O] The irony of choking on a lifesaver

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Met een haast geirriteerde blik kijk ik om als het viertal jongens binnen komt en ik nog steeds geen krukje heb gevonden. De geirriteerde uitdrukking verdwijnt en maakt plaats voor een verwarde uitdrukking. Ze zijn alle vier gekleed in slechts een witte boxershort en houden grinnikend wat bananen vast. Mijn blik vangt die van een van de jongens met donker haar. Hij is nogal lang, haast slungelig. Hij staart me aan, waarna hij zijn hand uitsteekt en stuntelend een paar woorden spreekt. Een mondhoek komt omhoog en ik schud zijn hand beleefd. 'Nice to meet you, I'm Jemma.' zeg ik en trek dan mijn andere mondhoek ook omhoog in een vriendelijk glimlachje. Zijn opmerking doet me wat breder glimlachen en ik kijk naar zijn rug als hij zich omdraait naar zijn vrienden. 'I'm not sure what I can do to make you look better than you already do.' zeg ik, hoewel de sarcastische glimlach op mijn gezicht genoeg zegt. Een beetje geplaag moet er toch vanaf kunnen, helemaal met een stel jongens van mijn leeftijd. Zolang ze hem naar in die witte boxer houden, kan ik prima vier jongens handelen met een hoge hormoonspiegel.
Na het nader bekijken van de jongens, besluit ik dat ik een andere lens nodig heb om andere foto's te maken. Ik ben er niet helemaal zeker van of het licht wel goed gaat bevallen hier in de studio's, maar ik heb het idee dat ik ze nog wel zo gek kan krijgen om buiten een aantal foto's te schieten. 'Hold up.' zeg ik en leg uit dat ik een andere lens nodig heb, waarna ik mijn sjaal van een stoel gris en naar buiten verdwijn. De auto die ik van mijn ouders heb gekregen voor het afstuderen staat trots op de parkeerplaats en hoewel het naast een nóg groter krot van een busje staat, ben ik er nog zo trots op en blij mee als de eerste dag. Na wat gerommel in de koffers die ik mee heb, vind ik de lens en loop ik terug naar binnen. De jongens staan in een kringetje en ik krijg een flash back van High School. 'The new mean girls?' merk ik vragend op en vang de blik van een jongen die er net wat mannelijker uitziet dan de andere kippetjes. Hij glimlacht me een nogal ongemakkelijke en schaapachtige blik toe, maar mijn hart smelt toch een beetje.
'Whenever you're ready.' zeg ik en gebaar naar de witte setting voor de jongens. 'Go easy on those banana's, I don't think there are any more.' waarschuw ik, waarna ik de stoel waar zojuist mijn sjaal op lag naar de lamp toe trek en erop ga staan om het licht aan te passen. Met een tevreden zucht loop ik terug met de stoel en loop vervolgens naar de camera die trots op zijn statief staat te wachten tot hij aan het werk kan worden gezet. Snel stop ik nog wat draadjes in de camera en mij laptop, waarna ik klaar ben om te beginnen. Met mijn handen in mijn zij en een opgetrokken schouder kijk ik naar het viertal jongemannen en kan niet anders dan opnieuw klein glimlachen.

Alexander's very much white boxers
Een glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik zie hoe Jack naar het meisje toe loopt en een slecht uitgevoerde James Bond voorstelling opvoert. Rian tikt mijn schouder aan en ik zie dat zijn glimlach minstens zo breed is, wat me zacht laat lachen en ik wend mijn hoofd af. 'How is it possible for you to scare the girl away that easily?' vraag ik als Jack naar ons komt lopen als het meisje is verdwenen om nog een lens te halen. 'You think she's coming back or just running?' vraagt Rian en ik schiet in de lach, waarna Zack ook wat stuntelig grinnikt en Rian ook hard lacht. Zack lijkt het toch wat serieuzer te nemen als Jack zich hardop afvraagt hoe hij zich in godsnaam moet gedragen met een dame als haar in ons bijzijn. Kort kijk ik over mijn schouder en zie haar buiten lopen. Toegegeven, ze is schattig, maar niet echt mijn type, misschien een beetje te klein. En dat terwijl Jack nog groter is dan dat ik ben. Whatever.
Zelf trek ik ook een banaan van de tros die Jack vast heeft en hou hem grijnzend omhoog naar hem. 'Well, if you can't handle it in a couple of minutes, maybe you should take care of it now.' zeg ik grijnzend, wat nog een golf van slappe lach veroorzaakt bij Rian. Al snel is de dame terug en ik glimlach een beetje schijnheilig naar haar als ze langsloopt, maar ze ziet het volgens mij niet eens. Dan geeft ze aan dat we mogen en ik geef Jack een stompje tegen zijn borst, waarna ik als eerste naar het doek loop waar we moeten zitten. Zelfverzekerd ga ik in het midden staan, waarna Zack achter me aan komt lopen. Ze stelt zichzelf nogmaals voor als Jemma en begint dan voorzichtig met wat suggesties, waarna wij aan kunnen geven welke kant we op willen. Al snel sta ik nog steeds in het midden van het doek, hangt Zack aan mijn heup, ligt Jack op de grond en staat Rian achter me.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack's former white boxers ~

