O] The irony of choking on a lifesaver

72, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 05/02/2018 05:22 PM

Jemma
De opmerking van Jack is zo onverwachts dat ik in lachen uitbarst. Schuddend met mijn hoofd richt ik mijn aandacht op Jack. 'Then you must already have quite the collection.' zeg ik, wat me een high-five van Rian oplevert. Grijnzend kijk ik weer naar Jack. 'You guys should donate them or something, those things are fucking expensive.' zeg ik en wijs naar de microfoonstand van Jack die vol hangt met de bh's in allerlei kleuren en maten. 'But you definitely have some good taste there.' zeg ik en wijs naar de rode bh die hij aan heeft met het witte kant. Veel te snel zijn ze weer weg, om nog een drietal nummers te spelen voor het publiek wat uit hun plaat gaat. Glimlachend kijk ik toe, mezelf beseffend dat ik nog nooit zoiets heb meegemaakt in mijn hele leven. Eigenlijk in de twenty-somewhat years heb ik nog nooit zoiets in mijn leven gehad als dit. Het beeld van een breed glimlachende Jack schiet door mijn hoofd, wat ik wegschud en al snel komt ervoor in de plaats een beeld van alle vier de jongemannen, niet te vergeten Allan.
Veel te snel is het afgelopen en ik merk dat ik dat jammer vind. Ik kan niet wachten tot ik de hele shows mee mag maken, hoewel ik me afvraag na hoeveel shows het vervelend gaat worden. Hopelijk nooit. De energie van de jongens zal niet snel vervelend worden. Hopelijk spelen ze af en toe wat met hun set-list, zodat ik niet alle liedjes op een gegeven moment kan dromen. Eenmaal wanneer de show is afgelopen, loop ik wat achter de band aan, om bekend te worden met hun dagelijkse proces. Al snel merk ik dat ik het koud heb en moe ben. Nog steeds, zelfs na mijn power-nap. Voor mijn gevoel kan ik wel een hele dag doorhalen als ik dat zou willen. Een warme hand op mijn schouder kondigt Jack's aanwezigheid aan, samen met zijn stem.
Uit alle macht probeer ik niet al te vermoeid naar hem op te kijken, maar ik zie weerspiegeld in zijn ogen dat dat niet helemaal is gelukt. Klein glimlach ik. 'Wearing bra's, but also being a gentle man. I'm not quite sure how to read you, Barakat.' zeg ik en pak dankbaar zijn arm aan, waarna we langzaam richting de bus beginnen te lopen. 'I don't remember if I ever properly thanked you for this whole opportunity. And for your bunk.' zeg ik en kijk opnieuw glimlachend naar hem op. Inmiddels is het helemaal donker buiten, op de helder stralende maan na. Het verlicht Jack's zwarte haar in een wit licht, waardoor het meer grijs lijkt dan zwart. Het geeft hem een ietwat spook-achtig uiterlijk, maar accentueert juist ook de andere delen van zijn gezicht. Zo lijken zijn ietwat scherpe neus wat zachter en weerkaatsen zijn ogen het stralende licht. Had ik nu maar mijn fotocamera bij me.

tocheenfotowantzeiszoknap

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

26, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from ValVelocity on 05/02/2018 05:21 PM

Jack-son~
Volgens mij heeft het publiek nog nooit zo hard meegezongen, de show gaat fantastisch. Ik werp af en toe een snelle blik op Jemma en zie dat ook zij zich lijkt te vermaken. Mijn microfoonstand hangt vol met bh's extreem grote met hele verhalen uitgeschreven en wat bescheidenere cups met alleen een "I love you Jack" of Alex whatever. Tijdens Coffeeshop soundtrack krijg ik een super mooie rode bh tegen mijn been aan met wit kant, ik grijns en pak hem op, ik kijk met mijn ogen knijpend tegen het velle licht het publiek in om te zien waar hij vandaan komt terwijl ik hem slordig aantrek. Als het nummer is afgelopen verlaten we het pudium, bijna onmiddellijk begint het publik met een 'We want more' chant, ik zie dat Jemma uit enthousiasme door Rian door elkaar geschud wordt en ik grinnik, als we nog geen encore hebben gespeeld ik Rian nog pumped up met super veel energie en dat komt er nu een beetje uit. Als Jemma zich dan op mij en mijn prachtige BH richt moet ik lachen "The fans bring us bra's every gig because they are worried about my man boobs" ik knipoog naar haar en wrijf met een hand over de stof van de BH.

Nadat het publiek hun longen uit hun lijf hebben geschreeuwd om ons terug te krijgen rennen we terug het podium op voor de encore waarna we nog een aantal nummers spelen, de energie in de zaal is misschien nog meer alive daan hiervoor, maar dat kan ik me ook inbeelden. Na de show beginnen we gelijk met de gear inladen, ik probeer altijd zo snel mogelijk mijn eigen shit te doen zodat ik bij de achter ingang nog even met de fans kan hangen die daarop hebben gewacht. "From this point on it's only getting the shit back to our bus." Zeg ik tegen Jemma mijn hand op haar schouder rustend "If I were you'd I'd get back to the bus, you still look a little tired." Ik kijk haar lichtelijk bezorgd aan, ze lijkt bleek weg te trekken wat vaak geen goed teken is, ik bied haar mijn arm aan voor ondersteuning "Let me walk you to the bus."

72, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 05/02/2018 05:19 PM

Excuse me maar deze wordt echt niet zo lang meer als de voorgaande, Jemma
Grijnzend kijk ik toe hoe de jongens het ene nummer na het andere nummer spelen. Inmiddels hebben ze al een aardig reportoire van eigen nummers, die ik voor ik weg ging illegaal heb gedownload en geluisterd. De meesten komen me dan ook best bekend voor, maar anderen dan ook niet. Achteraf, of vooraf, kondigd Alex dan ook aan of het covers zijn of niet. Van hun eigen liedjes lijken ze het meest te genieten, wat me blij maakt. De energie spat van de jongens af, vooral van Jack. Hij rent van hot naar her, over het hele podium is hij te vinden. De ietwat meer bescheiden Zack blijft netjes op zijn plek staan, beweegt zich hooguit wat naar voren of naar achter, op een uitzondering staat hij bij Rian. Alex staat ook getrouw bij zijn microfoon en well, voor Rian is het onmogelijk om over het podium te lopen. Jack is echter de rode draad door alles en iedereen heen, waarbij ik me afvraag of de band nog wel zou bestaan zonder hem. Zijn energie lijkt iedereen wat op te fleuren en ervoor te zorgen dat er een groepsdynamiek ontstaat die zonder hem onmogelijk neer te zetten was.
Mijn oogleden voelen voor alsnog zwaar en ik merk dat ik een beetje bibber van de slaap. Toch blijf ik zitten en zing het concert uit. Wanneer ze het podium afrennen, zet ik me af van de box. Hijgend bereikt Zack me als eerste en kijkt me met grote ogen aan. Net wanneer ik uit wil leggen waarom ik hier ben, begint hij zelf te praten. 'We still have to go back for the encore.' zegt hij en ik knik. 'You guys seem so energetic out there.' zeg ik, bij gebrek aan andere gespreksstof. Een grijns breekt door op zijn gezicht, wat ervoor zorgt dat ik zelf ook even glimlach. Op dat moment bereiken de anderen ons ook. Rian grijpt me bij mijn schouders en schud me door elkaar. Beduusd probeer ik zijn gezicht scherp te stellen, wat moeizaam gaat met het schudden. 'That was one of the best concerts ever, its so cool you saw the last few songs!' roept hij uit, over het schreeuwende publiek. Lachend maak ik me los van hem, waarbij ik me realiseer dat alle jongens strak staan van de energie en graag nog het podium op gaan. Uiteindelijk valt mijn blik op Jack, waarbij ik verbaast mijn wenkbrauwen optrek. 'Jesus Christ, why are you wearing a bra?' vraag ik, zonder filter voor mijn mond. Rian en Zack beginnen te lachen. 'I'm glad you can take some swearing.' merkt Alex op, waarbij ik hem opgetrokken wenkbrauw toewerp. 'Before it just seemed like you were a nice and polite girl, no offence.' legt hij uit en ik barst in lachen uit.
'I guess we all need to get to know each other, but we have more than enough time for that.' zeg ik en laat mijn ogen onbewust naar Jack glijden. 'You guys were amazing out there, I honestly can't wait to get to work.' zeg ik, waarbij ik Jacks aandacht even vasthoud en daarna de groep nog even langskijk.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

26, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from ValVelocity on 05/02/2018 05:16 PM

