes. Hij had wel tussen neus en lippen een keer gehoord dat Grace ten huwelijk was gevraagd. Maar niets aan haar gedrag had James laten weten dat ze verloofd was. Of dat ze verloofd waren.
"Ik denk dat ik beter hier even kan blijven, Natasha. Ik weet dat we zouden gaan zwemmen, maar dat kunnen we beter verplaatsen naar morgenavond. Ik wil zeker weten dat die man weg is," zei James zachtjes. Hij legde zijn arm rond Natasha haar schouders om haar iets dichterbij te trekken. Zacht duwde hij een kusje tegen haar wang. Het was niet zijn intentie geweest om zijn afspraak met Natasha zo snel weer kapot te maken. Hij vond het juist een geweldig idee om samen met haar te kunnen zwemmen. Maar hij wilde niet dat die man iemand in elkaar zou slaan die zichzelf niet kon verweren. De familie moest het voor elkaar opnemen, want niemand anders deed dat voor ze. Zachtjes liet James zijn hoofd tegen die van Natasha leunen. Hij had totaal geen zin gehad in dit. Vandaag was fantastisch geweest en dit einde paste er totaal niet bij.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| Perfect should try to be you

Natasha wist niet heel goed wat ze moest doen eigenlijk. Voornamelijk omdat ze het zelf enorm vervelend zou vinden als er meerdere mensen om haar heen zouden hangen. Daarom had ze maar gewoon wat ontsmettingsspulletjes gehaald en materiaal om de wonden te verbinden/schoon te maken. Stilletjes was ze achter Grace aan gelopen, om er zeker van te zijn dat ze veilig in de stoel zou belanden. Met ietwat grote ogen volgde ze het hele tafareel en knikte ze kleintjes toen Grace zei het verder wel te redden. ''Je weet me te vinden.'' glimlachte ze zachtjes vooral ze achter James aan liep en enorm diep zuchtte toen ze buiten de deur was. Dit was totaal niet de planning geweest! 
''Ik had een vermoeden.'' mompelde Natasha zachtjes. ''Ze is niet veel ander dan ik ben, veroordeel haar niet erom alsjeblieft want een verloving betekend niet dat er geen hoop is voor die twee.'' knikte ze vast besloten. Een verloving kon verbroken worden, iets wat Grace overduidelijk had gedaan. Dus het was geen misdaad dat Demian en Grace bij elkaar waren, op zich. Daarbij werd het steeds minder taboe om eerder een relatie aan te gaan met iemand en dat eventueel te verbreken. Enkel de welvarende families maakten er een taboe van, dus het was niet moeilijk om Grace in een bepaalde situatie te plaatsen als je er een klein beetje over nadacht. 
''Geloof me, ik zou niet eens wegdurven nu.'' glimlachte ze kleintjes. ''Het geeft niet, echt. We gaan morgen,  dan is het een frisse, nieuwe dag en kunnen we dit vergeten. Nog twee dagen, dan gaan we opruimen en zijn we weg.'' glimlachte ze bemoedigend. Ze drukte een kus tegen zijn kaak aan en legde haar armen even om hem heen. ''Laten we zelf dan ook maar uitrusten, onze wagon is vlakbij. Betsy slaat wel alarm als er iemand op het terein komt buiten de uren dat het niet hoord.'' knikte ze. Daarop had ze James' hand gepakt en hem lichtelijk dwingen met zich mee getrokken. Hij moest zelf ook ontspannen nu. 


Demian schudde slechts zijn hoofd toen Grace zich begon te verontschuldigen. Daarmee gaf hij simpel aan dat het onzin was dat ze haarzelf excuseerde en verantwoordde. Het was heus niet de eerste keer dat hij dit meemaakte, genoeg vrouwen die naar het circus kwamen in hoop ergens verlost van te zijn. Zelfs Natasha had het gedaan, alleen diesn verloofde had geen kans gehad om haar op te zoeken omdat ze ten eerste duizende kilometers van hem verwijderd was en daarnaast was de bestemming van deze trein altijd onbekend. Het was maar net wat Demian plandde. 
''Het is mijn lip maar.'' glimlachte hij flauwtjes naar James. Hoewel die glimlach zijn gezicht meteen deed vertrekken omdat het dus pijn deed. Die man kon slaan in elk geval, het was jammer dat hij er niet op voorbereid was geweest en dat het daarom een oneerlijk gevecht was geweest. En daarbij had hij een vrouw geslagen. Grace wel te verstaan. Hij wou zo'n iemand niet eens aanraken, nog niet eens dezelfde lucht inademen! Even haalde hij diep adem om die gedachten los te laten en kort sloot hij zijn ogen toen hij zat en James en Natasha weer vertrokken in alle bezorgdheid. 
Kort ging zijn mondhoek omhoog vooral hij naar Grace opkeek. ''Je kan in elk geval zeggen dat er om je gevochten word.'' wist hij flauwtjes uit te breken om op een Demian-manier een poging te doen alles luchtig te houden. ''Heb ik gewonnen?'' vroeg hij dan ook nog en teden plukte hij wat van haar blonde lokken uit haar gezicht. Hij kon zich niet druk maken om zijn lip om eerlijk te zijn, hij legde zijn hand om die reden dan ook tegen haar gezicht en zuchtte even. ''Je moet dat koelen voor het helemaal dik word.'' mompelde hij. Hij was om die reden overeind gekomen en had haar op zijn stoel achter gelaten om een koude doek te halen. Deze vouwde hij dubbel, waarna hij bij haar neer hurkte en de koude doek tegen haar gezicht aanlegde.