We worden naar een kleed kamer gebracht waar we ons uitkleden en enkel een witte boxer aantrekken, ik ga grijnzend voor een spiegel staan en kijk via de spiegel naar de anderen achter me "This is my favorite thing ever already!" zeg ik grinnikend, "Admit it Barakat you'd rather be naked." zegt Rian, ik haal mijn schouders op "Gotta keep it PG for the kids." we zijn zelf niet veel ouder dan de mensen die ik tot nu toe bij onze shows heb gezien, maar dat is niet het punt, ik moet me hier en daar toch een beetje gedragen. Rian en Alex zijn nu naast me voor de spiegel gaan staan en het wachten is nu op Zack, hij komt naar ons toe geschuiveld maar blijft een beetje achter ons staan, zijn schouders hangen en hij ziet er lichtelijk verslagen uit, ik kijk hem aan en gooi mijn arm om z'n schouder "C'mon Merrick, cheer up, you're gonna love this." ik prik hem grijnzend in zijn 'work in progress' buikspieren en loop dan terug om de bananen te pakken "Let's do this!" zeg ik terwijl ik grijnzend naar Alex kijk die met een zelfde enthousiaste blik terug kijkt, waarna ik de kleedkamer verlaat met een tros bananen onder mijn arm.
Bijna huppelend loop ik naar de ruimte waar we do foto's gaan maken, waar we worden op gewacht door een redlijk kleine chick, zodra ik binnenkom draait ze zich om, ze heeft de mooiste ogen die ik ooit heb gezien, niet dat ik vaak naar ogen kijk maar deze hebben bijna een soort antrekkende aura om zich heen, ik steek mijn hand naar haar uit "Hi I'm Jack, Barakat, Jack Barakat." ik glimlach een beetje slungelig "I'm Jemma." zegt Jemma terwijl ze mijn hand schud, dan hoor de rest binnen komen en laat haar hand snel los terwijl ik me omdraai, "Well guys this is Jemma she's going to make us look great in boxers." ik grinnik geef iedereen een banaan aan waarna ik de extra bananen ergens neerleg "Do we just sit on de white sheet in front of the camera?" vraag ik terwijl ik er all heen loop "Hold up, i forgot one of my lenses, don't move! I'll be back in a second." Jemma loopt snel naar buiten "Terwijl ik toch verder loop en op het laken ga zitten kijk ik de anderen aan "How am I supposed to behave with her as photographer? I thought it was just going to be an old pervy guy that would be taking our pictures." ik gooi de bannaan in de lucht en vang hem weer op "Are you kidding me Jack?" zegft Zack lichtelijk geïrriteerd maar toch lachend "You better keep it the fuck in your pants dude, we're here for a photoshoot, you and Alex came up with the idea to do a shoot in boxers only so you of all people should behave and not make this a boner mess." "I can not control everything down there Merrick."

Allen~
Nadat ik de jongens naar hun kleedkamer heb gewezen besluit ik gewoon maar wat rond te gaan lopen, het is geen heel groot gebouw maar het heeft wel veel mooie rustige plekjes. Ik pak mijn telefoon en bel mijn vader "Hello Posen here how can I help you?" ik zucht "Hey dad, I was wondering," he doesn't even let me finish my sentence "How is the band doing, All time low, did they already start the shoot?" ik schud langzaam mijn hoofd "Yeah dad, I believe so, but why did you asign them to me? Do you think that this is all I can handel, a small state touring band?" ik krijg nog een teleurgestelde reactie van hem waarna hij ophangt, met hangende shouders loop ik terug naar waar ik de jongens heb achter gelaten, I guess I have no other choice.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jacks BFF
De "banana boxer shoot" staat eindelijk op het lijstje. Jack en ik hebben het al tijden lang een idee voor als we ooit een fotoshoot zouden moeten doen met de band. Natuurlijk was die kans groot, maar alsnog kan ik niet beseffen dat we nu al op weg zijn naar een miniscule vorm van beroemdheid. Beroemd genoeg voor een ware fotoshoot waar we niet voor hoeven te betalen of van Zack's moeder aan hoeven te horen hoe beeldig we eruit zien. 'The banana boxer shoot.' zeg ik grijnzend tegelijkertijd met Jack en kijk Zack met een triomfantelijke blik aan. Het gesprek is al snel voorbij en we lopen terug naar het busje. Tijdens het lopen sla ik een arm rond Zack's schouder en trek hem tegen me aan. 'You should be happy about this, finally a real opportunity for you to become more outgoing.' zeg ik grijnzend en geef hem dan een speels duwtje, waarna we weer instappen en doorrijden naar ons tweede concert.

