ORPG) Only the dead have seen the end of war
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/23/2018 07:14 PMVictoria had de deur niet eens open horen gaan, maar sloeg opgelucht haar ogen ten hemel toen ze een derde stem in de ruimte hoorde, een enigszins bekende stem. Ze voelde Corporal Leech verslappen, voelde hoe hij nog meer met zijn gewicht op haar leunde, maar al snel haalde de derde persoon zijn handen weg van haar keel en verdween daarbij ook al snel de rest van zijn lichaam. Zelf kreeg ze zichzelf nog niet zo snel in beweging. Nog wat verstijfd van angst bleef ze een paar seconden liggen zoals ze had gelegen voor ze zich trillerig overeind duwde van de tafel. Het kostte haar een paar ademteugen voor ze het idee had dat er weer wat lucht in haar longen zat en haar hand was dan ook trillend naar haar borstkas gegaan, alsof dat haar eraan herinnerde te ademen. Over haar wangen liepen enkele tranen en haar donkere lokken zaten nog maar halfopgestoken terwijl de witte kap die ze in haar haar gedragen had was verschoven naar het uiteinde van haar lhaar. Doordat de persoon die binnen was gekomen haar nu direct aansprak, gleed haar blik voor het eerst naar hem toe waardoor ze zag dat het de Captain van eerder was. 'Yes.' loog ze, al kwam er in eerste instantie geen geluid over haar lippen en sloeg ze haar ogen neer. Ze slikte even, wat pijnlijk was, en knikte toen voor ze haar antwoord herhaalde. Haar blik gleed naar de man op de grond en hoewel ze graag zou willen dat haar angst snel zou vervallen en zou veranderen in medelijden of iets dergelijks was het toch lastig om dat gevoel los te laten. Corporal Leech zou het zich de volgende dag waarschijnljk niet meer herinneren, maar ze wist niet of zij het ook zo snel van zich af kon schudden. Ze keek weer op naar de Captain toen deze aangaf wel haar hulp nodig te hebben. 'Of course.' zei ze haast fluisterend voor ze nog eens slikte, diep ademhaalde en haar rug rechtte terwijl ze met een hand langs haar wangen wreef om de ontsnapte tranen te drogen. Aan haar haar zelf kon ze zo snel niets doen behalve proberen de voorste plukken wat naar achter te strijken. De witte kap pinde ze snel weer op de juiste plek vast en met nog trillende handen streek ze haar uniform glad voor ze zich aan de andere kant van Corporal Leech plaatste en zijn vrije arm om haar nek plaatste, zichzelf prijzend dat deze het toch niet zou merken dat ze nog enorm op haar benen stond te trillen. 'He is in Ward 3.' zei ze met zo helder mogelijke stem tegen haar collega voor ze richting de deur begon te lopen. Er was geen tijd voor flauwekul, geen tijd voor haar angst. Corporal Leech moest terug zijn bed in en daarna kon ze maar beter doen alsof het nooit gebeurd was.
ReplySpectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 10/23/2018 07:46 PMArtur had naar de zuster gekeken die niet eigenlijk goed bleek te zijn, maar ze zette door en deed alsof alles in orde was. Hij had naar haar haren gekeken die een beetje warrig waren maar meer naar haar kijken kon hij niet nu ze Corporal Leech moesten brengen naar zijn ward. 'Alright, let’s go.' Zei hij en met Victoria liep hij de oude man houdend naar ward 3 toe, die ze net had gezegd. Onderweg zag hij niemand maar dat was maar goed ook omdat hij niet echt wilde dat er iemand hen zag, er zou meteen een conflict ontstaan en dan wilde hij niet hebben. Toen ze bij Ward 3 aankwamen keek hij even om zich heen en toen hij in de gaten had dat alle andere soldaten al sliepen of sommige bedden leeg waren nam hij de oude man van de zuster over en zette hem neer op bed en trok het deken over zijn middel heen. Hij zette zijn hand op de voorhoofd van de patiënt en haalde diep adem. Shell shock. Dat had hij in de gaten toen Leech hem niet had gehoord, hem niet kon opvatten en gewoon door ging met het vloeken. Hij bekeek even zijn polsen en zijn hartslag waarna hij knikkend hem even bekeek. Toen dat ook klaar was keek hij naar Victoria toe en liep uiteindelijk het tentje uit en maakte een gebaar naar haar toe dat ze mee moest komen. Hij liep door naar zijn eigen tent en keek om zich heen om een medicijn te vinden die je kalmeerde. Soms nam hij dat in wanneer hij uit een operatie kwam, en gewoon wilde rustten. Hij schonk wat water in een glas en gaf het medicijn en glas aan haar. 'A medicine to calm you a bit down.' Legde hij uit en gebaarde dat ze op zijn bed mocht zitten. Okè het was misschien verkeerd om haar in zijn tent te nemen en haar een beetje te behandelen, maar dat zal iedereen wel doen als je zoiets zag gebeuren. Hij zag dat haar benen wat trilden en gokte dat het medicijn goed voor haar zal zijn anders kon hij ook zometeen een injectienaald gebruiken als dat nodig was. 'Are you fine?' Had hij gevraagd aan haar. De oude man van net had haar keel goed vast gegrepen en Artur zag een paar krasjes hier en daar, hij knielde voor haar neer en keek haar aan. 'Did he hurt you much?' Vroeg hij met een vragende blik maar kon al zien dat ze pijn had en dat de man haar goed misbruikt had. 'But can you tell me how it happend? Did he approach you without you knowing it? And where was he talking about?' Vroeg hij en kwam weer overeind en trok een stoel zodat hij daar op kon zitten inplaats van voor haar te knielen, het gaf ook een verkeerde indruk. Hij wreef over zijn baard heen en zuchtte diep. Het was wel vaker gebeurd met Corporal Leech, soms deed hij hetzelfde bij zijn maten en moest hij een paar keer geschorst worden om weer normaal te kunnen zijn. Maar het was meer door zijn wond, hij had een grote trauma beleefd en dit was een soort van afleiding er naartoe.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/23/2018 08:12 PMVictoria had zo goed mogelijk geholpen om Corporal Leech naar de juiste tent te krijgen, al was de man behoorlijk zwaar waardoor het haar erg veel moeite kostte om hem aan haar kant overeind te krijgen en de Captain waarschijnlijk het meeste gewicht op zich had leunen. Onderweg had ze haar ogen op de grond gericht gehouden en ergens was ze alleen maar blij dat ze niemand tegenkwamen, want dan hadden ze veel te veel uit te leggen. Dat was wel het laatste wat ze wilde. Op de Ward had ze Corporal Leech in bed willen helpen aangezien dat onder haar takenpakket viel en niet onder die van een chirurg, maar de Captain was haar voor waardoor ze er wat verloren bij had gestaan. In stilte was ze de man dan ook gevolgd toen ze klaar waren, al wist ze dat het tegen de regels was. Ze was echter nog te aangedaan om er fatsoenlijk over na te kunnen denken. Nadat ze het glas water en medicijn had aangenomen nam ze voorzichtig plaats op het bed en knikte ze even. Haar handen trilden nog toen ze het medicijn en glas naar haar mond bracht om het in te nemen. Het doorslikken was pijnlijk, maar ze was erg dankbaar dat hij het aangeboden had. Ze knikte opnieuw toen de man haar vroeg of ze oké was, al wist ze niet of haar antwoord nu eigenlijk wel waar was. Het lukte haar simpelweg niet goed om woorden uit haar mond te krijgen, al helemaal niet omdat een man haar zojuist had aangevallen terwijl een ander haar nu probeerde te helpen. Het constrast tussen de twee was zo groot dat haar hoofd even niet meer wist hoe het moest reageren. Ze keek hem aan toen hij voor haar neerknielde en voor enkele momenten kon ze haar blik ook niet losmaken van de zijne. Ook op zijn tweede vraag kon ze slechts knikken voor ze beschaamd haar ogen neersloeg. Wat moest hij wel niet van haar denken? Hoe kon zo'n fragiel meisje in hemelsnaam als verpleegster werken? Hij moest haast net zo over haar denken als de gekwalificeerde verpleegsters. Op zijn laatste vraag kon ze echter geen non-verbaal antwoord meer geven, al moest ze wel zachtjes haar keel schrapen voor ze haar stem had teruggevonden. 'I volunteered to check the inventory for Matron and he came in without me noticing him. I offered him my help to get him back to bed, but then he just lost it. I think he must have thought that I was his wife or his ex-wife because he said that I had cheated on him.' probeerde ze zo helder mogelijk uit te leggen waarna ze even na dacht. Had de man nog iets anders gezegd? Iets anders dan de vele scheldwoorden die haar kant op waren geslingerd? Langzaam merkte ze dat het medicijn begon te werken en dat merkte ze vooral aan het feit dat het trillen minder erg begon te worden en haar ademhaling ook rustiger ging zonder dat ze daar bewust over nadacht. Ze was een tijdje stil voor ze opkeek naar de man tegenover haar. 'Thank you, Captain. Thank you for stepping in.' probeerde ze hem te bedanken met een glimlach, al kostte dat laatste wat moeite. Ze had geen idee wat er gebeurd zou zijn als hij er niet was geweest en dat wilde ze ook niet weten. Zoals de situatie nu was verlopen was al beangstigend genoeg.
Spectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 10/23/2018 08:32 PMArtur had haar aangekeken toen ze met het praten begon, ze had een trillende stem en het stak Artur eventjes hoe erg bang ze was geworden, ze had de eerste vragen alleen met een knikje kunnen beantwoorden. Dit was ook niet een actie wat hij niet had verwacht van haar, maar toch was het menselijk. Hij gaf haar gelijk, ze moest erg bang geworden zijn door dit alles. Hij luisterde aandachtig naar het verhaal die ze aan hem vertelde en hij kon het niet laten om even zijn benen over elkaar te slaan om alles beter op te nemen. Eventjes keek hij haar na toen het wat stil was geworden. Het was niet awkward vond hij, en niet ongemakkelijk en waarom dat zo was wist hij niet. Hij knikte toen ze hem bedankte, en er verscheen een kleine glimlach op zijn gezicht. 'It’s a pleasure.' Zei hij knikkend en keek haar eventjes na. Ze leek wat rustig te worden, haar adem leek normaal te zijn én haar stem klonk niet zo hees zoals net. Hij wist haar naam wél maar had het idee dat hij zijn naam niet had verteld, al wist hij niet waarom hij het wilde vertellen. 'I am Artur Pol and one of the general surgeons of the field.' Zei hij en kwam weer overeind. Hij keek haar aan. 'Do you mind if I examine you. I promise it’s just a general examine to understand your consultation after this incident.' Zei hij en keek om zich heen om te zien of hij geschikte gereedschap in zijn tent had. Het waaide en dat hoorde Artur dor de wind die tegen de tent kwam en dat gefluit maakte.
Hij moest even haar weer aankijken en dacht terug aan zijn zusje thuis. Ze was een stuk jonger dan Victoria maar had dezelfde fragiel-maar-sterke verbeelding zoals Victoria. Zijn zusje was op jonge leeftijd al getrouwd met een van de soldaten die vanuit een hoge afkomst kwam. Zijzelf kwamen ook van een hoge afkomst. Zijn vader was een journalist, een van de bekende journalisten hier in Frankrijk én als iemand alleen Artur’s achternaam hoorde wisten ze gelijk wie hij was, vanwege zijn vader die al heel beroemdheid had verzameld door zijn teksten die geschreven waren in de krant. De krant zelf was erg belangrijk in deze tijd en soms schreef zijn vader zulke sterke politieke dingen over de pers dat de teksten soms gebannen werden. Het was een keertje zo erg dat zijn vader bijna in de gevangenis moest gaan, maar uiteindelijk had Artur hem geholpen door zijn eigen ‘politieke kennis’.
