O] The irony of choking on a lifesaver

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Zack (JUST KIDDING ITS ALEX)
Nog geen drie maanden later staan we in de studio. De laatste noot sterft weg van het nummer dat ik zojuist voor de tweede keer heb gezongen en ik open mijn ogen. Door het dikke glas van de studio zie ik iemand zijn duim opsteken, de rest van de jongens zitten relaxed op de bank, hoewel ze een beetje lijken te glunderen. Het laatste nummer voor ons eerste echte album, dat binnenkort uit zal komen. Daarna op tour, alles lijkt ineens zo snel te gaan. Ineens zijn we niet meer de ambiteuze band uit Baltimore die wel aardig kan spelen, maar een band op de rand van een doorbraak. 'Was it good?' vraag ik voorzichtig na een paar seconden stilte en haal de grote koptelefoon van mijn hoofd af. Zonder antwoord af te wachten, loop ik de opnamekamer uit, richting de mixing kamer. De jongens staan al bij het grote mixing console, het lied wordt net aangezet.
Het blijft vreemd om in de studio te zijn, omdat we tijdens het opnemen niet samen spelen. Vaak begint Rian, omdat de drums leidend zijn voor het nummer. Na de drums gaan Jack en Zack vaak samen, soms apart. Als laatste ik, met de vocals. Een nummer of twee heb ik ook wat gitaar gespeeld, maar het werd al snel duidelijk wat de rolverdeling was. De mixer zet het nummer aan en ik sluit mijn ogen om me te focussen op mijn zang. Een dikke drie minuten later, open ik mijn ogen weer met een grijns op mijn gezicht. Haast iedereen kijkt me aan, of ik tevreden ben. 'It's good.' zeg ik na een paar seconden stilte, waarna Rian op me springt als een rugby player en zijn hand door mijn haar haalt. 'We did it, our first fucking album!' roept hij uit en duwt me vervolgens op een van de banken, waarna hij op me springt, nog steeds lachend en slaat zijn arm om mijn nek, om me pijnlijk hard over mijn hoofd de aaien. 'Rian!' roep ik uit met een meisjeachtige gil, wat Zack nog meer lijkt te triggeren om er bovenop te springen. Inmdidels heeft Zack een haircut gehad, waardoor zijn haar tenminste niet meer meisjeachtig lang is. 'Oef!' een gesmoord geluid rolt over mijn lippen als Zack op Rian en mij neerkomt en Rian door elkaar begint te schudden aan zijn schouders, wat ervoor zorgt dat ik bijna stik. Zowel van Rian's arm, als van het lachen. 'We are All Time Low, AND SO ARE YOU!' schreeuwt Rian uit. 'Shut up, Rian!' roepen Zack, Jack en ik in koor.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

ur homeslice Jacko (second try)~

Het album is klaar, we hebben het echt geflikt, het is helemaal af. The Party Scene is nu bijna een feit en ik weet niet of er iets op deze aarde is waar ik trotser op ben dat dit album, je zou dit bijna ons levens werk kunnen noemen. Het gevoel dat ik kreeg toen Alex de opnamekamer uit kwam lopen is onbeschrijfelijk en de blijheid en adrenaline pompen nu nog steeds door m'n aderen, ik kijk naar m'n vrienden, m'n bandleden en voel zo'n inmense trots en blijdschap, ik kijk met een grijns naar de grote stapel jongens die zich op de bank heeft gevormd met Alex onderop en voor ik me boven op Zack stort roep ik "Sorry Gaskarth!".

