O] The irony of choking on a lifesaver

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Excuse me maar deze wordt echt niet zo lang meer als de voorgaande, Jemma
Grijnzend kijk ik toe hoe de jongens het ene nummer na het andere nummer spelen. Inmiddels hebben ze al een aardig reportoire van eigen nummers, die ik voor ik weg ging illegaal heb gedownload en geluisterd. De meesten komen me dan ook best bekend voor, maar anderen dan ook niet. Achteraf, of vooraf, kondigd Alex dan ook aan of het covers zijn of niet. Van hun eigen liedjes lijken ze het meest te genieten, wat me blij maakt. De energie spat van de jongens af, vooral van Jack. Hij rent van hot naar her, over het hele podium is hij te vinden. De ietwat meer bescheiden Zack blijft netjes op zijn plek staan, beweegt zich hooguit wat naar voren of naar achter, op een uitzondering staat hij bij Rian. Alex staat ook getrouw bij zijn microfoon en well, voor Rian is het onmogelijk om over het podium te lopen. Jack is echter de rode draad door alles en iedereen heen, waarbij ik me afvraag of de band nog wel zou bestaan zonder hem. Zijn energie lijkt iedereen wat op te fleuren en ervoor te zorgen dat er een groepsdynamiek ontstaat die zonder hem onmogelijk neer te zetten was.
Mijn oogleden voelen voor alsnog zwaar en ik merk dat ik een beetje bibber van de slaap. Toch blijf ik zitten en zing het concert uit. Wanneer ze het podium afrennen, zet ik me af van de box. Hijgend bereikt Zack me als eerste en kijkt me met grote ogen aan. Net wanneer ik uit wil leggen waarom ik hier ben, begint hij zelf te praten. 'We still have to go back for the encore.' zegt hij en ik knik. 'You guys seem so energetic out there.' zeg ik, bij gebrek aan andere gespreksstof. Een grijns breekt door op zijn gezicht, wat ervoor zorgt dat ik zelf ook even glimlach. Op dat moment bereiken de anderen ons ook. Rian grijpt me bij mijn schouders en schud me door elkaar. Beduusd probeer ik zijn gezicht scherp te stellen, wat moeizaam gaat met het schudden. 'That was one of the best concerts ever, its so cool you saw the last few songs!' roept hij uit, over het schreeuwende publiek. Lachend maak ik me los van hem, waarbij ik me realiseer dat alle jongens strak staan van de energie en graag nog het podium op gaan. Uiteindelijk valt mijn blik op Jack, waarbij ik verbaast mijn wenkbrauwen optrek. 'Jesus Christ, why are you wearing a bra?' vraag ik, zonder filter voor mijn mond. Rian en Zack beginnen te lachen. 'I'm glad you can take some swearing.' merkt Alex op, waarbij ik hem opgetrokken wenkbrauw toewerp. 'Before it just seemed like you were a nice and polite girl, no offence.' legt hij uit en ik barst in lachen uit.
'I guess we all need to get to know each other, but we have more than enough time for that.' zeg ik en laat mijn ogen onbewust naar Jack glijden. 'You guys were amazing out there, I honestly can't wait to get to work.' zeg ik, waarbij ik Jacks aandacht even vasthoud en daarna de groep nog even langskijk.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack-son~
Volgens mij heeft het publiek nog nooit zo hard meegezongen, de show gaat fantastisch. Ik werp af en toe een snelle blik op Jemma en zie dat ook zij zich lijkt te vermaken. Mijn microfoonstand hangt vol met bh's extreem grote met hele verhalen uitgeschreven en wat bescheidenere cups met alleen een "I love you Jack" of Alex whatever. Tijdens Coffeeshop soundtrack krijg ik een super mooie rode bh tegen mijn been aan met wit kant, ik grijns en pak hem op, ik kijk met mijn ogen knijpend tegen het velle licht het publiek in om te zien waar hij vandaan komt terwijl ik hem slordig aantrek. Als het nummer is afgelopen verlaten we het pudium, bijna onmiddellijk begint het publik met een 'We want more' chant, ik zie dat Jemma uit enthousiasme door Rian door elkaar geschud wordt en ik grinnik, als we nog geen encore hebben gespeeld ik Rian nog pumped up met super veel energie en dat komt er nu een beetje uit. Als Jemma zich dan op mij en mijn prachtige BH richt moet ik lachen "The fans bring us bra's every gig because they are worried about my man boobs" ik knipoog naar haar en wrijf met een hand over de stof van de BH.

