ORPG) Only the dead have seen the end of war

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

Victoria had haar ogen neergeslagen toen Artur op was gesprongen, al was ze blij om te horen dat hij niet uit zijn vel sprong, maar nog blijer dat de andere Fransman het daar ook bij liet. Ze liet zich door Artur overeind helpen en liep met hem naar de dansvloer waarop ze haar hoofd schudde. 'Well.. It is certainly a new experience to be cursed at by a Frenchman, but no... It didn't offend me. I know it to be false, so why should I be offended? But thank you anyway.' beantwoordde ze zijn vraag met een lichte glimlach. Nee, het had haar niet echt beledigd, want ze wist dat de woorden die hij geroepen had niet waar waren en leugens beledigden haar niet. Daarnaast kon het haar werkelijk niets schelen wat een onbekende van haar over haar dacht. Wat wist die nu? Als het nu iemand was geweest die ze goed kende, had het waarschijnlijk wel pijn gedaan, maar in dit geval deed het haar weinig. 'I'm fine.' verzekerde ze hem waarna ze hem even aankeek. 'And I don't mind.' vervolgde ze met een glimlach, al merkte ze al snel dat ze smolt onder zijn blik waardoor ze haar ogen neersloeg. Nee, ze vond het absoluut geen probleem om weer met hem te dansen. Het bracht wel veel gevoelens naar boven, gevoelens waarvan ze niet goed wat ze er mee moest doen, maar de warmte die ze voelde door hem was meer dan prettig en dat wilde ze niet loslaten. Ze was even stil, genietend van de muziek en de manier waarop ze stonden te dansen, maar ze besefte zich ook al snel dat ze niet weer in stilzwijgen tijd met hem door wilde brengen. Ze wilde meer over hem weten, wilde hem beter leren kennen. Mogelijk zou dat het alleen maar lastiger maken om hem los te laten op het moment dat bleek dat de gevoelens niet wederzijds waren, maar ze kon zich niet inhouden. Ze was nieuwsgierig naar deze rustige man die haar betoverd had. Ze dacht wel eens verliefd te zijn geweest, maar wat ze toen gevoeld had, was niets in vergelijking met nu. Met enige regelmaat werd ze 's nachts wakker, met hem in haar dromen, en zodra hij dezelfde ruimte binnen stapte was ze zich ineens heel erg bewust van wat ze deed en kreeg ze het warm. Ook nu voelde het alsof ze gloeide, al hoopte ze van harte dat dat slechts inwendig was en hij daar niets van kon merken. 'So, Captain... How did you end up here? At the camp I mean... Have you always been a surgeon?' vroeg ze terwijl ze hem weer aankeek. Zolang ze zich een beetje vast zou grijpen aan de formaliteiten en titels en daarmee afstand zou bewaren, zou ze zichzelf niet compleet gek maken. 