De jongen haalde diep adem en liet zijn ogen over haar gezicht gaan. Ze had prachtige ogen merkte hij op, ogen die je niet kon negeren want.. ze betrokken hem gewoon zo erg.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/23/2018 09:05 PMVictoria glimlachte zwak toen de man haar bedankje in ontvangst nam. Hij maakte er in ieder geval geen spektakel van dat het niets wat geweest en dat iedere fatsoenlijke man het gedaan zou hebben, want daar had ze een hekel aan. Het was een feit dat lang niet iedereen deed wat hij eigenlijk zou moeten doen dus vond ze dat ze hem in dit geval wel kon bedanken omdat hij dat wel deed. Zonder er iets voor terug te willen, leek het tot op heden. Toen hij zich voorstelde keek ze hem even aan voor ze hem haar, nog licht trillende, hand toestak. 'Vic-' begon zich haast al voor te stellen, tot ze zich de regels weer realiseerde. Ze had hier geen voornaam. Niet echt. 'Nurse Greenwood. I'm with the VAD.' verbeterde ze zichzelf dan ook waarna haar blik de man volgde toen deze opstond. Er verscheen enige verbazing in haar ogen toen hij vroeg of hij haar mocht onderzoeken, om er zeker van te zijn dat alles goed was. Haar hoofd riep heel hard dat ze het niet moest accepteren, schreeuwde het zelfs, maar was dat niet onbeleefd? Daarnaast was het misschien ook wel de enige kans die ze had op een dergelijk onderzoek, want ze was niet van plan om Matron te vertellen over het incident en dat was de enige persoon die het anders zou kunnen doen, zou "mogen" doen volgens de regels. Vrouwelijke patiënten werden onderzocht door vrouwelijke doktoren en als dat niet mogelijk was door een mannelijke dokter die op verschillende vlakken ver van de patiënte af stond. Een man van niet heel veel ouder was eigenlijk vreselijk ongepast. Door de twijfel sloeg ze haar ogen even neer voor ze haar hoofd schudde. 'No, I don't mind. Thank you.' antwoordde ze waarna ze even slikte. Ze had eigenlijk ook geen idee wat ze ervan moest verwachten, maar ze vertrouwde op zijn professionaliteit. Hij was niet voor niets chirurg. Het enige wat ze kon hopen wat dat niemand naar zijn tent zou komen, want dan was er teveel uit te leggen en zelfs als ze de waarheid zouden vertellen, achtte ze de kans klein dat iemand hen geloofde. Daarvoor had het incident met Corporal Leech haar haar te ver in de war gebracht en was haar uniform te gekreukt. Nu ze zo zat en zo goed als gekalmeerd was, merkte ze pas dat de haarspelden behoorlijk in haar hoofdhuid prikte en na nog meer twijfeling maakte ze de witte kap dan ook maar los en haalde alle andere spelden ook uit haar haar waardoor het niet langer opgestoken zat, maar de lange lokken golvend op haar rug hingen en ze ook de mogelijkheid had om haar nek voor een paar seconden te masseren. Gelukkig was er ook een spiegel te vinden in de tent zodat ze alles weer in perfecte gereedheid kon maken voor ze de tent zou verlaten, al wist ze nog niet hoe dat ging gebeuren, maar het zou ongezien moeten gebeuren.
Spectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 10/23/2018 10:03 PMHij had haar hand aangenomen en hem geschud. Haar hand voelde warm aan, en hij vond het prettig aanvoelen als je het aan hem vroeg. Ze hd een goeie warmte met haar mee, maar was het eigenlijk wel toegestaan om zo over haar te gaan denken, hij wist niet waar hij over dacht op dit moment maar het moest overgaan want dit ging naar helemaal iets anders heen. Hij wist haar naam, en toen ze alleen haar achternaam zei en samen met de VAD werkte knikte hij alleen. Goed, ze wilde haar naam achterlaten wat hij prima vond. Haar achternaam had hij niet eerder geboors van Matron. Maar ze had zo’n bekende achternaam, ze kwam vanuit een grote bekende familie. Maar waar precies hij deze achternaam gehoord had wist hij niet echt. Hij had daar wat tijd voor nodig. Zijn bruine ogen wachtten op haar antwoord en nadat ze wat getwijfeld leek te zijn maar toch hem accepteerde knikte hij. 