O] The irony of choking on a lifesaver

72, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 05/04/2018 01:30 AM

Jemma
Ondanks alles, glimlach ik toch even breed om zijn opmerking. Omdat ik hem nog niet heel goed ken, maar me wel heel goed bij hem op me gemak voel, snap ik de grap en weet ik hem te waarderen. 'You should know that when a guy usually makes a D joke, the specifically not named body part gets hurt somewhere along the line.' zeg ik glimlachend en misschien wel een beetje flirtend. Het is fijn dat zoiets toch kan, zelfs na het bespreken van zo'n heftig onderwerp. Het lucht op om erover te praten en ik hoop dat dat het voor hem ook zou doen. 'Thats alright,' begin ik en spot mijn fotocamera op een stoel die ik direct pak. Jack lijkt het niet op te merken, omdat hij zijn blik weer heeft afgewend. 'You can practice on me, so you can swoon those underaged fans right off their feet. Try not to get caught, I'd hate to lie in court to testify of your good behaviour around women.' zeg ik glimlachend en scroll wat door de foto's die eerder vandaag gemaakt zijn. Veel zijn gemaakt door anderen, omdat ze wel eens wilde bewijzen dat fotografie zo moeilijk niet was. De foto's bewijzen echter het tegendeel.
Jack begint te vertellen, een verhaal wat vrij nonchalant begint. Dus blijf ik naar het schermpje kijken, tot er wat zwaardere woorden vallen en ik toch even naar hem opkijk. Zonder emotie, zonder medelijden. Gewoon een leeg gezicht, omdat ik weet dat dat het beste is. Jack lijkt helemaal in zijn eigen wereld en geintrigeerd kijk ik toe. Voor ik er erg in heb, heb ik mijn camera omhoog gebracht en heeft de camera geluidloos vastgelegd hoe Jack omgaat met de struggle van zijn inner demons. Om eerlijk te zijn had ik niet verwacht dat hij daadwerkelijk zo open erover zou praten. Omdat ik geen flauw idee heb van wat ik moet doen en mijn camera de beste manier is om dingen te plaatsen, schiet ik nog een foto als Jack de fles Jack aan zijn lippen zet. Opnieuw geluidloos en onopgemerkt. Precies zoals een fotograve het leven doorgaat.
Dan laat ik mijn camera zakken en kijk ik naar Jack. 'I don't take it you're one for the pity party, so I won't even bother. But Jack, I'm... That just sucks and I wish that there was something I could do.' zeg ik dan. Als hij zijn handen voor zijn gezicht slaat, grijp ik direct in. Met een hand probeer ik zijn pols los te trekken, maar hij is te sterk. 'Stop that...' probeer ik zacht, maar ik kom niet tussen zijn woorden, of zijn acties. Als hij dan ook binnen slechts een paar seconden verdwenen is uit de bus, blijf ik beduusd achter. Zo blijf ik even zitten, proberend te verwerken wat hij heeft vertelt. Na slechts een blik op de foto's, pak ik de deken van de bank, schuif ik in mijn schoenen en stap ik ook de bus uit, om hem achterna te gaan.
'You might think you can outrun your problems, but you're not getting rid of me that fast, Barakat.' zeg ik als ik hem gevonden heb, locatie to be announced by Elize. Ik gooi hem de deken toe en neem naast hem plaats, de camera nog steeds in mijn handen. 'I'm just gonna chill here with you. Let me know when you're ready to head back.' zeg ik dan en ga op mijn rug liggen. Daarbij wend ik mijn camera omhoog naar de sterren en probeer ik foto's te maken. Ik kan niets, maar dan ook niets zeggen wat het beter zou maken voor Jack. Het enige wat ik kan doen is bij hem zijn, hem laten weten dat hij niet alleen is. Hopelijk is dat iets, hopelijk is dat een begin.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

26, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from ValVelocity on 05/04/2018 02:11 AM