Jack~
Nadat ik Jemma bij mijn bunk heb achtergelaten ren ik de bus uit, ik kijk niet uit naar het slapen vanavond omdat onze banken al niet comfortabel zijn om op te zitten laat staan slapen, maar zoals ik al tegen Jemma zei, ik ben een gastheer, ik heb haar hier uitgenodigd. Ook hoef ik maar één nachtje op de bank, dat moet kunnen. De lucht buiten is koud, gelukkig sta ik zo in de venue. Ik heb Jemma mijn access kaart gegeven maar ik ga er vanuit dat ik wel binnen kom, ik ben deel van de band. Ik loop naar de zijkant van het gebouw waar de artiesten ingang zich bevind, zo hoef ik me niet langs de al wachtende fans de banen en kan ik snel nog even mee helpen met de soundcheck. De deur ziet er dicht uit, na een paar duw en trek pogingen klop ik aan. Een grote brede man doet open en kijkt een beetje op me neer. Ik ben niet de langste breedste maar zo klein ben ik nou ook weer niet, ik recht mijn rug een beetje "I'm Jack I'm part of the band that's playing tonight." De man trekt een wenkbrauw op "Can I see your pass?" mijn mond vormt een ongemakkelijke lach "Yeah about my card, I forgot it on our bus and like kinda lost it. But I really have to get in for the soundcheck." De man ziet er niet overtuigd uit en stapt naar achter om de deur dicht te doen "Wait, get one of the crew members here, they'll tell you I'm with the band." Ik klink desperate, de man gooit de deur dicht en ik hoor hem weglopen. Ik weet niet of hij iemand is gaan halen of dat ik de zaal gewoon niet inkom en me zo bij de queue moet gaan voegen. Ik sla mijn armen over elkaar en wrijf een beetje met mijn handen over mijn boven armen. Net als ik terug wil gaan lopen om mijn telefoon te halen gaat de deur weer open "There's a reason we have passes Barakat." Hoor ik Rian grinnikend zeggen, ik kijk op, volgens mij ben ik nog nooit zo blij geweest hem te zien "I gave mine to the photographer, don't want her to get locked out. Get that smirk off your face Dawson." Ik volg hem naar binnen en werp een triomfantelijke blik naar de bewaker. Binnen is het gelijk een stuk warmer, gelukkig. Ik volg Rian naar onze kleedkamer waar de onze boxen al klaar staan. We hebben allemaal een eigen box met kleding en onze intrumenten erin, ze zijn niet groot, naast mijn twee gitaren liggen er bij mij op de bodem wat kleren op gefrommeld, maar ze zijn wel heel handig voor het verplaatsen van al onze troep. Ik kleed me snel om, verruil mijn gewone jeans voor zwarte skinnie jeans en mijn shirt met blink-182 opdruk voor een van onze eigen shirts. Daarna pak ik mijn zwarte gitaar en leg hem met de snaren naar beneden op tafel. Ik plak voor elke show van de tour een ander papiertje met tekst op de onderkant van mijn gitaar, ik vind mezelf nogal een comedian en het publiek lijkt het geweldig te vinden. Ik pluk voorzichtig de plakbandjes langs de randen los en scheur het vel van mijn gitaar af. Ik had nog niets klaar gemaakt voor vanavond omdat ik de vorige keer geen ideeën meer had, ik probeer mezelf niet te herhalen maar dat wordt na een tijdje moeilijk als je repertoire bestaat uit dick-jokes. Ik pak een roze vel papier en staar er een tijdje naar, dan komt het idee in me op, the ultimate endgame. Zonder aarzelen teken ik wat op het vel en plak hem stevig op de achterkant van mijn gitaar, all set. De soundcheck gaat vlekkeloos...., voor de anderen. Ik kan prima gitaar spelen, ik schrijf ook zelf mijn stukken die we spelen in de liedjes, maar life spelen is anders, het gaat een stuk sneller. We spelen het refrein van Dear maria een aantal keer maar het velle licht boven het podium blijft maar in mijn gezicht schijnen waardoor ik mijn fretboard niet kan zien. "Barakat damn it, the lights are even gonna be worse tonight, we've been playing this song life for quite a while now, can you still not play it blindly?" ik rol mijn ogen "Just focus on hitting those drums Rian, I'll be fine tonight." Ik kan wel gitaar spelen, damn it. Na nog een half uurtje soundchecken en wat oefenen krijgt ons voor programma, Mayday Parade een uurtje, iedereen moet checken of de equipment in deze zaal goed klinkt, alle zalen hebben een andere dynamische klank ofzo.

Mayday Parade heeft net hun laatste nummer gespeeld en het publiek gaat uit hun dak "Are you guys excited to see All time low?" de zaal wordt wild, allemaal geschreeuw en her en der een "I love you" door het gejoel heen. Dit geeft me altijd een goed gevoel, we hebben een goeie keuze gemaakt door niet naar college te gaan, we kunnen dit. Onze tech guy en wat mensen van de venue helpen Mayday met het opruimen van hun spullen en het klaar zetten van de onze, na een halfuurtje zijn ze al klaar en kunnen we het poduim op. De lichten van de zaal gaan uit en het geschreeuw dat net vijf minuten gestopt was laait weer op. Ik pak mijn gitaar en hang hem om mijn schouder "Ready guys." Zeg ik grijnzend als we het poduim betreden met nog net zoveel spanning als de eerste keer. Ik sla het eerste accoord aan en de blauwe en rode lichten boven het podium en de crowd springen aan, de sfeer in de ruimte is geweldig, Alex begint te zingen en zeker tachtig procent van de zaal begint gelijk mee te dreunen. Met adrenaline door m'n lichaam gierend speel ik de nummers, zo goed als foutloos. Na drie nummers stop Alex even om met de crowd te praten, er is altijd speelse interactie tussen ons on stage, wat onze fans geweldig lijken te vinden en waardoor we even tijd hebben om onze instrumenten bij te stellen tussendoor. Mijn oog valt opeens op een bh die op het podium ligt "I believe someone lost something." Zeg ik waarna ik in lachen uitbarst "It's a gift." Schreeuwt een meisje uit het publiek, ik probeer te vinden waar de stem vandaan komt en maak dan oogcontact met een blauwharig meisje die redelijk tegen de barricade aan gedrukt staat. "In that case thank." Zeg ik nog steeds lachend terwijl ik de bh oppak en hem over mijn shirt aan trek "I really needed a new one." De crowd lacht terwijl ik een klein rondje maak om mijn nieuwe look te showen "Alright, all laughs aside here is Vegas!" roep ik waarna Alex het liedje begint. Ik ga helemaal op in het optreden, ik merk weinig van wat er onder ons in de crowd gebeurd tot er opeens kort een licht schrijnt achterin de zaal van een open en dicht gaande deur, could that be. Tijdens het on stage zijn was ik helemaal vergeten dat ik Jemma mijn pasje had gegeven, daarnaast ging ik er vanuit dat ze liever zou slapen dan naar een paar zwetende jongens kijken maar misschien had ik het toch mis. Ik kan zo in de verte niet goed zien of het haar is maar als ze een van de venue guys volgend dichterbij komt herken ik haar, ze is naar ons komen kijken. Ik volg haar met mijn ogen, hopend op oogcontact, als een soort hey. Als ze langs de barricade voor ons langs loopt kijkt ze op, werpt me een lucht kusje en kijkt weer weg. Mijn maag wordt aangenaam warm en voor een seconde weet ik niet meer welk akkoord ik moet spelen, zodra ze backstage verdwijnt herpak ik mezelf en speel ik de rest van het nummer foutloos verder.

72, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 05/02/2018 05:15 PM

Jemma
Het is laat in de middag en ik voel me lichamelijk helemaal gesloopt. Er zit geen greintje energie meer in mijn lichaam. Maar, omdat ik zelf heb toegestemd met de bank om op te slapen, blijf ik gewoon zitten. Geestelijk heb ik nog wel wat energie, voornamelijk door de energie die de alcohol wat met zich mee brengt, maar ook door het gezelschap. De groep jongemannen lijken alles van me te willen weten, het zou me niets verbazen als uiteindelijk de kleur van mijn ondergoed nog een gespreksonderwerp zou worden. Het is fijn though, want ik voel me op mijn gemak. Tijdens het gesprek merk ik dat ik wat minder bekneld kom te zitten en als ik later mezelf afvraag waar dat door komt, merk ik pas Jack zijn arm op. Die hangt nonchalant over de rugleuning, maar ook gedeeltelijk rond mijn schouders. In welke andere situatie dan ook was ik ergens anders gaan zitten, maar het zit me eigenlijk niet heel erg dwars dat hij het doet. Nu helpt het natuurlijk ook dat er werkelijk geen enkele andere optie is. De bus is klein, het balanceert op de rand van "te klein" en "gezellig klein".
Sinds ik jong ben, heb ik het al niet erg op lichamelijk contact gehad. Mijn moeder overleed toen ik jong was, waarna mijn vader hertrouwde. Zijn nieuwe vrouw en mijn stiefbroer Adam, kregen van mij geen warm welkom. Iets wat geheel wederzijds was, vooral van Adam's moeder. Ze was een kille vrouw die me altijd behandelde als een vodje. Adam en ik hebben een redelijk goede band, hoewel we elkaar tegenwoordig amper meer spreken. Vanaf het moment dat ik mezelf kon onderhouden, ben ik vertrokken. Met mijn fotografie heb ik het tot nu toe altijd gered, ik heb zelfs een volledige beurs ermee gekregen op de kunstacedemie.
Wanneer Allen mijn naam zegt, word ik uit mijn gedachten gehaald en knik ik. 'Ill contact him tomorrow.' zeg ik en druk het gevoel weg wat ik daarbij krijg. De vragen komen weer op gang en door middel van het bier, is het makkelijker om te blijven praten dan om mezelf te excuseren om een power-nap te nemen. Momenteel zou ik zelfs Zack's sweaty bunk kunnen gebruiken daarvoor. Jack leidt me af van die gedachte en ik kijk naar hem op als hij me een vraag stelt. Even ben ik uit het veld geslagen door zijn nabijheid, maar ik weet mijn gevoel, zoals altijd weg te stoppen achter de grote en dikke muur die ik optrek tussen mezelf en mijn omgeving. In plaats daarvan trek ik een beetje uitdagend mijn wenkbrauw omhoog. 'After finishing artschool in just two years, I was successful enough to make it to some artgalleries. Unfortunately, it just didn't bring enough money, so I started working at Sears.' vertel ik en voel hoe mijn gezicht wat vertrekt daarbij. 'So when you called and you showed your eagerness, it wasn't that hard of a decision to start a new adventure.' vertel ik verder en laat mijn adem los, waarbij ik eindig met een klein glimlachje. Het glimlachje groeit en mijn wenkbrauwen schieten omhoog bij zijn tweede vraag. Ik laat een lachje los en klap met mijn hand op zijn bovenbeen. 'Now there's a question.' breng ik uit en sla mijn armen over elkaar in een gesloten houding. Mijn hoofd houdt ik wat schuin en kijk Jack aan. 'Wouldn't you like to know, Barakat.' is het enige antwoord wat ik geef.
Dankbaar ga ik Jack achterna als hij zegt dat ik wat kan slapen. 'Really? I don't mean to intrude...' zeg ik en kijk Jack vragend aan. Natuurlijk zou mijn eerste reactie zijn om hem huilend te bedanken, maar gelukkig bezit ik nog een beetje van mijn dignity. 'Thank you, Jack.' zeg ik tegen hem en kijk naar de hand op mijn schouder, waarna hij vertrekt. Verward, beduusd en vermoeid schud ik het gevoel van me af en klim de bunk in. Wanneer ik lig, voel ik de laatste energie uit mijn lichaam glippen. Mijn ogen vallen zelfs dicht voor ik het gordijntje dicht kan doen.
Uiteindelijk schrik ik wakker na wat voelt voor een paar uur te hebben geslapen. Mijn oogleden plakken aan elkaar en ik wrijf even in mijn ogen om ze open te krijgen. Nog steeds vermoeid, maar nieuwsgierig naar wat me wakker heeft gemaakt, gooi ik mijn benen over de rand van het bunkbed. Een onbekende geur dringt mijn neus in en voor ik uit de bunk schuif, draai ik mijn hoofd al snuivend rond. Al snel kom ik tot de conclusie dat de geur die ik ruik, die van Jack is. Door het slapen in zijn bed, plakt de geur aan me. Een mengeling van mannendeo, een zwaardere geur van aftershave en een vaag bekende geur die ik later bestempel als energy-drink. Ik kan niet anders dan erom glimlachen, waarna ik mijn schoenen aantrek en de tourbus, die helemaal verlaten is, ook achterlaat. Met de pas die Jack me heeft gegeven, ben ik binnen no-time binnen.
De sfeer van het concert slaat me hard in het gezicht. De kalmte en rust die ik nog geen vijf minuten geleden ervoer, wordt met een razend tempo vervangen door een enorme hitte met zoveel energie in de lucht dat het haast knettert. Veel meisjes, maar ook jongens, springen mee op de vrolijke en upbeat punkrock sounds die de jongemannen op het podium produceren. Even sta ik met open mond te kijken, waarbij een gevoel van geluk en dankbaarheid me overspoelt. De energie zorgt ervoor dat ik het liefst al mijn camera's ophaal en gelijk foto's begin te maken. De muziek streelt mijn huid, waarbij het gezang en geschreeuw van de menigte zorgt voor het kippenvel. Zacht word ik op mijn schouder getikt, waarbij ik omkijk. Een knappe vent kijkt me aan met een glimlach, waarbij hij wijst naar zijn eigen pasje. Breed glimlachend loop ik achter hem aan, waarbij hij me brengt naar de krappe ruimte tussen het podium en de menigte, waar dranghekken zijn opgesteld. Een paar security mensen staan te waken over het publiek, waarbij ze niet eens op me letten. De man die hier werkt, wil me mee naar achter nemen, maar neemt deze route zodat ik voorlangs het podium loop. Zonder moeite vang ik Jack's blik en blaas hem een luchtkusje toe, waarbij ik grijnzend backstage verdwijn. 'Thank you!' roep ik naar de man, wanneer hij me aan de zijkant van het podium achterlaat. Haast gehypnotiseerd zit ik te kijken naar de jongens, zittend op een grote en ongebruikte box, die zo groot is dat ik in de lucht bungel met mijn benen. Mijn benen zwieren mee op de maat van de muziek en ik kan al minstens honderden foto's in mijn hoofd voorstellen die ik de komende maanden kan maken.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

26, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from ValVelocity on 05/02/2018 05:15 PM

Jack-ie chan~
De bus is weer gaan rijden en de hele crew zit in onze 'woonkamer', het is vooral kennis maken met Jemma aangezien we haar natuurlijk nauwelijks kennen en al een tijdje niet meer gezien hebben. De bus was eerst al druk, tour bussen zijn gewoon niet zo groot en niet per se gemaakt om met 8 volwassenen op te leven, maar nu Jemma erbij is lijkt de ruimte alleen maar kleiner geworden. We zitten allemaal op de banken tegen elkaar aangedrukt en mijn arm begint te verkrampen aangezien ik hem in een net iets te oncomfortabele hoek tegen mijn lichaam aangedrukt houd om niet te veel tegen Jemma aan te duwen. Ik neem een grote slok van mijn bier, ik hoop dat dit niet verkeerd overkomt. Ik haal kort snel adem en prop mijn arm over de rugleuning achter Jemma langs. Ik hoop dat niemand het ziet en nog meer dat Jemma het niet merkt. Een gevoel van verlichting gaat door mijn arm als mijn vingertoppen even beginnen te tintelen en ik daarna het gevoel in mijn arm helemaal terug krijg, worth it. Opeens staat Allen weer in de ruimte met ons, die gozer is een tovenaar, now you see him now you don't, of nouja in zijn geval meestal anders om "We also have some buddies left back home, they'd be more than happy to help out." Zeg ik waarna Rian iets instemmends zegt. Al onze middelbare school vrienden hielpen ons al met het opzetten van dingen tijdens onze hometown shows dus ze kennen ons en zullen vast snel gewend raken aan de grotere venues. "We can ask Phil and Brian, I'm pretty sure Danny isn't upto too much these days." Zeg ik naar Rian kijkend, Rian heft nog steeds veel contact met onze oude 'crew' en ik weet zeker dat hij wel zeven man bijelkaar kan krijgen "I could text them soon to as kif they're up for it, I'll get seven together and Jemma will have to call her borther then." Zegt Rian, en de rest knikt instemmend "Just tell them we'll need them on the tour starting in about two months." Zegt Allen waarna hij gaat zitten. Het gesprek komt weer een beetje opgang en alle jongens hebben zo veel vragen voor Jemma dat ik er met geen voet tussen lijk te kunnen komen. Beetje jammer, maar Jemma is hier natuurlijk niet alleen voor mij. "So Jemma, you were very eager to take this opportunity." Zeg ik terwijl ik mijn blik op haar laat rusten, onze gezichten net iets te dicht bij elkaar, of net niet dichtbij genoeg "Is there no one special back home?" ik weet een glimlachje te forceren, omdat ik dingen niet awkward wil maken draai ik mijn hoofd weer weg waarna ik Alex zijn blik opvang, ik weet niet precies wat hij probeert te insinueren maar hij ziet toch ook wel dat er nauwelijks ruimte is, al wilde ik niet naast haar, zo dicht naast haar, zitten. No can do.
Na nog een paar biertjes en een aantal uur op de weg besluit onze nu enige echte crew member, Vinny, nog een beetje te gaan slapen in zijn bunk en nadat hij weg is volgen Zack en Allen al snel. Alleen Rian, Alex, Jemma en ik blijven over. Iedereen zit nu verspreid over de twee banken, misschien wel beter. Niet dat ik het erg vond om dicht tegen Jemma aan te zitten, true bonding, maar ik bleef maar blikken krijgen van de anderen, vooral vanwege mijn arm, verdomde arm. Ik kan zeker niet ontkennen dat ik Jemma leuk vind, en voor de uren dat ze nu bij ons is geweest heeft het gevoel zich alleen maar bevestigd. Het is gewoon, het voelt goed.