Nadat het publiek hun longen uit hun lijf hebben geschreeuwd om ons terug te krijgen rennen we terug het podium op voor de encore waarna we nog een aantal nummers spelen, de energie in de zaal is misschien nog meer alive daan hiervoor, maar dat kan ik me ook inbeelden. Na de show beginnen we gelijk met de gear inladen, ik probeer altijd zo snel mogelijk mijn eigen shit te doen zodat ik bij de achter ingang nog even met de fans kan hangen die daarop hebben gewacht. "From this point on it's only getting the shit back to our bus." Zeg ik tegen Jemma mijn hand op haar schouder rustend "If I were you'd I'd get back to the bus, you still look a little tired." Ik kijk haar lichtelijk bezorgd aan, ze lijkt bleek weg te trekken wat vaak geen goed teken is, ik bied haar mijn arm aan voor ondersteuning "Let me walk you to the bus."

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
De opmerking van Jack is zo onverwachts dat ik in lachen uitbarst. Schuddend met mijn hoofd richt ik mijn aandacht op Jack. 'Then you must already have quite the collection.' zeg ik, wat me een high-five van Rian oplevert. Grijnzend kijk ik weer naar Jack. 'You guys should donate them or something, those things are fucking expensive.' zeg ik en wijs naar de microfoonstand van Jack die vol hangt met de bh's in allerlei kleuren en maten. 'But you definitely have some good taste there.' zeg ik en wijs naar de rode bh die hij aan heeft met het witte kant. Veel te snel zijn ze weer weg, om nog een drietal nummers te spelen voor het publiek wat uit hun plaat gaat. Glimlachend kijk ik toe, mezelf beseffend dat ik nog nooit zoiets heb meegemaakt in mijn hele leven. Eigenlijk in de twenty-somewhat years heb ik nog nooit zoiets in mijn leven gehad als dit. Het beeld van een breed glimlachende Jack schiet door mijn hoofd, wat ik wegschud en al snel komt ervoor in de plaats een beeld van alle vier de jongemannen, niet te vergeten Allan.
Veel te snel is het afgelopen en ik merk dat ik dat jammer vind. Ik kan niet wachten tot ik de hele shows mee mag maken, hoewel ik me afvraag na hoeveel shows het vervelend gaat worden. Hopelijk nooit. De energie van de jongens zal niet snel vervelend worden. Hopelijk spelen ze af en toe wat met hun set-list, zodat ik niet alle liedjes op een gegeven moment kan dromen. Eenmaal wanneer de show is afgelopen, loop ik wat achter de band aan, om bekend te worden met hun dagelijkse proces. Al snel merk ik dat ik het koud heb en moe ben. Nog steeds, zelfs na mijn power-nap. Voor mijn gevoel kan ik wel een hele dag doorhalen als ik dat zou willen. Een warme hand op mijn schouder kondigt Jack's aanwezigheid aan, samen met zijn stem.
Uit alle macht probeer ik niet al te vermoeid naar hem op te kijken, maar ik zie weerspiegeld in zijn ogen dat dat niet helemaal is gelukt. Klein glimlach ik. 'Wearing bra's, but also being a gentle man. I'm not quite sure how to read you, Barakat.' zeg ik en pak dankbaar zijn arm aan, waarna we langzaam richting de bus beginnen te lopen. 'I don't remember if I ever properly thanked you for this whole opportunity. And for your bunk.' zeg ik en kijk opnieuw glimlachend naar hem op. Inmiddels is het helemaal donker buiten, op de helder stralende maan na. Het verlicht Jack's zwarte haar in een wit licht, waardoor het meer grijs lijkt dan zwart. Het geeft hem een ietwat spook-achtig uiterlijk, maar accentueert juist ook de andere delen van zijn gezicht. Zo lijken zijn ietwat scherpe neus wat zachter en weerkaatsen zijn ogen het stralende licht. Had ik nu maar mijn fotocamera bij me.



