O|| Perfect should try to be you

Re: O|| Perfect should try to be you

Het was te verwachten dat Demian al weer snel begon over werken. Er zat geen rust in hem. Demian nam zijn werk en zijn verantwoordelijkheid zo serieus dat hij zijn eigen geluk ervoor aan de kant zou zetten. Grace kwam langzaam van Demian af. Ze wist dat het niet slim zou zijn om hem nu tegen te willen houden. Hij had al veel tijd voor haar opgeofferd.
"Zal ik je zo komen helpen?" vroeg Grace zacht. Ze had haar benen aan haar kant van het bed over de rand gegooid. Bedenkelijk bleef ze even op het zachte matras zitten voordat ze overeind kwam. Ze stapte haar schoentjes terug in en pakte haar jasje van de stoel af.
"Ik ga terug naar mijn wagon, mijzelf even opfrissen en schone kleren aantrekken," zei Grace. Terwijl ze de knoopjes van haar jasje dicht knoopte, zag ze haar eigen spiegelbeeld vanuit haar ooghoeken. Grace duwde haar kaken op elkaar toen ze opkeek om echt naar haar eigen gezicht te kijken. Waar ze een klap had opgevangen was het flink opgezwollen. Haar jukbeen had een blauwe kleur gekregen en was opgezwollen door het vocht dat zich daar had opgehoopt. Grace legde haar vingertoppen tegen haar eigen jukbeen aan. Ze snoof voordat ze haar hoofd wegdraaide.
"Ik kom zo naar je kantoor toe, dan help ik je," zei Grace. Ze blies Demian een handkusje toe, waarna ze zijn wagondeur open duwde. Met haar handen in de zakken van haar rok wandelde Grace het grote grasveld over naar haar eigen wagon. Nelisha zat opnieuw voor op de wagon toen Grace aan kwam lopen.
"Waar was je vannacht?" vroeg het donkere meisje nieuwsgierig. Grace klom naar binnen. Terwijl ze haar kleren uittrok legde Grace uit wat er die avond gebeurd was en dat ze bij Demian was gebleven om voor hem te kunnen zorgen.

Toen James naar de behaarde vrouw wilde wandelen om ontbijt te halen, zag hij dat Natasha net met twee borden de wagon in liep. Op een hoger tempo rende James naar de wagon toe, hongerig voor wat eten. James en Natasha hadden een klein eethoekje gemaakt waar ze samen altijd ontbeten. Dat was zelfs voor het nieuws dat ze interesse hadden in elkaar. James vond het belangrijk dat ze soms een momentje samen hadden dat niets te maken had met de dieren. Ze werkte met levende dieren, het was dus belangrijk dat ze een goede band met elkaar hadden om optimaal te kunnen zorgen voor de dieren.
"Wat lief dat je al wat gehaald hebt," glimlachte James. Hij had de wagondeur iets verder open geduwd, zodat de warme zon naar binnen kon schijnen. Een aantal wagons verder zag James dat Grace haar eigen plekje in liep. Haar gezicht zag er goed opgezwollen uit. James wilde dan niet eens weten hoe erg Demian er wel niet uitzag.
"Ik denk dat dit een staartje gaat krijgen. Het hele gevecht met Grace, haar verloofde en Demian. Hij is altijd een beetje... anders als er weer een gevecht is geweest," zei James. Hij plofte op het houten stoeltje neer. Hongerig greep hij zijn bord was. Er lagen twee stukjes toast op en een schep met roerei. Voor James was het al snel goed. Hij had altijd een gigantische honger, dus al het eten maakte hem gelukkig. Met zijn vingers duwde James al het roerei op zijn toast. Het andere stuk toast legde hij er boven op, zodat hij het gemakkelijk kon opeten.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| Perfect should try to be you

Onhandig was Natasha de wagon in gestapt en had ze de borden net neer gezet vooral ze fronsend opkeek naar James. Een glimlach sierde haar echter al snel met zijn bedankje, waarop ze toch haar schouders even ophaalde. ''Perfect houswife material, denk je niet?'', vroeg ze ietwat plagend terwijl ze plaats nam op haar stoeltje en haar ene been over de ander sloeg, vooral ze haar ochtendjas wat beter om haar middel vouwde. Ergens vond ze het misschien nog wel leuk om te koken, maar ze was er zo slecht in, ze was eerder bang dat ze James zou vergiftigen dan. 
''Mhh.'', mompelde ze op zijn opmerking. ''Misschien, misschien niet. Maar het is een feit dat Demian er meer mee zit dan hij laat doorschemeren.'', antwoordde ze. ''Hij leeft voor dit circus en iedereen die erbij hoort, in het speciaal Grace nu.'', verklaarde ze haarzelf iets nader. Terwijl raapte ze met haar bestek haar roerei samen en veegde ze het haar toastje op. Ze had zeker twee keer zo weinig als James, maar ze wist dat hij het hard nodig had. Ze pakte de glazen nog van het dienblad af en schoof er eentje zijn kant op, vooral ze zich op haar eigen eten richtte. 
Rustig at ze haar ontbijt weg terwijl ze nadacht over de hele situatie. ''Ik heb heerlijk geslapen.'' bracht ze ineens uit, om het onderwerp maar ergens anders naar toe te sturen. Even glimlachte ze dankbaar. ''Je kunt hopelijk begrijpen dat -dat vaste prik word, hm?'' wierp ze hem wat uitdagend toe terwijl ze hem onderzoekend aankeek met haar blauwe ogen, in afwachting van zijn reactie.