Re: O|| Perfect should try to be you

Met een diepe frons op haar gezicht keek Grace naar Demian. Ze had zijn reactie verwacht. De man waarvan zij had verwacht dat ze hem compleet had doorgrond. In stilte legde ze haar hand tegen die van Demian.
"Je hebt zeker gewonnen, Demian," sprak ze zachtjes. Ze stak haar hand uit naar zijn gezicht om wat bloed weg te kunnen vegen van zijn kin. Hij hield zich groot. Grace wist dat Demian verschrikkelijk veel pijn had en ontzettend gefrustreerd was door Lucas die haar en hem had aangevallen. Met tranen in haar ogen probeerde Grace een paar plukjes van Demian zijn wilde coupe weer te corrigeren. Ze leunde naar voren om zachtjes een kus te duwden tegen zijn wang. Het leek haar nu geen goed idee om zijn lippen te kussen.
"Laat me je verzorgen, Demian. Met mijn jukbeen gaat het wel goed komen," sprak Grace glimlachend door haar tranen heen. Ze pakte weer een doekje en deed daar een beetje alcohol op. Zo voorzichtig mogelijk veegde ze het bloed weg en zorgde ze dat de wond van Demian zo schoon mogelijk was. Uit het doosje met pleister pakte ze een zwaluwstaartje, zodat ze de diepe snee samen kon duwen. Waarschijnlijk zou het verschrikkelijk gaan opzwellen, maar dat was een zorg voor de volgende dag.
"Kunnen we alsjeblieft naar jouw kamer? Ik zou het fijn vinden als je ze zou kunnen liggen. Je hebt zulke harde klappen gekregen," fluisterde Grace. Ze aaide nog een keer over zijn haren.
"Het spijt me zo erg, het spijt me zo erg dat ik je betrokken heb ik mijn probleem. Ik had nooit gedacht dat Lucas hier heen zou komen," fluisterde Grace. Ze aaide weer door zijn haren heen en duwde een kus tegen zijn neus.

Zuchtend keek James nog een laatste keer om naar het kantoor van Demian. Hij liet zich gewillig meetrekken door Natasha. Als het aan hem had gelegen had hij eerst een paar rondjes rond het kamp gelopen, gewoon om zeker te zijn dat alles goed zou zijn. Hij wilde niet dat er iemand gevaar liep. Daarom was hij blij dat hij een soort van gedwongen werd om met Natasha mee te lopen. Een glimlachje verscheen op zijn gezicht toen hij hun wagon binnen wandelde. Door de jaren heen was het een gezellige, georganiseerde chaos geworden van souvenirs en spullen voor de dieren. James sloeg zijn armen rond Natasha haar middel. Glimlachend tilde hij haar op van haar plek. Met Natasha in zijn armen wandelde hij naar zijn bed, waar James zich samen met haar op liet vallen.
"Ik hoop maar dat er niks meer gaat gebeuren, want nu heb ik totaal geen zin meer om weg te gaan," grinnikte James. Hij liet Natasha op haar rug draaiden, zodat hij op zijn zij naast haar kon liggen. Zijn arm had hij rond haar heen liggen.
"Als ik samen ben met mijn vriendin wil ik niet meer gestoord worden," glimlachte James. Hij had zijn neus tegen haar wang geduwd. Zachtjes duwde hij kusjes tegen haar wang. Glimlachend trok hij haar dicht tegen zijn lichaam. James kon zo intens genieten van dit soort dingen. Trots duwde hij weer een paar kusejs tegen haar wang.
"Wat ben ik dom geweest om niet eerder te zien hoe fantastisch je bent," zei James zachtjes. Hij legde zijn hand tegen haar buik.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| Perfect should try to be you