tocheenfotowantzeiszoknap
 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jacko~
Onder de donkere avond lucht begeleid ik Jemma naar de bunk, ze loopt lichtelijk beverig van niet alleen de kou maar ook de vermoeidheid. "I would love to help you undress but I feel like that would end up with me having a black eye." Zeg ik met een plagend lachje "Goodnight." Lichtelijk aarzelend loop ik de bus uit. Ik moet me gaan inhouden, ze is net een avondje met ons op tour en ik kan mezelf al nauwelijks beheersen. Wat moet ze wel niet van me denken. Als ik terug ben in de venue begin ik mijn spullen bij elkaar te zoeken, mijn gitaren en alles dat erbij hoort. Normaal kleden we ons na een show eerst even om zodat we de rest van de avond in minder zweterige kleren kunnen doorbrengen maar ik zal me in de bus moeten omkleden sinds we nu nog maar een uurtje hebben om uit de venue te komen. Met een beetje hulp heb ik al mijn spullen zo netjes mogelijk in een kist gekregen en naar de bus getild. Als we de bus in lopen hoor ik Rian achter me grinniken "Barakat is that bra comfortable?" ik had niet eens gemerkt dat ik de bh nog steeds aan had, ik kijk over mijn schouder naar Rian en knipoog terwijl ik langzaam een van de bandjes naar beneden duw "Why, you like it?" grijnzend schut hij zijn hoofd en laat zich neer ploffen op de bank. In een bijna soepele beweging maak ik de bh van achteren los en slinger hem een aantal keer als een lasso boven mijn hoofd. "That was a good show guys." Een warm bekend van blijheid en tevredenheid ruist door mijn lichaam, ik voel me altijd zo goed na shows. Ik probeer onopvallend naar mijn bunk te gluren om te kijken of Jemma al licht te slapen, waar ik wel vanuit ga aangezien ze er uitgeput uitzag en er nu een regelmatige ademhaling uit de bunk komt. "I'm really excited to see the pics she's gonna make" zeg ik met een glimlach "It's also great to have some female power on tour with us." Misschien moet ik beginnen met wat minder over haar te praten.

Iedereen is redelijk vroeg het bed in gedoken, ik keek niet uit naar mijn avonden op de bank, de banken in tourbussen zijn niet de breedste waardoor het val gevaar groot is, en geloof me, ik lig liever niet op de grond in het eet en leef gedeelte van de all time low tour bus, want wij jongens zijn beesten. Na een paar uur slaap en kramp in mijn linkerbeen voel ik plots een klap in mijn rug, the nightmare became reality. Ik zet mijn hand schrap tegen de grond om omhoog te komen en beland recht in een plasje van who knows wat, ik kan me nog net inhouden niet te gillen, dit is goor. Ik krabbel op ga op de bank zitten, het is 5:00am en ik ben bang dat ik niet meer in slaap ga vallen vandaag.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Opnieuw schiet ik zacht in de lach, maar weet mezelf sneller te herpakken, waarbij ik Jack zo serieus mogelijk aankijk. 'A black eye would be the least of your injuries.' zeg ik, waarbij we bij de bus aankomen. Voor ik nog een toevoeging kan maken, wenst Jack me een goede nacht en verdwijnt. Even kijk ik betreurd, waarna ik hem zacht hetzelfde toewens, hoewel hij inmiddels te ver weg is om het nog aan te horen. Met een zucht klim ik de bus in en weet op een of andere de bunk nog te bereiken. Wanneer ik het dunne matras raak, voel ik dat ik alweer weg begin te zakken. Dit keer herinner ik me nog net op tijd het gordijntje dicht te trekken, hoewel ik hem een stukje open laat staan, anders is het wel heel donker.
