ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
First Page | « | 1 | 2
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:20 PMNira
In stilte hoor ik aan hoe Cecil zijn aanbevelingen deelt. 'Ik dacht dat doktertje en verpleegster spelen anders ging.' mompel ik en kijk hem kort aan, waarna ik knik. 'Ik beloof het, lieverd.' zeg ik dan, zijn woordje herhalend. Tussen mij en Cecil heeft het altijd goed gevoeld, als vrienden maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik nooit na heb gedacht over iets anders. Toch is dat er nooit echt van gekomen, vooral omdat Cecil een tijdje een relatie had met een ander meisje. Erg veel aandacht heb ik er nooit aan geschonken, omdat het me simpelweg niet interesseerde. Het heeft onze vriendschap nooit beinvloed, dat is het enige wat echt telt voor mij. Hoe lang het precies al uit is, zou ik niet eens weten.
Ondanks dat ik me als een hoopje uitwerpselen voel, weet Cecil het even beter te maken. Al is het alleen al met zijn aanwezigheid. 'Daar moet je aan werken.' merk ik op als hij zelfs toegeeft dat hij een makkelijke prooi is. Als twee leveloze poppen liggen we zo op mijn bed. We praten redelijk zacht, hoewel dat nergens voor nodig is, aangezien dit mijn kamer is en ik die met niemand hoef te delen. Tot zowel mijn verbazing als mijn genoegen, trekt Cecil me weer dichter tegen zich aan. Zonder te protesteren laat ik dat gebeuren en druk mezelf zelfs nog wat dichter tegen hem aan, om zo nog wat meer van zijn warmte op te nemen. Ook laat ik hem de kus op mijn voorhoofd geven, waarbij ik zelfs mijn ogen even sluit en zo diep mogelijk ademhaal, zodat ik zijn geur extra goed kan opnemen.
Bij zijn woorden kijk ik op. Onze gezichten liggen redelijk dichtbij elkaar, doordat ik dicht tegen hem aan lig. Van dichtbij zie ik zijn emoties extra goed. Die weet hij nog wel eens te verbergen achter zijn dokter-masker, maar van dichtbij zie ik precies wat er achter zijn donkere ogen allemaal schuil gaat. Zijn woorden doen me even slikken en ik kijk weer voor me uit. 'Het spijt me.' begin ik, ook met een onvaste stem die al snel overslaat in een fluistering. 'Het is geen excuus, maar ik deed wat gedaan moest worden.' voeg ik eraan toe en hef mijn hoofd weer wat op, zodat ik hem aan kan kijken. Aliter voelt als een familie voor me, vooral omdat ik er al in zit zolang ik me kan herinneren. Toch heb ik binnen Aliter mijn echte familie gevonden, althans de mensen waarmee ik zo close ben dat ik ze altijd zal zien als deel van me. Zo Cecil, maar ook mijn huisgenoot Avani. Terwijl ik Cecils blik probeer te vangen slik ik even moeizaam. 'Ik geloof niet dat ik ook ooit zo bang ben geweest.' zeg ik dan zacht en laat afwezig mijn hand weer boven de wond rusten, zonder er druk op uit te oefenen, maar alleen om mezelf te herinneren dat het dichtbij was geweest. Als het niet voor mijn vos was geweest, was ik nu dood.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Reply
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 01/06/2018 10:00 PMHet liefste zou hij voor altijd willen negeren dat ze er ooit uit zouden moeten om te eten en dat de tijd gewoon even stopgezet kon worden. Zodat Nira en hij hier gewoon konden blijven liggen. Geen geluid op de gangen, geen wond die zorg nodig had, geen knorrende magen en geen patiënten op de ziekenzaal. Alleen een dun kleedje en zij tweeën. Dat zou perfect zijn.
Hij kon zich niet indenken wat hij gedaan zou hebben als dit echt het einde was geweest voor haar. Het leek te onwerkelijk, een zieke grap, dat zij er bijna niet meer geweest was. Hij zou niet weten wat hij gedaan zou hebben als ze niet sterk genoeg was geweest. Zijn schuldgevoel zou immens geweest zijn, dat sowieso. Misschien was hij daar wel nooit overheen gekomen. Dat klonk dramatisch, maar zo gek nog niet. Niemand wist zoveel van hem als Nira en hij voelde zich bij niemand zo fijn en begrepen als bij haar. Hij moest er niet aan denken dat hij dat in één klap kwijt zou zijn.