Het was heus niet zo dat het Natasha niets deed, maar ze kon verder niets betekenen voor Grace of Demian. Ze zouden wel voor elkaar zorgen, dat had ze zo wel gezien, ondanks de schrik en pijn weliswaar. Het was in haar beleving ook niet nodig om rondjes te lopen, want Betsy zou wel alarm slaan als iemand in de nacht het terrein op zou komen. Het was nu nog openbaar geweest, bijna sluitingstijd ondanks. De dieren zouden wel op scherp staan en ze sliepen vlakbij. Ze vertrouwde erop en daarom kon ze met zekerheid James met haar meeleiden. Natasha liet zijn hand dan ook pas los toen ze de wagon in klom en enkele lichtjes aanstak om toch een beetje zicht te hebben, hoewel dit ook wel iets warms met zich mee bracht. Ze hield wel van een romantische sfeer, alledaags. 
Een ietwat geschrokken geluidje ontsnapte haar toen James haar ineens van achteren optilde en naar het bed verplaatste. Met een flauwe glimlach keek ze hem even aan toen ze eenmaal op haar rug lag. ''Ik denk het niet, de man heeft zijn statement gemaakt.'' antwoordde ze. Nadenkelijk pakte ze zijn hand beet en speelde ze even wat met zijn vingers, gewoonweg omdat het haar een beetje afleidde van de situatie op zich. 
''Oh.'' merkte ze met een lachje op, waarop ze haarzelf wat rondmurmelde in zijn armen zodat ze ook op haar zij kwam te liggen. Ze vouwde een hand onder haar wang en met haar vrije hand plukte ze een beetje aan zijn ietwat verwilderde coupe. Dat had ze altijd leuk gevonden aan hem, dat hij er niet netjes uit zag maar juist als iemand die hard werkte. En dat deed hij. ''Dus ik ben ineens geclaimt, hm?'' lachtte ze zachtjes. 
Een lieve glimlach sierde haar bij het compliment wat ze kreeg, waarop ze haar hand naar zijn wang verplaatste en iets naar voren boog om haar lippen liefkozend tegen die van hem aan te drukken, om hem een kus te gunnen. ''Je bent te goed voor me, James. Altijd al geweest.'' glimlachte ze. ''Kunnen we zo blijven liggen?'' vroeg ze echter wel een beetje verlegen. Ze vond het fijn om zo met hem te liggen en er hoefde verder niets te gebeuren. Gewoon bij elkaar liggen en van elkaar genieten. Ze zou zo in slaap kunnen vallen in zijn armen. 


Demian zijn mondhoek trok kort omhoog bij haar antwoord. ''Goed,'' antwoordde hij. ''Want je gaat met ons mee, met mij.'' beloofde hij haar. Even legde hij zijn voorhoofd tegen die van haar aan, omdat haar kussen hem nu geen goed idee leek. Geen haar op zijn hoofd die eraan dacht om haar nog terug te laten gaan naar die familie en de idioot die ze voor haar hadden uitgezocht. Hoe kon je jezelf een ouder noemen als je je dochter met zo'n geweldadige man had willen opschepen? Als hij dit nu al deed, had hij haar in het huwelijk ook zeker geslagen. Het maakte hem kwaad. Zijn duim streelde wat verdwaalde tranen weg toen hij naar haar opkeek. ''Ik ben oké.'' beloofde hij haar nog een keer. 
Een zuchtje moest hij dan ook inhouden toen ze alsnog voor hem wou zorgen. Hij was weer op zijn plek gaan zitten en keek toe hoe Grace de spullen zocht die ze nodig had, vooral ze zich over zijn lip boog. Hoewel hij zijn gezicht neutraal wou houden, moest hij toegeven dat het ontzettend pijn deed. Je lippen waren gevoelig, zelfs wanneer je een man was. Hij zei er niets over en liet haar maar haar ding doen, omdat het haar de afleiding leek te geven die ze nu juist nodig had. Een dikke lip zou hij sowieso wel krijgen en weliswaar wat blauwe kneuzingen. 
Hij forceerde zijn lippen toch in een glimlach vooral hij zijn hoofd schudde. ''Het is niet jou schuld.'' fluisterde hij haar toe. Deze ervaring zorgde er echter wel voor dat hij had besloten om Grace niet meer te laten gaan. Hij knikte vervolgens en was weer overeind gekomen. Hij was haar voor gegaan naar het gedeelte waar hij sliep en sloot de deur achter hen, waarna hij zijn jasje uit trok en zijn schoenen uitschopte. Hij klopte naast hem op het bed, als in dat hij graag had dat ze naast hem kwam zitten.