Een jetlag hebben is vreselijk. Je bent niet alleen moe op de verkeerde momenten, maar ook klaarwakker op andere momenten. Zo heb ik wel heerlijk geslapen, maar dat tot een uur of half vijf. Vanaf dat moment waren mijn ogen open, hoewel ik mezelf probeerde opnieuw in slaap te krijgen. Met mijn ogen gesloten en een zo rustig mogelijke ademhaling heb ik het nog een tijdje gered, tot ik een harde bons hoor en een zacht kreetje. Direct zit ik rechtop in de bunk, waarbij ik met een zachte bons mijn voorhoofd stoot tegen het lage plafond boven me. Zacht laat ik een vloek los en wrijf over mijn voorhoofd, waarna ik het gordijntje opzij schuif en mijn benen over de rand van het bunkbed gooi. Even blijf ik zo zitten en wrijf in mijn ogen en gaap. Wanneer ik wat meer gewend ben aan de donkere bus, laat ik me uit de bunk zakken. Uit voorzorg laat ik mijn voeten in mijn schoenen glijden, aangezien de bus niet de schoonste is. Stelletje zwijnen, ik zal ze morgen eens laten schoonmaken. Dit kan nooit goed zijn voor hun gezondheid, of die van mij.
Zacht sluip ik het woon gedeelte van de bunk in, waar ik zie dat Jack rechtop op de bank zit. Verrast kijk ik naar hem. 'So you decided to play the early bird.' zeg ik zacht, omdat ik de anderen niet wakker wil maken. Aangezien de keuken grenst aan het woongedeelte, loop ik door en pak ik een flesje water uit de koelkast, waarna ik terug loop en naast Jack op de bank plof. Ik voel dat mijn lichaam nog steeds moe is, maar mijn geest vertikt het om nog in slaap te vallen. 'You can take some more hours in the bunk if you want, I already know I won't fall asleep anymore.' zeg ik, dit keer fluisterend, omdat we nu toch naast elkaar zitten.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jacksicle~
Plots komt er een geluid bij m'n bunk vandaan, blijkbaar was mijn val toch luid genoeg iemands aandacht te trekken. Jemma schuift langzaam maar zeker de bunk uit en komt mijn kant op "I hope it wasn't my gracious, muscular body hitting the floor that woke you up?" vraag ik fluisterend, Rian is geen ochtend mens en vooral niet als je hem voor zijn wekker wakker maakt. Ik kam met mijn handen door mijn haar in een poging casual over te komen terwijl er aan deze situatie niets casuals is, niet vanuit mijn point of view in ieder geval. Ik probeer mijn blik naar voren te houden, zou het raar zijn als ik haar nu aankijk? Of ik het juist raar dat ik het probeer te vermeiden? Ik schrik op uit mijn neerwaartse denk spiraal als ze naast me komt zitten en begint te praten "I'm good, i don't think a few hours in the bunk are gonna makeup fort he rocky painful night I had on this damn thing." Nog steeds Jemma vermijdend met mijn ogen spot ik een fles naast de bank, kan in het donker niet goed zien wat erop staat maar ik neem een slok, een welkom warm gevoel stroomt door mijn keel naar beneden. Jep dat ik waat ik op hoopte, een restje Jack. Normaal zou ik zeggen dat ik best een ladies man ben, tot ik daadwerkelijk interesse heb in de lady in questie. Dat ik waar ik al m'n cool verlies en verander in een anxiety filled mess, Jack D helpt me daarbij. "Before you can comment on my shitty life habits, someone once told me that you can drink when there's a five on the clock and it's around 5am now, I'm good to go." De stilte gaat verder, ik weet niet goed wat ik verder kan zeggen, of ik uberhaubt wel iets moet zeggen. De vuist waarmee ik de fles Jack vastheb verstrakt en ik voel hoe mijn knokkels wit worden, misschien had ik wel gewoon het aanbod moeten aannemen en nog een uurtje m'n bunk in moeten duiken zodat er geen mogelijkheid zou zijn dit te verpesten. "So,, Jemma, where are you from?" m'n stem is nog steeds op een fluister toon "Like not career wise, but family and such, leaving so suddenly on a tour with people you barely know is a big step." Gelijk nadat ik dat heb gezegd realiseer ik me dat dit best een persoonlijke vraag is, iets wat ik misschien iets beter had moeten overwegen voordat ik haar zo voor het blok zette met deze vraag "If you don't mind talking about it ofcourse, I know that not all family history is all happiness and sunshines." Nou Jack, de prijs van meest soepele gespreks openers gaat zeker niet naar jou dit jaar.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Shirtless Jemma... kidding she is fully clothed... or is she?