''Mhh.'', mompelde Demian. ''Als je wilt.'' was zijn antwoord terwijl hij zelf ook overeind kwam en met een hand door zijn verwilderde haren ging. Hij ging niet eens moeite done om zich om te kleden, want hij zou zichzelf in het zweet werken om deze hele tent af te breken en te vertrekken. Hij kreunde even zacht echter toen hij zijn lip pas echt voelde bonken. Hij durfde zijn vingers er niet eens meer tegenaan te leggen, hoewel zijn ribben ook pijn deden.
Demian knikte toen Grace aangaf dat ze zich op zou knappen en was zelf ook overeind gekomen van het bed om wat water in zijn gezicht te gooien. Dat was ook niet prettig, maar dat leidde hem wel af. Enorm. Hij was recht gaan staan en bekeek Grace even kort voor hij met zijn goede kant van zijn lippen toch een soort van kus op haar voorhoofd drukte en zijn wang even tegen die van haar hield - haar goede wang dan toch. ''Maak je niet te druk oké. Breng je spullen gewoon hierheen en dan gaan we gewoon weg.'' fluisterde hij haar toe vooral hij haar met een glimlach nakeek. Het was ongelovelijk hoe vrolijk ze leek te bleven, maar hij had het idee dat er meer was dan het masker dan ze nu droeg. Hij moest enkel nog erdoor heen zien te prikken. 
Hij had Grace nagekeken en nog kort nagedacht, voor hij in beweging kwam om naar zijn kantoor te gaan en wat dingen bij elkaar te zoeken om hun vertrek te verzegelen. Daarna zouden ze iedereen inlichten en kon het afbreken beginnen. Lunch moest maar tijdens en avond eten maar als de trein reed. Het was niet anders, hij wou weg, zo snel mogelijk en met Grace aan zijn zijde om precies te zijn. Ze kon bij hem verblijven voortaan. Dat was een belofte die was gemaakt immers. 

Re: O|| Perfect should try to be you

Grace kon het niet helpen om schaamte te voelen. Terwijl ze haar haren weer fatsoeneerde en een mooie, donkere jurk aantrok zag ze vanuit haar ooghoeken hoe Demian mensen begon in te lichten dat ze zouden vertrekken. Ook Nelisha leek door te hebben dat er wat ging veranderen. Grace voelde zich ontzettend schuldig voor het feit dat dit alles door haar kwam. Ze zouden geld en andere dingen mislopen alleen omdat Grace bij ze was gekomen. Waarschijnlijk zou niemand meer normaal tegen haar doen als ze erachter kwamen dat dit haar schuld was. Langzaam had Grace zichzelf weer omgedraaid naar haar spiegelbeeld. Ze had geprobeerd haar blauwe plek weg te werken met wat make-up, maar het leek niet te werken. Het enige dat het deed was de plek pijnlijker maken omdat ze er zo veel aanzat. Een nieuwe zucht verliet Grace haar lippen.
"Ik ga Demian meehelpen," sprak Grace zachtjes. Ze pakte een jasje die ze over haar schouders heen sloeg. Grace liep de wagon weer uit. Met haararmen voor haar borst gevouwen wandelde ze naar Demian toe.
"Ga alsjeblieft niet al te hard werk doen, je hebt gisteren flinke klappen gekregen," zei Grace zachtjes. Ze stak haar hand uit om de kraag van zijn blouse recht te kunnen trekken. Het idee dat Demian zichzelf alleen nog maar meer pijn zou geven omdat hij zo snel weg wilde voor haar, maakte haar schuldgevoel alleen maar groter.
"Wat kan ik voor je doen? Ik wil graag meehelpen," zei Grace zachtjes. Ze duwde nog een pluk van zijn haren goed, waarna ze zachtjes een kus tegen zijn kaak duwde. Grace had beloofd mee te helpen met het papierwerk, maar dan moest ze wel weten wat ze moest doen en hoe Demian zijn werk wilde zien.