Toen ze haar excuses aanbood, keek hij haar aan en schudde zijn hoofd. "Je hoeft geen sorry te zeggen," mompelde hij. Ze had een punt. Vechten voor je volk en je vrienden. Iedereen in Aliter zou het gedaan hebben. Iedereen op het veld hád het gedaan. En sommigen waren ook daadwerkelijk gestorven, zoals er altijd doden waren als ze probeerden te vechten. Hij was gewoon heel blij dat het deze keer Nira niet was, die gestorven was. Ze was zo sterk en zo goed met vechten dat het nooit echt in hem op was gekomen dat de kans ook heel reëel was dat zij dood kon gaan, net zoals alle anderen in Aliter. Gisteren had zijn ogen in dat opzicht wel geopend.
Hij volgde met zijn blik haar hand toen die boven de wond hing en keek haar toen weer aan. "Ik wil er niet meer aan denken," zei hij, zachtjes met zijn hoofd schuddend. De angst en de wat-als, ze zorgden alleen maar voor meer angst en een steen in zijn maag. "Als ik nou eens wat te eten ga halen? Volgens mij is je maag bezig zich een weg naar buiten te eten." Bij wijze van argument voor zijn woorden knorde haar maag net op het moment dat hij stopte met praten, wat een glimlachje op zijn gezicht teweeg bracht. Nog voordat ze kon protesteren als ze dat gewild had, schoof hij onder het dekentje vandaan en stond op. Bij de plotselinge kou trok er een rilling over zijn rug en heel even overwoog hij om toch weer onder de deken te kruipen, maar hij weerstond de verleiding. Ze moesten iets eten. Allebei.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/07/2018 10:42 PMNira
Het zachte schudden van Cecils hoofd kijk ik op naar hem en leg mijn hand lichtjes op zijn borst. 'Jawel, dat moet wel. Als de rollen omgedraaid waren, zou ik gek zijn geworden van ongerustheid.' zeg ik en glimlach klein naar hem, waarna ik mijn hoofd weer laat rusten. Een zeurende hoofdpijn is komen opzetten, waarschijnlijk door de dorst. Hoewel het liggen tegen zijn borst het beste is sinds dagen, is mijn maag het daar langzaam aan niet meer zo mee eens. Als ik die verdomde wond nou niet had, hoefde ik niet zo te bouwen op Cecil. Hij heeft vast meerdere dingen te doen en ik ben niet de prioriteit. Zonder mij zou Aliter gewoon door draaien, hoewel in het begin waarschijnlijk even moeizaam zou gaan. Na al die jaren ben ik zo'n beetje de ruggengraat geworden, maar zelfs dat kan opgevangen worden.
'Dan hebben we het er niet meer over.' zeg ik op een rustige en vastbesloten toon, waarbij ik naar hem glimlach. Zacht lach ik, waarbij ik zo min mogelijk beweeg om de wond rust te geven. Voor ik er erg in heb, is Cecil al verdwenen. Verbaast kom ik op mijn ellebogen overeind, wat een vreselijke pijnscheut door mijn lichaam laat gaan. Sissend kijk ik naar de wond, maar word al snel weer afgeleid door Cecil die eten wilt gaan halen. 'Je mocht nog helemaal niet weg.' mopper ik, maar kijk toch uit naar het eten. 'Kan je ook iets van een pijnstiller meenemen?' vraag ik tandenknarsend en gooi de dekens van me af, waarna ik mijn benen over de rand van het bed gooi. 'Ik ga me even opfrissen.' deel ik mee, hoewel het me immens veel moeite kost om niet mijn grip te verliezen op mijn bewustzijn met het opstaan.
Schuivelend begin ik me naar de badkamer te bewegen, mijn ene hand op de wond en de ander op de muur, om me te ondersteunen. Met moeite onderdruk ik een combinatie tussen een pijnlijke grauw en een kreun, maar ik weet de badkamer te bereiken. 'Verdomme.' mompel ik en druk met een trillende hand de deurklink naar beneden, te koppig om op te geven. Hopelijk beginnen de helende voordeeltjes van een kitsune zijn snel te werken en geneest de wond een stuk sneller dan bij een normaal mens.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 02/15/2018 04:01 PMHet was zo frustrerend erg iets voor Nira om meteen weer uit bed te komen en te doen alsof ze geen moeite had met alledaagse dingen, ook niet als ze de dag van tevoren bijna het loodje had gelegd. Met een frons keek hij hoe ze opstond, maar liet haar haar gang gaan. Als hij daarover zou protesteren, zou ze het helemaal niet leuk gaan vinden. "Ik ben zo terug," deelde hij dus maar mee, en sloot de deur achter zich om haar wat privacy te geven.