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

Artur moest zodadelijk weer glimlachen toen ze zei dat ze haar niet beledigd had gevoeld toen die man van net haar met lelijke woorden had uitgescholden en haar mee probeerde te sleuren. Maar ze moest haar ook helemaal niet beledigd voelen, net zoals ze vertelde, wist ze dat het niet waar was, dus waarom zou ze door een onbekende man nou beledigd voelen? Hij keek wat om zich heen om alles meer te kunnen bekijken, en ook om van alles zenuwen af te komen eigenlijk. Zijn ogen keken weer naar haar toe toen ze zei dat ze het niet erg vond van dat ze nu met hem weer danste. 'I am very relieved.' Zei hij er toen op. Hij vond het fijn om zo dichtbij haar te staan. Haar lichaam tegen die van hem toe voelen, en nee he.. ze rook weer zo heerlijk. Artur wist niet dat hij zijn ogen voor even had gesloten en dacht aan de momenten die hij eerder met Victoria had gehad. Ze hadden weer gedanst op het veldhospitaal. Ze had haar been om die van hem geslagen, en hem letterlijk een hartaanval gegeven die dag. Toen ze uit de tent waren gekomen en Artur haar kin had vastgepakt.. hij wist het eventjes niet meer. En die ene keer dat Corporal Leech haar had aangevallen en Artur haar had geholpen om van zijn greep los te komen... toen waren ze naar zijn tent gegaan en had Artur haar even had geïnspecteerd om te kijken of alles wel in orde was met haar.
Zijn ogen waren wel weer open maar ze waren op Victoria’s gezicht gericht, maar eigenlijk zag hij meer de momenten die ze samen hadden beleefd dat hij eventjes niet in de gaten had dat Victoria hem wat vroeg. Toen hij voor even stil was en het muziek weer zijn brein vulde schraapte hij zijn keel en lachte wat nerveus. "Well. My father himself is a journalist, and he writes and follows many many newspapers. In the newspaper was written that doctors and surgeuons were needed for emergency help. And so he volunteered for me, without me knowing it. I was working in a hospital, in Paris before. And eh.. eventually they told me that I got another job which I didn’t know anything about of course.' Zei hij lachend en keek haar aan, naar haar diepe blauwe ogen. 'It was a suprise for me to go to a field hospital because I had never worked there before.' Hij gaf een kleine pauze zodat het muziek wat erin kwam. 'And I had some difficulties when I came there.' Zei hij en keek haar nogsteeds aan. 'I was told so many times that I had to go to another field hospital because there was no space left anymore. So I was signed up for another hospital, and then after a few days staying at a little motel they wrote me back that I had to come, again.' Dat laatste zei hij wat schouderophalend om te aangeven dat hij echt gefrustreerd was door alles wat eerder gebeurd was al was het niet een big deal. Hij had steeds heen en weer moeten gaan om een telegraaf te moeten sturen, soms deed het wel uren om een telegraaf te sturen en soms wel dagen voordat hij in de gaten had wat hij moest doen. 'Well, and what about you miss?' Zei hij naar haar lippen kijkend voor even.