Lachend had James opgekeken naar Natasha toen ze zei dat ze dit vaker zouden doen. Hij leunde achterover in zijn stoel en begon te knikken.
"Ik denk dat het een hele opoffering gaat worden, maar als je het graag wilt wil ik mijn bed wel openstellen voor je," glimlachte James. Hij zou als ze weer op reis waren hun bedden wel bij elkaar schuiven, zodat ze meer ruimte zouden hebben. Het was niet verkeerd om op een twijfelaar te slapen, maar het was lekkerder als ze alle ruimte hadden. James en Natasha aten hun ontbijt verder op, genietend in de zon. Dat was echter totdat ze het nieuws kregen dat ze vanavond al weg zouden gaan.
"Daar gaat ons idee om te gaan zwemmen met Betsy," zuchtte James. Hij vond het maar niks dat ze nu al weggingen. Ze hadden nog twee shows die ze konden doen. Al was de veiligheid van hun familie natuurlijk belangrijker. De kans dat Grace haar verloofde terug kwam was ontzettend groot.
"Als jij kan zorgen dat de paarden hun stallen helemaal klaar zijn voor de reis dan richt in mij op Betsy wanneer de tent is afgebroken," zei James. Hij kwam overeind en sprong de wagon uit. Samen met de andere jongens die ingehuurd waren om de tent op te zetten en af te breken was James bezig gegaan met het uitruimen van de tent. Vroeger had James altijd ontzettend veel moeten sporten om een goed lijf te behouden. Maar één van de voordelen hier in het circus was dat hij zo veel zwaar werk deed dat het niet eens meer nodig was. Zeker wanneer ze met de tent en de banken bezig waren was het ontzettend zwaar werk.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| Perfect should try to be you

Demian had zijn jas achtergelaten in de wagon en de bovenste twee knoopjes van zijn blouse los gedaan, zodat hij niet de smoor zou stikken. Met enige zekerheid had hij enkele verteld dat ze zouden opruimen en die zouden het weer doorgeven. Zo kwam alles langzaam in beweging, met de laatste hap eten nog in hun mond, en begon ook iedereen aan z'n taken. James nam de grote tent met enkele andere jongemannen voor zijn rekening, Natasha deed de wagon van de dieren en de dieren zelf. Ze konden ze met twee á drie uurtjes weg zijn, als ze doorwerkten dan toch. Ze hadden het al zovaak gedaan dan het zonder nadenken ging. Hij schrok dan ook uit zijn gedachten op toen Grace bij hem kwam staan. 
''Ik red me wel, echt.'', glimlachte hij bij haar bezorgdheid. Hij had verder gewild, maar Grace vond het nodig om zijn kreukelige kraag de rechten en zijn haren wat te fatsoeneren. ''Het is maar goed dat ik jou nu heb, anders liep ik nu met een verkreukelde kraag rond.'', plaagde hij haar wat. Hij had er een hekel aan als iemand down was, dus hij deed altijd zijn best om ze op te vrolijken. Zeker als het betrekking had tot zijn familie/geliefden. 
Even dacht Demian na. ''Ik denk dat Natasha wel wat hulp kan gebruiken met de paarden naar hun wagon te brengen en het gereedmaken van Betsy haar wagon, de olifant eet nog meer dan wij in een jaar tijd op krijgen.'', glimlachte hij. ''Des te eerder kunnen we gaan, al zou ik dus graag zien dat je je intrekt in mijn wagon.'' knikte hij. ''Als je dat wil, want dan moet je je spullen ook pakken.'', gebood hij haar. Dan zou ze haar kleding wel over moeten zetten. 