Het is nu drie weken later en het mixen van onze liedjes is vollop bezig, ze hebben er nu zes opgestuurd wat betekend dat we bijna op de helft zijn, voor elk liedje komen we samen om ernaar te luisteren en te kijken of we tevreden zijn, dit doen we altijd bij Alex thuis aangezien ik daar nu ook tijdelijk woon, ik breng mijn ouders af en toe even een bezoekje om te voorkomen dat ze me komen ophalen maar verder ben ik eigenlijk altijd met Alex, we gaan vaak skaten of gewoon een beetje samen jammen op z'n kamer. Plotesling komt er een mail binnen, ze hebben ons zevende liedje opgestuurd, we lichten Zack en Rian in die zo snel mogelijk onze kant op komen maar later verder de mail ongeopend, het openen is iets wat we altijd samen doen, na zo'n 10 minuten gaat de deurbel, zo thuis als ik me hier voel, en me altijd al gevoeld heb, loop ik naar beneden om de deur open te doen en zie Zack voor de deur staan "Merrick!" roep ik uitgelaten terwijl ik hem een overdreven knuffel geef terwijl ik weet dat hij dat ongemakkelijk vindt, met een kleine grijns op zijn gezicht duwt hij me speels naar achteren "Fuck off." ik grinnik, Zack loopt de trap op en roept een hallo naar Alex z'n ouder die in de huiskamer zitten en loopt dan naar de kamer van Alex waar Alex ook zit, net als ik achter hem aan wil gaan gaat de deurbel weer "It's my boy DAWSON!" roep ik terwijl ik de deur open gooi en ook Rian zeer hartelijk verwelkom met een spontane knuffel "Where was that for Barakat?" vraagt hij lachend, ik weet het zelf ook niet zo goed, het zou kunnen zijn omdat het nummer dat we nu net binnen hebben gekregen mijn favoriet is We Say Summer is altijd al een nummer geweest waar ik veel van hield en nu gaan we eindelijk de afgemaakte versie te horen gaan krijgen! Naar Rian haal ik dan m'n schouders op "I don't know man, must be the adhd." hij lacht instemmend, en draait zich dan om, hij zegt de ouders van Alex gedag, waar Rian vaak langer over doet dan de rest aangezien hij altijd een heel gesprek met ze aangaat, gelukkig valt het vandaag wel mee en volgt hij me redelijk snel naar boven. Boven aan de trap aangekomen roep ik "Open that mail Gaskarth! We're ready!" ik gooi de deur naar z'n kamer open en pak er een stoel bij, in spanning afwachtend op het eind resultaat van misschien wel mijn lievelings creatie ooit.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Alexander yo
De ene na de andere mail is de afgelopen periode binnen gekomen. Het ene lied klinkt beter dan de ander, maar allemaal klinken ze ontzettend goed. Mijn handen jeuken telkens wanneer er een mail binnenkomt, omdat ik het liefst zo snel mogelijk wil horen hoe mijn stem klinkt en of ze hem niet te veel hebben aangepast. Gelukkig is het telkens gewoon goed, waar ik eigenlijk best trots op ben. Hoewel ik trots ben op mezelf, ben ik nog zoveel trotser op de anderen. Jack, Rian en Zack hebben zulk goed werk verricht, het zijn allemaal stuk voor stuk muzikale hoogstandjes. Zonder deze jongens had ik nooit zover kunnen komen.
Het welbekende geluid bereikt mijn oren en ik val zowat op de grond als ik me om wil draaien en naar mijn laptop wil lopen. 'Jack, get those fuckers here now!' schreeuw ik uit als ik het scherm aan heb gekregen en zie hoe het laatste nummer binnen is gekomen. Het is een ritueel geworden dat we de mails samen openen en luisteren naar het lied samen. 'Lucky number 13 has just gotten in.' roep ik er nog achteraan. Zack staat ineens achter me en opnieuw val ik bijna om. 'What the hell are you doing here, Merrick?' vraag ik verward, waardoor hij zijn tanden bloot glimlacht. Oh how I love that smile, wait what?