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

Victoria glimlachte even op het moment dat Artur aangaf blij te zijn dat ze het niet erg vond om met hem te dansen en liet daarna haar blik varen van zijn gezicht. Ze keek langs zijn schouder naar de zaal en de dansende stellen daar. Een eindje verderop zag ze een ouder stel. Ze schatte hen halverwege de zeventig, maar ze dansten alsof ze nog middenin hun leven stonden en er verder niemand anders op de dansvloer was. Ze hadden echt alleen maar aandacht voor elkaar en leken nog net zo verliefd als tieners. Het bracht een glimlach op haar gezicht. Wat moest dat geweldig zijn! Wat moest het geweldig zijn om iemand te hebben waar je zo vreselijk veel van hield dat je niets anders nodig had. Ze vond het niet erg dat er een stilte tussen Artur en haar viel nadat ze haar vraag gesteld had, al zorgde het er wel voor dat haar blik naar hem gleed en ze hem even aankeek. Ze knikte even toen hij begon te praten. 'Paris? How wonderful! I've never been there, but I've heard wonderful things about it. Were you born there?' vroeg ze met een glimlach nadat ze even met hem mee had gelachen. Ze luisterde naar de rest van zijn verhaal en knikte. Ze kon zich voorstellen dat het vreselijk vervelend was geweest. Gelukkig was ze zelf niet zo heen en weer geslingerd, maar op sommige dagen was het ook zo'n chaos dat niemand tijd had om haar te vertellen wat er die dag van haar verwacht werd en wat ze moest doen. 'I suppose that's the problem with war. They need all the help they can get, but when it arrives, they can't decide where it is needed most.' zei ze met een zwakke glimlach. Het was iets wat ze zelf ook ondervonden had op het kamp; ze waren dolblij met de hulp, maar hadden geen idee waar ze haar het beste in hadden kunnen zetten, waar ze het hardst nodig was geweest. Haar blik was wat afgezakt naar zijn borst, maar toen hij haar een vraag stelde, keek ze weer op. 'Me? Haven't you heard? I'm the spoilt aristocrat who is only here for charity and to distract everyone from the fact that my family, and others, get richer while the common folk get poorer.' antwoordde ze met een spottend lachje waarna ze even met haar ogen rolde. Het was natuurlijk niet waar, dat was helemaal niet de reden dat ze hier was, maar dat was hoe een hoop collega's het leken te zien op het kamp. Ze zou hier niet zijn om te helpen, maar om te doen alsof de rijken ook hun rol speelden binnen de oorlog. Het was te idioot voor woorden, maar ze vond het niet meer de moeite waard om er iedere keer op te reageren. De mensen die die mening hadden, konden toch niet overgepraat worden. 'No, I wanted to do my bid. I wanted to help.' verduidelijkte ze dan ook maar met een glimlach. 'My father is a doctor. He's an Earl, but he spends his day-to-day life in the local hospital. I, however, have been stuck on our estate for a long as I can remember. We do the season in London, but most of the year I'm in Yorkshire, visiting my mother's friends and going to dinnerparties and basically being horribly bored. So, when the war started and nothing seemed to change, I convinced my father to let me do the nurse training program. It took some time to convince him and then it took him forever to convince my mother. Maybe it was a selfish reason for joining the program, as I just craved the adventure of it, but I got started and I really enjoyed it. Whilst I was training, letters started to arrive and most of the men I've ever danced with were being sent off to the front. Not long after I finished my training, we received a letter from our neighbours. Their son, who I considered to be like a brother, had died in a field hospital. There had not been enough supplies or staff to tend to his wounds and he died. My father had been trying to get my a place at a local convalescence hospital, but Lewis's death changed my mind. I wanted to be here, in France, where I could truly help people. It took some time convincing my parents, my mother still doesn't agree, but when my father agreed, there was only ever one place for me to go and that was this hospital. He helped setting it up when the war began and Matron is a friend of his, so this was the only place he allowed me to go.' vertelde ze verder waarbij ze haar ogen neer had geslagen, omdat ze merkte dat Lewis's dood toch nog wel pijn deed. 'It is hard work. Obviously it's not as important as your job because we only make tea and change sheets and that sort of stuff, but I enjoy it. It is good to be useful for once.' vervolgde ze met een kleine glimlach. Nee, ze maakte zich echt geen voorstellingen. Artur had een veel moeilijkere en zwaardere baan en daar was die van haar niet mee te vergelijken, maar toch. Het was ook niet altijd makkelijk om de gewonde soldaten binnen te zien komen met bloed en gapende wonden overal. Sommigen waren zo vreselijk verbrand dat amper te herkennen was dat ze mensen waren en anderen waren mentaal weer zo van het padje af dat je ze moest behandelen alsof het kinderen waren. Iedere soldaat had zijn eigen verhaal en hoe meer Victoria ze leerde kennen, hoe meer ze zich was gaan beseffen hoe ongelofelijk goed ze het altijd had gehad. Ze keek weer even op naar Artur en voelde zich weer helemaal warm worden van binnen. Het waren zulke donkere en onzekere tijden, maar hij kon haar dat laten vergeten leek het wel. Ze sloeg haar ogen neer toen haar gedachten zich helemaal met hem vulden, hoe graag ze zijn armen om haar heen wilde voelen, hoe ze zijn lippen op de hare wilde voelen. Er verschenen rozige blosjes op haar wangen en ze slikte even. Hier moest ze nu echt niet over na denken. Wat nu als hij helemaal niet hetzelfde voelde? Ze moest afstand nemen, ervoor zorgen dat ze rationeel kon denken in zijn bijzijn, maar hoe? Ze had hem immers mee uit eten gevraagd voor die avond dus daar kon ze niet onderuit. Wat moest ze in hemelsnaam doen? Het werd steeds moeilijker om hem uit haar gedachten te bannen, maar wat deed ze er tegen?  'Are you staying in town tonight, Captain? Or will you drive back after dinner?' vroeg ze toen maar, zijn titel gebruikend om dan maar de afstand te creëren. Dat was even het enige wat ze zich kon bedenken, want hoewel ze ook fysiek wat meer afstand zou kunnen nemen, merkte ze dat ze haar lichaam daar niet voor in beweging kreeg.