'Hi Allan, I'm Alex, this is Jack, Zack and Rian. But Rian you can ignore.' zeg ik grijnzend en voel een stomp van Rian tegen mijn schouder, waarna de rest zich ook voorstelt. 'So, we heard something about banana's and boxers, so we provided those two already. Need anything else?' vraagt Allen zo zakelijk mogelijk, maar de nieuwsgierigheid in zijn ogen is te zien als hij ons de trossen bananen overhandigd en ieder een pakje met witte boxers. Grijnzend kijk ik op naar Jack, als dit niet precies is waar we van hebben gedroomd, weet ik het ook niet meer. Door deze shoot kan ik wel sterven van geluk en ik weet dat Jack er hetzelfde over denkt. Zack sterft liever, gewoon in het algemeen, voor de shoot het liefst. Rian staat wat rond te kijken, maar verstijft een beetje als hij blijkbaar iets ziet wat zijn aandacht trekt. Over zijn schouder kijk ik met zijn blik mee, waar ik de fotograaf zie zitten. Tot mijn verbazing is dit niet een of andere oude chagrijnige man, zoals ik me alle fotograven voorstel, maar een jonge dame. Laten we dit moment even nemen haar te beschrijven. Haar haar is honingblond en komt tot halverwege haar rug, het golft licht. Zelfs als ze op haar tenen staat om een lamp wat aan te passen, is ze klein, ik schat haar niet groter dan een meter of 1.66. Als ze onze kant uit kijkt zie ik dat haar ogen een mengeling van groen en caramel zijn, wat me een beetje verward, maar erg veel aandacht besteed ik er niet aan. De onderbroeken en bananen in mijn armen vergen veel meer aandacht.

Jemma
De shoot begint pas rond een uur of 10, maar ik ben al om 9 uur in de studio, omdat ik altijd zeker wil zijn dat de juiste materialen aanwezig zijn. Het enige wat ik zelf meeneem is de camera, die ik meer als mijn kind zie dan als een apparaat. Naast de camera heb ik vaak ook nog een flitser, verschillende lenzen en natuurlijk een statief bij me. Meestal ook mijn computer, zodat ik het resultaat direct kan doorlinken naar het scherm en zie of er verbeterpunten zijn. Het enige wat me is vertelt is dat het een shoot is voor een band, de naam heb ik niet eens onthouden. Het enige wat me op dit moment uitmaakt is wat het me betaald en dat is riant. Hopeless Records heeft me persoonlijk benaderd, ze hadden mijn werk gezien waarmee ik High School heb verlaten met een volledige beurs voor een kunstacedemie en de kleine tentoonstelling die ik daarna heb gehad. Nog steeds voel ik me enorm gevleid. De man waarmee ik sprak, Posen, vertelde me dat het waarschijnlijk een uitdagende shoot gaat worden met een viertal jongens die barst van de energie. Mede door deze opdracht heb ik besloten de kunstacedemie nog even uit te stellen, universiteiten lopen niet weg, maar opdrachten worden wel weggegeven.
Iets na 10'en lopen ze binnen en ik kijk even naar ze. Ze zien eruit alsof ze ook niet al te lang van de High School af zijn, ze hebben iets jongensachtigs over zich. Mijn ogen vernauwen zich wat als ik zie wat ze hebben meegebracht voor de shoot. Bananen en boxershorts. Een zachte zucht rolt over mijn lippen en ik vraag me af wat dit gaat beloven. Mijn professionele oog heeft al gezien dat we wel wat minder licht kunnen gebruiken, de jongens zien eruit alsof ze niet erg vaak in de zon zitten. Tot mijn irritatie kom ik nét niet bij de lamp die ik graag wil aanpassen en ik kijk om me heen of ik niet ergens een krukje zie wat ik kan gebruiken. Waarschijnlijk heb ik die ook nodig tijdens de foto's zelf, maar in ieder geval de lamp niet worden aangepast. Mijn lengte is iets wat in dit vak zowel een zegen als een vloek kan zijn, maar ik probeer er het beste van te maken.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jacko's banana ~