'I was already on my way here, your mom opened the door.' legt hij uit en kijkt over mijn schouder naar het scherm. 'Just in time, I see.' zegt hij, waarna ik grijns en een arm om zijn schouders sla. Voor een seconde lijkt Zack wat ongemakkelijk, maar slaat zijn arm dan ook om me heen. 'We did it, Gaskarth.' zegt hij zacht en ik lach, terwijl ik hem zacht door elkaar schud. 'Thats right, fucker. We did.' beaam ik grijnzend, waarna ik hem aankijk en hij terugkijkt met een oprechte glimlach. 'Hey Jack, don't keep stalking Zack, he's already here.' roep ik luid, wanneer ik Zack los heb gelaten. Waar is die fucker anyways, wat is hij nou weer aan het vernielen of aan het versieren? Of een combinatie van die twee, als ik zijn wilde verhalen moet geloven. Niet dat ik dat doe, volgens mij speelt 90% van die wilde verhalen zich af in zijn hoofd. Niet dat ik hem uit die droom ga helpen, nee laat mijn maatje maar lekker de vrouwen versieren in zijn hoofd. In het echte leven is hij toch van mij.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

the Jacksterr ~

Het moment dat Alex roept dat het laatste nummer gestuurd is pak ik gelijk mijn gsm (still doing this bye) en bel ik Zack op, die tot mijn verbazing niet opneemt, al snel hoor ik een tweede schreeuw die me verteld dat Zack er al is, dan bel ik Rian "He dude, it's time THE LAST SONG JUST CAME IN." ik hoor wat gestommel aan de andere kant van de lijn en een gesmoorde "I'm on my fucking way." ik hang op met een grijns en kom van de wc af, ik was mijn handen en ren dan half struikelend terug naar Alex z'n kamer waar nu ook Zack bij de computer zit. Met een brede grijns pak ik Zack's schouders vast en schud hem lowkey doorelkaar "Can you fucking believe this Zachary!" zeg ik met een hoge, opgewonde stem. Zonder echt te wachten voor ook maar een vorm van reactie begin ik door de kamer te springen "GuYs!! It's the last sooong, we freaking did it, we're going big man, All time low, more like All time high!" als ik de deurbel hoor gaan sprint ik naar beneden om de deur voor Rian open te doen, hij ziet er bezweet uit alsof hij zo snel mogelijk hierheen is komen rennen, ik grijns naar hem en trek hem naar binnen "C'mon Dawson let's get upstairs dude!" ik sla de deur achter ons dicht en duw Rian de trap op naar de computer waar we nu eindelijk met z'n allen naar de eind versie van Sticks, stones and techno. Als de laatste noten zijn weg gestorven is iedereen even stil "Holy shit." zeg ik op een zachte toon "This album is a fucking master piece!" schreeuw ik vervolgens uit, ik spring op en ren naar beneden waar de moeder van Alex zit "Did you hear that?" ik zie haar opkijken van haar boek maar voor ze antwoord kan geven ben ik alweer opweg naar boven "Guys, we're goiNG ON TOUR!" Zack schud langzaam z'n hoofd "I can't believe it turned out this great." Rian kijkt alleen maar heel blij en Alex heeft een brede grijns op zijn gezicht en ziet eruit alsof hij elk moment kan opspringen van geluk, maar vergeleken met wat ik op dit moment voel zien ze er allemaal nog redelijk rustig uit, de adrenaline ruist door mijn aderen en ik heb het gevoel dat ik elk moment kan ontploffen, plotesling gaat m'n gsm, ik pak hem uit m'n zak, het is meneer Posen, ik zet neem op en zet hem op speaker "Hi you're talking with All time low what's up?" vraag ik grijnzend, Zack geeft me een stomp in m'n zij met z'n elleboog, ik rol m'n ogen naar hem "I wanted to tell you guys that we love the end result of the album, are you guys happy with the overall result." Rian's ogen lichten op "Yeah dude! It turned our amazing!" iedereen knik instemmend "You guys must be wondering what's next now" zegt Posen "We're now getting the last details on the tour fixed and if everything works out you guys will be doing a small tour here in Maryland and we'll see how it goes from there." het lijkt alsof ik een extra shot adrenaline krijg zodra hij het woord tour zegt, we gaan op onze eerste echte tour, ja we hebben wel eens wat concertjes gedaan maar alleen in onze eigen buurt in Baltimore, dit is veel groter! "I'll contact you guys as soon as I can tell more." dan hangt hij op, we kijken elkaar sprakeloos aan het is dood stil tot Zack de stilte verbreekt "Guys, we're going on a fucking tour!"