Re: O|| Perfect should try to be you

Grace was samen met Demian overeind gekomen. Ze had zijn hand vast gegrepen terwijl ze zijn kantoor uit wandelde. Ze vond het heerlijk om zijn hand vast te kunnen houden, maar daarnaast wilde ze er ook zeker van kunnen zijn dat ze hem zou kunnen opvangen als hij opeens wel onderuit zou gaan. Het was gelukkig niet ver om naar zijn wagon te gaan. Demian wandelde direct door naar zijn bed, nadat hij de deur had dicht geduwd. Grace was echter te druk met het uitkijken van haar ogen. Ze was opgegroeid in pure luxe, dus ze was wel wat gewend. Maar Demian zijn wagon was een heel nieuw level. Het zag er zo verschrikkelijk goed, warm en luxe uit dat Grace voor een paar seconden moest bekijken wat voor geweldige smaak Demian had.
"Hoe kan je mij in zo'n wagon stoppen als jij hier slaapt, dat is oneerlijk," grinnikte Grace. Ze had de doek nog weer tegen haar jukbeen geduwd. Voorzichtig trapte ze haar schoentjes uit, waarna ze naast Demian op het bed kroop. Vergeleken met haar bed was die van hem zo verschrikkelijk zacht. Met een zacht zuchtje draaide ze zichzelf tegen Demian zijn warme lichaam.
"Ik denk niet dat het slim is dat ik morgen optreed. Mijn familie zal mij waarschijnlijk komen opzoeken en ik wil niet dat ze de show verstoren als ze mij zien, Demian. Kunnen we mijn optreden morgen alsjeblieft even afzeggen?" vroeg Grace zachtjes. Ze keek omhoog naar Demian zijn gezicht. Het laatste dat Grace wilde was dat er nog meer mensen last zouden krijgen van haar familie en alle mensen die daar mee om gingen. Zachtjes aaide Grace over Demian zijn hand. Het voelde fijn om even samen op deze manier te kunnen rusten.
"Ik zal je morgen helpen met alles, okay? Je kan nu je papierwerk ook niet afmaken door mij," zei Grace zachtjes.

Er verscheen een glimlachje rond James zijn lippen. Hij keek even naar Natasha, waarna hij overeind kwam. Als ze graag wilde dat ze op deze manier zouden blijven liggen dan zou hij hun alle privacy geven die ze verdiende.
"Ik zal de deur dicht doen en dan kunnen we samen slapen, okay?" stelde James voor. Hij kroop over het bed heen zodat hij naar de deur kon wandelen. Vaak genoeg sliepen ze wel met de deur open, zeker op warme dagen. Maar als ze zo samen zouden liggen wilde hij niet dat iedereen hen zo zou kunnen zien. Van Natasha haar bed greep James haar pyjama. Hij gooide het naar haar hoofd toe, waarna hij zelf zijn kleren uit begon te trekken. Met zijn rug naar Natasha toe, zodat ze in alle rust haar kleding kon omwisselen. James sliep altijd in zijn ondergoed. Zijn hemd hield hij aan samen met zijn boxer. Zodra ze beide klaar waren kroop James weer over het bed heen. Opnieuw nam hij Natasha in haar armen.
"Zie je al voor je hoe we later, als we oud zijn en niet meer kunnen werken, een huis hebben met een gigantische olifant in de achtertuin? Met allemaal paarden en andere dieren," grinnikte James. Het idee alleen al liet hem breed glimlachen. Betsy bleef sowieso bij hen. Demian of wie dan ook wisten namelijk niet hoe ze voor het dier moesten zorgen. Daarbij waren ze familie. Betsy, James, Natasha en de paarden waren één grote familie. Niemand zou tussen hen in komen, wat er ook zou gebeuren. Des noods zou James ze overkomen van Demian. Glimlachend duwde James een kus tegen Natasha haar wang.
"Dat is toch wel mijn ultieme doel, samen oud worden met Betsy," grinnikte James.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| Perfect should try to be you