Het moment dat ik over de shoot hoor schiet me een idee te binnen al weet ik niet of iedereen er zo blij mee zal zijn, grijnzend kijk ik op naar Alex en zie hem met een soortgelijke blik naar mij kijken, we hebben het misschien voor de grap al weleens over dit idee gehad. "Alex might have an idea." zeg ik nog steeds met een grijns terwijl ik nu naar Zack en Rian kijk die me lichtelijk verschrikt aan kijken, ik hoor een zuchtende "fuck no" bij Zack vandaan komen en Rian schud zijn hoofd "What were you guys thinking of?" vraagt Posen nu benieuwd, ik kijk weer terug naar Alex en zonder het afgesproken te hebben zeggen we tegelijkertijd "The banana boxers shoot." Posen blijft even stil "Yeah wat are..." begint Rian "Damn it, shut up Rian!"fluister ik net voordat Posen verder gaat "Ehm that will need some further explanation once you guys get to the shoot but it can all be arranged." Ik grinnik "You guys have one day off after your next show so I'd like to propose to arrange you guyses shoot then!" We stemmen er gezamelijk mee "Well then I'll talk to you guys soon, I'll text you all the details, bye." dan hang hij op, "What were you guys planning to do with banana's during the shoot?" vraagt Rian, ik leg in het kort uit wat ons idee inhoud terwijl Alex hier en daar instemmend grinnikt Rian lijkt zich redelijk snel bij het idee neer te leggen, hij had waarschijnlijk niet veel meer van ons verwacht, Zack lijk iets meer problemen met dit concept te hebben maar ja, we hebben geen andere ideëen en dan is het toch drie tegen een.
We hebben net onze tweede echte show achter de rug, dit publiek was misschien zelfs beter dan de eerste, ik heb na de show weer even een praatje gemaakt met wat mensen die buiten de venue bleven wachten en er hebben zelfs mensen gevraagd om foto's. We gaan nu in de bus slapen en we vertrekken rond 6am, Alex is de enige die dan wakker moet worden aangezien hij altijd rijd, maar ik zorg altijd dat ik dan ook wakker ben zodat hij in de vroege uurtjes ook gewoon wat gezelschap heeft. We gaan dan richting de foto studio voor onze eerste officiele band shoot, zodat we foto's kunnen laten zien die we ergens anders hebben hebben gemaakt dan buiten in onze buurt met de camera van Zacks moeder en het slechtste licht.
We zijn na een korte nacht en een redelijk lange rit eindelijk bij de studio aangekomen, het is nu 10am, we doen het busje goed op slot en lopen richting de studio, Zack lichtelijk met tegenzin, Rian af en toe met een bezorgde blik en Alex en ik breed grijnzend, dit is ons idee voor een droom shoot sinds we de band begonnen in het begin van High School, we hebben hier werkelijk altijd als van gedroomd. We bellen aan waarna gelijk de deur wordt open getrokken door een vrolijk uitziende jongen. jongen hij steekt zijn hand uit naar Alex "Hey, I'm Allan, I was send here by Posen to guide you guys around and help out with the shoot." na het schudden van Alex z'n hand schud hij ook die van Zack, Rian en mij waarna hij ons naar binnen leid, we lopen door een soort doolhof van gangen maar komen dan eidnelijk aan bij een van de studio ruimtes waar al een fotograaf op ons zit te wachten ik grinnik "Let the fun begin.".

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Alexander
De show is in een woord geweldig. Elke seconde geniet ik en ik weet niet meer waar ik begin en waar ik eindig. Het ene nummer na de ander rolt over mijn lippen, vloeit uit Zack's en Jack's vingers en komt voort uit Rian's geram. Het voelt als een constante vorm van excase waar ik me in bevind, ik kan alleen maar glimlachen en genieten. Ergens tegen het einde van het concert zijn alle jongens bezweet, inclusief ikzelf. Jack botst tegen me op en geeft me een kus op mijn wang, wat zorgt voor een lach aan het einde van mijn zin, in plaats van een paar melodieuze woorden. Het publiek reageert er vreemd op, althans zo'n reactie heb ik nog nooit gehad. Een paar meisjes zetten een hoge gilstem op en ik kijk Jack met opgetrokken wenkbrauwen aan, waarna ik de draad weer oppak. Tijdens het laatste lied wat we spelen, voel ik me zelfverzekerd genoeg om de hele wereld aan te kunnen, met de jongens op mijn rug. Ergens wordt een elektrische gitaar vandaan gehaald en ik speel samen met Jack het nummer, zonder fouten.
'Thank you all so much for coming, we hope you had a great time and get home savely! Until next time, we are All Time Low!' roep ik in de microfoon, waarna Jack nog afsluit met een of andere strijdkreet en dan het podium afstormt. Zelf zwaai ik nog naar het publiek en loop het podium dan af. Tenminste, dat probeer ik. Zack springt op mijn rug, waardoor ik bijna mijn evenwicht verlies, maar ik weet mezelf te herpakken en loop lachend naar de kleedkamer die we delen. Daar trek ik direct mijn shirt uit en pak een droge handdoek van een stapel, waarmee ik mezelf zo goed mogelijk droog. Jack rent langs me heen op het moment dat ik binnen ben gekomen, die idioot gaat vast weer achter de vrouwen aan.