Het is nu ongeveer een maand later, en Alex en ik zijn eindelijk aan het inpakken om op tour te gaan, mijn ouders hebben een busje voor ons geregeld waar we met al onze spullen inpassen, zodra we alles ingepakt hebben gaan we Zack en Rian ophalen om dan eindelijk ons tour avontuur te beginnen.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Alex' crotch
'You are not freaking taking that, Jack.' zeg ik en gris de meisjesbroek uit zijn handen, die hij voor de grap eens naar school aan heeft gedaan. Mijn beste vriend is gestoord, maar ik heb geloof ik nog nooit zoveel van hem gehouden dan toen hij daadwerkelijk in de broek naar school kwam. Het meest hilarische was misschien nog wel dat hij het hardste lachte van iedereen en dat de broek hem nog best goed stond. 'No discussion about it, it goes.' zeg ik en gooi de broek in een boogje in de prullenmand. Op een of andere manier voel ik me verantwoordelijk voor Jack. Hij is... Hij is als een puppy, denkt niet goed na bij de dingen die hij doet of zegt. Normaal gesproken zou ik het duiveltje op zijn schouder zijn, maar ondanks het feit dat hij een ongecontroleerde puppy is, bedoelt hij alles zo goed. He's so pure. En nu hebben we dat nodig, zijn enthousiasme dat ons nog de extra drive geeft. Toch lijkt het me geen goed idee om een meisjesbroek mee te nemen op tour, dat gaat niet werken, voor geen van ons in de band.
Nog geen half uur later zitten we in het busje dat Jack zijn ouders hebben geregeld, iets wat ik nog steeds amper kan geloven. Hoe het vanaf nu in werking gaat, weet ik niet. Het is onze eerste tour, het eerste album is best goed aangeslagen. Krijgen we nu zo'n enorme touringsbus, of blijft het bij dit busje? Krijgen we allemaal van die managers en assistenten die met ons meereizen en ervoor zorgen dat we op tijd bij fotoshoots en concerten zijn? Het contact met Posen hebben we overgegeven aan Rian, omdat hij toch wel een beetje de mamabeer van de band is. Jacks enthousiasme zorgde bij Posen vaak voor de juiste reacties, maar we hebben besloten dat we het net ietjes professioneler aan moeten pakken. Geen ongecontroleerde puppy's aan het roer.
'First stop?' vraag ik aan Jack als we onze spullen netjes achterin hebben gelegd, inclusief alle benodigdheden. Om eerlijk te zijn heeft niemand enig idee van welke aparatuur we mee moeten nemen. Dus hebben we voor de zekerheid ook maar versterkers en kabels meegenomen, naast de instrumenten. Zelfs ik heb mijn akoestische gitaar meegenomen, hoewel ik er nog niet echt heel handig mee ben. Zack en Jack hebben me beloofd erbij te helpen, dus dat moet ik maar aannemen dan.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack's dick ~

We zijn net klaar om te vertrekken als Alex de de laatste broek die misschien lichtelijk vrouwlijke is uit m'n handen trekt, "You're not taking that, Jack." zegt hij, alsof het nieuw voor hem is dat het eigenlijk best wel m'n lievelings broek is, hij gooit m'n broek zonder pardon de prullenbak in, maar ik laat dat niet zomaar gebeuren, ik heb verdomme bijna tachtig dollar voor die broek betaald, we horen een toeter en Alex pakt z'n spullen en neemt ze mee naar beneden en voordat ik hem volg gris ik mijn broek uit de prullenbak en prop ik hem in mijn tas, die laat ik hier echt niet achter. Dan ren ik snel ook met zo veel mogelijk spullen die ik tegelijk kan dragen naar beneden. We zijn klaar om op tour te gaan.