'I assure you that you don’t have to worry.' Zei hij toen en zocht naar een stethoscoop ergens in een kist. Wetend dat het inderdaad niet geschikt was dat een mannelijke dokter een vrouwelijke patiënt hielp, maar op deze tijdstip had je geen dokter aanwezig. Nadat hij er eentje had gevonden liep hij weer naar haar toe en zag dat ze haar witte kap los had gemaakt en haar haren golvend langs haar rug hingen. Hij kon het niet laten om haar even te bekijken, tjonge ze zag er prachtig uit en hij kon zijn ogen niet van haar af houden. De regels spraken voort dus had Artur geen kans om iets stoms te gaan doen. Hij nam uiteindelijk plek op zijn bed naast haar, op een kleine afstandje zodat ze niet te dicht bij elkaar zaten en zette het apparaat precies op haar hart en luisterde even naar de ritme. Hij haalde de stethoscoop weg en pakte haar polsen beet en bekeek ze even. Hij haalde een kleine zak lampje tevoorschijn en hield met zijn hand haar voorhoofd vast en hield de zaklamp voor een paar seconden in elke oog. Daarna keek hij even naar haar nek toe en keek daarna om zich heen. Hij zag meteen een crème en griste hem uit een kast. Daarna ging hij weer naast haar zitten. 'It’s going to get a bit cold. But it will warm up.' Zei hij en bracht wat van het product op haar nek en masseerde het wat. Zijn ogen geconcentreerd was hij even bezig met het masseren van het spul en knikte. 'Right, how do you feel right now?' Zei hij en kwam overeind en pakte een doekje en veegde zijn handen eraf. 'I applied some cream on your neck due to some scratches. It will be healed within a little time.' Hij wist niet of zijn zin in een goeie grammatische volgorde was maar hij wist wel dat Victoria hem zou begrijpen.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/23/2018 10:38 PMVictoria glimlachte even toen Artur nogmaals zei dat ze niets had om zich zorgen over te maken. Dat hij haar niets zou doen, vulde ze hem in gedachten aan. Het deed haar goed dat hij die woorden meerdere malen gezegd had. Ze sloeg haar ogen neer toen hij naast haar plaats nam, zich ook bewust dat hij met een reden niet te dichtbij kwam zitten. Op het moment dat hij de stethoscoop tegen haar huid zette, wist ze even niet meer zo goed waar ze moest kijken. Eerst hield ze haar blik op haar schoot gericht, maar die lag op gelijke hoogte als die van hem en dat was ongepast dus gleed haar blik naar zijn borst. Ook dat hield ze niet lang vol waardoor ze uiteindelijk in zijn gezicht keek en omdat ze niets beters te doen had, merkte ze dat ze zijn gezicht begon te bestuderen. Zijn donkere ogen die geconcentreerd hun werk deden, benadrukt door de hele fijne lijntje rondom. Ze zag een bepaalde warmte in zijn ogen, voelde deze wanneer hij haar aankeek, en alles aan zijn gezicht gaf haar een vriendelijke indruk. Ongetwijfeld dat hij ook kwaad en hard kon zijn, want dat moest vast in zijn positie, maar daar was nu geen sprake van. Ze merkte pas dat ze hem aan had zitten staren toen hij weer opstond van het bed en dat bracht haar met beiden voeten weer op de grond. Het was niet beleefd wat ze deed. Ze zou beter moeten weten. Ze had beter moeten weten toen ze zijn aanbod geaccepteerd had. Wel merkte ze dat ze zich ontzettend rustig en kalm voelde, misschien wel kalmer dan ze zich de hele dag had gevoeld en ze vroeg zich af of dat de werking van de medicatie was of dat dat door iemand kwam en door die gedachtegang was haar eigenlijk ontgaan wat Artur uitlegde. Wel werd ze uit haar gedachten getrokken toen hij de créme op haar nek aanbracht, want dat was inderdaad koud. Al snel voelde ze zijn vingers in haar nek en hoewel er ergens in haar schreeuwde om op te staan en weg te lopen, liet ze het toe. Het voelde prettig. De bewegingen waren zachtjes en het bezorgde haar een sensatie die ze nog niet eerder gevoel had. Waarom wist ze niet, maar ze zocht zijn blik, al kon ze deze niet lang vasthouden voor haar ogen kort dichtfladderden want dat leek de enige lichamelijke reactie die ze echt niet tegen kon houden. Ze opende haar ogen dan ook pas weer toen ze weer wat verder in het bed zakte omdat hij weer overeind gekomen was en het gewicht op het matras niet meer verdeeld was. Voor een paar seconden wist ze niet wat ze op zijn vraag moest beantwoorden, omdat ze zich op dit moment heel veel dingen voelde, maar er was slechts één gepast antwoord en dat was dan ook het antwoord was ze gaf. 'I am fine, Captain. Thank you.' zei ze, expres zijn titel gebruikend omdat dat de enige manier leek om afstand te bewaren. Ze knikte op zijn uitleg en stond toen ook op van het bed. Dit moest hier eindigen, want haar hoofd ging met haar aan de haal en dat kon niet. 'Thank you very much, Captain.' bedankte ze hem nogmaals voor ze haar haar met een minimale hoeveelheid speldjes en zo snel mogelijk weer opstak en de kap op haar haar plaatste voor ze aanstalten maakte om te gaan.
Spectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 10/26/2018 09:51 PMArtur had in de gaten dat Victoria erg afwezig leek te zijn, hij had het misschien eerder niet kunnen opmerken maar hij had haar blik inderdaad voor een tijdje gevoeld toen hij zijn werk zonet had voldaan. Maar goed wat maakte het uit. Door haar bedankjes en al moest hij glimlachen, ze bood teveel haar excuses of bedankte teveel, maar dat vond Artur erg netjes van haar, zoals eerder vond hij het enorm aantrekkelijk om een dame met manieren te zien. En toevallig was dit ook zo met Victoria. Met haar zee blauwe verdiepende ogen.
Het was een stille ochtend. En dat kwam niet vaak voor. Maar het was meer stil omdat de soldaten nu eindelijk een kleine ‘vakantie’ voor henzelf hadden en dat gelde ook voor Artur. Hij had deze twee weken heel hard gewerkt dat hij zichzelf wilde gaan belonen. En ging hij ook doen om doormiddel naar het strand te gaan om gewoon op te frissen. Hij had eerder in de zee gezwommen hier, en het was enorm verfrissend en misschien een beetje koud. Maar toch was het waard om even te genieten van de stilte. En stilte was het enigste wat Artur nu wilde én nodig had dan iets anders. En het ergste wat hem nu stak was dat hij zich niet kon uitslapen. Achja. Hij zal zijn hele dag wel misschien op het strand doorbrengen, hij zal wel gaan zien wat er gebeurd en andere plannen had hij op dit moment niet. In vrede lekker een boek ofzo lezen, en zwemmen. Dat betekende vrede voor Artur. Nu de oorlog al weer spelend was kon hij niets anders doen dan de gewonden helpen. Hij was niet getraind om een wapen te gebeuren maar wist natuurlijk wel hoe dat ding gebruikt werd, het was gewoon niet iets voor hem, dat schieten. Maar nu had hij een zwarte zwembroek aan die net tot aan de knieën kwamen en had een overhemd daarboven aangedaan. Normaal zou hij geen overhemd aan doen maar wilde wel fatsoenlijk het veld verlaten, op het strand zal hij het ding wel uit doen. Hij had geen schoenen aangedaan omdat het strand gewoon dichtbij was en je had niet echt plekken waar je op moest letten als je aan het lopen was. Nog voor de laatste keer werd zijn uiterlijk gecheckt en liep hij zijn tent uit zonder nog meer tijd te verliezen. Toen hij net uit zijn tent was gekomen en zijn weg door naar het bos zette werd hij tegen gehouden door een soldaat die hem vroeg hoe alles ging, en waarom hij er zo uit zag. Tja, hij zag er niet echt ‘normaal’ uit en het was wel logisch waarom hij zo’n reactie kreeg. Toen het gesprek afgelopen leek te zijn kwamen er nog aantal soldaten erbij en praatten ze over de oorlog en vroegen Artur’s gedachten erover. Het gesprek was vlot maar het leek alsof het uren deed want er waren zoveel vragen in de lucht te horen en Artur had zelf geen idee wat hoe hij ze moest beantwoordden want sommige waren persoonlijk of het ging over politiek. Én als dokter wilde je niet over deze twee onderwerpen praten, je werd in de gaten gehouden.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/26/2018 11:48 PMVictoria had het kamp die ochtend al vroeg verlaten nadat ze haar nachtdienst had voltooid. Haar collega's zouden daarna allemaal gaan slapen, maar dat was helaas iets wat haar hier niet geweldig lukte. Ze was altijd al een lichte slaper geweest en was thuis dan ook regelmatig vroeg in de ochtend wakker geworden van de werkende bedienden maar daarna had ze vervolgens weer in slaap kunnen vallen omdat het weer stil werd als de taken voor dat moment vervuld waren. In het veldhospitaal was er echter