Sad boy Jack~
Het was misschien het feit dat ik niet had verwacht dat ik zoveel zou oversharen of het feit dat Jemma met haar warme zachte handen proberen me uit de spiral te trekken waarvan ze niet wist dat hij al begonnen was maar ik kreeg geen adem meer. Overprikkeld. Het moment dat de deur opengaat voel ik mijn longen vol zuigen met verse lucht, de koude nachtlucht die me in mijn gezicht slaat is een welkome afleiding van alles. Het tankstation waar de tourbus geparkeerd staat heeft een bankje niet te ver bij de bus vandaan midden op een niet al te goed bijgehouden grasveldje. Ik ga op het bankje zitten en trek mijn knieën tegen mijn borst aan, het voelt net alsof ik weer de 10 jarige Jack ben die alleen in zijn kamer zit, huilend niet van pijn of verdriet maar van frustratie. Vooral op die leeftijd had ik het heel moeilijk met dit alles, het leven. Hij had al niet veel vrienden om mee te beginnen maar het feit dat zij niet snapte wat er in Jack's hoofd omspeelde hielp zijn sociale leven niet. Gelukkig leerde hij op de middelbare Alex kennen met wie het gelijk klikte, je wenst het niemand toe, anxiety stoornissen en depressie maar het was fijn dat Jack eindelijk iemand had gevonden die hem begreep, iemand wiens leven ook even flink kut was.
Achter me hoor ik nu de stem van Jemma, ze ik me naar buiten gevolgd. Als ik niet tranen aan het terug houden was had ik geglimlacht. Ik krijg een deken, mijn deken, tegen me aan gegooid en neem hem gretig aan. Ik had me niet gerealiseerd hoe verdomde koud ik het eigenlijk had in mijn t-shirt. "Thanks Jem." Zeg ik zachtjes terwijl er toch een kleine glimlach om mijn mond begint te spelen. Zonder nog veel te zeggen gaat ze op het bankje liggen en richt zich op de sterrenhemel boven ons, haar hoofd raakt net zachtjes mijn bovenbeen aan, het is een onbedoelde aanraking die meer betekend dan ze zich ooit zou kunnen realiseren. Ik weet dat er iemand bij me is, ik weet dat ik niet alleen ben. Verdomme, ik ben niet meer de zielige 10 jarige alleen in mijn kamer. "Thanks." De woorden komen fluisterend uit me, ik weet dat ik niet meer hoef te fluisteren maar het voelt fijner, closer. "You're one of the good ones Jemma, I'm sorry that one day in you had to see me at my lowest." Ik duw mijn kaken op elkaar, ik wil niks meer zeggen en ik wil nog zo veel zeggen tegelijk "It's cold out tho, we're not in damn Cali here." Ik duw met mijn been zachtjes tegen haar hoofd om haar volle aandacht te trekken, sla mijn deken aan een kant open en strek uitnodigend mijn arm uit "If you insist on staying with the sad at least accept my invitation to do so with a little more warmth.".

72, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 05/05/2018 01:52 PM

Jemma
Heel bewust kijk ik niet naar Jack. Zelf weet ik immers maar al te goed dat als iemand alleen al naar je kijkt als je vecht tegen je tranen, dat te veel kan zijn. Daarbij leunt mijn hoofd tegen zijn bovenbeen en kijk ik naar de heldere lucht. Foto's maken van de lucht is ontzettend lastig en vergt heel veel oefening. Dus met simpelweg heel stil liggen lukt het niet, maar toch is het leuk om mee te experimenteren. Sommige foto's mislukken niet eens heel erg, wat me blij maakt. Het zorgt ervoor dat ik er weer eens aan herinnert word dat ik goed ben met zo'n ding. Dat het stukje technologie in mijn handen zorgt dat ik de wereld beter kan begrijpen, en misschien wel belangrijker, dat de wereld mij wat beter begrijpt. Kijkend naar de foto's die ik heb gemaakt op het kleine schermpje, kan ik het niet laten om wat verder door te scrollen naar de foto's van Jack. Het lijkt wel alsof het in zijn ogen te zien is. Het doet me meer zeer dan ik had verwacht.
'That's alright, if you weren't behaving like a pussy I would yell at you for being such a moron to go out without a jacket.' zeg ik plagend en neem daarbij een hand van de camera af en por hem in zijn zij. Het is natuurlijk een grapje, wat duidelijk te horen is aan mijn stem. Een korte stilte valt en ik zet mijn camera uit, luisterend naar de stilte. Het is een beladen stilte, maar ik krijg niet een ongemakkelijk gevoel. Dat is goed, denk ik. Dat betekend in ieder geval dat Jack me hier graag heeft. Hij zit erg stil en mijn hoofd blijft leunen tegen zijn bovenbeen, wat me op een vreemde manier geruststeld. Lichamelijk contact is iets waar ik niet extreem goed mee om kan gaan, het zorgt er vaak voor dat ik me ongemakkelijk voel. Nu is dat niet het gevoel, het voelt gewoon... Goed. Ik heb er vrede mee.
'You're welcome.' fluister ik terug, wachtend op wat er meer gaat komen. Ik hoor hoe hij telkens zacht naar adem hapt, maar toch even niet weet hoe hij verder moet. Ik voel hoe er een spanning zich opbouwt in zijn spieren, waardoor ik wat meer op scherp ga staan. Als ik dan uiteindelijk toch de woorden hoor, ontspan ik en glimlach ik. Nog even blijf ik liggen, denkend over een antwoord, tot hij me wat omhoog duwt. Dan ga ik rechtop zitten en kruip wat tegen hem aan, zodat ik ook onder de deken kan schuilen van de kille avondtemperatuur. 'First off, will we be going to Cali?' vraag ik en kijk glimlachend naar hem op. Daarna leg ik een hand op zijn bovenbeen, onder de dekens en glimlach lief naar hem. 'I think it's good that I saw you like this and you saw me like that. In a few weeks, or even days, when we're both feeling good again we can say the cliche words: started from the bottom now we're here. Really, Jack, don't worry. I won't tell anyone, your masculinity is safe. But so is your struggle. Thats what friends are for.' zeg ik en knipoog naar hem, waarna ik mijn hoofd tegen zijn arm laat rusten.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

26, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from ValVelocity on 05/05/2018 10:44 PM

Jackerino~
Het fijne van Jemma is dat ze precies lijkt te weten wanner het tijd is om met humor rond te gaan gooien, ondanks de beladen sfeer gooit ze er af en toe een grapje tussendoor wat er gelijk voor zorgt dat ik weer wat op pep. Na weer een momentje van stiltje gaat ze dan toch rechtop zitten waarna ze tegen me aan onder de deken komt, ik sluit de deken als een soort coconnetje om ons heen met mijn armen als de structuur om hem dicht te houden. De lichaamswarmte van twee zorgt er gelijk voor dat het onder de deken een stuk warmer wordt wat fijn is, we hebben geen bus nodig, pff. Met een geamuseerde blik kijk ik op haar nee "Well for you that'll depend on whether you survive with us long enough, the bus right now, pretty clean for our doing." Dat is een leugen, hoop ik. Je zou toch zeggen dat de vloer waar ik vanochtend op belande zijn diepte punt van viezigheid wel heeft bereikt nu. "Anyway, Cali is on the planning sometime next year if this tour goes well, or at least I believe I heard someone say that." Ik let nooit zo goed op als mensen praten over de business kant van het touren, ik ga waar de band gaat no questions asked. Plots voel ik haar hand casually op mijn been rusten, mijn adem stokt voor een moment, dit hoeft niets te betekenen, er is immers niet per se veel ruimte onder de deken om je ledenmaten te houden. De verleiding mijn hand even op de hare te leggen is zo groot, ik bal mijn hand zachtjes in een vuist en laat hem weer op mijn andere been zakken, misschien toch niet. "I think I've established my masculinity pretty well while wearing bras on stage every night, a total manly man thing." Een subtiele glimlach speelt op mijn gezicht "No but yeah what you said, times get tough and I honestly am happy that we now have this shared embarrassing moment of me almost crying." De subtiele glimlach evalueert nu naar een volle grijns die ik haar toewerp. Het wordt weer stil maar fijn stil. Haar hoofd leunt nu volledig tegen mijn schouder aan en ik veplaats mijn arm iets omhoog om die wat comfortabeler om haar schouders te laten rusten. De wind is minder hard gaan waaien en de zon begint nu langzaam op te komen. Toen ik vannacht van de bank viel had ik geen idee dat we zo zouden eindigen, hier, maar je hoort mij zeker niet klagen. Na nog een moment over wegen en het vragen van een second opinion aan de kant van mijn brein die deze zaken meestal regelt leg ik toch mijn hand zachtjes op die van Jemma.

72, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 05/06/2018 10:57 PM

Jemma
Eenmaal onder de deken, omringt door Jack's warmte, besef ik me hoe ontzettend koud ik het had. Het is inderdaad geen Cali en ik kan nu al niet wachten tot we daar eindelijk komen dan. Met mijn hoofd tegen Jack's arm aan en de warmte die me omringt, voel ik zowaar mijn oogleden weer zwaar worden. Deze jetlag is de meest onvoorspelbare en onleefbare ooit. Jack's stem weet me weer wat wakker te krijgen en ik knipper met mijn ogen en schiet zacht in de lach. 'Oh, you can bet your ass I will make you boys clean that filthy bus before I take my bunk. You're such pigs, I swear you can fill ten garbadge bags with all the filth.' zeg ik grijnzend, op een gespeeld berispende toon. Ik geloof dat Jack inmiddels wel doorheeft dat alles wat ik zeg sarcastisch is, tot het tegendeel bewezen is. Of wanneer ik serireus genoeg klink om het niet sarcastisch te laten zijn. Ik ontspan weer wat en laat mijn hoofd opnieuw rusten tegen zijn arm. 'Cali would be amazing right about now.' zeg ik zacht en kruip zo mogelijk wat dichter tegen hem aan voor wat meer warmte. Slaapdronken, zo zou ik mezelf noemen. En Jack gewoon dronken, aangezien hij een halve fles Jack's heeft gedronken. Dan kan hij nog zo'n geoefende drinker zijn, dat maakt iedereen op z'n minst zwaar aangeschoten.
Gapend breng ik een lachje uit. 'Jack, I'll buy a dictionary and read you the meaning of "masculinity", because I think you have some things mixed up in your vocab.' zeg ik dan en prik hem plagend in zijn bovenbeen, waar mijn hand nog steeds ligt. 'Next time I will cry, so we level the playfield again, okay?' fluister ik en voel hoe mijn ogen weer dicht beginnen te zakken. Het is veel te rustgevend om hier met Jack te zitten. In de bus was de lucht bedompt, waarschijnlijk door de drie slapende lichamen en al het vuil van daarbinnen. Hier is het fris, maar warm tegelijk. Bij Jack voelt het veiliger dan ik me in een lange tijd heb gevoeld.
De zon begint op te komen, maar ik krijg mijn ogen er niet meer voor open. Langzaam zak ik weg in een slaap, opnieuw welverdient. Ergens onderweg naar droomland, pakt Jack mijn hand vast. Iets waarvan ik niet weet of het fictie of niet is, aangezien ik mijn slaapdronken senses niet echt vertrouw. Echt of niet, ik draai mijn hand onder die van hem en verstrengel onze vingers, voor ik in slaap val in mijn nieuwe favoriete plek.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

26, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from ValVelocity on 05/07/2018 02:02 AM

The Jack~
Zachtjes grinnik ik "Secretly that's all I called you for, to help us clean this bus." Gisteren had ik dit nooit gezegd, wil toch niet naar over komen, maar ik heb het gevoel dat Jemma en ik op dezelfde golflengte zitten, vooral qua humor. Als ze zich weer ontspant voel ik haar hoofd weer tegen mijn arm rusten gevolgd door haar gehele lichaam nog wat dichter tegen me aan wat een warme sensatie langs mijn ruggengraat laat lopen. Ik weet dat ze moe is, steeds na het praten word haar adem regelmatig en voel ik haar een beetje inzakken en toch blijf ik praten, hopend dat dit moment voor altijd kan blijven duren. "I don't need a dictionary to know my man-boobs are totally manly, but seeing you cry would help my self-esteem." Ik glimlach en kijk even op haar neer, ze heeft haar ogen nu gesloten en ziet er zo vredig uit, de vraag of ik niet gewoon mijn muil moet houden wordt een steeds grotere interne strijd, ik weet hoe kut jetlags zijn en ik wil ook niet de oorzaak zijn dat ze langer last heeft van deze jetlag dan nodig. Ik rust mijn hoofd nu zachtjes op het hare en ga zelf ook wat regelmatiger ademhalen. Ik begin te merken dat de afgelopen nacht mij ook niet al te goed heeft gedaan, het om 5 uur wakker worden en de halve fles Jack die ik naar achter heb gegooid eisen nu hun tol. Maar net voordat ik compleet wegzak voel ik Jemma's hand volledig de mijne vast pakken. Ik ben weer klaar wakker maar blijf stil zitten, nu met de grootste glimlach op mijn gezicht.