We zitten ondertussen al een tijdje in de bus, we moesten eerst langs het hoofdkantoor van de platen maatschappij om nog wat dingetjes door te spreken en nu zijn we op weg naar onze eerste stop een uurtje rijden bij Baltimore vandaan, Alex zit zoals altijd achter het stuur ik naast hem en Rian en Zack achterin, iedereen lijkt gespannen te zijn maar we zijn ook allemaal heel erg excited, het is niet de eerste keer dat we gaan optreden dus daar zit het wel goed mee, de spanning van de eerste keer is wel weer helemaal terug, optredens voor je high school en wat kleine lokale restaurantjes en cafeetjes is namelijk wel iets anders dan een concert waarbij er mensen zijn die echt betaald hebben om je te komen zien. Ik wil zoveel zeggen, ik zou zoveel kunnen schreeuwen maar ik houd me stil en veeg met een lichtelijk trillende hand een lange pluk bruin haar uit mijn gezicht en probeer de brede grijns een beetje te bedaren sinds mijn kaken pijn beginnen te doen maar ik kan het gewoon niet helpen. "Did we bring..." Ik zucht en lichtelijk draai mijn hoofd om naar Rian te kijken "Yes Rian, we checked everything ten times before we left, we didn't forget anything." ik grinnik, sinds we zijn vertrokken zijn de enige dingen die er uit zijn mond zijn gekomen lichtelijk angstige vragen of we wel alles mee hebben, ik snap het wel, iedereen uit zijn spanning anders, ik bedoel Alex zit nu al bijna twintig minuten strak voor zich uit starend op zijn stuur te tikken, ik weet dat ik niks kan zeggen om hem rustig te krijgen dus ik laat hem maar gewoon, hij is de lead van onze band wat natuurlijk in zekere zin extra druk met zich mee brengt, ik leg mijn hand op zijn schouder en wil net wat zeggen als Zack zegt "Guys isn't that the venue?" we kijken allemaal het raam uit, dat is de venue, ons optreden staat gepland over twee uur, dan hebben we nog genoeg tijd om alles neer te zetten en om een soundcheck te doen en tot mijn verbazing zitten er al een paar mensen voor de deur te wachten, zou er vandaag nog een ander optreden zijn? Alex parkeert ons busje en we stappen uit, Rian, Zack en Alex beginnen gelijk met het uitladen van onze apperatuur maar ik besluit eerst snel even naar de ingang van de venue te sluipen "Hi!" zeg ik tegen de paar mensen die met een dekentje naast elkaar zitten "What are you guys waiting for right now?" ze lachen even "For a small band called All time low." antwoord een van hun "We heard about them from some friends of us that live in Baltimore and they're pretty good!" zegt een ander "But it's so cold outside, why would you come here so early?" vraag ik terwijl ik naar hun toch lichtelijk bibberende handen kijk "Well we're now insured of good spots, and we've been here for just an hour now, so it isn't that bad." ik grijns en ren de venue binnen waar ik een koffie automaat zie staan, ik gooi er wat munt geld in en terwijl de machine twee bekertjes vult ren ik naar de bus om wat meer klein geld te halen voor nog drie bekertjes. Met nu vijf bekertjes met warme chocolademelk erin loop ik terug naar het groepje "Here to make the wait a little more survivable." ze nemen de bekertjes dankbaar aan "Well enjoy the show tonight and good luck waiting with this weather." zeg ik net als ik een harde "JACK!" van het busje vandaan hoor komen, ik zwaai nog even naar de groep en ren dan terug naar de bus waar ik help met de laatste dingen uitladen, ik kan niet geloven dat er nu al mensen zitten voor ons, als dit niet een geweldig begin van onze tour is.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Alex' bums
Mijn knokkels zien bijna wit van de kracht waarmee ik het stuur vasthoud terwijl ik me in moet houden niet plankgas te geven. Aan de ene kant kan ik niet wachten tot we er eindelijk zijn, aan de andere kant zou ik graag plankgas willen geven om erlangs te scheuren. We zijn er bijna, ik zie het aan de borden. Het zorgt voor een enorme rush van energie, opgewerktheid, enthousiasme, maar ook zenuwen en een beetje angst. Wat als ik ineens mijn tekst vergeet? In mijn hoofd ga ik langs de setlist die al weken lang vast staat voor ons eerste concert, maar alsnog ben ik zenuwachtig en bang dat ik het vergeet. Diep zucht ik en voel dan Jack's hand op mijn schouder. Eigenlijk is dat meer dan genoeg om me rustig te krijgen, maar Zack besluit de zenuwen erger te maken door te vragen of dat het gebouw is. Mijn grip verstrakt weer wat en met moeite breng ik een hand los van het stuur om mijn knipperlicht aan te zetten om af te slaan.
'Damnit, where is our fourth bandmember?' vraag ik als ik een zware versterker op mijn bult neem. Of ze versterkers hebben daar, waarschijnlijk, maar verrekte Merrick stond erop dat we onze eigen mee zouden nemen. 'Barakat!' roep ik uit en begin de versterker vast naar de ingang te tillen. 'Jack! Damnit, where is he?' vraag ik aan Zack, die geen enkele moeite lijkt te hebben met zijn versterker. Mijn ogen vernauwen zich wat, heeft hij soms stiekem zitten krachttrainen? 'JACK!' roep ik dan, wat een reactie in gang lijkt te zetten. Als de dolle puppy zoals ik hem eerder al beschreef in mijn gedachten, komt hij de hoek om gerend. Nog net niet zijn tong uit zijn mond. De zenuwen ebben wat weg en ik schiet in de lach als ik hem zie.