altijd bedrijvigheid. Ja, het was 's nachts wat rustiger dan overdag, maar ieder moment van de dag werden soldaten verzorgd, geopereerd, verplaatst en dergelijken. Er was altijd geluid en dat geluid had Victoria behoorlijk wat slaap ontnomen sinds ze was gearriveerd. Na de eerste twee nachten in bed te zijn gebleven en eindeloos gewoeld te hebben, had ze bij de derde nacht besloten dat ze zich ook nuttig kon maken waarna ze zich weer had aangekleed in haar uniform om te helpen op de verschillende wards. In eerste instantie was Matron er erg streng in geweest en had haar terug naar bed gestuurd, maar uiteindelijk zag die ook in dat het meisje toch niet zou kunnen slapen. Dat Victoria daarmee eigenlijk veel meer uren draaide dan dat van haar verwacht werd en dat anderen daardoor weer minder uren draaiden, leek niemand te bespreken of ook maar iets om te geven, minst van alle Victoria zelf. Ja, ze was wel moe en voelde zich op sommige dagen zelfs compleet uitgeput, maar ze deed iets nuttigs en kon er voor het eerst van haar leven voor kiezen wat ze deed in plaats van haar moeder's agenda te moeten volgen. En zij koos er dus voor om veel te werken. Het ging haar inmiddels ook prima af op de wards en veel van de soldaten kenden haar naam en spraken haar regelmatig aan om haar een fijne dag te wensen of een praatje te maken. Er waren gelukkig ook geen incidenten geweest, al had ze wel een aantal nachten moeten waken bij verschillende patiënten die in de dagen erna overleden waren. De eerste keer had ze dat best moeilijk gevonden, maar ze had zich ook gerealiseerd dat het erbij hoorde. In een oorlog haalde niet iedereen de eindstreep en sommige soldaten kwamen zo ernstig verwond aan dat het een wonder was als ze een operatie overleefden.
Voor nu kon Victoria echter al die gedachten uit haar hoofd zette. Na haar nachtdienst had ze haar schort en dergelijken in haar tent gelegd en was in haar lichtblauwe jurk wat door het bos gaan wandelen. Het was nog vroeg geweest toen ze vertrokken was waardoor de zon nog niet helemaal op was gekomen en een deel van de vogels nog leek te slapen. De wandeling deed haar aan thuis denken, waar ze ook graag door de bossen van hun estate had gewandeld. De rust en kalmte die er hing zorgde ervoor dat zij ook volledig kon ontspannen en het waren dit soort momentjes die haar batterij weer oplaadde voor een volgende dienst. Na een tijdje wandelen kwamen ze op het strand uit, waar ze al snel haar schoenen uittrok. De hakken die wegzakten in het zand maakten het vreselijk onhandig dus kon ze beter op haar blote voeten verder wandelen. Ergens merkte ze wel dat ze moe was, uitgeput misschien wel, maar ze vond het heerlijk om over het zand te slenteren en het strand was nu eenmaal een plaatje dat veel aantrekkelijker was dan haar bed in een gedeelde tent. Haar collega's waren vriendelijk genoeg maar het was duidelijk dat ze hier niet echt om dezelfde reden waren. Zij kwamen meer uit dwang van familie en niet uit eigen overtuiging waardoor ze Victoria vaak maar een uitslover vonden. Uiteindelijk zag Victoria een klein baaitje waar ze naar toe wandelde. Ze stak haar teen even in het water en rilde kort van de kou. Dat was behoorlijk fris. Wel gaf het haar meteen een wakker gevoel en dat voelde goed! Na een tijdje twijfelen begon ze zich dan ook uit te kleden waarna ze haar kleding op een grote rots neerlegde. Even twijfelde ze over wat ze wel of niet aan moest houden, want ze droeg behoorlijk wat laagjes. Uiteindelijk besloot ze niets anders aan te houden