Demian trok even een frons omdat hij Grace in eerste instantie niet begreep, tot zijn lippen een pijnlijke 'O' vormden. ''Omdat ik je ervoor wou laten werken.'', glimlachte hij kleintjes. ''Dat was voor je mijn hart streelde, ik ben nooit gemakkelijk als het aankomt op nieuwe gezichten. En zeker niet als ze zo koppig zijn als jij bent.'', was zijn antwoord. Zachtjes weliswaar omdat zijn hoofd zeker wel rake klappen had gehad en hij nu even niet kon hebben als er hard geluid was. Even dacht hij na terwijl hij toekeek hoe Grace haarzelf naast hem plaatste, en hij zich ook op zijn zij draaide, zodat hij haar tegen zich aan kon trekken.
''We zijn morgen niet open.'', liet hij haar simpel weten. ''We breken morgen de boel af en als er vragen komen waarom we nu al vertrekken, kunnen we je ex-verloofde de schuld geven.'', fluisterde hij in haar oor. Mensen hadden vooroordelen over het circus, maar wanneer het eerder vertrok was het toch een teleurstelling. Eentje die hij op Lucas af wou schuiven als een soort payback zonder hem nog een keer onder ogen te komen. Dit had ervoor gezorgd dat Demian geen moment langer op deze plek wou blijven en zeker niet met Grace in hun midden. Wat als hij wel terug kwam? Ditmaal met haar ouders. Nee, ze konden beter dicht en zo snel mogelijk vertrekken. Hij zou het morgenochtend wel doorgeven aan James. ''Dus er is genoeg tijd om papierwerk te leveren.'', verzuchtte hij.
Kort sloot Demian even zijn ogen, terwijl hij zijn neus in Grace haar hals verborg. Hij wou gewoon blijven liggen en zo in slaap vallen. Dit was perfect. ''Als je wilt, dan kun je hier blijven.'', mompelde hij doelend op zijn wagon. Hij zou het niet erg vinden om het met haar te delen. Het was een uitnodiging die ze kon aannemen of laten. ''Ik zal je respecteren.'' Beloofde hij haar dan ook, hij zou haar grens heus niet over.

Natasha knikte op James' idee om de deur te sluiten. De paarden en Betsy zouden ze wel horen als het nodig was, een deur was zo weer open. Ze liet hem het bed af kruipen, waarna ze zelf ook wat overeind kwam en een hand door haar blonde haren haalde, om alle haarpinnen eruit te vissen en het de vrijheid te geven waar haar hoofdhuid de hele dag al om zeurde. Haar haren waren lang, tot halverwege haar rug, maar ze had ze altijd opgestoken en gekruld. Ze legde de haarpinnen weg en ving haar nachtjapon, waarna ze opstond. Even keek ze toe hoe James zich omdraaide voor haar en kleintjes glimlachte ze even. Gentleman.
Ze maakte haar jurk los, dat kon ze wél zelf, waarna ze de stof liet zakken en ze de nachtjapon haar lichaam liet verhullen. Ze trok haar kousen uit en legde alles netjes op één van de stoelen neer, voor ze op haar blote voeten weer naar het bed toe liep, en deze keer onder de lakens naast James kroop. Gek genoeg zorgde dit wel voor kriebels, vooral omdat het toch een beetje spannend was om met hem samen te slapen. Hoewel ze niet meer gingen doen dan dat dan toch. Het was onschuldig.
''Mhh.'', mompelde Natasha. ''Dan hebben we een ranch nodig.'', glimlachte ze terwijl ze James' arm wat steviger rond haar middel trok zodat ze met haar rug tegen zijn gespierde borstkas aan kwam te liggen. ''Maar het klinkt als een goed idee, een droom om waar te maken.'', stemde ze in waarna ze een geeuw toch niet kon onderdrukken. Het was een dag vol indrukken geweest.
''Je gaat Betsy nooit inhalen, ze is zevenenveertig...'' mompelde ze nog voor ze toch wat wegzakte in een lichte slaap. Ze was zó moe.

Re: O|| Perfect should try to be you

Met een zuinig glimlachje had Grace omhoog gekeken naar Demian. Ze kon niet ontkennen dat het speciaal voelde dat hij zich zo druk maakte om haar. Heel haar leven hadden mensen zich zorgen gemaakt om Grace, hadden ze haar leven compleet beïnvloed en hadden ze alles voor haar bepaald. Ze had het altijd vreselijk gevonden. Het was een complete nachtmerrie geweest. Maar de manier waarop Demian het deed... het was anders. Hij deed het niet uit pure wanhoop, hij deed het in een poging om haar gelukkig te krijgen en haar veilig te houden van Luca en haar familie. Hij zou zijn hele circusdag, een dag waarop ze nog veel geld konden verdienen, opgeven alleen om haar veilig te stellen. De glimlach groeide met de realisatie dat ze zo veel geluk had met hem.
"Je bent geweldig Demian," grinnikte Grace. Het liefste had ze haar lippen tegen die van hem geduwd, maar ze wist dat ze hem alleen maar pijn zou doen als ze dat deed. Daarom duwde ze haar lippen voor een paar seconden tegen zijn kaaklijn. Op zijn verzoek dat ze hier kon blijven slapen sloeg Grace haar hart een keer over. Opnieuw keek ze hem aan, dit keer met enthousiasme. Ze wilde dolgraag bij Demian blijven. En het feit dat hij nog extra benoemde dat hij haar zou respecteerde maakte Grace warm vanbinnen.
"Als het kon had ik je gekust, Demian. Je bent zo'n fantastische man. Morgen gaan we het leuk maken, ondanks alle papierwerk. Ik zal er voor zorgen dat het gezellig gaat worden," glimlachte Grace. Als ze één ding goed kan, was het wel om er voor te zorgen dat iemand een gezellige tijd had. Glimlachend draaide ze tegen Demian zijn borst. Een zacht, tevreden zuchtje verliet Grace haar lippen.