Het is vijf minuten voor we het podium opgaan. Ik heb al een microfoon in mijn hand, die ik zo zelf even aan moet zetten. Handenwringend, met de microfoon er tussenin, sta ik naast de jongens. Het plan is dat we met zijn alle opkomen en het publiek wat begroeten, waarna we ons eerste nummer spelen, Noel. De lyrics zit in mijn hoofd gebrand, Jack en ik schrijven samen alle lyrics. Als we er echt niet uitkomen, krijgen we hulp van Zack en Rian, maar over het algemeen houden die zich op de achtergrond als de lyrics geschreven wordt. Tijdens het hele proces van een tour krijgen tot het album opnemen, heb ik me vrij rustig gehouden, bang om het record label in de weg te zitten en af te schrikken, maar ik besluit dat het als lead toch wel de bedoeling is om vanaf nu meer de touwtjes in handen te nemen. Of ik het wil of niet, ik zal het gezicht worden van de band, degene waar ze het eerst naar kijken. Mijn rug recht ik wat, mijn schouders zakken wat en ik haal diep adem, waarna ik me naar mijn vrienden omdraai. 'Let's fucking do this. We already came this far, we're going to make it. I love you guys, I don't care how that sounds, I just do. Let's do a group hug and get out there, okay?' zeg ik dan grijnzend en sla mijn armen rond de schouders van Jack en Rian, die het dichtsbij staan. 'Don't you dare kiss me on that stage, Barakat.' zeg ik grijnzend.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack's soft slimy lips ~

We mogen bijna het podium op en de spanningen beginnen toch weer op te lopen in combinatie met een wilde enthousiaste adrenaline kick, ik heb net mijn gitaar gepakt en hij hangt nu om mijn schouders, ik sta lichtelijk te trappelen en kan niet wachten eindelijk on stage te gaan, als het goed is word het publiek nu binnen gelaten, nog heel even. Ik hoor Alex nog iets tegen ons zeggen maar het komt niet helemaal binnen, het enige dat ik nu hoor is het geroezemoes in de zaal, de stemmen van iets meer dan honderd mensen die er voor hebben gekozen hier naar onze show te komen. Er verschijnt een grijns op mijn gezicht en net voordat iemand ons het podium oproept worden we met z'n allen door Alex in een groepsknuffel getrokken waarna we met klamme handen eindelijk het podium op mogen.
We staan er nu eindelijk, het publiek klapt voor ons en we zijn klaar om ons eerste nummer te gaan spelen we kijken elkaar nog een keer aan en dan zet Rian het nummer circles in waarmee alle spanning veranderd in adrenaliene, het is geweldig om te zien hoe onze energie overslaat op het publiek, ik kijk af en toe met een half oog om me heen om te zien hoe het met de anderen gaat, Rian is helemaal geconcentreerd op z'n drums, Zack springt net als ik nogal heen en weer terwijl hij z'n bass blijft bespelen als een pro en Alex staat helemaal te genieten van het publiek terwijl hij zingt en af en toe wat meespeelt op z'n gitaar. Ik grijns, ik had me geen betere eerste show kunnen voorstellen. Na zo'n vijf nummers nemen we even een kleine pauze, ik zie Rian bijna een hele fles water leeg drinken en Zack strecht even zijn armen terwijl ik half hijgend bij m'n microphoon sta, gelukkig staat die van mij nauwelijks aan. Ik kijk op naar Alex en zie hoe hij rustig aan het praten is met het publiek, zijn plek in nemend als lead. Net voordat Alex het volgende nummer wil aankondigen hoor ik een meisje "Hey you brought us hot chocolate! You are in the band?" Ik grijns en zie dat Alex, Zack en Rian me vragend aankijken "Couldn't just leave you guys there without giving