Natasha rolde even met haar ogen. ''Alsof je het erg vond.'', wierp ze hem toe. ''Ik heb je helemaal niet horen klagen.'', merkte ze dan ook nog op. Als het echt onprettig was geweest, had hij het wel gezegd, toch? Onderzoekend keek ze hem dan ook even aan, maar ze gokte zo dat ze dezelfde gedachtes had. Als ze een beetje zouden schuiven en passen zouden ze gewoon een groot bed kunnen creeëren en zou het geen probleem zijn. Een twijfelaar voor één nacht was wel te doen, maar voor elke dag niet zo, als je het haar vroeg. Maar dat was iets voor als ze vertrokken waren. 
Kort knikte Natasha even en haalde ze een servetje langs haar lippen. ''Ik zal me aankleden en me bezig houden met de dieren.'', knikte ze instemmend. Ze drukt een kus op zijn wang en keek hem na, vooral ze haar tuinbroek zocht en de simpele schoenen. Ze ging geen jurk aan doen, want dan kon ze die daarna weggooien. Ze trok een shirt over haar hoofd en de tuinbroek aan, vooral ze in haar schoenen stapte en richting de dieren liep. Dat terwijl ze haar haren samenbond in een paardenstaart. 
Ze had net haar handschoenen aan en een bak hooi de pakken vooral ze Grace met Demian zag. Ze zag er niet blij uit, maar ze wist ook dat Grace niet kon helpen met het afbreken van tenten. Dat was veel te zwaar. Even dacht ze na vooral ze twee van de oudste paarden uit hun stand haalde en naar haar toe stuurden. Die natuurlijk meteen hun neuzen in haar nek duwden. ''Ze hebben water nodig, moeten gepoetst worden en de stallen moeten opgestrooid.'', schreeuwde ze naar Grace om haar maar meteen aan het werk te zetten. De twee jongsten stonden altijd bij elkaar en de twee oudsten. ''Ze zullen erop toezien dat het goed gebeurd.'', glimlachte ze naar de vrouw. Het was goed om ebzig te zijn, dat zou haar afleiden van de situatie en pijn. 

Re: O|| Perfect should try to be you

Zachtjes had Grace een kus tegen Demian zijn wang geduwd voordat ze richting Natasha was gewandeld. Normaal was het ontzettend makkelijk voor Grace om een glimlach te laten zien. Ze had vanaf jongs af al geleerd dat alles veel makkelijker was als ze gewoon een glimlach liet zien. Maar vandaag had ze er veel moeite mee. Grace voelde zich schuldig, ze voelde pijn en ergens voelde ze het verdriet over het feit dat ze vanaf nu geen contact meer zou hebben met haar familie. Ze zou haar familie echt verlaten, al zou ze een geweldige nieuwe familie erbij krijgen. Het was al met al een lastige dag. Ze zou geen vrolijke en energieke vrouw zijn vandaag. Mensen zouden haar een beetje met rust moeten laten, dan zou ze morgen weer de oude Grace zijn.
"Ik zal ze poetsen en water geven. Dan zal ik daarna de stallen doen," glimlachte Grace liefjes. Het was fijn dat Natasha haar iets van afleiding gaf. Daarom probeerde ze haar taakjes ook zo goed mogelijk uit te voeren. Elk paard gaf ze een eigen emmer met vers water, en ze nam lang de tijd om elk paard goed door te borstelen. Bij twee paarden maakte ze nog mooie vlechtjes in hun manen. Op momenten dat Grace en Natasha bij elkaar stonden, spraken ze over simpele dingen. Nu had Grace geen zin om over moeilijke onderwerpen te praten zoals Demian. Uiteindelijk was Grace klaar met het verzorgen van de paarden, dus was ze richting de stallen in de wagons gelopen. Onhandig klom ze ze de wagon binnen. In haar ooghoeken zag Grace iets voorbij schieten, waardoor ze een zacht gilletje van angst uitsloeg. Met haar hand op haar hart keek Grace om. Een vermagerde hond stond zacht piepend in elkaar gedoken in het hoekje. Hij had kruimels van haver rond zijn bek, waarschijnlijk had hij de kruimels in de stal opgelikt om wat van eten te kunnen vinden. De zwart witte hond bleef piepend staan, alsof hij stond te wachten totdat Grace hem in elkaar zou slaan. Voor een paar seconden bleef Grace staan. Het arme dier riep zo veel medelijden in Grace op, dat ze niet anders kon dan zichzelf omdraaien om wat paardenvoer uit de grote emmer te pakken.
"Hey schoonheid, kom eens," sprak Grace zachtjes. Ze zakte door haar knieën en stak haar hand uit met daar het voer in. Het kostte haar zeker tien minuten voordat het dier langzaam naar haar toe kwam gekraffeld. Haastig at hij haar hand leeg. Terwijl het dier at liet hij het toe dat Grace zachtjes over zijn hoofd aaide. Op het einde had Grace de vuile hond op zijn schoot getrokken, terwijl ze hem handjes met paardenvoer voor hield. Als een moeder die haar kind knuffelde aaide ze door het dier zijn vacht. Het was fijn om iets te kunnen knuffelen. Iemand die haar liefde en zorg nodig had. Een zachte jammer verliet Grace haar lippen. Het dier leek na drie kwartier oprecht comfortabeler bij Grace en dat maakte haar zo intens blij. In haar blijdschap voelde ze echter ook hoe haar tranen langzaam op begonnen te komen. De spanning van de laatste dagen, het gevecht van gisteren en de algemene frustratie in haar lichaam leek er dankzij dit hongerige straathondje er eindelijk uit te komen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| Perfect should try to be you