Grijnzend neem ik plaats naast Jack en open het waterflesje. Het is grappig hoe hij zichzelf probeert te fatsoeneren, terwijl dat helemaal niet nodig is. Zelf kom ik ook net uit een bunk, erg aantrekkelijk kan ik er niet uitzien. Daarbij hoef ik er ook niet aantrekkelijk uit te zien. 'Nah, I was already awake. The jetlag is mocking me.' stel ik hem gerust en drink daarbij wat van het koele water. Net wanneer ik hem een slokje wil aanbieden, vist hij ergens een half-volle fles Jack Daniels vandaan. Ook prima. Ik judge niet, ik zou willen dat ik zelf ook wat kon drinken. Alleen gaat dat niet. Ik ben bang dat vanavond mijn eerste werkdag gaat worden en aangezien ik niet eens rechtop kan staan zonder te wankelen van slaap, denk ik niet dat drank me veel goeds gaat doen. 'You do you, boo. I'm not judging.' zeg ik glimlachend, waarbij ik nadrukkelijk het flesje water tegen mijn lippen aanzet. 
Zacht schiet ik in de lach en schud mijn hoofd door zijn vraag. What a ladiesman. 'Do you want the easy answer or the honest answer?' vraag ik zacht en kijk hem met een schuingehouden hoofd aan. Die vraag kan ik gemakkelijk zelf beantwoorden, dus neem ik mijn kans maar om voor het eerst sinds een hele lange tijd mijn ei bij iemand kwijt te kunnen. 'Easy answer would be that I'm from Forest Hill, a small town you probably never heard off, in Maryland.' vertel ik zacht, fluisterend zelfs. We zitten zo dichtbij elkaar dat met fluisteren we elkaar met gemak kunnen verstaan. Daarbij slapen de anderen gewoon nog en ik durf het niet op mijn geweten te hebben om de eerste avond direct bekend te komen te staan als de slaapverbreker. 'Honest answer is that I come from a broken family. Mom died when I was young, dad remarried when I wasn't much older. My steph-mother despices me, as I do her. My half-brother Adam isn't all bad, we got along pretty well.' ga ik dan verder, voor me uit kijkend. In mijn handen heb ik de dop van het flesje water, wat veel makkelijker is om naar te kijken dan Jack. Het is niet dat ik hem niet vertrouw, het is meer dat ik mezelf niet vertrouw. Het is niet gemakkelijk om over dit soort dingen te praten, maar toch is het wel fijn dat het kan. Ookal hoop ik dat hij hier niet al te veel meer van weet met een paar uur. Als ik eenmaal naar hem zou opkijken, zou ik me realizeren dat ik bezig ben met het vertellen van een verhaal die ik helemaal niet graag vertel. 