anything it was freezing! Are you guys enjoying the show?" ik richt vooral tot het meisje dat me net toeschreeuwde aangzien ik de anderen waarmee ze was niet echt kan zien "Yeah dude for sure, you guys are cool!" mijn grijns word breder "If you wait in front of the venue after this I'll be there!" ik heb dit nog nooit gedaan maar dit is het minste wat ik kan doen toch, ik heb ze niet echt een eerlijke kans gegeven toen ik eerder met ze praate aangezien ze geen idee hadden wie de fuck ik was, ze schreeuwt nog iets bevestigends terug waarna ik weer naar Alex wijs, "Let's continue this shit!" om de aandacht van mij af te krijgen, Alex schud kort grinnekend zijn hoofd en kondigd dan het volgende nummer aan, als we bij het nummer We Say Summer aankomen kan ik mezelf niet meer onder controle houden ik stuiter over het podium aan en bots een paar keer tegen Zack op waarna ik Alex z'n hoofd naar me toe trek en hem een kus op z'n wang geef "I didn't promise that I wouldn't" fluister ik grijnzend in zijn oor voor dat ik weer weg stuiter. De show verloopt super goed en het publiek zingt zelfs hier en daar wat kleine stukjes mee, als afsluiter doen we Break Out! Break Out! waarna we het publiek bedanken en van het podium af gaan "You guys were amazing!" schreeuw ik nog voordat ik achter mijn band aan het podium verlaat.

Ik heb me snel omgekleed in wat minder naar zweet ruikende kleren en ik hem mijn equipment ingepakt waarna ik naar de ingang van de venue loop om nog even een praatje te maken met de mensen die er nog staan, tot mijn verbazing staan driekeer zoveel mensen als dat ik vanochtend chocomelk heb gebracht, met een brede glimlach loop ik naar ze toe "Hey guys, did you all enjoy the show?"

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Alexander
De show is in een woord geweldig. Elke seconde geniet ik en ik weet niet meer waar ik begin en waar ik eindig. Het ene nummer na de ander rolt over mijn lippen, vloeit uit Zack's en Jack's vingers en komt voort uit Rian's geram. Het voelt als een constante vorm van excase waar ik me in bevind, ik kan alleen maar glimlachen en genieten. Ergens tegen het einde van het concert zijn alle jongens bezweet, inclusief ikzelf. Jack botst tegen me op en geeft me een kus op mijn wang, wat zorgt voor een lach aan het einde van mijn zin, in plaats van een paar melodieuze woorden. Het publiek reageert er vreemd op, althans zo'n reactie heb ik nog nooit gehad. Een paar meisjes zetten een hoge gilstem op en ik kijk Jack met opgetrokken wenkbrauwen aan, waarna ik de draad weer oppak. Tijdens het laatste lied wat we spelen, voel ik me zelfverzekerd genoeg om de hele wereld aan te kunnen, met de jongens op mijn rug. Ergens wordt een elektrische gitaar vandaan gehaald en ik speel samen met Jack het nummer, zonder fouten.
'Thank you all so much for coming, we hope you had a great time and get home savely! Until next time, we are All Time Low!' roep ik in de microfoon, waarna Jack nog afsluit met een of andere strijdkreet en dan het podium afstormt. Zelf zwaai ik nog naar het publiek en loop het podium dan af. Tenminste, dat probeer ik. Zack springt op mijn rug, waardoor ik bijna mijn evenwicht verlies, maar ik weet mezelf te herpakken en loop lachend naar de kleedkamer die we delen. Daar trek ik direct mijn shirt uit en pak een droge handdoek van een stapel, waarmee ik mezelf zo goed mogelijk droog. Jack rent langs me heen op het moment dat ik binnen ben gekomen, die idioot gaat vast weer achter de vrouwen aan.