We liggen een tijdje zo, heel vredig, buiten. Niemand die ons stoort, alleen Jemma en ik. Aan de stand van de zon te zien gok ik dat het nu rond 10 uur 's ochtends is, deze informatie heb ik alleen omdat ik genoeg dronken nachten heb gehad waar ik rond deze tijd nog niet eens geslapen had. Het zal nog wel even duren voordat de jongens wakker worden maar onze chauffeur en manager zullen over niet al te lang wel weer willen gaan rijden. Zachtjes til ik mijn hoofd om en kijk achter me, ik zie nog geen beweging in de bus, geen rede om dit perfecte moment te verstoren. Ze zullen vast alle bunks nog wel checken voordat ze wegrijden en zo ver zijn we niet bij de bus vandaan. Mijn hand is nog steeds verstrengeld met die van Jemma, mijn hand is een paar uur geleden al verkrampt maar ik zag geen reden om los te laten, iets in me is bang dat deze nacht een eenmalig dingetje was. Een plots geluid wekt me uit mijn gedachte "Barakat is that you?" ik draai mijn hoofd naar de bus en zie Allen in de deur opening staan "Yeah, are we taking off again?" Hij kijkt me lichtelijk verbaasd aan maar lijkt zich snel te herpakken "That was the idea yeah, we only seem to have lost the girl." Ik draai mijn hoofd terug naar Jemma en glimlach en mompel in mezelf "I know exactly where she is.".

Zo voorzichtig mogelijk neem ik Jemma in mijn armen, ze geeft geen kick. Ze ligt zo lief en vredig te slapen dat ik het niet over mijn hart zou kunnen verkrijgen haar wakker te maken. "I'll take her back inside." Zeg ik tegen Allen op een zachte toon, hard genoeg voor hem om me te horen, maar zacht genoeg om Jemma niet wakker te maken. Een beetje klungelig draag ik Jemma, de deken en haar camera mee terug de bus in waar ik haar recht naar mijn bunk draag, voorzichtig duw ik haar zo dicht mogelijk naar de muur toe en leg dan mijn deken over haar heen. "Thanks for everything."fluister ik voordat ik haar achterlaat en terug keer naar onze voorkamer.

Reply Edited on 05/07/2018 10:50 PM.

72, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 05/07/2018 11:15 PM

Jemma
'You're gonna clean that fucking bus yourself, I ain't helping cleaning out that pighole.' mompel ik als Jack begint te grinniken dat dit de enige reden was waarom hij me gebeld had. Als ik meer drank op had, minder slaperig was en Jack normaal aan had kunnen kijken, had ik toegegeven dat ik eigenlijk had gedacht dat hij me veel eerder zou bellen dan na twee jaar. Was het twee jaar? Zelfs dat kon ik me niet goed meer herinneren, omdat ik de slaap steeds harder voelde trekken aan... Nou, aan alles.
Het volgende wat ik weer weet, is dat ik wakker begin te worden. Een diepe en droomloze slaap, waarna ik me zowaar beter voel dan ik had gedacht. Nog steeds slaperig, met eigenlijk de behoefte om me nog eens om te draaien, open ik mijn ogen. Gapend blijf ik nog even in de bunk liggen, mezelf afvragend hoe ik hier ben gekomen. Achter het gordijntje hoor ik gedempte stemmen en het zachte snorren van de bus, wat betekend dat we onderweg zijn. Dat maakt het een stuk logischer, in een auto ben ik ook altijd met een paar minuten weg, de bus is niets anders. Nog eventjes blijf ik liggen, het moment uitstellend dat de gekte van het dagelijkse leven met een band gaat beginnen. Hoewel het de eerste officiele dag is, voel ik me nog niet tiptop fit, maar dat hoeft niemand natuurlijk te weten. Als ik daadwerkelijk betaald wil worden, zal ik resultaten moeten gaan laten zien. Misschien is de enige die straks ziet dat ik nog steeds uitgeput ben, Jack. Ik krijg het gevoel dat hij me beter kan lezen dan either of us wilt toegeven, aan anderen en aan elkaar. Uiteindelijk haal ik diep adem en schuif het gordijntje opzij, waarna ik mezelf uit de bunk laat glijden.
Even wrijf ik in mijn ogen, waarna ik opkijk en zie dat al het mannelijke gezelschap me aankijkt. 'What?' vraag ik. 'Nothing, you just look like a panda, thats all.' zegt Rian en ik werp een blik op mijn spiegelbeeld, gereflecteerd in het glimmende zwarte plastic dat de hele bus vanbinnen lijkt te bedekken. 'Great.' mompel ik, maar doe geen moeite om het weg te halen. 'So...' begin ik en zet mijn handen in mijn zij, waarna ik de mannen heel serieus een voor een aankijk. 'I don't know if Jack told you but he gave me the amazing idea to let you all clean out this mess of a bus. Alex, you're taking the bathroom. Zack, you're doing the bunk area. Rian, you're on kitchen duty and Jack here can take the living area. I want everything clean, and I mean everything. From the carpet to the ceiling.' zeg ik streng, waarna ik mijn armen over elkaar sla en mijn ogen wat vernauw. 'You can thank Jack for that and you better do it. Or I will only take crappy pictures of you and trust me, I will.' zeg ik bloedserieus, waarna ik glimlach en mijn armen weer laat zakken. 'Now where does a girl get something to eat thats not disgusting?' vraag ik glimlachend aan de chauffeur van de bus, Allen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

26, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from ValVelocity on 06/04/2018 02:07 PM

Jackerella~
Als Jemma eindelijk uit de bunk komt probeer ik normaal te doen, het is de bedoeling dat iedereen denkt dat alles gewoon het zelfde is als gisteren, niks aan de hand Jack. Dan begint Jemma over het schoonmaken, god damn it Jemma. "For the record I did not give her this idea, I'm not to blame." Ik werp Jemma een speelse blik toe, payback will be a bitch. Ondanks dat ik meer tegenspraak van de anderen had verwacht gaat iedereen heel braaf aan de schoonmaak. Nadat Allen uit zijn persoonlijke kast wat normaal eten voor Jemma heeft getoverd loop ik met de bezem tussen mijn benen naar haar toe "Gotta give you probs for gettting them, us, all to work. Not for the throwing me under the bus part." Ik grijns "Low blow.".
Na een paar uur begint de bus al aardig schoon te worden, er hangt een redelijk aangename citroen geur in de lucht van de schoonmaakmiddelen die we konden vinden en met toch een beetje trots kan ik zeggen dat de grond nog maar nauwelijks plakkerig is. "Jem come check this!" ik draai me gelijk terug en wrijf met mijn hand over de vloer van ons huiskamerige deel van de beus "Would almost say you could eat from the floor right now." Bijna, zou het nog steeds niet van harte aanraden. Toch vind ik het niet slecht gedaan, de bus is in tijden niet zo schoon geweest, al vraag ik me af hoe lang het zo blijft en hoe lang het duurt tot Jemma net zo wordt als wij, life on the road changes your.... values. "So.." ik gooi mijn vaatdoek in de emmer met sop en plof naast Jemma neer "How're we doing boss, you satisfied?" Ik por Jemma in haar zij, het was zeker geen slecht idee, niet mijn favoriete bezigheid tijdens een vrije dag maar dat terzijde.
Plotseling verschijnt Allen van achteruit de bus "We're halfway to our next show and with that this tour is almost over. For the next tour we're thinking about setting up some structural meet&greet things. Meeting fans outside after is all fun but the crowds are getting bigger and I think it wouldn't be a bad idea, that's from a manager's point of view ofcourse." Hij kijkt de ruimte rond waar undertussen Alex, Zack en Rian ook hun aandacht op Allen hebben gericht "Give it a tought boys, we'll get back to this later." Hij kijkt snel de bus rond en knikt dan tevreden naar Jemma "Nice work." Daarna draait hij zich om en verdwijnt weer naar de achterkamer. Plots realizeer ik me dat we nog steeds geen bunk voor Jemma hebben opgeruimd "Now that I'm basically done with this here" zeg ik naar de ruimte gebarend "How about we check up with Zack to clean that bunk out for you?"