'After I graduated, I got this amazing full scholarship to this awesome artschool. I finished my bachelor in two years, instead of four. I honestly was a success, I had exobition after exobition, but around my fourth it all went downhill. I made some money of my own and my steph-mom wanted me gone. So I took awful job after another, so I could maintain my apartment.' vervolg ik zacht en glimlach naar mijn schoot, waar mijn handen liggen en druk bezig zijn met het dopje. Tot nu toe gaat het me best goed af, het vertellen. Eigenlijk tot ik hardop toegaf dat mijn stiefmoeder me het huis uit wilde. Dat wilde ze het liefst al toen ik 14 was, maar gelukkig wist mijn vader daarin wil door te voeren. Verder was het haar wil die wet was. Toen ik 14 werd en mijn eerst baantje kreeg, werd ze woedend toen ik het geld voor mezelf wilde bewaren. Tot die tijd had ik rondgelopen in afdankertjes van vriendinnen van haar, of kringloop spul. Nooit had ik geweten wat winkelen was, tot ik zelf begon te verdienen. Mijn moeders hobby was ook fotografie, daar was mijn ambitie begonnen, maar haar bruikbare fotocameras waren verkocht. Van mijn eerste paar salarissen heb ik mijn eerste camera gekocht, en daar was mijn liefde begonnen. 
'I don't know exactly what it was, but I think the memory of being so successful, getting a scholarship, finishing in half the time, being shown in art galleries... And then ending up in a Sears to take pictures of ugly ass toddlers.' zeg ik en grinnik geluidloos om het beeld van mijn leven. 'You know, I was ready to quit. To just throw my camera out and start working a stupid ass job as an art teacher in highschool. Then you called. My family sucks, I had no ambition of my own left. Then you called, offering me a bright new environment. New ambitions, new people. Almost too good to be true.' zeg ik en kijk dan uiteindelijk weer naar hem op. Hij zit nog steeds met de fles Jack, wat me enigszins geruststelt. 'And you have no idea how happy I am that you're drinking, so you probably won't remember a thing I just told you. So, keep on drinking my friend.' zeg ik glimlachend, waarna ik het flesje water leegdrink en nu zonder iets om handen blijf zitten. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack Daniels~
Nadat ze haar verhaal heeft gedaan kijk ik verslagen op van mijn fles Jack "I'm sorry you had to go trough that." Ik voel een roesje opkomen van de Jack maar heb nu spijt dat ik ben gaan drinken, ze kan zelf dan wel zeggen dat ze het niet erg zou vinden als ik dit alles vergeet maar ik zou het verschrikkelijk vinden. "Lucky for me I can handle my liquor fairly well, me and Jack here have been friends for years." Ik trek mijn mond hoek omhoog in een halve glimlach terwijl ik de fles haar richting op duw. "I appereantly do lose my manners when I drink, here you want a sip so we can be miserable and drunk together?" Stiekem zou ik willen dat ik ook iets had om te delen, misschien zodat ze zich minder alleen zou voelen? Minder onbegrepen, maar ik had alles mee wat ouders en gezin betreft. Mijn sad story is meer intern. Ik laat me een beetje achterover zakken in een poging meer comfortable te gaan zitten. "I'm glad we were able to provide a little happiness to your story then," en dat ik het niet verpest zoals ik altijd doe, denk ik erachter aan. Ik neem nog een slok van m'n Jack waarna ik mijn hoofd naar Jemma toe draai en haar voor het eerst sinds ze de bunk uit is gekomen echt aankijk, ik leun iets naar voren "The worst things always happen to the best people." ik moet me inhouden, alles inhouden.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Bemoedigend glimlach ik naar Jack, de persoon, niet de fles, en leg mijn hand op zijn arm. 'Don't be. It's not like you could've changed anything. It's sweet you care, but pity doesn't bring me anywhere. I like where I am a lot and I can thank you for that. So let's just focus on that, okay?' zeg ik dan, omdat hij er meer mee lijkt te zitten dan ik doe. Het zal nooit gemakkelijk zijn om over te praten, maar voor alsnog heb ik niet al te veel moeite met mijn verleden. Het is inmiddels gebeurd en ik weet dat ik er zelf ook niets aan had kunnen doen. Als ik iemand dingen kwalijk neem, is het mijn vader wel. En mijn stief-moeder. Misschien heel stiekem ook mijn moeder, want als ze niet had overgewerkt die avond was ze er misschiengewoon nog geweest. Maar dat is allemaal nakaarten. Inmiddels heb ik vrede met mijn situatie. Het heeft me gevormd tot een persoon, waar ik eigenlijk heel erg blij mee ben. Soms wat minder dan anders, maar aan het einde van de dag durf ik te zeggen dat ik een goed persoon ben, ondanks al het kwaad wat is geschied.