'Alex speaking.' zeg ik in de telefoon die ik tegen mijn oor heb gedrukt. Als band hebben we onze gezamelijke telefoon, voor het contact tussen de platenmaatschappij en de tour managers, gewoon het interne contact. 'Posen here. Listen up, I've got some good news. Your first concert was a big success, it made a good collection of local papers already. Because we want to put you more into the spotlight and give you more publicity, there is going to be s photoshoot in two days.' vertelt Posen, terwijl ik de telefoon op luidspreker heb gezet. Het is een toeval dat we met zijn alle ergens aan een picnick tafel zitten langs de snelweg, onderweg naar onze volgende venue. 'Cool, dude.' reageert Rian en ik kijk hem aan met een blik. We hadden afgesproken meer volwassen en professioneel om te gaan, vandaar dat ik vaak het woord doe. Posen grinnikt als reactie en ik laat wat van mijn gespannen houding varen. 'But because we would like to give you the upper hand in this whole thing, we were wondering if you like to have some kind of theme in the photoshoot. It can be anything really.' zegt hij en ik kijk de jongens aan. Niemand zegt wat en ik kijk wat rond voor inspiratie. Op tafel liggen een paar lege bananenschillen. Mijn blik glijdt van de bananenschillen naar Jack en ik zie dat hij hetzelfde idee heeft.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack's soft slimy lips ~

We mogen bijna het podium op en de spanningen beginnen toch weer op te lopen in combinatie met een wilde enthousiaste adrenaline kick, ik heb net mijn gitaar gepakt en hij hangt nu om mijn schouders, ik sta lichtelijk te trappelen en kan niet wachten eindelijk on stage te gaan, als het goed is word het publiek nu binnen gelaten, nog heel even. Ik hoor Alex nog iets tegen ons zeggen maar het komt niet helemaal binnen, het enige dat ik nu hoor is het geroezemoes in de zaal, de stemmen van iets meer dan honderd mensen die er voor hebben gekozen hier naar onze show te komen. Er verschijnt een grijns op mijn gezicht en net voordat iemand ons het podium oproept worden we met z'n allen door Alex in een groepsknuffel getrokken waarna we met klamme handen eindelijk het podium op mogen.
We staan er nu eindelijk, het publiek klapt voor ons en we zijn klaar om ons eerste nummer te gaan spelen we kijken elkaar nog een keer aan en dan zet Rian het nummer circles in waarmee alle spanning veranderd in adrenaliene, het is geweldig om te zien hoe onze energie overslaat op het publiek, ik kijk af en toe met een half oog om me heen om te zien hoe het met de anderen gaat, Rian is helemaal geconcentreerd op z'n drums, Zack springt net als ik nogal heen en weer terwijl hij z'n bass blijft bespelen als een pro en Alex staat helemaal te genieten van het publiek terwijl hij zingt en af en toe wat meespeelt op z'n gitaar. Ik grijns, ik had me geen betere eerste show kunnen voorstellen. Na zo'n vijf nummers nemen we even een kleine pauze, ik zie Rian bijna een hele fles water leeg drinken en Zack strecht even zijn armen terwijl ik half hijgend bij m'n microphoon sta, gelukkig staat die van mij nauwelijks aan. Ik kijk op naar Alex en zie hoe hij rustig aan het praten is met het publiek, zijn plek in nemend als lead. Net voordat Alex het volgende nummer wil aankondigen hoor ik een meisje "Hey you brought us hot chocolate! You are in the band?" Ik grijns en zie dat Alex, Zack en Rian me vragend aankijken "Couldn't just leave you guys there without giving anything it was freezing! Are you guys enjoying the show?" ik richt vooral tot het meisje dat me net toeschreeuwde aangzien ik de anderen waarmee ze was niet echt kan zien "Yeah dude for sure, you guys are cool!" mijn grijns word breder "If you wait in front of the venue after this I'll be there!" ik heb dit nog nooit gedaan maar dit is het minste wat ik kan doen toch, ik heb ze niet echt een eerlijke kans gegeven toen ik eerder met ze praate aangezien ze geen idee hadden wie de fuck ik was, ze schreeuwt nog iets bevestigends terug waarna ik weer naar Alex wijs, "Let's continue this shit!" om de aandacht van mij af te krijgen, Alex schud kort grinnekend zijn hoofd en kondigd dan het volgende nummer aan, als we bij het nummer We Say Summer aankomen kan ik mezelf niet meer onder controle houden ik stuiter over het podium aan en bots een paar keer tegen Zack op waarna ik Alex z'n hoofd naar me toe trek en hem een kus op z'n wang geef "I didn't promise that I wouldn't" fluister ik grijnzend in zijn oor voor dat ik weer weg stuiter. De show verloopt super goed en het publiek zingt zelfs hier en daar wat kleine stukjes mee, als afsluiter doen we Break Out! Break Out! waarna we het publiek bedanken en van het podium af gaan "You guys were amazing!" schreeuw ik nog voordat ik achter mijn band aan het podium verlaat.