Natasha zocht maar niet teveel achter Grace haar houding, omdat ze het wel kon begrijpen. Ze knikte even. ''Probeer het water even in de zon te laten staan, dan is het niet ijskoud en is de kans op problemen met de maag kleiner.'' glimlachte ze. Het was goed om je bezig te houden met dingen en zodoende kon Natasha Grace misschien nog wat bijleren. Uiteindelijk had ze wel door dat die meid wel een hart voor dieren had, dus het was niet heel erg om van tijd tot tijd een beetje hulp te krijgen. Hoewel ze met James wel de afspraak had om haar niet om te laten gaan met de twee jongsten. Om goede redenen met betrekking tot de show, maar de oudsten zouden niet meer overlopen. Ze waren goed getraind en in principe alleen in contact met James en Natasha. Net als Betsy. Haar blauwe ogen volgden de blondine even vooral ze haarzelf weer richtte tot haar eigen klusjes. 
Ze borstelde haar paarden en vlechtte even goed hun manen en staart in, dat was om te voorkomen dat het teveel ging klitten en in de weg hing. Het was een hele klus om een wit paard, wit te houden en zeker de staart. Daarna deed ze hun dekens om en leidde ze richting de stallen in de wagon, waar ze ze vast zette en nog wat te eten gaf. Ze moest nog wel drie extra hooibalen halen om er zeker van te zijn dat er genoeg stond om de paarden voor twee á drie dagen te voorzien, want dat was meestal de tijd dat ze onderweg waren. Dus het was belangrijk een flinke bult hooi in voorraad te hebben zodat er geen problemen ontstonden. Met de laatste baal hooi in haar handen liep ze dan ook richting de wagon nadat ze de andere twee paarden voorzien had van hun deken, om vervolgens Grace snikkend aan te treffen en.. En een hond. Ze had even nodig om het te begrijpen vooral ze haar baal hooi voorzichtig neer zette en even om haar heen keek.
''Grace?'', vroeg ze zachtjes nadat ze bij haar neer gehurkt was en haar een zakdoek voorhield met een zorgzame glimlach. Over de hond zei ze maar even niets, ze keek het dier ook niet aan om het geen ongemakken te laten voelen en weliswaar een vluchtgedrag te triggeren. ''Het is oké, dat weet je hé? Je bent familie en we laten je niet zo makkelijk zitten.'', stelde ze haar wat gerust terwijl ze wat beter ging zitten, op haar kont en haar benen in kleermaker gevouwen. Ze stopte een pluk van haar krullen achter haar oor en hield voorzichtig haar hand voor om de hond wat te laten snuffelen. Hoewel het geïnteresseerder was in eten. ''Heb je hem al wat water aangeboden?'', vroeg ze uiteindelijk, waarop ze Grace even vragend aankeek. ''Ik denk dat het ook wel dorst heeft.'', verklaarde ze haarzelf maar iets nader. Ze wist niet of Demian dit leuk ging vinden, maar goed. Dat was zorg voor later, desnoods moest het maar bij haar en James verblijven want ook Natasha kon een dier niet achter laten. Niet in een stad zoals deze, waarin het normaal was om losse handjes te hebben. 

Re: O|| Perfect should try to be you

Snikkend had Grace haar gezicht in de warme, maar vieze vacht van de hond geduwd. Het dier leek haar nu meer te vertrouwen, nu hij zijn buik weer vol had en de liefdevolle aandacht kreeg van haar. Een zachte stem verbrak het gesnik van Grace. Ze keek op om te zien dat Natasha bij haar kwam hurken.
"Ik voel me zo slecht tegenover Demian en jullie," snikte Grace. Ze had de zakdoek aangepakt en veegde haar grote tranen van haar wangen af. Het was nodig voor Grace om even haar gedachten te kunnen uitspreken tegenover iemand. En ze vertrouwde Natasha. Ze zou Grace niet veroordelen of wat dan ook.
"Hij is geslagen, door mij. Mijn ouders wilde per se dat ik met Lucas zou trouwen, zodat ik in een andere machtige familie zou komen. Maar ik kon daar niet blijven, Natasha. Ze haatte mij, ze haatte wat ik kon en wie ik was. Ze vonden het vreselijk dat ik zo vrij was en eigenwijs. Lucas vroeg mij ten huwelijk en toen ben ik weggerend naar jullie. En nu heeft hij Demian geslagen en zorg ik ervoor dat jullie eerder wegmoeten," snikte Grace. Ze wreef door de hond zijn vacht heen.
"En nu zag ik deze zielige hond en hij was zo hongerig en ik wil hem zo graag houden," snikte Grace. Ze duwde haar gezicht weer in de hond zijn vacht. Voor een tijdje bleef ze zo zitten, met Natasha bij haar om tegen aan te praten en de hond om haar tranen aan af te vegen. Grace was zo blijven zitten totdat haar tranen op waren. Glimlachend keek ze even om naar Grace.
"Ik voel me al een stuk beter, dankjewel. Het is fijn om even met een vriendin gewoon dom te kunnen praten. Het spijt me, ik wilde het iets leuker maken. Ik beloof je dat ik je een keer meenemen als we in de nieuwe stad zijn om thee te drinken. Dan kunnen we even goed praten over Demian en James," zei Grace glimlachend. Ze wist heus wel dat er wat speelde tussen James en Natasha, net zoals zij wist dat er wat speelde tussen Grace en Demian.
"Mag ik Scruffy wassen? Ik wil daarna vragen of Demian het goed vindt als ik hem ga adopteren. Ergens heb ik het vermoeden dat Demian niet zo gek is van honden," zei Grace zachtjes. Als ze er voor zorgde dat de hond er op en top uitzag dan zou het misschien wel lukken.
"En mag ik misschien een lijn van één van de paarden gebruiken voor Scruffy? Zodat hij niet opeens weer wegloopt?" vroeg Grace.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| Perfect should try to be you