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

Het was later in de avond geworden. Nog overdag hadden ze samen geschuifeld en Artur had gewoon zo erg van dat moment genoten dat hij haar niet wilde los laten. En dat was echt raar vond hij, omdat hij geen eens kon dansen maar haar niet wilde loslaten. Zijn emoties waren overstuur en hij wist niet meer of hij ze kon controleren. Ze hadden gehad van waar ze kwamen en wat ze deden. En zo was Artur erachter gekomen dat de jongedame een jongedame van de aristocratie was, en haar vader een dokter, een Earl was. Hij had dat al sinds haar begin van dat ze op het veldhospitaal kwam aan haar gemerkt. Ze had een nette houding, alles wat ze deed, al haar acties die ze perforeerde eindigde altijd in een elegante positie. Ze had iets speciaals en dat maakte haar tien keer aantrekkelijker in Artur’s ogen. Ze was verveeld geraakt van de positie dat ze telkens naar theeparty’s moest gaan, en ze wilde gaan helpen in de oorlog, dat was interessant. De jongeman hield ook meer van dames die netter waren opgevoed maar wel henzelf konden zijn en voor zichzelf konden zorgen als ze bij hem in de buurt waren. En dat had hij deze dag wel goed kunnen opmerken, en hij vond dat fijn. Alleen was er steeds een vraag in zijn hoofd van dat ze getrouwd was. Misschien was ze helemaal niet getrouwd want ze had er niets over gezegd ofzo. Want anders zal het hel moeilijk zijn als ze nu van haar man ver weg was... hij wist het echt niet en die vraagteken krabde zijn hoofd maar de hele tijd dat hij niet eens wist of hij zijn mond erover kon houden.
Het diner was heel gezellig gegaan. Victoria had hem uitgenodigd om te dineren in haar hotel, wat hijzelf een leuk idee vond. De sfeer was gewoon goed en Victoria zelf was een gezellige persoon dat hij niet eens in de gaten had dat het eigenlijk veel later was geworden dan hij opmerkte. Ze hadden veel gelachen, maar er waren ook serieuze praatjes gedaan zoals weer over de gewonde soldaten. En soms zei Artur telkens dat hij haar naar Parijs zou gaan brengen dat hij haar een rondleiding zal geven, al klonk dat wat fout in zijn oren, want die vraag van de dag kwam weer in zich op telkens als hij zich eraan herinnerde. En nu zaten ze weer tegenover elkaar op een rustige plekje in de soort van ‘eetkamer’ waar je een aantal elegante tafels had staan. De eetkamer was bijna leeg een twee mannen zaten wat verder van hun af die ook aan het praten waren sinds de tijd dat Artur bij Victoria kwam voor het diner. Hij had geen leuke avond kunnen verwachten want alles liep gewoon zo soepel en zo leuk. Zijn ogen kijkend naar de tafel waar ze allemaal lekkere eten van hadden gegeten leek nu leeg te zijn. Hij zat vol en kon geen hapje verder eten. Normaal als hij naar een diner ging met iemand at hij nooit iets omdat hij zich gewoon niet comfortabel genoeg voelde om dat te doen. Maar nu had hij zich letterlijk doodgegeten, oké laten we maar niet iets te ver gaan. Artur keek via de tafel naar Victoria toe waarna hij meteen glimlachte. 'That was a lovely dinner Mrs. Greenwood, I’d like to have another one soon.' Gaf hij toe en hielp haar overeind doormiddel van haar hand vast te pakken. Hij had haar eerder in de dag verteld, toen ze aan het dansen waren, dat hij geen hotel had geboekt omdat hij zal kijken wat hij zal gaan doen. Maar nu hij er zo aan dacht wilde hij niet echt terug naar het veldhospitaal gaan en Victoria hier alleen laten. Als hij nu ging zal hij weer in de ochtend terug komen om haar weer terug naar het veldhospitaal te rijden. Niet dat hij daar problemen mee had... hij wilde gewoon bij haar blijven. Terwijl ze door naar de grote trap liepen, liep Artur gewoon mee de trap op. Hij wilde haar tot aan haar kamer brengen omdat dat gewoon wat netjes was, vond hij dan wel weer. 'Well, to be honest Mrs. Greenwood I had a lovely day!' Zei hij knikkend. 'And the dinner to top everything off was something I really needed, for a long time' had hij toegegeven. Toen ze langzamerhand bij de voordeur van haar hotelkamer kwamen had de jongeman naar haar gekeken. Nu kwam het moment dat ze gingen partten, en dat deed iets met hem.