'Alex speaking.' zeg ik in de telefoon die ik tegen mijn oor heb gedrukt. Als band hebben we onze gezamelijke telefoon, voor het contact tussen de platenmaatschappij en de tour managers, gewoon het interne contact. 'Posen here. Listen up, I've got some good news. Your first concert was a big success, it made a good collection of local papers already. Because we want to put you more into the spotlight and give you more publicity, there is going to be s photoshoot in two days.' vertelt Posen, terwijl ik de telefoon op luidspreker heb gezet. Het is een toeval dat we met zijn alle ergens aan een picnick tafel zitten langs de snelweg, onderweg naar onze volgende venue. 'Cool, dude.' reageert Rian en ik kijk hem aan met een blik. We hadden afgesproken meer volwassen en professioneel om te gaan, vandaar dat ik vaak het woord doe. Posen grinnikt als reactie en ik laat wat van mijn gespannen houding varen. 'But because we would like to give you the upper hand in this whole thing, we were wondering if you like to have some kind of theme in the photoshoot. It can be anything really.' zegt hij en ik kijk de jongens aan. Niemand zegt wat en ik kijk wat rond voor inspiratie. Op tafel liggen een paar lege bananenschillen. Mijn blik glijdt van de bananenschillen naar Jack en ik zie dat hij hetzelfde idee heeft.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jacko's banana ~

Het moment dat ik over de shoot hoor schiet me een idee te binnen al weet ik niet of iedereen er zo blij mee zal zijn, grijnzend kijk ik op naar Alex en zie hem met een soortgelijke blik naar mij kijken, we hebben het misschien voor de grap al weleens over dit idee gehad. "Alex might have an idea." zeg ik nog steeds met een grijns terwijl ik nu naar Zack en Rian kijk die me lichtelijk verschrikt aan kijken, ik hoor een zuchtende "fuck no" bij Zack vandaan komen en Rian schud zijn hoofd "What were you guys thinking of?" vraagt Posen nu benieuwd, ik kijk weer terug naar Alex en zonder het afgesproken te hebben zeggen we tegelijkertijd "The banana boxers shoot." Posen blijft even stil "Yeah wat are..." begint Rian "Damn it, shut up Rian!"fluister ik net voordat Posen verder gaat "Ehm that will need some further explanation once you guys get to the shoot but it can all be arranged." Ik grinnik "You guys have one day off after your next show so I'd like to propose to arrange you guyses shoot then!" We stemmen er gezamelijk mee "Well then I'll talk to you guys soon, I'll text you all the details, bye." dan hang hij op, "What were you guys planning to do with banana's during the shoot?" vraagt Rian, ik leg in het kort uit wat ons idee inhoud terwijl Alex hier en daar instemmend grinnikt Rian lijkt zich redelijk snel bij het idee neer te leggen, hij had waarschijnlijk niet veel meer van ons verwacht, Zack lijk iets meer problemen met dit concept te hebben maar ja, we hebben geen andere ideëen en dan is het toch drie tegen een.
We hebben net onze tweede echte show achter de rug, dit publiek was misschien zelfs beter dan de eerste, ik heb na de show weer even een praatje gemaakt met wat mensen die buiten de venue bleven wachten en er hebben zelfs mensen gevraagd om foto's. We gaan nu in de bus slapen en we vertrekken rond 6am, Alex is de enige die dan wakker moet worden aangezien hij altijd rijd, maar ik zorg altijd dat ik dan ook wakker ben zodat hij in de vroege uurtjes ook gewoon wat gezelschap heeft. We gaan dan richting de foto studio voor onze eerste officiele band shoot, zodat we foto's kunnen laten zien die we ergens anders hebben hebben gemaakt dan buiten in onze buurt met de camera van Zacks moeder en het slechtste licht.
We zijn na een korte nacht en een redelijk lange rit eindelijk bij de studio aangekomen, het is nu 10am, we doen het busje goed op slot en lopen richting de studio, Zack lichtelijk met tegenzin, Rian af en toe met een bezorgde blik en Alex en ik breed grijnzend, dit is ons idee voor een droom shoot sinds we de band begonnen in het begin van High School, we hebben hier werkelijk altijd als van gedroomd. We bellen aan waarna gelijk de deur wordt open getrokken door een vrolijk uitziende jongen. jongen hij steekt zijn hand uit naar Alex "Hey, I'm Allan, I was send here by Posen to guide you guys around and help out with the shoot." na het schudden van Alex z'n hand schud hij ook die van Zack, Rian en mij waarna hij ons naar binnen leid, we lopen door een soort doolhof van gangen maar komen dan eidnelijk aan bij een van de studio ruimtes waar al een fotograaf op ons zit te wachten ik grinnik "Let the fun begin.".