Natasha schudde haar hoofd even bij het antwoord van Grace. ''Nergens voor nodig.'', antwoordde ze simpel. ''Daarnaast zou Demian er nog voor gesprongen zijn ook, als hij daar de kans toe had gehad.'', glimlachte ze. Ze keek toe hoe Grace haar tranen droogte en glimlachte even bemoedigend. ''Geloof me, Demian gaat niet snel weg. Dat hij dit doet, voor jou, dat betekend dat hij heel veel om je geeft. Dus ik zou er niet over in zitten, want ik heb toevallig gehoord dat hij wil dat je bij hem komt, hm?'' wierp ze haar toch wat plagend toe. Het kon haar niet veel uitmaken want ze deelde al sinds haar vijftiende een wagon met James. Wie was zij om erop neer te kijken? Juist, niemand. Daarnaast genas een lip wel, dus Natasha had niet het idee dat Demian er lang mee zou zitten of zo. Ze maakte zich er schijnbaar minder zorgen om dan Grace. 
''Daarnaast zou ik je persoonlijk bij die Lucas weggesleurd hebben als je had besloten om alsnog terug te gaan.'', antwoordde ze stellig. ''Je hoort daar niet thuis, je hoort hier, bij je familie. Hoewel we misschien geen bloed zijn van elkaar, kennen we elkaar wel en het meest belangrijke: we begrijpen elkaar. Ik heb misschien geen baard, zit niet onder de tattoo's en laat staan dat ik zo flexibel ben in mate als dat jij dat bent, maar ik begrijp heel goed in welk schuitje je zit.'', knikte ze. ''Ik ben om dezelfde redenen weggelopen van huis, hoewel dat een iets langere reis was vanuit Rusland.'', grapte ze wat in een poging om het allemaal iets luchtiger te houden en haar wat te kalmeren. 
Natasha dacht kort na toen Grace aangaf de hond te willen houden en daarmee was haar blik toch afgedwaald naar het ruwharige, zwartwitte hondje. Of hond, want klein was het niet. Het zag er een beetje uit alsof hij onder stroom had gestaan en stiekem maakte het haar aan het lachen. ''Geen dank.'', wuifde ze Grace's bedankje in eerste instantie weg. ''Daarvoor zijn we vriendinnen, hoewel we inderdaad misschien wat meer tijd met elkaar door moeten brengen.'', stemde ze in. En daarnaast stond het haar ook wel aan om even te roddelen over de mannen. 
Met een zuchtje kwam ze overeind en was ze langs Grace heen gelopen om tussen wat spullen te rommelen. ''Dit moet wel lukken.'' Ze was terug gekomen met een hengstenketting. Op die manier konden ze een soort slipketting creeëren wat om de hals van de hond heen ging en zou Grace het touw-uiteinde beet kunnen houden. Ze had geen simpele halstertouwen, omdat ze met hengsten werkte. Ze waren goed afgericht, maar dat waren ze niet altijd geweest en de jongsten waren soms nog steeds rebels. ''Demian is inderdaad geen fan van honden, waarom weet ik niet maar als je hem fatsoeneerd en instemt met zijn regels; dan denk ik dat je een goed kans hebt om Scruffy te houden.'', besloot ze toen maar. ''En anders kan hij tijdens het reizen en slapen wel een plekje bij ons krijgen of gewoon in de stallen.'', knipoogde ze nog als oplossing. ''Probeer tot die tijd niet in zijn beeld te komen, goed? Er ligt wel shampoo voor dieren in één van de poetsbakken van de paarden.'', spoorde ze Grace wat aan.