Na nog een tijdje staat de bus still, ik gluur door het gordijn achter me en zie de venue van onze show vandaag, we zijn er. "Jemma let me see where you can sleep, we'll clean up the last bunk sometime tomorrow you can take my bunk untill then." Ik ga haar voor naar waar ik slaap een haal er wat van mijn eigen troep uit "I'm a gentlemen, I'm not gonna leave our guest crash on the uncomfortable couch." Ik schud mijn kussen een beetje uit en leg hem recht "Barakat let's go it's time to soundcheck." Hoor ik Rian roepen, ik kijk Jemma aan "Make yourself comfortable, we'll be sounchecking and such, here" ik geef haar een all access kaart "If you wanna check out the show or anything you can just walk in, see you later." Ik leg mijn hand even op haar schouder en glimlach waarna ik naar de uitgang loop, nog een keer naar haar kijkend voor ik de bus verlaat.

72, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 05/02/2018 05:13 PM

Jemma
De grijns van Jack samen met zijn opmerking over verboren camera's, doet me even rondkijken. 'Hm, isn't it the point of hidden cameras to be hidden?' vraag ik, waarbij ik me best goed over mezelf voel voor zo'n scherpe opmerking, ondanks de vermoeidheid. Voor ik nog maar kan denken over de vermoeidheid, of de zware tas die het alsmaar erger maakt, neemt Jack hem over. De laatste keer dat ik hem zag, dat tevens ook de eerste keer was, was hij nog een tiener. Zijn lichaam was niet in proportie, sommige ledenmaten langer dan de ander. Als een geoefend fotografe waren zulk soort dingen gemakkelijk op te merken. Nu al die details weg zijn, is het lastiger om dat op te merken. Toch zie ik hoe hij van een tiener naar een man is gegaan, hoewel ik enigszins betwijfel of hij mentaal er veel op vooruit is gegaan. Toegegeven, de fotoshoot met de doos twinklies was een van de meest hilarische ooit. Een die ik werkelijk nooit zou vergeten.
Opgelucht laat ik een zucht los en knik een kort moment hevig. 'That would be really nice, actually.' zeg ik en voeg daarbij in gedachten aan toe dat ik ook best een drankje lust. Voor ik weg kan dromen bij de fantasie van een alcoholische nutteging, hoor ik Jack zijn stem weer. Uit beleefdheid kijk ik naar hem op terwijl ik luister naar zijn woorden. 'So, its either with Jack the blushing teenager together in a bunk, or Zack who will provide me with a smelly, sweaty, sauna bunk?' vraag ik en voel daarbij een glimlachje op mijn gezicht. De situatie is typerend, maar toch ook best gemoedelijk. 'No, but thats alright, I will crash on the couch. I've slept in worse places, even worse than Zack's smelly and sweaty bunk, I recon.' zeg ik, dit keer op mijn beurt een knipoog gevend aan de jongeman die naast me loopt. De camera tas bungeld rond zijn schouders, waarbij ik moeite moet doen niet als een moeder erbij te blijven en te snauwen dat hij de tas beter vast moet houden. Mijn camera's en andere gear zijn de dingen die het dichtste bij een familie komt, dus het zal geen verrassing zijn als ik er voorzichtig mee ben.
Na het een en ander te hebben gesorteerd, gaat de camera tas mee naar binnen. Veel van mijn gear, zoals de lampen en standaards die ik waarschijnlijk niet nodig ga hebben bij de concerten, liggen in het ruim, samen met de koffer. De wat broodnodige spullen, zoals wat kleding, ondergoed, tandenborstel en andere benodigdheden, heb ik in de camera tas gedaan, die nu zo mogelijk nog zwaarder is geworden. Met een glimlachje ga ik hem voor het trappetje op. 'Thanks.' zeg ik en wijs naar de tas, waarna ik haast een meter van de grond kom van de schrik. Een luide "HELLO" komt me tegemoed van alle mannen die zijn verzameld in de tourbus. 'Hi.' reageer ik een beetje beduusd, waarbij ik een glimlach voel groeien. Echt iets als een familie of een gezin heb ik nooit gehad, althans geen warm welkom. Dit voelt aan als een prima, nee zelfs perfect, begin van mijn nieuwe baan. De leden van de band geven me een wat persoonlijker welkom, door bijvoorbeeld een arm rond mijn schouder te slaan of een hand door mijn haar te halen. De crewleden geef ik netjes een hand, waarna iedereen als een neerzakt op de banken. 'I could use a drink.' suggereer ik en zie hoe Alex een glimlach op zijn gezicht krijgt. 'I think I like her already.' zegt hij, waarbij hij opstaat en wat koude biertjes pakt voor iedereen. Op een of andere manier ben ik naast Jack terecht gekomen, wat ik zo erg niet vind. Hoewel ik de andere mannen ook wel ken, is hij momenteel toch nog wel even de boeg waar ik stevig aan vasthoud.
Allen komt al snel zich bij de groep voegen en lijkt, ondanks het tijdstip, druk bezig te zijn. 'Actually...' begin ik nadat er een stilte is gevallen na zijn vraag. 'My steph-brother just finished his studies in techincal management. He had his internship with this band that was a supporting act with that band called blink-182?' zeg ik, een beetje vragend, omdat ik niet helemaal thuis ben in deze scene. 'I could give him a call and see if he's looking for a trainee-ship. That way you can pay him less than a normal employee.' zeg ik tegen Allen met een knipoog. Nadat ik mijn kunstacedemie in een versnelde twee jaar heb gedaan, precies in de tussentijd van de ontmoeting met de band en het belletje van Jack, weet ik precies hoe het werkt op de arbeidsmarkt. 'Ánd she even knows good strategies. She's a keeper, Allen.' zegt Alex en grijnst even naar me, waarna hij zijn blik kort op Allen laat rusten. Na hem even in de gaten hebben gehouden, zie ik dat zijn blik zich verplaatst naar Jack. Met name de ruimte, of misschien het gebrek aan ruimte, tussen Jack en mij. Niet echt onze schuld, aangezien de bank te klein is voor vier mensen, maar we proberen de bank het tegendeel te bewijzen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

26, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from ValVelocity on 05/02/2018 05:11 PM

Jackeroony~
Uit het niets slaat ze haar armen om me heen, ik weet niet wat ik had verwacht, een hand? Een hallo met een hoofdknikje? Met een onderdrukte glimlach accepteer ik de knuffel door ook kort mijn armen om haar heen te slaan. Er gaat een rush door me heen, haar net iets kleinere postuur past precies tegen het mijne en haar haar ruikt fris, al kan ik de precieze geur niet helemaal plaatsen. "Why would I let you come all the way here for just a prank? Did you see any hidden cameras?" zeg ik grijnzend waarna ik haar los laat, ik kijk even snel op mijn horloge en knik richting de uitgang "We should get going." ik luister naar haar korte samenvatting van haar niet al te prettige reis, gelukkig was het niet een al te lange vliegtuig rit, ik schud m'n hoofd "Luckily you'll be able to join our amazing smelly tourbus till the end of tour now, no crying babies, no kicking kids, just a group of swetty smelly dudes." Tijdens het lopen werp ik haar een brede grijns "You can do whatever you want, if you want to like take the night of to get settled and just hang out that's fine! We've done it without photographer so far so one more night won't matter." Als ik weer naar haar kijk zie ik dat ze bijna krom loopt van haar baggage, hoe kan ik nou zo lomp zijn "Here let me take that." Ik neem haar bagage uit handen en realizeer me dat ze zelf ook redelijk sterk moet zijn, de zwaarste tas, ik denk haar camera tas, lijkt gevuld te zijn met lood. Nu zelf klunzend lopen we naar de uitgang, als ze vraagt naar een slaapplek realizeer ik me iets, we hebben geen extra slaapplek klaar gemaakt. "Funny that you suggest that." Zeg ik met een hoofd dat bijna rood wordt "I don't think that you have much of a choice or you'll have to sleep in Zack's bed but he is a heavy sweater." Ik was niet van plan vandaag nog veel te slapen en als ik zou willen slapen zou ik best tijdelijk op de bank kunnen slapen tot we iets gefixt hebben. Er is een bunk over, we hebben in feite acht slaapplekken en zeven tour leden Jemma nog niet meegerekend, maar de laatste bunk hebben we tot nu toe eigenlijk vooral gebruikt als berging en toen we gisteren begonnen met drinken heeft niemand er ook maar voor een seconde aangedacht dat we die misschien even moesten leegruimen. "No worries you won't have to sleep next to me, unless you want to." Ik draai mijn hoofd naar haar toe en knipoog, "No but seriously I can take the couch untill we fix you spot.".
Als we eindelijk bij de bus aankomen zet ik de bagage even op de grond en open ik de deur naar het ruim "Is er iets dat je in de bus nodig heb, de rest gaat namelijk hier in om binnen wat ruimte te besparen." Na haar bagage geregeld te hebben lopen we naar binnen "Welcome to our domain." Een vlaag van zweterige lucht blaast ons gezicht in als de deur open gaat en Jemma voorlatend lopen we naar binnen waar we verwelkomd worden door een koor van welcome's.