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

Victoria had een heerlijke middag en avond gehad, ondanks dat ze zich af en toe enigszins overvallen was door alle gevoelens en emoties die Artur bij haar deed opborrelen. Het was heerlijk geweest om te dansen - dat had ze vreselijk gemist sinds het begin van de oorlog want vanaf dat moment had het simpelweg niet meer gepast geleken en als er nog sociale gelegenheden georganiseerd waren, waren er amper mannen aanwezig geweest om mee te dansen. Gewoon de muziek tot je laten spreken en daarop reageren vond ze heerlijk. Niet na hoeven denken, maar je er volledig aan over kunnen geven- maar daarnaast had ze ook meer geleerd over de man die haar zo in zijn greep had. Ze vond alles aan hem rete interessant en was blij met ieder klein stukje informatie dat hij vrijgaf aangezien hij een vrij gereserveerde en ook wel wat mysterieuze man leek. De Fransman die haar eerder lastig had gevallen, had dat niet nogmaals gedaan, al had ze wel gemerkt dat hij haar continu in de gaten had gehouden waardoor ze Artur af en toe iets steviger vast had gepakt dan misschien nodig was geweest.
Na de Tea Dance was het alweer tijd geweest voor het diner en ook dat was erg gezellig verlopen. Ergens had ze zich even schuldig gevoeld over het feit dat zij zo heerlijk had zitten dineren - hoe het hotel het voor elkaar had gekregen met alle rantsoenen was haar een raadsel, maar de gerechten en de kwaliteit daarvan hadden haar haast doen vergeten dat het oorlog was - terwijl er tientallen kilometers verderop mannen voor hun leven en de vrijheid van hun land vochten op minimale maaltijden, maar dat had ze van zich af weten te zetten. Al wekenlang deed ze niets anders dan een helpende hand bieden dus nu mocht ze ook wel een keer genieten. Ze had dan ook lachend opgemerkt dat haar moeder haar zou vermoorden als ze wist dat ze uiteten was met een man zonder chaperon en dat ze ook niet eens er echt voor gekleed waren. Thuis kleedde ze zich over het algemeen drie keer per dag om en er ging geen diner voorbij zonder dat de mannen in white tie gekleed gingen en de vrouwen avondjurken droegen. Het was altijd vreselijk formeel geweest, maar het was traditie in families zoals die van hen dus had ze er nooit wat tegenin kunnen brengen. Gelukkig was het etentje met Artur niet van die standaard waardoor ze er veel meer van had kunnen genieten. Een aantal keer was de verlegenheid haar meester geworden en had ze haar ogen neergeslagen, maar over het algemeen was het haar goed gelukt om zich niet helemaal gek te laten maken door de gevoelens die in haar onderbuik groeiden. Ze had hem daarom altijd netjes met zijn titel aangesproken, al had zijn naam ook een aantal keer op het puntje van haar tong gelegen.
Met een glimlach keek ze op door zijn woorden waarna ze zijn hand aannam om zich overeind te laten helpen. 'Yes, me too, Captain.' knikte ze op zijn opmerking dat hij het graag nog eens over zou willen doen. 'Surely you're not driving all the way back to camp now? That would be too dangerous. Do you have a place to stay?' vroeg ze aan hem terwijl ze de gang in liepen, in volle overtuiging dat ze daar afscheid zouden nemen. Echter verscheen er een dankbare glimlach rond haar lippen toen Artur toch ook naar de trap bewoog en er op leek te staan om haar naar haar kamer te brengen. Dat was galant van hem. 'I am glad you have. I had a lovely time too.' reageerde ze op zijn woorden waarna ze een ontsnapte lok haar uit haar gezicht streek. Toen ze bij haar kamer aankwamen keek ze naar de man voor zich. Door de stilte in de gang en de gedimde verlichting, begon haar hart sneller te kloppen en leek dat, op hun ademhalingen na, het enige geluid te zijn dat ze kon horen. Hoe moest ze dit doen? Ze wilde niets aannemen, misschien was hij wel getrouwd of verloofd, maar ze moest iets doen met haar gevoelens voor ze helemaal gek werd. Na enige twijfeling ging ze dan ook wat op haar tenen staan, omdat hij groter was dan haar, en streek zachtjes met haar vingers over zijn wang voor deze op zijn schouder landde en ze haar lippen teder op zijn wang drukte. Voor even sloot ze haar ogen waardoor het misschien langer duurde dan gebruikelijk was bij een kus op de wang, maar toen ze zich realiseerde wat ze deed sloeg ze haar ogen neer en deed een stapje naar achteren. 'Thank you, Artur.' zei ze zachtjes, deze keer wel zijn naam gebruikend. Haar wangen kleurden rozig en ze werd helemaal warm. Dit had ze al veel langer doen. Ze had al meer langer willen doen, maar ze durfde niet. Dit had ze alleen echt niet in bedwang kunnen houden en alles wat ze gevoeld had, leek nu al duizendmaal heftiger dan daarvoor.