Het was ontzettend lang geleden sinds James zijn bed gedeeld had. En dit was de eerste keer in zijn leven dat hij het met een vrouw deelde, zonder dat daar enige vorm van verdere intimiteit bij kwam kijken. En het voelde zo verdomd goed om zo te kunnen liggen. James kon niet geloven dat hij het nooit eerder gedaan had op deze manier. Genietend liet hij zijn hoofd tegen Natasha haar haren leunen.
"Misschien hebben we wel een super olifant de niet nog vijftig jaar mee kan gaan," glimlachte James. Hij kon zich niet voorstellen dat er ooit een tijd zou komen waarin hij en Betsy niet bij elkaar waren. Hij hield zo verschrikkelijk veel van die olifant.
"Bijna niet te geloven dat die olifant al langer bestaan dan wij. Ze is bijna dubbel zo oud als dat wij zijn," zei James zachtjes. Hij trok Natasha nog iets dichter tegen hem aan, waarna hij een tevreden zucht uitliet. Dit was perfect.
"Slaaplekker Natasha. Ik hoop dat je goeie dromen hebt," sprak James zachtjes. Na zijn woorden duwde het niet lang voordat hij in een diepe slaap zakte. Hij was nooit een slechte slaper geweest, maar wetende dat hij nu bij een geliefde lag maakte het nog zo veel beter om gewoon te kunnen slapen, zonder te veel gedoe. Compleet dromenloos was James die nacht door gekomen. Af en toe was hij even wakker geweest, waarin hij Natasha dichter bij zichzelf kon trekken. Daarna was hij al snel weer terug gevallen in zijn slaap, totdat de opkomende zon in zijn ogen begon te prikken.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| Perfect should try to be you

Demian sloot genietend zijn ogen even, vooral omdat er een zeurende pijn in zijn hoofd kwam opzetten, maar dat was dan ook de plek die voornamelijk geraakt was en hij mocht blij zijn dat hij geen zwart oog had opgelopen. Uiteindelijk was hij blij dat hij het meeste had opgevangen en dat Grace verder met rust was gelaten. Hoewel ze wel een klap had opgevangen, maar ze was niet kort en klein geslagen gelukkig. Demian kon zich dan ook niet rot voelen tegenover de man en zou Grace morgen dus gewoon meenemen samen met de rest van het circus en dergelijke. Op naar de volgende plek, hij was wel klaar hier. Hij wou niet eens blijven in een rotte plek zoals deze.
''Weet ik.'', wist hij toch wat plagend uit te brengen bij haar compliment. Hij had zijn hoofd iets gedraaid zodat haar kus wat meer richting zijn mondhoek ging, van de goeie kant dan toch. Het zou wel even duren voor zijn lip was genezen, maar hij verwachtte dat het met drie dagen geen pijn meer deed dan toch. En zolang het bij een kus bleef, zou hij het wel overleven. Hij kon nu niet hevig tekeer gaan met zijn lippen, hoezeer hij dat misschien ook wel wilde.
Een glimlach sierde Demian al snel. ''Ongetwijfeld, je maakt elke dag nu al een feest.'', lachte hij zachtjes. Hij was echt moe en daarom had hij ook niets meer kunnen zeggen dan dat omdat hij al gauw wegzakte in een droomloze slaap. Hoewel hij wel rustig sliep omdat hij Grace dus in zijn armen had. En hoewel in je kleren slapen niet ideaal was, had hij het niet anders gewild. Hij had de hele nacht dan ook aan één stuk door geslapen...