Ik heb me snel omgekleed in wat minder naar zweet ruikende kleren en ik hem mijn equipment ingepakt waarna ik naar de ingang van de venue loop om nog even een praatje te maken met de mensen die er nog staan, tot mijn verbazing staan driekeer zoveel mensen als dat ik vanochtend chocomelk heb gebracht, met een brede glimlach loop ik naar ze toe "Hey guys, did you all enjoy the show?"

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Alex' bums
Mijn knokkels zien bijna wit van de kracht waarmee ik het stuur vasthoud terwijl ik me in moet houden niet plankgas te geven. Aan de ene kant kan ik niet wachten tot we er eindelijk zijn, aan de andere kant zou ik graag plankgas willen geven om erlangs te scheuren. We zijn er bijna, ik zie het aan de borden. Het zorgt voor een enorme rush van energie, opgewerktheid, enthousiasme, maar ook zenuwen en een beetje angst. Wat als ik ineens mijn tekst vergeet? In mijn hoofd ga ik langs de setlist die al weken lang vast staat voor ons eerste concert, maar alsnog ben ik zenuwachtig en bang dat ik het vergeet. Diep zucht ik en voel dan Jack's hand op mijn schouder. Eigenlijk is dat meer dan genoeg om me rustig te krijgen, maar Zack besluit de zenuwen erger te maken door te vragen of dat het gebouw is. Mijn grip verstrakt weer wat en met moeite breng ik een hand los van het stuur om mijn knipperlicht aan te zetten om af te slaan.
'Damnit, where is our fourth bandmember?' vraag ik als ik een zware versterker op mijn bult neem. Of ze versterkers hebben daar, waarschijnlijk, maar verrekte Merrick stond erop dat we onze eigen mee zouden nemen. 'Barakat!' roep ik uit en begin de versterker vast naar de ingang te tillen. 'Jack! Damnit, where is he?' vraag ik aan Zack, die geen enkele moeite lijkt te hebben met zijn versterker. Mijn ogen vernauwen zich wat, heeft hij soms stiekem zitten krachttrainen? 'JACK!' roep ik dan, wat een reactie in gang lijkt te zetten. Als de dolle puppy zoals ik hem eerder al beschreef in mijn gedachten, komt hij de hoek om gerend. Nog net niet zijn tong uit zijn mond. De zenuwen ebben wat weg en ik schiet in de lach als ik hem zie.
Het is vijf minuten voor we het podium opgaan. Ik heb al een microfoon in mijn hand, die ik zo zelf even aan moet zetten. Handenwringend, met de microfoon er tussenin, sta ik naast de jongens. Het plan is dat we met zijn alle opkomen en het publiek wat begroeten, waarna we ons eerste nummer spelen, Noel. De lyrics zit in mijn hoofd gebrand, Jack en ik schrijven samen alle lyrics. Als we er echt niet uitkomen, krijgen we hulp van Zack en Rian, maar over het algemeen houden die zich op de achtergrond als de lyrics geschreven wordt. Tijdens het hele proces van een tour krijgen tot het album opnemen, heb ik me vrij rustig gehouden, bang om het record label in de weg te zitten en af te schrikken, maar ik besluit dat het als lead toch wel de bedoeling is om vanaf nu meer de touwtjes in handen te nemen. Of ik het wil of niet, ik zal het gezicht worden van de band, degene waar ze het eerst naar kijken. Mijn rug recht ik wat, mijn schouders zakken wat en ik haal diep adem, waarna ik me naar mijn vrienden omdraai. 'Let's fucking do this. We already came this far, we're going to make it. I love you guys, I don't care how that sounds, I just do. Let's do a group hug and get out there, okay?' zeg ik dan grijnzend en sla mijn armen rond de schouders van Jack en Rian, die het dichtsbij staan. 'Don't you dare kiss me on that stage, Barakat.' zeg ik grijnzend.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack's dick ~

We zijn net klaar om te vertrekken als Alex de de laatste broek die misschien lichtelijk vrouwlijke is uit m'n handen trekt, "You're not taking that, Jack." zegt hij, alsof het nieuw voor hem is dat het eigenlijk best wel m'n lievelings broek is, hij gooit m'n broek zonder pardon de prullenbak in, maar ik laat dat niet zomaar gebeuren, ik heb verdomme bijna tachtig dollar voor die broek betaald, we horen een toeter en Alex pakt z'n spullen en neemt ze mee naar beneden en voordat ik hem volg gris ik mijn broek uit de prullenbak en prop ik hem in mijn tas, die laat ik hier echt niet achter. Dan ren ik snel ook met zo veel mogelijk spullen die ik tegelijk kan dragen naar beneden. We zijn klaar om op tour te gaan.