72, female

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

from Sanne on 06/08/2018 11:26 PM

Jemma
'The master panda has spoken.' mompelt Rian, waarna hij als eerste begint aan zijn klusje. Hoewel mijn gezicht strakgetrokken blijft, ben ik oprecht verbaast dat ze daadwerkelijk luisteren. Met mijn armen over elkaar voel ik een glimlach groeien en ik kijk naar Jack. 'And you can definitely blame Barakat for this. Competly his idea.' voeg ik eraan toe en al kijkend naar Jack voel ik de glimlach nog meer groeien. Zelf ga ik uiteraard niets schoonmaken, omdat het mijn troep niet is. Anders had ik sowieso mijn handjes ook uit de mouwen gestoken, maar voor nu ga ik bij Allan zitten, omdat zijn chauffeurs ruimte de schoonste is in de hele bus, inclusief het schoonmaakkastje meegerekend. Voor ik mijn weg naar Allan en de chauffeur kan vinden, komt Jack nog naar me toe, met een bezem tussen zijn benen. 'I think I might need that, considering they all must think I'm a witch now after pulling this.' merk ik op en wijs naar de bezem. Lachend wuif ik het weg. 'Low blows strike the hardest.' merk ik op, waarna ik naar Jack knipoog, mijn eten pak en van het podium verdwijn.
Een paar chille uren later, hoor ik Jack roepen en kom ik direct overeind. Allan kijkt een beetje vreemd op door mijn directe reactie, maar ik geef er geen aandacht aan. 'Yes?' vraag ik als ik mezelf langs de stoelen heb gewurmt en bij Jack aankom. Direct dringt een frisse geur mijn neus binnen en ik glimlach. 'I have to admit, it's really starting to look like something. I'm proud of you.' zeg ik onder de indruk. Nog steeds rondkijkend, ga ik zitten, waarna Jack direct naast me neerzakt. Glimlachend kijk ik naar hem. 'You did good. I think we should clean on a bi-weekly basis. When we rorate within the four areas, there is sometimes a shift off. What do you think?' vraag ik en kijk hem aan. 'We should definitely make it to Cali then!' grijns ik, waarna ik een half spastische beweging maak door Jack die me in mijn zij kriebelt.
Stilletjes luister ik naar Allan zijn wijsheid als hij ineens opduikt. Het klinkt als een goed idee, maar ik houd mezelf stil. Ik wil mezelf niet te snel en te diep in deze group dynamic mengen, het kost tijd om een plekje te vinden en dat moet allemaal op zijn tijd gebeuren. Al snel is zijn idee over, waarna ik opsta en even bedenkelijk naar Jack kijk. 'Nah, I think I'll just take yours, you seem comfortable enough on that couch.' plaag ik, waarna ik inderdaad naar Zack toeloop, in de veronderstelling dat Jack wel zal volgen door mijn opmerking. Onderweg komen we langs een schone keuken, een nog schonere badkamer en de bunks, die allemaal er netjes en gelikt uitzien. Zelfs de mijne. 'I'm glad I don't have to yell out that I want "topsies"' merk ik op als ik zie dat mijn bunk voor alsnog bovenop is. 'Thanks.' zeg ik tegen Zack, die nogal ongemakkelijk lijkt te reageren op mijn aandacht. De schaapachtige lach die ik terug krijg, is geen steek veranderd dan wanneer we de eerste fotoshoot hadden.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

26, female