Allen~
Zodra de deur opengaat zorg ik dat iedereen stil is "On three, one, two, three" perfect getimed roept iedereen hallo zodra we het hoofd van Jemma zien verschijnen. Ik kreeg hier en daar wat geirriteerde reacties op het idee om Jemma gezamenlijk welkom te heten en Alex vroeg naar taart, wat opzich niet zo'n slecht idee zou zijn geweest. De bus begint nu wel vol te raken, naast de band hebben we mij en nog iemand voor de set up van de intrumenten en techniek en er is ruimte voor de buschauffeur om te slapen, met Jemma erbij is dat acht wat alle bunks vult. Nu we steeds grotere venues gaan spelen zit ik eraan te denken om misschien een extra tourbus mee te laten rijden met een echte crew erin. We kunnen dan acht extra mensen mee en dan kunnen de jongens misschien echt soundchecken inplaats van kloten met licht en geluid. Ik geef Jemma een hand en loop naar de achterkamer van de bus om wat rond te bellen, de nieuwe bus zouden we pas tijdens de volgende tour nodig hebben maar die begint al over een maand. Het bedrijf waar we onze tourbussen huren heeft nog een bus staan die net zo groot is als de bus die we nu gebruiken en als we ze alle twee huren krijgen we korting. Iemand zou me even een klopje op mijn schouder moeten geven, ik ben zeker niet werelds slechtste manager. Ik loop terug naar voren waar iedereen nu op banken zit en aan het praten is "Didn't you guys have some friends back home who were good with technical things? I think it's time to expand the crew.".

72, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 05/02/2018 05:09 PM

Jemma
Net wanneer ik het leven op wil geven en maar een hotel wil gaan zoeken, hoor ik een enthousiaste groet. Langzaam draai ik me om, mijn mond een stukje opengezakt van nieuwsgierigheid. De jongeman die in mijn gezichtsblik verschijnt, lijkt in niets op wat ik had verwacht te zien. Het slungelige is weg, het is inmiddels meer een man dan een jongen. Mijn mond, die een stukje openhing, voel ik nu wat omhoog komen, door mijn mondhoeken die omhoog komen. 'You have no idea how glad I am to see you here. I was starting to think you were pranking me.' zeg ik en in een opwelling sla ik mijn armen rond zijn nek, om een stevige knuffel te geven. De tijd voor handdrukken kan altijd nog komen, maar momenteel voelt het alleen al heel goed om een bekend gezicht te zien en te genieten van iemand om me heen die voor de verandering niet in mijn rug schopt, hardop jankt of me met een pedofiele grijns probeert te versieren.
Zijn vraag doet me zuchten en ik pak mijn bagage vast, waarbij we langzaam in een richting beginnen te lopen die Jack aan geeft. 'To be quite honest, it was awful. Crying babies, a child kicking my chair...' zeg ik en haal mijn schouders op, waarbij ik een glimlachje op mijn gezicht forceer. 'But I'm here now, so lets forget about that.' zeg ik, zo positief mogelijk. Het feit dat ik bewust niet heb vertelt over de vieze oude man die met me flirtte, negeer ik maar. In mijn hoofd tel ik hoe lang ik al zonder slaap rondloop, waarbij ik uitkom op een aantal wat me een beetje shockeerd. 'Was I supposed to take pictures tonight already?' vraag ik voorzichtig. Nog zo'n duizend andere vragen liggen op het puntje van mijn tong, maar ik besluit er nog even mee te wachten. Door de vermoeidheid voel ik me niet echt als mezelf. Het ietwat scherpe en sarcastische randje wat mij mezelf maakt, is een beetje zoek. Na een paar uur slaap en een goede bak koffie zal dat vast verholpen zijn, maar momenteel krijg ik het amper voor elkaar om mijn koffer en enorme tas mee te krijgen. Het is dat ik voor mijn werk al mijn aparatuur nodig heb, anders had ik nooit zoveel spul bij me. Omdat het enige waar ik nog aan kan denken, slaap is, besluit ik er nog een vraag uit te persen. 'And do you happen to have any idea where I can sleep? And I swear to god if you suggest your own bunk, I will punch you.' zeg ik, een glimlachje verschijnt op mijn gezicht. Die laatste opmerking zorgt dat ik me wat meer als mezelf voel.

Alexander
Vaak slaap ik als een roos, het maakt niet uit waar. In principe kan ik overal en nergens slapen. Soms zitten er helaas nachten tussen dat ik geen enkel moment mijn ogen kan sluiten. Mijn brein is dan simpelweg te druk bezig, met onder andere liedjes, chords en zorgen. Zoveel zorgen over zoveel verschillende dingen. Ondanks dat ik niet slaap, heb ik mijn ogen toch dicht. Af en toe bedenk ik me dat slapen raar is, je doet alsof je slaapt tot je daadwerkelijk slaapt... Ook dat soort dingen houden me wakker, zinloze hersenspinsels. Wanneer het gordijntje van mijn bunk wat opzij wordt geschoven, draai ik mijn hoofd en open ik mijn ogen. 'I'm up.' zeg ik en schuif uit mijn bunk. 'She better be something special if she gets the whole band as a welcoming comittee.' zeg ik en trek een mondhoek omhoog naar Allen. Omdat ik de bovenste bunk heb, boven Jack om precies te zijn, overbrug ik het laatste stukje met een afzetje. Moeiteloos land ik op mijn voeten, inmiddels heb ik dan ook mijn nodige training gehad. Met enkel een jogingbroek aan, rek ik me uit en haal een hand door mijn haar. 'Did you get her a cake too?' vraag ik, nieuwsgierig en aandachtig rondkijkend. Als er taart bij komt kijken, kan ik misschien iets meer spelen dat ik blij ben haar te zien. Ach, als Jack er maar blij mee is. Hij leek al wat gelukkig dat hij dit geregeld had, dat hij haar contactgegevens nog had. Iets wat ook zeker bewonderingswaardig is, ze moet onbewust een indruk achter hebben gelaten.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

26, female