We zitten ondertussen al een tijdje in de bus, we moesten eerst langs het hoofdkantoor van de platen maatschappij om nog wat dingetjes door te spreken en nu zijn we op weg naar onze eerste stop een uurtje rijden bij Baltimore vandaan, Alex zit zoals altijd achter het stuur ik naast hem en Rian en Zack achterin, iedereen lijkt gespannen te zijn maar we zijn ook allemaal heel erg excited, het is niet de eerste keer dat we gaan optreden dus daar zit het wel goed mee, de spanning van de eerste keer is wel weer helemaal terug, optredens voor je high school en wat kleine lokale restaurantjes en cafeetjes is namelijk wel iets anders dan een concert waarbij er mensen zijn die echt betaald hebben om je te komen zien. Ik wil zoveel zeggen, ik zou zoveel kunnen schreeuwen maar ik houd me stil en veeg met een lichtelijk trillende hand een lange pluk bruin haar uit mijn gezicht en probeer de brede grijns een beetje te bedaren sinds mijn kaken pijn beginnen te doen maar ik kan het gewoon niet helpen. "Did we bring..." Ik zucht en lichtelijk draai mijn hoofd om naar Rian te kijken "Yes Rian, we checked everything ten times before we left, we didn't forget anything." ik grinnik, sinds we zijn vertrokken zijn de enige dingen die er uit zijn mond zijn gekomen lichtelijk angstige vragen of we wel alles mee hebben, ik snap het wel, iedereen uit zijn spanning anders, ik bedoel Alex zit nu al bijna twintig minuten strak voor zich uit starend op zijn stuur te tikken, ik weet dat ik niks kan zeggen om hem rustig te krijgen dus ik laat hem maar gewoon, hij is de lead van onze band wat natuurlijk in zekere zin extra druk met zich mee brengt, ik leg mijn hand op zijn schouder en wil net wat zeggen als Zack zegt "Guys isn't that the venue?" we kijken allemaal het raam uit, dat is de venue, ons optreden staat gepland over twee uur, dan hebben we nog genoeg tijd om alles neer te zetten en om een soundcheck te doen en tot mijn verbazing zitten er al een paar mensen voor de deur te wachten, zou er vandaag nog een ander optreden zijn? Alex parkeert ons busje en we stappen uit, Rian, Zack en Alex beginnen gelijk met het uitladen van onze apperatuur maar ik besluit eerst snel even naar de ingang van de venue te sluipen "Hi!" zeg ik tegen de paar mensen die met een dekentje naast elkaar zitten "What are you guys waiting for right now?" ze lachen even "For a small band called All time low." antwoord een van hun "We heard about them from some friends of us that live in Baltimore and they're pretty good!" zegt een ander "But it's so cold outside, why would you come here so early?" vraag ik terwijl ik naar hun toch lichtelijk bibberende handen kijk "Well we're now insured of good spots, and we've been here for just an hour now, so it isn't that bad." ik grijns en ren de venue binnen waar ik een koffie automaat zie staan, ik gooi er wat munt geld in en terwijl de machine twee bekertjes vult ren ik naar de bus om wat meer klein geld te halen voor nog drie bekertjes. Met nu vijf bekertjes met warme chocolademelk erin loop ik terug naar het groepje "Here to make the wait a little more survivable." ze nemen de bekertjes dankbaar aan "Well enjoy the show tonight and good luck waiting with this weather." zeg ik net als ik een harde "JACK!" van het busje vandaan hoor komen, ik zwaai nog even naar de groep en ren dan terug naar de bus waar ik help met de laatste dingen uitladen, ik kan niet geloven dat er nu al mensen zitten voor ons, als dit niet een geweldig begin van onze tour is.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Alex' crotch
'You are not freaking taking that, Jack.' zeg ik en gris de meisjesbroek uit zijn handen, die hij voor de grap eens naar school aan heeft gedaan. Mijn beste vriend is gestoord, maar ik heb geloof ik nog nooit zoveel van hem gehouden dan toen hij daadwerkelijk in de broek naar school kwam. Het meest hilarische was misschien nog wel dat hij het hardste lachte van iedereen en dat de broek hem nog best goed stond. 'No discussion about it, it goes.' zeg ik en gooi de broek in een boogje in de prullenmand. Op een of andere manier voel ik me verantwoordelijk voor Jack. Hij is... Hij is als een puppy, denkt niet goed na bij de dingen die hij doet of zegt. Normaal gesproken zou ik het duiveltje op zijn schouder zijn, maar ondanks het feit dat hij een ongecontroleerde puppy is, bedoelt hij alles zo goed. He's so pure. En nu hebben we dat nodig, zijn enthousiasme dat ons nog de extra drive geeft. Toch lijkt het me geen goed idee om een meisjesbroek mee te nemen op tour, dat gaat niet werken, voor geen van ons in de band.
Nog geen half uur later zitten we in het busje dat Jack zijn ouders hebben geregeld, iets wat ik nog steeds amper kan geloven. Hoe het vanaf nu in werking gaat, weet ik niet. Het is onze eerste tour, het eerste album is best goed aangeslagen. Krijgen we nu zo'n enorme touringsbus, of blijft het bij dit busje? Krijgen we allemaal van die managers en assistenten die met ons meereizen en ervoor zorgen dat we op tijd bij fotoshoots en concerten zijn? Het contact met Posen hebben we overgegeven aan Rian, omdat hij toch wel een beetje de mamabeer van de band is. Jacks enthousiasme zorgde bij Posen vaak voor de juiste reacties, maar we hebben besloten dat we het net ietjes professioneler aan moeten pakken. Geen ongecontroleerde puppy's aan het roer.
'First stop?' vraag ik aan Jack als we onze spullen netjes achterin hebben gelegd, inclusief alle benodigdheden. Om eerlijk te zijn heeft niemand enig idee van welke aparatuur we mee moeten nemen. Dus hebben we voor de zekerheid ook maar versterkers en kabels meegenomen, naast de instrumenten. Zelfs ik heb mijn akoestische gitaar meegenomen, hoewel ik er nog niet echt heel handig mee ben. Zack en Jack hebben me beloofd erbij te helpen, dus dat moet ik maar aannemen dan.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

