O] The irony of choking on a lifesaver

72, female

O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 05/02/2018 04:28 PM

ALL TIME LOW ORPG VAN MIJ EN ELIZE
Kan 18+ stuff bevatten bc we dirty

Mijn rollen:

Alexander William Gaskarth

Jemma Sophie Moore

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Reply Edited on 05/02/2018 05:28 PM.

26, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from ValVelocity on 05/02/2018 04:31 PM

Jack Bassam Barakat

Allan Boyd Josephs.

Jack~

We zijn net klaar met de middelbare, school was een best chille tijd voor ons, we hadden lol met de band en hebben ons samen door de toetsen heen geslagen. We kunnen nu eindelijk gaan touren en er zijn geen mensen waarmee ik dat liever zou doen dan met mijn drie beste vrienden. Alex en ik zijn de band in ons eerste jaar van de middelbare begonnen en ik kan eigenlijk niet geloven dat we het zolang hebben vol gehouden en nu zelfs met platenlabels aan het praten zijn over onze eerste kleine tour, dut gaat echt super worden, muziek maken, ons helemaal kapot drinken en meisjes als het goed verloopt veel meisjes. Onderweg naar huis kom ik meestal niet veel mensen tegen en dat is ook vandaag zo, de weg die ik naar huis loop gaat door nogal een achterbuurt van Baltimore en ik vind het eigenlijk niet eens zo erg, lekker rustig met Blink-182 op z'n hardst op m'n koptelefoon. M'n ouders zijn als het goed is niet thuis dus ik kan gerust m'n tassen pakken zonder gezeik aan m'n hoofd, we hadden afgesproken dat zodra ik m'n middelbare school diploma had ik het huis uit zou gaan maar nu het zo ver is is m'n moeder toch aan het twijfelen. Maar ik ga gewoon, desnoods ga ik voorlopig bij Alex, Zack of Rian slapen maar m'n ouderlijk huis ga ik uit, al is het alleen uit principe. Thuis aangekomen loop ik naar boven, maar m'n kamer en pak een tas waar ik zoveel mogelijk in begin te proppen, de belangrijkste dingen zijn m'n gitaar en zoveel mogelijk schone kleren dus dat zijn de dingen waar ik mee begin, na twee grote tassen te vullen met kleren vind ik ergens nog een tas waar ik m'n muziek collectie en nog wat andere kleine dingetjes in kan doen, nu kan ik twee dingen doen, of wachten tot m'n ouders thuis komen om gedag te zeggen of Alex bellen of hij me komt ophalen aangezien we toch gingen repeteren bij hem thuis vanavond, op precies dat moment hoor ik beneden de deur open gaan, de keus is voor al voor me gemaakt. Ik laat al m'n tassen staan gooi m'n walkman op bed en loop naar beneden, "Hi mom!" Ik geef haar een knuffel en glimlach, als ik weer wat afstand neem staan haar ogen droevig "Jack, you know you don't have to leave today right, your dad and I'd love to let uou stay for as long as you'd like." Ik zie het verdriet in haar ogen maar soms moet je egoistisch zijn als het ten koste gaat van je eigen geluk en dromen "I know that mom but I think it's the best and easiest if I just go now, I need to go out in the world and explore while I'm still young." Ze sluit even haar ogen en wrijft over haar voorhoofd "Well I knew this day was coming," zegt ze zuchtend, haar best doent niet teleurgesteld te klinken "I do hope you will give us a regular visit tho." Een kleine glimlach speelt nu toch rond haar mond en ik leg even een hand op haar schouder "I love you mom." Ik weet niet hoe laat m'n vader thuis komt maar voor hem kan ik nog wel even terug komen voor ik op tour ga, we hebben nog geen datum gekregen dus dat komt wel goed, ik grinnik even, op tour, ik, Jack, wat een giller. Ik ren naat boven en pak m'n GSM uit m'n zak om Alex te bellen om me op te halen, het is tijd nu echt het Barakat nest te verlaten.

72, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 05/02/2018 04:32 PM

Alex
'I don't know, Zack...' zeg ik met duidelijke twijfel in mijn stem en ik kijk de grijnzende jongen tegenover me aan. 'Come on, it will be fun!' zegt hij in een poging me wat meer aan te sporen en ik schud mijn hoofd en zucht. Waar mijn vrienden me al niet voor kunnen overhalen. Een beetje wiebelend voor mijn evenwicht sta ik op het skateboard van Zack, balacerend boven de halfpipe. Zack is degene die dit soort dingen goed kan, zijn balans houden op zo'n klein stukje hout met vier wieltjes. Waarom deed ik dit ook alweer? Een beetje zenuwachtig voel ik aan de belachelijke helm die ik op heb, een voorzorgsmaatregel van mezelf. Zack lachte me erom uit, volgens mij grinnikt hij er nog steeds om.
Voor ik nog langer kan twijfelen, geeft hij me een duw in mijn rug. Voor slechts een seconde wil ik omkijken met een grom en hem een stomp verkopen, maar dan besef ik me dat er geen vaste grond meer onder het plankje met wieltjes zit en dat ik val. Ja, ik val. En hoe, hard. Zack staat te lachen bovenaan de halfpipe, hij moet zichzelf vasthouden zodat hij er niet vanaf valt en ik druk mezelf kermend op mijn rug en kijk naar de heldere lucht. Onbewust begin ik ook te lachen, waarschijnlijk zag dat er echt belachelijk uit. 'Please tell me you didn't record that...' mompel ik als ik rechtop ga zitten en de schrammen op mijn ontblote armen zie. Merrick is inmiddels een beetje bijgekomen en glijdt de halfpipe af, waarna hij mijn GSM (ha) aangeeft. 'No, because I had to push you, I couldn't record it, unfortunately.' zegt hij, met de welbekende grijns op zijn gezicht. Eikel. 'You didn't have to push me, though.' zeg ik een beetje zuur en kijk hem aan met een moordende blik.
Op het moment dat ik mijn gsm openklap, zie ik dat ik gebeld wordt. 'Whatsup, Barakat?' vraag ik en onbewust grijns ik. Dat is vaak wat mijn beste vriend met me doet, hij maakt me aan het lachen en zorgt ervoor dat alle zorgen even naar de achtergrond verdwijnen. Inmiddels heb ik het clipje onder de helm losgemaakt en duw de helm in Zack zijn handen als ik opsta. 'Burn that thing, never doing this again.' mompel ik tegen hem en wrijf als demonstratie over mijn achterste. 'I'll pick you up, hold on...' zeg ik en hou de telefoon wat van mijn oor. 'Merrick, wanna come picking up Barakat?' roep ik naar hem toe, terwijl hij de halfpipe nu zelf opklimt met zijn skateboard. 'No I'm good, have to pick up my stuff anyways. Practice at your place, right?' vraagt hij, waarschijnlijk zonder echt antwoord te verwachten en springt van de halfpipe af, waarna hij langs me heen raast.
'Merrick isn't coming, but I'm on my way.' zeg ik en pak mijn rugzak op, waarna ik richting mijn auto loop. 'How did it go?' vraag ik dan voorzichtig. Het is geen geheim dat Jack zijn ouders hem wat langer thuis willen houden en dat Jack daar alles behalve blij mee is. Zijn moeder heeft me zelfs een keer fluisterend gevraagd of ik hem niet kon overhalen, waarschijnlijk was ze er niet van op de hoogte dat ik zijn droom in alle hevigheid deel, hoewel er nog zeker een stukje onzekerheid ligt bij mijn stemgeluid.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

26, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from ValVelocity on 05/02/2018 04:35 PM