dan haar chemise want haar korset en petticoats zouden een eeuwigheid duren om te drogen. Door de dunne, witte stof was de chemsie - die net wat boven de knie eindigde en geen mouwen had, maar wel prachtig gedecoreerd was - misschien niet de allerbeste keuze om aan te houden, maar misschien was dat ook wel de reden dat ze zich zo aangetrokken had gevoeld tot de baai; deze was was verder van het bos dat naar het kamp leidde en tevens ook een beetje verscholen achter een aantal enorme rotsblokken. Haar haar besloot ze ook los te maken uit de lage knot in haar nek, want niets voelde fijner dan de wind die door haar haar blies. Ze bleef even zo staan met haar haar wapperend in de wind en de wind die speelde met de stof van haar onderjurk voor ze toch maar besloot om de kou te trotseren en het water in te lopen. Na twee stappen had ze eigenlijk spijt en betwijfelde ze even of ze wel echt wilde gaan zwemmen, maar na een keer diep adem te hebben gehaald zette ze nog een stap voor ze het water in dook.
Spectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 10/28/2018 12:17 PMWat verward had de jongeman naar de soldaten geluisterd. Ze waren allemaal aan het praten en niet één iemand was stil om de andere te kunnen horen. Artur was een beetje verveeld als het waar was maar hij moest hier een beetje bij zijn, zich betrokken voelen. Daarom wachtte hij ook maar toen het gesprek wat afgooide en iedereen langzamerhand naar zijn post of stand of tent beende. En toen dat ook voldaan was had Artur hen gedag gezegd en was zelf vetrokken en het bos in. Het bos was lekker stil, en het was misschien ook een stuk lopen vanaf het veldhospitaal. Artur klaagde hier niet om want lopen was eenmaal een ding die hij graag wilde doen.
Hij kwam aan bij het strand en moest zijn ogen sluiten om alle frisse lucht in zich op te nemen en lekker te genieten van de sfeer die het strand aan hem gaf. Een glimlachje verscheen op zijn gezicht, zomaar. En hij trok zijn overhemd uit die hij op het zand legde. Voordat hij eigenlijk het water wilde inlopen ving hij een glimp op wat hem ook meteen op liet kijken. Oke wow hij had dus niet echt opgelet toen hij hier net aan kwam. Maar hij zag... een dames figuur in het water. Zijn ogen openden groter toen hij in de gaten had dat die persoon erg bekend voor kwam. Hij liep wat meer naar het water toe maar ging er niet in. Voor even wist hij niet wat voor reactie hij moest geven want hij zag letterlijk Victoria! In een chemsie die hij goed bestudeerde. Het was mooi gedecoreerd en ja.. Wauw ze zag er zo... goed uit! Artur had op zijn onderlip gebeten maar probeerde normaal te zijn. Het was een beetje moeilijk om geen reactie te geven op dit moment, daarom glimlachte hij en zwaaide zijn hand naar haar toe. 'Mrs. Greenwood!' Begroette hij en moest knikken en stond daar eventjes zo dom naar het water en een beetje naar Victoria te kijken. Niet echt wetend of hij het water in moest gaan. Artur had het gevoel alsof hij haar achtervolgd had en met haar wilde zwemmen... oke dat eerste was niet waar maar dat tweede ding wel. Hij wilde eigenlijk best wel zwemmen met haar, maar of dat gepast was wist hij niet. Na wat getwijfel liep hij het water dan ook maar in. En god, wat was dat koud zeg! Hij voelde de kippenvel op zijn bovenarmen maar toch liep hij het water in. Toen het water tot aan zijn middel kwam keerde hij zijn aandacht naar Victoria toe en moest glimlachen. 'Everything going well?' Vroeg hij met een kleine lachje op het einde, geen idee waar dat lachje vandaan kwam.