the Jacksterr ~

Het moment dat Alex roept dat het laatste nummer gestuurd is pak ik gelijk mijn gsm (still doing this bye) en bel ik Zack op, die tot mijn verbazing niet opneemt, al snel hoor ik een tweede schreeuw die me verteld dat Zack er al is, dan bel ik Rian "He dude, it's time THE LAST SONG JUST CAME IN." ik hoor wat gestommel aan de andere kant van de lijn en een gesmoorde "I'm on my fucking way." ik hang op met een grijns en kom van de wc af, ik was mijn handen en ren dan half struikelend terug naar Alex z'n kamer waar nu ook Zack bij de computer zit. Met een brede grijns pak ik Zack's schouders vast en schud hem lowkey doorelkaar "Can you fucking believe this Zachary!" zeg ik met een hoge, opgewonde stem. Zonder echt te wachten voor ook maar een vorm van reactie begin ik door de kamer te springen "GuYs!! It's the last sooong, we freaking did it, we're going big man, All time low, more like All time high!" als ik de deurbel hoor gaan sprint ik naar beneden om de deur voor Rian open te doen, hij ziet er bezweet uit alsof hij zo snel mogelijk hierheen is komen rennen, ik grijns naar hem en trek hem naar binnen "C'mon Dawson let's get upstairs dude!" ik sla de deur achter ons dicht en duw Rian de trap op naar de computer waar we nu eindelijk met z'n allen naar de eind versie van Sticks, stones and techno. Als de laatste noten zijn weg gestorven is iedereen even stil "Holy shit." zeg ik op een zachte toon "This album is a fucking master piece!" schreeuw ik vervolgens uit, ik spring op en ren naar beneden waar de moeder van Alex zit "Did you hear that?" ik zie haar opkijken van haar boek maar voor ze antwoord kan geven ben ik alweer opweg naar boven "Guys, we're goiNG ON TOUR!" Zack schud langzaam z'n hoofd "I can't believe it turned out this great." Rian kijkt alleen maar heel blij en Alex heeft een brede grijns op zijn gezicht en ziet eruit alsof hij elk moment kan opspringen van geluk, maar vergeleken met wat ik op dit moment voel zien ze er allemaal nog redelijk rustig uit, de adrenaline ruist door mijn aderen en ik heb het gevoel dat ik elk moment kan ontploffen, plotesling gaat m'n gsm, ik pak hem uit m'n zak, het is meneer Posen, ik zet neem op en zet hem op speaker "Hi you're talking with All time low what's up?" vraag ik grijnzend, Zack geeft me een stomp in m'n zij met z'n elleboog, ik rol m'n ogen naar hem "I wanted to tell you guys that we love the end result of the album, are you guys happy with the overall result." Rian's ogen lichten op "Yeah dude! It turned our amazing!" iedereen knik instemmend "You guys must be wondering what's next now" zegt Posen "We're now getting the last details on the tour fixed and if everything works out you guys will be doing a small tour here in Maryland and we'll see how it goes from there." het lijkt alsof ik een extra shot adrenaline krijg zodra hij het woord tour zegt, we gaan op onze eerste echte tour, ja we hebben wel eens wat concertjes gedaan maar alleen in onze eigen buurt in Baltimore, dit is veel groter! "I'll contact you guys as soon as I can tell more." dan hangt hij op, we kijken elkaar sprakeloos aan het is dood stil tot Zack de stilte verbreekt "Guys, we're going on a fucking tour!"

Het is nu ongeveer een maand later, en Alex en ik zijn eindelijk aan het inpakken om op tour te gaan, mijn ouders hebben een busje voor ons geregeld waar we met al onze spullen inpassen, zodra we alles ingepakt hebben gaan we Zack en Rian ophalen om dan eindelijk ons tour avontuur te beginnen.