Jack ~

Wetend dat Alex het niet kan zien haal ik m'n shouders op "Well my mom was upset but that was to be expected, but at least she isn't forcing me to stay." zeg ik terwijl ik al m'n tassen op pak en mee naar beneden neem "I just packed my bags and hope that I'll be able to leave without my mom crying the guilt into my soul." Ik zucht omdat ik ergens weet dat de kans dat dat gaat gebeuren pijnlijk groot is, met als eerst m'n kleding tassen loop ik naar beneden en zet m'n tassen bij de deur neer "By the way, did you get a hold of Dawson yet to confirm for tonight? I might have fixed an appointment with the recordlabel tonight." Een grijns verschijnt op m'n gezicht als ik weer naar boven ga om m'n laatste spullen te pakken "Ah good, we could not have missed Rian at this one, they have to see the full band in action to see our greatness." Zeg ik nog steeds wijd grijnzend "But Gaskarth, I'm now going to face my mom and say goodbye so you won't have to wait for that shit when you get here so I'll see you in 10." Ik hang op en stop m'n GSM (laat me) terug in m'n zak terwijl ik naar beneden loop met m'n gitaar, nog een tas en een kussen die ik naast de anderen beneden neerzet. "Mom, Alex is on his way now, so I'll be leaving." Zodra ze dat hoort komt ze m'n kant op met een ligtelijk rood aangelopen gezicht en nog een verdwaalde traan op haar wang "Please don't cry, mom.." Ik haat het om m'n moeder te zien huilen, ik ben een dwarse rebelse tiener geweest maar ze heeft mij en m'n droom altijd gesteund "You know I'm just going to chase my dreams right, I still really love you." Ik zou er alles voor doen om haat blij te maken behalve blijven, ik kan gewoon niet blijven. "Also May still lives here and Joe comes over for dinner every weekend, you'll be fine!" Maar m'n woorden lijken niet te helpen, m'n moeder heeft altijd al moeite geweest met los laten, toen Joe het huis uit ging heeft ze twee dagen lang gehuild en hij komt elk weekeind langs. Ik stap naar voren om haar een knuffel te geven en wrijf even over haar rug "Jack I'll miss you my boy." Ik glimlach een klein lachje "I know mom, I'll miss you too." Ze haar knuffel wordt iets steviger for een moment en dan laat ze los, ik geef haar een kus op haar wang en kijk in haar in haar ogen aan "I won't be gone forever mom I'll come back to visit as often as possible." Net als ik dat gezegd heb hoor ik Alex toeteren "My ride is here!" Ik geef m'n moeder nog een snelle knuffel en pak dan al m'n tassen "Tell dad that I love him and that I'll visit soon!" Zeg ik voordat ik de deur zo goed als het gaat open doe en naar buiten strompel met m'n tassen, dit is het begin van waar ik altijd van heb gedroomd.

72, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 05/02/2018 04:38 PM

Alex
De stem van Jack klinkt een beetje gesmoord, waarschijnlijk omdat hij weer met duizend en een dingen tegelijk bezig is. Ik probeer te ontdekken of hij zelf verdrietig klinkt, of juist geirriteerd, maar ik kan me vinger er niet helemaal op leggen. 'Like that was going to stop you, Barakat.' zeg ik met een grijns, die doorklinkt in mijn stem. 'No, like that was going to stop us.' verbeter ik mezelf en stap ik mijn auto, mijn rugzak op de achterbank gooiend. Met een ratelend geluid komt mijn auto tot leven, de pickup truck die ik van mijn zuur verdiende geld bij elkaar heb gesprokkeld. Geen enkele cent nam ik aan van mijn ouders, ik wilde er niets van weten. Nu is het gammele ouwe ding in ieder geval helemaal van mij, mijn trots. Tot nu toe heeft hij, ondanks het steeds meer haperende opstarten, ons overal trouw naar toe gebracht.
'Yeah, tonight is on. Which label did you get in contact with?' vraag ik enthousiast, omdat we al best een tijd bezig zijn. Nu we klaar zijn, eindelijk klaar met high school, kunnen we ons er volledig op focussen. Waarschijnlijk precies de reden dat Jack nu weg wilt, anders zal zijn moeder hem overhalen om nog even rustig aan te doen, om vervolgens weer maanden hier te blijven. Mijn vingers, nee mijn hele lichaam, jeukt om weg te komen hier. Baltimore is leuk en aardig, maar de wereld ligt aan onze voeten. Nu nog maar een klein aantal mensen, maar als het allemaal volgens plan gaat met de recordlabels zal het snel meer worden.
'See you, give her a kiss for me.' zeg ik en hang op, terwijl ik de auto start. Voor ik wegrij, zie ik Zack richting zijn huis gaan, sjeezend op zijn skateboard. Grijnzend schud ik mijn hoofd en rij naar Jacks huis. In mijn hoofd ga ik langs de nummers die we kunnen spelen. Een aantal zelfgeschreven nummers sowieso, maar misschien om wat van onze vaardigheden te laten zien, zouden we ook wat covers kunnen spelen. Eenmaal daar druk ik tweemaal op de toeter, een keer lang en een keer kort, en zak wat onderuit in de stoel. Aan Jack zal ik wat details moeten vragen, een afspraak is natuurlijk geweldig, maar moeten we ergens heen, komen ze naar ons? Hoewel ik het niet wil, merk ik dat ik een beetje begin te stressen en me er zorgen over begin te maken.
Een beweging bij de deur trekt mijn aandacht en ik spring de truck uit om Jack te helpen met zijn tassen. 'How did she take it?' vraag ik opnieuw en kijk naar Jack, in de hoop dit keer wel een emotie van mijn beste vriend af te lezen. Zijn moeder kan nogal bezittelijk zijn, op de beste manier natuurlijk, zoals een echte moeder. Dat mis ik af en toe nog wel, omdat mijn familie zo druk is met de andere halfzusjes en nog steeds met Tom. Ik zet de gedachte snel uit mijn hoofd, alles aan Tom is pijnlijk, nog altijd, waarschijnlijk voor altijd.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

26, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from ValVelocity on 05/02/2018 04:39 PM

Jack ~

We lopen samen terug naar Alex's pickup en gooien m'n tassen achterin. "She took it alright, she didn't even really try to get me to stay when I really left." ik haal m'n shouders weer op "She'll get over it, may still lives there so, yeah." Ik loop naar de passagiers kant toe en stap in "So the record label I talked about is called Hopeless Records they're bigger than Emerald Moon Records and they're interested to have us over to hear what we have to offer, I was thinking of just doing the usual, some of our own songs and some Green Day songs." ik kijk Alex grijnzend aan, we dromen al zolang van een eigen album en deze platen maatschappij kan ons dit misschien eindelijk geven, het uitbrengen van 2 ep's was tof maar ik voel gewoon dat we klaar zijn voor meer, we zijn klaar voor iets groters. Ik pak m'n gsm uit m'n zak en bekijk m'n net binnen gekregen berichtje, het is van de Hopeless Records "Alex they want us to come by to hear us tonight, I guess we won't be practicing at yours tonight, we might be getting a new record label!" Enthousiast kijk ik Alex aan "I gotta tell the other!!" Met een brede glimlach bel ik Zack "Merrick I have the best news, Alex and I are picking you and Rian up right now, we have an appointment with a record label tonight!" Zonder op antwoord te wachten hang ik op, nog net niet op en neer te stuiteren in m'n stoel, m'n humeur is helemaal omgeslagen en in plaats van geirriteerd ben ik nu super enthousiast, we kunnen eindelijk onze nieuwe liedjes laten horen, we hebben aan zoveel nieuwe nummers gewerkt de afgelopen tijd en ik ben vooral heel erg benieuwd wat ze van ons liedje The Party Scene gaan vinden, dat is mijn favoriet. Ik moet me heel erg inhouden niet aan Alex z'n arm te gaan schudden zo blij en gespannen ben ik, met een nog bredere grijns dan eerst bel ik Rian op "Dawson," ik klink als een kind dat net alle cadeautjes onder de kerstboom heeft gezienen "We've got an appointment with a freaking record label man, Alex and I pick you up in like..." Ik kijk even naar buiten, we rijden nu net Rian's kant op "We'll pick you up in 15 minites be ready!" Ik hang op, m'n handen nog net niet trillend van blijdschap. We're doing this, and this time it's for real.

72, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 05/02/2018 04:39 PM

Alex
Grinnikend gooi ik de tassen van Jack ook in de achterbak en loop naar de bestuurderskant. 'Probably because you were being your usual hurricane self and she didn't even have a chance.' merk ik op als ik de deur achter me dicht heb getrokken en ik de riem naar me toe trek. Het onderwerp laat ik direct varen als ik Jack hoor over Hopeless Records, een label waar ik volgens mij wel eens van heb gehoord. Eigenlijk is alles goed, alles is beter dan Emerald. Ze hebben ons goed op weg geholpen, maar we willen meer en volgens mij snappen ze dat en weten ze zelf ook wel dat ze dat niet kunnen aanbieden. 'Yeah, thats good. Probably start with Greenday and end with them as well...' mompel ik in mezelf en ik start de auto, nog een keer kijkend naar Jack's huis. Mijn oog valt op zijn moeder, die voor het raam staat met een tissue en een hopeloze blik in haar ogen. Bijna zeg ik wat tegen Jack erover, maar ik besef me dat dit hem misschien ergens in dat kleine hartje van hem ook best pijn doet. Dus ik steek enkel mijn hand naar haar op en rij dan weg, met een enorm schuldgevoel dat ik voor een paar minuten niet van me af kan zetten. Ze zou me niet haten nu toch? Nu ik haar zoon bij haar heb weggekaapt? Toch...
Voor ik me er langer druk om kan maken, begint Jack weer alle kanten op te stuiteren en tovert een glimlach op mijn gezicht. Wat er precies gebeurd is, heb ik even niet door, tot ik hem Zack hoor bellen. Mijn ogen worden wat groter en ik moet even drastisch bijsturen om op de weg te blijven. Ze willen ons echt horen, vanavond. De stress en zorgen slaan direct weer toe, als lead is het zo belangrijk om er goed uit te zien. 'Jack, calm down, we can't crash now and lose this car on the edge of our breakthrough!' roep ik uit als Jack maar blijft stuiteren. Toch ligt er een glimlach op mijn gezicht, omdat Jacks enthousiasme precies een van de dingen is die ik zo ontzettend waardeer aan mijn beste vriend. Kort werp ik een blik op hem en de blijdschap, pure blijdschap, die spreekt uit zijn ogen, doet alles even wegvallen. 'Just take it easy, Barakat. The deal is not closed quite yet.' zeg ik tegen hem en volgens mij zegt Rian precies zoiets door de telefoon, maar waarschijnlijk wat enthousiaster.
Eerst halen we Zack op, die zijn spullen direct inlaad, daarna Rian, die eigenlijk niets mee hoeft te nemen, omdat logischerwijs ze wel een drumstel hebben staan daar. Toch heeft hij zijn eigen geluks drum sticks bij zich, niet degene die je kan opeten helaas, want ik sterf van de honger. Als laatste stoppen we bij mij thuis, hoewel ik niet echt wat mee hoef te nemen. Ik ren naar binnen en pak wat snacks en eten voor onderweg, het is een goed uur rijden en ik voel mijn maag nu al knorren. Ook pak ik de songtektsen en geschreven muziek, zodat ik die vlak voor de afspraak nog even paniekerig door kan kijken. Waar alle zenuwen ineens vandaan komen, weet ik zo goed niet. Als laatste trek ik een schoon shirt aan, waarna ik naar beneden spurt en naar de auto loop met alle spullen. 'Lets do this, All Time Losers.' zeg ik grijnzend en start de auto.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

26, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from ValVelocity on 05/02/2018 04:40 PM

Jacko ~

Met z'n allen zitten we in de auto, er word momenteel niet veel gepraat alle entousiate uitroepen hebben we gehad tijdens het eerste half uur van de rit maar nu lijkt iedereen voornamelijk nerveus, Zack en Rian zitten achterin zachtjes te praten over een aantal technische details voor een aantal van onze eigen liedjes en Alex an ik zitten zwijgend voorin, af en toe wisselen we een blik maar verder praten we niet veel. Nog eens twintig minuten later komenbij mij pas echt de zenuwen, we zijn nu tien minuten bij de studio vandaan en nu komt de realisatie pas dat dit ons grote moment zou kunnen worden, ik bedoel ik wist wel dat dit een kans zou zijn toen ze me belde maar nu komt het pas echt binnen "Guys are we ready for this?" vraag ik met een grote grijns op mijn gezicht maar een knoop in mijn maag, ik zou niet willen zeggen dat ik podium angst heb, want optreden vind ik een van de meest geweldige dingen om te doen, maar wat als ik dit verpest, wat als ik vergeet wat ik moet spelen? Ik wil niet dat mijn vrienden de dupe zijn van mijn fouten straks.