Haar kamer was een fijn holletje geweest waar hij even kon ontsnappen aan de rest van Aliter. Nu hij weer in de gangen liep, voelde hij zich pas een beetje schuldig dat hij vannacht niet aanwezig was geweest voor de rest van de gewonden uit de strijd. Helaas, hij was bezig geweest met een andere patiënt. Hij verdrong het schuldgevoel dat omhoog kroop en liep snel door naar de keuken. De rest kon het vast wel aan zonder hem, hij was gisteren ook bijna alleen maar bezig geweest met Nira terwijl de rest van de medische ploeg zich over anderen ontfermd had.
In de keuken besloot hij voor Nira twee boterhammen met jam klaar te maken en zette de waterkoker aan voor een kop thee. Voor zichzelf goot hij wat bloed uit de zak in een flesje met dop en zette dat allemaal op een dienblad waarmee hij terug naar Nira's kamer kon lopen. Er waren weinig mensen in de gangen, de paar die hij tegenkwam waren in gedachten verzonken of nog te moe om normaal goedemorgen te zeggen. Dat vond hij wel prima, hij was eerlijk gezegd ook niet echt in de stemming om iedereen vrolijk goedemorgen te wensen. Dus zonder zijn mond open te hoeven doen kwam hij weer aan bij Nira's kamer, waar hij om zich aan te kondigen twee keer op de deur klopte. "Hoop dat je kleren aan hebt," grapte hij terwijl hij met zijn elleboog de deurklink naar beneden duwde en naar binnen stapte. De slaapkamer was leeg, dus hij nam aan dat ze nog in de badkamer was. "Nira?" riep hij ietsje luider. Hij zette het dienblad neer op de tafel en ging op een van de stoelen zitten.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 04/14/2018 05:43 PMNira
De deur valt dicht, met Cecils mededeling die nog in de lucht hangt. Nu hij weg is, laat ik de pijn toe. Kreunend voel ik direct hoe de tranen beginnen te stromen en ik mezelf amper in de hand heb. Kermend van de pijn laat ik mijn rug tegen de koele muur leunen en druk mijn nagels in mijn handpalmen, om te proberen niet flauw te vallen. Opstaan was een hele grote fout, maar eentje die ik zelf had gemaakt, dus eentje die ik zelf onder ogen zou moeten komen. Met een ratelende ademhaling stap ik op de wasbak af. Mijn spiegelbeeld herken ik amper. Mijn gezicht zit nog onder het vuil en bloed van gister en voor slechts een kleine 1% ben ik blij dat ik heb besloten om mezelf op te frissen. Met trillende handen zet ik de kraan aan en weet met veel gescheld, gekerm en gehuil het shirt over mijn hoofd te krijgen. Mijn hele borstkas zit ingezwachteld, hoewel ik zie dat op sommige plekken het verband rood ziet.
Voorzichtig, langzaam en systematisch begin ik mijn lichaam schoon te maken. Ik begin bij mijn polsen en werk mijn weg omhoog tot mijn gezicht. Mijn haar krijg ik niet voor elkaar, mijn benen ook niet, maar ik voel me wel beter als ik weer in de spiegel kijk en een schoon gezicht zie. Ook doet het water in mijn mond me veel goed. De pijn wordt er echter niet minder van. Met elke seconde die ik rechtop sta, voel ik dat het lastiger is om niet om te vallen. Pas als ik Cecil mijn naam hoor roepen, besef ik me dat hij weer terug is. 'Ik ben hier.' reageer ik met schorre stem. Nog even werp ik een blik in de spiegel, wat me enigszins geruststelt, want het koude water heeft mijn sporen van huilen uitgewist.
Voorzichtig schuivel ik richting de deur, die ik met trillende hand open weet te krijgen. Cecil zit op een van de stoelen, slechts een paar meter van me af, maar ik weet dat ik het niet red. 'Je moet me helpen. Alsjeblieft, Cecil.' zeg ik, buiten adem met trillende stem. Zwaar ademend leun ik tegen de muur aan, mijn ogen proberen weg te rollen maar ik focus ze standvastig op Cecil. 'Sorry. Ik heb een fout gemaakt...' zeg ik en voel de tranen weer opkomen, waardoor ik me realiseer dat ik het niet alleen over nu heb, maar over het hele gevecht van gister. Ik had niet terug moeten gaan, ik was bijna dood. 'Sorry, het spijt me zo.' zeg ik nu, de tranen de vrije loop latend.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you