'And here I was, thinking Jack was too socially awkward to make friends.' zeg ik grijnzend, de kans om een grapje te maken met beide handen aanpakkend. Hij maakt het me makkelijk en ik weet niet of dat bewust zo is, of niet. Als dat het wel is, dan waardeer ik het. Als dat het niet is, waardeer ik het zelfs nog meer. De jongeman heeft nog zoiets onschuldigs over zich, iets wat de wereld en het leven nog niet kapot hebben gemaakt. Iets waarvan ik hoop dat hij altijd zal kunnen behouden. Wanneer hij me drank aanbied, schiet ik zacht in de lach en schud mijn hoofd. 'Any other day any other time I would've said yes, but my jetlag is really bothering me and I'm scared your manager will put me to work tonight, so I will need every bit of pure energy I can get. No poison for me today.' zeg ik glimlachend en draai ook mijn hoofd naar hem om als hij me voor het eerst aankijkt.
Voor een kort moment houd ik zijn blik vast, waarna ik die weer afwend en naar mijn handen kijk. 'So, what happened to you then? Inner demons or outer demons?' vraag ik zacht en waarschijnlijk onverwachts. Langzaam kijk ik weer naar hem op, mijn hoofd een beetje schuin gehouden van de interesse.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jackyl~
"Someone who says no to Jack's D, not sure if you're even welcome in my bus anymore." Ik grijns, ik kon het niet laten een klein grapje terug te gooien "I am usually more smooth with the people but as you see I hang around guys a lot and the only girls I really see these days are the underaged fans. My socializing skills might have gotten a bit rusty.".
Als ze haar hoofd weg draait weet ik dat het moment voorbij is, misschien was er helemaal geen moment om mee te beginnen. Een ingehouden zucht ontsnapt uit mijn longen, voornamelijk van opluchting denk ik. Als Jemma vraagt naar mijn verleden wrijf ik even in mijn ogen, om tijd te stallen en om het verhaal dat ik wil vertellen op een rijtje te krijgen. Ik weet dat het dom was te verwachten dat ik geen tegen vraag zou krijgen. Misschien was het meer dat ik niet eens had verwacht dat ze antwoord zou geven op mijn vraag. "Well, at home everything was always good." Begin ik, aarzelend. Het is geen leugen, mijn gezin is wat veel mensen a perfectly typical American familie zouden noemen, mijn problemen zitten diep van binnen. "To be perfectly honesy with you, I never really talk about this stuff with the guys, I mean Alex knows all about it but it's not something I enjoy bringing up." Ik laat een nerveus lachje horen, met Alex kan ik alles bespreken omdat hij met problemen zit die heel erg hetzelfde zijn als de mijne, inner demons, anxiety en hier en daar wat depressie die om de hoek komt kijken. "I... haven't been doing too well. Like mentally." Ik kijk haar niet meer aan, ik wil geen medelijden zien, ik wil mijn pijn niet laten zien "Inner demons isn't doing my brain justice at the moment. I'm a mess." Ik pak de fles Jack weer op en neem een grote slok, als ik hier doorheen wil komen moet ik misschien toch wat extra hulp aannemen. "Lately it's been going better again but I just feel a lingering presence on my shoulders at all times, like it's waiting to attack me." I push my hands against my face. "Great I probably sound like I'm mentally insane now. Just forget what I said it's the booze talking anyway." Damage control, more than ever zou ik willen dat Jemma wel mee had gedronken, ik ben het niet gewend mezelf bloot te leggen, niet op deze manier. Ik sta op, mijn deken op de bank achterlatend en strompel met mijn fles Jack naar de deur, gelukkig staat de bus stil op een parkeerplaats, in sommige steden vind de chauffeur het niet fijn om 's nachts te rijden, ik open de deur en verlaat de bus.