Natasha had even gelachen om het super-olifant gedeelte. ''Ze heeft meer meegemaakt van de wereld dan wij dat hebben ben ik bang. Met de eerste oorlog was ze er al.'', fronste ze toch serieus. Ze wou niet weten wat het arme dier mee had gemaakt, omdat het ongetwijfeld een horror zou zijn. Daarom zweeg ze maar en vouwde haar armen wat beter rond die van James, zodat ze lekker weggestopt in zijn armen lag. Het voelde wat onwennig omdat ze niet eerder met een man samen had geslapen, hoewel het dus alleen slapen was, maar het voelde desondanks vertrouwd. Ze wist dan ook zeker dat James de persoon was met wie ze oud wou worden. Mét de dieren erbij.
''Slaap lekker, James.'', mompelde ze toen James toe was aan slapen. Kort keek ze even over haar schouder en glimlachte ze even toen ze doorkreeg dat hij al in slaap was gevallen. Zelf had ze nog even wakker gelegen, voor ze daadwerkelijk in slaap was gevallen. Vooral omdat ze een paar keer haar japon naar beneden had getrokken, maar die kroop omhoog zodra ze bewoog. Dus dat had ze maar op gegeven.
De eerste zonnestralen in haar gezicht waren genoeg om ervoor te zorgen dat Natasha haarzelf omdraaide, om er van weg te komen. Het raampje liet meer licht door dan ze zou willen, hoewel ze er dus niets voor hingen juist omdat het een wekker was. Maar nu lag ze heerlijk en om die redenen had ze haarzelf omgedraaid en haar wang nog wat beter in het kuiltje tussen James' hals en schouder in te nestelen. Haar arm lag over zijn borst heen en haar been had ze rond die van hem gewikkeld. Het lag heerlijk, dus ze wou nog even wat dutten.

Re: O|| Perfect should try to be you

Grace had die nacht niet geslapen. Na wat er gebeurd was lukte het haar niet om slaap te kunnen vangen. Elke keer als ze haar ogen weer dicht wilde doen zag ze Lucas voor haar, klaar om Demian weer een klap uit te delen. Ze zag hoe hij achter haar aan ging en hoe ze nooit helemaal veilig kon zijn. Grace had zichzelf op haar rug gedraaid en al snel had ze gevoeld hoe Demian zijn hoofd tegen haar borst had gelegd. Zachtjes was ze door zijn haren gaan aaien, terwijl ze de deken regelmatig omhoog trok als hij weer bewoog. Heel erg vond Grace het niet om in stilte naar het plafon te moeten staren. Het was erg kalmerend om Demian zijn zachte ademhaling te horen en af en toe te kunnen grinniken als hij begon te snurken. Grace had afwezig kusjes geduwd tegen Demian zijn hoofd. In stilte had ze op haar plek gelegen, totdat de zon weer omhoog kwam. In het begin probeerde ze Demian zijn ogen te beschermen tegen de zon, maar na een tijdje begon het lastig te worden en werd hij langzaam wakker. Grace aaide nog een laatste keer door Demian zijn haren voordat ze hem op zijn rug duwde en nu zelf tegen zijn borst kroop.
"Goeiemorgen," fluisterde Grace zachtjes. Ze liet haar hand op zijn buik rusten, terwijl Demian langzaam nog wakker aan het worden was. Hij had waarschijnlijk goed geslapen. Demian was otnzettend rustig geweest in de nacht en hij was niet wakker geworden. Grace kwam iets overeind, zodat ze een kusje tegen Demian zijn wang kon duwen. Zijn lip was, zoals verwacht, opgezwollen. Grace wilde niet eens weten hoe haar gezicht er uit zou zien. Ze voelde het bonken, en haar huid voelde strak, waarschijnlijk doordat het zo opgezwollen was.

Het was door Natasha die begon te bewegen dat James volledig wakker was geworden. In samenwerking met de zon en haar bewegingen lukte het niet om een slaap weer te kunnen pakken. Heel erg kon hij het echter niet vinden. Het aanzicht van Natasha, die zijn lichaam gebruikte om beschermd te kunnen zijn van de zon was het meest schattige dat James in een lange tijd had meegemaakt. En dat zei veel, aangezien hij vrijwel dagelijks riep hoe schattig Betsy was. James sloeg zijn armen strak rond Natasha. Voor nog een paar minuten bleven ze zo liggen, langzaam wakker wordend.
"We moeten de paarden zo eten gaan geven. En Betsy gaat boos worden als we niet snel komen, aangezien we haar gisteravond niet al te veel aandacht gegeven hebben," fluisterde James zachtjes. Soms voelde het net alsof hij kinderen had met de zorgen voor de paarden en zeker voor Betsy. Voor nog een kwartiertje bleven ze liggen, waarna James uiteindelijk zuchtend overeind kwam.
"Blijf maar liggen, schoonheid. Ik zal ze even snel eten geven, waarna ik ontbijt voor onszelf ga ophalen," zei James. Hij pakte zijn broek van de grond en trok die zuchtend aan. Daarna deed hij nog een blouse aan voordat hij naar buiten stommelde. Op zijn sokken wandelde James het gras door, naar de paarden en Betsy. Alle dieren maakte vrolijk lawaai toen ze merkte dat James aan kwam lopen.
"Goeiemorgen knapperds!" riep James. Hij greep een hooibaal uit de hoek en wandelde daar mee naar de paarden. Op een rustig tempo gooide hij het allemaal uit, waarna hij ze haver gaf en vers water. Betsy kreeg een aantal wortels en vers gras dat ze eerder gekregen hadden van een boer.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| Perfect should try to be you