Re: O|| Perfect should try to be you

Grace had dankbaar Natasha haar lijn aangepakt. Het kostte enige tijd om het dier te kunnen laten wennen aan een lijn rond zijn nek. Waarschijnlijk had hij nog nooit in zijn leven een riem omgehad. Grace bleef nog even zitten met Scruffy op haar schoot. Het dier at vrolijk door van het voer van de paarden, terwijl Grace hem bleef aaien over zijn hoofd.
"Bedankt voor je hulp Natasha," zei Grace zachtjes. Ze was langzaam overeind gekomen. De hond die op haar schoot had gezeten keek even vreemd hoog naar Grace. Nooit in haar leven had Grace een echt huisdier mogen hebben. Ze had paarden, waar ze ontzettend veel van hield. Maar die waren niet van haar en het echte werk deed ze eigenlijk ook niet. Het enige wat haar moeder toeliet was het paardrijden zelf. Af en toe had ze wel eens gefantaseerd hoe het was om een huisdier te hebben. Om net als Natasha en James die onvoorwaardelijke liefde te kunnen voelen en echt ergens voor kunnen volgen. Maar dieren waren vies en dat wilde haar moeder niet. Grace had Scruffy de wagon uit getild. Met het dier aan haar zijde wandelde ze naar één van de bomen. Aan een laag hangende tak bond ze de lijn vast, zodat ze haar beide handen vrij had als ze Scruffy wilde wassen. Nooit in haar leven had Grace echter verwacht dat het zo verschrikkelijk moeilijk was om een hond te wassen. Ze dacht slim geweest te zijn door een bak met voer voor zijn neus te zetten, maar dat werkte niet. Op het einde was Scruffy prachtig wit, met een paar zwarte vlekken die standaard in zijn vacht zat. En Grace was nat, besmeurd en vermoeid. Heel erg kon Grace het echter niet vinden. Ze was zo blij met het feit dat ze een dier een mooi leven kon geven, dat ze zich niet druk maakte om het feit dat Scruffy nu een grote strik rond zijn nek droeg en zij een vuile jurk aan had.

Bezweet had James zichzelf in de schaduw laten vallen. In de winter was het nooit een probleem om de tent af te breken, zolang het droog was tenminste. Maar wanneer het zonnig en warm was zoals vandaag vond James het vreselijk. Hij had zijn blouse uitgetrokken en niet veel later was zijn hemd ook verdwenen. Het was nu echter tijd voor een pauze. Samen met de andere jongens hing James bij de bomen, waar ze genoten van een goed glas water en een kleine snack.
"Ik ga nog even checken bij Natasha," zei James, toen hij zijn adem weer op een normaal tempo had kunnen krijgen en het zweet grotendeels was verwijderd. Kreunend duwde James zichzelf overeind. Hij wandelde het veld over naar de stallen. Voordat hij daar echter kon komen kwam hij Grace tegen. Ze liep achter een hond, die haar meetrok over het grasveld. Voor het eerst sinds hij haar had gezien zag Grace er niet netjes en verzorgd uit, wat James ook nieuwsgierig maakte naar wat er was gebeurd. Zeker omdat de hond een verschrikkelijke lelijke strik droeg die beter paste bij Grace.
"Wat is er hier aan de hand?" vroeg James verbaast. Hij greep de lijn vast, zodat Grace het grasveld niet meer overgetrokken werd door de hond. Hijgend keek Grace omhoog naar hem.
"Ik heb hem gevonden en ik wil vragen aan Demian of ik hem mag houden. Weet je waar ik hem kan vinden?" vroeg Grace. Een kleine glimlach verscheen rond James zijn lippen. Dit zou nog fantastisch worden. Demian vond dieren leuk, zolang ze er voor konden zorgen dat hij geld zou verdienen. Maar deze hond zou waarschijnlijk alleen maar een last zijn voor hem. Glimlachend keek James over zijn schouder naar Demian die in de schaduw zat.
"Demian!" riep James.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| Perfect should try to be you