Gefrustreerd schud ik mijn hoofd, ik kan dit, wij kunnen dit. Wij zijn All time low and wij kunnen met z'n vieren de hele fucking wereld aan. Ik draai me om en leg mijn hand op Zack's been als steun om niet tegen Alex, die aan het autorijden is, aan te vallen "Merrick did you remember to change your bass snares?" vraag ik met een klein lachje, Zack heeft het al bijna vier manden over hoe nodig hij nieuwe snaren voor zijn bas nodig had maar leek het nooit zo erg nodig te vinden ze zelf te kopen dus hebben wij hem die maar cadeau gedaan afgelopen week. Zack knikt "Ofcourse dude, as soon as I got the new snares I changed them, you know how hard I needed new ones!" zegt hij met een lachje, ik rol mijn ogen en hoor Rian grinniken "Yeah sure Merrick, you needed them so bad that you waited for other people to get you them." zegt Rian lichtelijk meesmuilend, ik grinnik en hoor Alex ook grinniken.

Plotseling stopt de auto "We're here." zegt Zack naar buiten kijkend, ik volg zijn blik en zie een groot gebouw met de naam "Hopeless Records" erop, en zodra Alex de auto geparkeerd heeft spring ik de auto uit "This is it." zeg ik lachend "Let's write fucking history."

72, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 05/02/2018 04:41 PM

Alexanderrrrr
Nerveus tik ik met mijn vingers op het stuur, Jack lijkt te merken dat ik mezelf zowat opvreet van de zenuwen en begint gelukkig geen gesprekjes in de poging me af te leiden. We weten toch allebei dat het afleieden bij mij toch het tegenovergestelde effect heeft. Af en toe wisselen we een nerveuze grijns, die me eraan herinnert waarom Jack mijn beste vriend is. Op dit moment waardeer ik hem meer dan wie dan ook, mijn rots met zilverwitte strepen in zijn haar. Een glimlach speelt rond mijn lippen als ik me bedenk dat ik daadwerkelijk van het magere scharminkel naast me hou, iets wat ik niet hardop zou toegeven, helemaal niet nu ik zo zenuwachtig ben. Eigenlijk krijg ik niet echt veel over mijn lippen, iets wat hopeijk zometeen weg zal vagen, als ik daadwerkelijk moet zingen. Mijn handen worden een beetje klam precies op het moment dat Jack vraagt of we er klaar voor zijn. Diep zucht ik en kijk hem kort aan, waarna ik knik en een mondhoek omhoog trek, nog steeds niet helemaal in staat daadwerkelijk letters aan elkaar te rijgen om woorden te maken.
Toch lukt het me een lach te produceren als ik Jack en Zack hoor praten over Zack zijn snaren. Rian maakt een opmerking en ik schud grijnzend mijn hoofd. 'Shut up, Rian.' zeggen we met zijn drieeën in koor, wat zorgt voor een lachsalvo in de auto. Niet veel later zet ik de auto stil op een grote en ietwat verlaten parkeerplaats. 'Okay, let's go. Let's give them an all time high.' zeg ik met een grijns, omdat grapjes over de bandnaam geen nieuw iets is. Met zijn alle dragen we de spullen richting de ingang, ik mijn handen leeg, zodat ik het woord kan voeren. In mijn hoofd ga ik wel langs honderden verschillende manieren om ons voor te stellen en om het gesprek te beginnen. Precies voor ik de hand van blijkbaar de meest belangrijke persoon binnen schud, zet ik al mijn gedachten uit en zorg ik gewoon dat ik mezelf ben. 'Hi,' zeg ik met een lome grijns, 'I'm Alex from All Time Low, this is Jack, Zack and Rian.' zeg ik en zie de ogen van de man voor me goedkeurend langs ons heen gaan. Binnen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

26, female