Natasha had zo nog tot de middag kunnen doorslapen, maar dat werd haar niet gegunt toen ze James' stem hoorde. Hoewel het niet onprettig was om zo wakker te worden, absoluut niet. ''Mhh.'' mompelde ze dan ook terwijl ze zijn shirt wat beter beet pakte, alsof dat haar wat meer houvast ging geven in haar slaap. Voor zover ze nog sliep nu, het was vooral de vermoeidheid die haar nu overviel. Er was zoveel gebeurd de afgelopen dagen en gister was toch wel een behoorlijke schrik geweest. Een kwartiertje á twintig minuutjes gingen nog voorbij terwijl ze heerlijk tegen James aangeplakt lag, tot hij echt overeind kwam en ze haar warmtebron verloor. Een jammerend geluidje volgde dan ook. 
''De volgende keer moeten we ze genoeg geven voor de nacht én ochtend.'' murmelde ze terwijl ze wat ronddraaide tot ze op James warme plekje te liggen kwam. Haar blauwe ogen spiekten vanonder haar wimpers even naar James die zich aankleedde en hoewel het niet erg was, vond ze het stiekem toch wel jammer dat hij zijn shirt aan  had gehouden. Ze schrok dan ook haast van haar eigen gedachten en stopte haar hoofd maar gauw onder de dekens voor hij haar rode hoofdt zag. 
Hoewel ze haar ogen graag nog een keer wou sluiten, lukte dat niet en was Natasha overeind gekomen zodra James de wagon uit was. Ze haalde een hand door haar blonde haren en schuivelde zijn bed uit, waarna ze haar kamerjas zocht en die rond haar lichaam bond. Hij had gezegd dat hij eten zou halen, maar dat kon zij net zo goed doen als hij de dieren ging voeren. Op haar blote voeten liep ze de wagon uit en liep ze de andere kant op, om eten te gaan halen. De bearded lady nam dat soort dingen altijd op haar, ontbijt, lunch en diner. Ze drukte een kus op de wang van de vrouw vooral ze twee borden vulde en uiteraard bij James meer dan bij haarzelf. Met de twee borden liep ze, ietwat onhandig, terug naar de wagon. 

Demian had aan één stuk door geslapen. Hoewel dat niet zozeer kwam van de klap, maar omdat hij echt moe was. Hij was al dagen moe, weken, maanden misschien. Hij liep achter met het papierwerk en er waren nog wel wat dingen die zijn aandacht nodig hadden, maar hij kwam er gewoon niet aan toe omdat het circus voor ging. Eerst zijn familie, de dieren en de shows. Dan de rest, zo simpel was het. Het was heus niet dat hij alleen de papieren deed, hij hielp de boel zelfs opzetten als het erop aan kwam. Hij kon best hard werken, toen het kleiner was geweest - het circus - had hij ook moeten helpen dus waarom nu niet? Het scheelde inspanning. De zon maakte hem uiteindelijk wat wakker uit die gedachten tijdens zijn slaap, waarop hij heel even naar Grace keek en glimalchte. 
''Goedemorgen.'' mompelde hij, waarop zijn gezicht meteen vertrok door de pijn die door zijn lip heen trok. Zijn vingers gingen er even heen, vooral hij zuchtte. Enorm dik, lekker dan. Hij zei echter niets erover en liet zichzelf op zijn rug duwen door Grace. Hij wikkelde zijn arm rond haar schouders en legde zijn wang tegen haar hoofd aan. Zo kon hij nog wel even blijven liggen, maar hij wist dat het niet mogelijk was. 
Hij zuchtte dan ook toen hij nog enkele minuten was blijven liggen. ''We moeten we de anderen laten weten dat we tegen de lunch alles gaan afbreken en aan het einde van de middag vertrekken.'' sprak hij zachtjes. Hoezeer het ook makkelijk was om niets te doen, te blijven liggen en genieten; dat was niet mogelijk. ''Hoe eerder we weg zijn, hoe beter. We komen hier nooit meer terug.'' mompelde hij. Hij had er gewoon geen behoefte aan, wat een rot plek was dit zeg. Waar mannen vrouwen sloegen, nee dankje.. daar wilde hij geen onderdeel van zijn.