Natasha knikte even. ''Geen dank. Zorg nou maar dat hij er fatsoenlijk uit ziet, dan is de kans groter dat je hem mag houden.'', spoorde ze haar iets aan. Zelf kon ze ook geen dier laten voor wat het was, ze had hetzelfde gedaan in Grace haar positie. Maar dat kwam gewoonweg omdat zij wél altijd dieren had gehad, zelfs thuis op de boerderij, daar waar Grace het om hele andere reden niet leek te willen. Waarschijnlijk omdat ze even alleen was geweest als de hond nu was, dus ze kon snappen dat je een dier dan ook niet alleen ging laten. Hoe krom het misschien ook leek voor sommigen. Je was een dierenliefhebber of niet, in Demian's geval ging het er puur om dat het hem geld zou kosten terwijl het geen geld in het laadje bracht. Hoewel Natasha haar mening wou zou laten horen daarover als het nodig was. De hond kon de restjes van het eten hebben, anders gooiden ze dat toch altijd weg en dat was misschien nog wel meer zonde dan het aan een hond voeren. 
Ook Natasha was weer overeind gekomen vooral ze haar handschoenen weer aan trok, omdat zij ook door moest. Betsy haar wagon/stal moest nog gedaan worden en ze had liever niet dat de touwen van de hooibalen in haar handen sneden. Ze had haar handen nodig om te kunnen optreden, anders kon ze zich niet beet houden aan het tuig van de dieren. Dit ging echter nog meer werk nemen, want Betsy had veel meer hooi nodig om te eten dan de paarden, en ook wel een stuk meer stro om op te staan. Ze zouden in de volgende stad dan ook zeker weer de wagon met de voorraad moeten aanvullen, want die begon langzaamaan leeg te raken. 
Het was pas dat ze James' stem hoorde, dat ze opkeek en haar blik even naar Demian liet gaan die overeind was gekomen. Ze had de baal met hooi neer gezet en was naar ze toe gelopen, om vervolgens James zijn rug op te springen. Ze legde haar armen rond zijn schouders/hals en haar benen rond zijn middel. ''Hop, hop.'', spoorde ze hem met een lach aan om in beweging te komen. ''Je hebt nog niet genoeg gezweet.'', grinnikte ze. Zelf plakte ze ook, dus ze kon er niet zo mee zitten eigenlijk. Ze roken allebei niet zo fris op het moment. 

Ze waren ver gekomen, maar nu had hij echt vocht nodig voor hij verder kon. Hij was tegen een boom aan gezakt en zuchte even om de verkoeling die de schaduw bood. Ook zijn bloes was uit gegaan en zelfs zonder shirt aan was het nog veel te heet eigenlijk. Zijn haren waren nat en het zweet droop langs zijn gezicht. Gretig dronk hij het glas koude water dan ook op vooral hij even zijn ogen sloot en even knikte. ''Doe dat, loverboy.'', wierp hij James met een flauwe glimlach toe. Tuurlijk had iedereen het door en gek genoeg zat hij er minder mee dan hij dacht, omdat Natasha juist beter leek te presteren. Wie was hij om te gaan stoken als iemand beterpresteerde als ze haar gevoelens kon laten gaan? En daarbij had hij zelf ook een regel van zichzelf overtreden met Grace, dus hij mócht niet eens oordelen. 
Enkele minuten had hij rust gehad tot hij James' stem weer hoorde en hij met een zucht opkeek. ''Wat!?'' was er in eerste instantie uit zijn mond gekomen, maar hij fronste al snel om een smerige Grace en een schone hond naast haar. Ze hadden geen honden, toch? De strik rond zijn nek zei hem dan ook genoeg en met een kreun was hij overeind gekomen om naar ze toe te lopen. Hij keek James en Natasha even na voor zijn blik naar Grace en de hond ging, die op zijn kont was gaan zitten alsof hij kon aanvoelen dat Demian niet blij was met hem. 
''Waar komt 'ie ineens weg?'' was de eerste vraag die in hem opkwam. ''En waarom ben jij vies en de hond schoon?'' vroeg hij zich ook nog af, maar daarmee schoot hem ineens wat te binnen en vormden zijn lippen een 'O'. In eerste instantie wou hij zeggen dat de hond weg moest, dat hij niet kon blijven maar Grace leek eindelijk eens te lachen. Gelukkig te zijn, gokte hij zo. Hij haalde een hand door zijn natte haren en keek even naar op de wit zwarte hond. Met een zucht keek hij weer op naar Grace en was zijn blik in eerste instantie onderzoekend geweest. 
''Hij is jouw verantwoording.'', mompelde hij, overduidelijk niet pleziert maar indirect stemde hij in. ''Als hij iets vernielt, in de weg loopt, lastig valt of wat dan ook; dan is hij weg. Je zorgt zelf voor de restjes van de maaltijden en alles wat hij nodig heeft. En hij slaapt niét op het bed, hij kan op de vloer.'', stelde hij heel wat eisen met een brommende toon. Demian vond dieren leuk, van een afstand. Hij grabbelde wat in zijn zak vooral hij een stapeltje biljetten voor haar neus hield. ''Je kan hem niet eeuwig aan een halstertouw houden.'', spoorde hij haar wat aan. ''En hij heeft een kussen nodig, voerbakken, borstels..'', mompelde hij.