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

Victoria voelde opluchting toen Artur aangaf dat hij niet meer terug zou rijden nu. Gelukkig maar. Ze wilde niet eens nadenken over wat er onderweg allemaal zou kunnen gebeuren. In het donker rijden was niet verstandig, maar met de autolichten aan trok je ook weer vreselijk veel aandacht en het zou niet de eerste keer zijn dat het werd opgemerkt door de verkeerde kant. Ze had al meerdere keren gelezen over bombardementen op dat soort momenten of over mensen die per ongeluk terecht waren gekomen in een Duitse patrouille die daarna nooit meer terug waren gezien. Nee, ze was behoorlijk opgelucht om te horen dat Artur dat nu niet zou gaan riskeren. Ze had even op haar lip gebeten en onzeker naar de grond gekeken. Wat had ze in hemelsnaam gedaan? Misschien was hij wel getrouwd of verloofd of iets dergelijks. Waar had ze het recht vandaan gehaald? Ze had op het punt gestaan om hem nogmaals een fijne avond te wensen en daarna haar kamer in te vluchten toen ze merkte dat hij dichter naar haar toe kwam. Haar blik gleed naar hem omhoog en ze keek hem aan toen hij zijn hand tegen haar wang legde. Zou hij...? Al snel werd haar de adem ontnomen toen ze Artur's lippen op de hare voelde en haar ogen fladderden dicht terwijl ze hem terugkustte. Dit was alles wat ze al een tijdje wilde en meer. Haar handen gleden naar zijn gezicht waar ze aan beiden kanten tegen zijn wangen kwamen te liggen zodat ze de kus wat dieper kon maken, maar vooral meer van hem kon voelen, kon aanraken. Ze merkte amper dat ze met haar rug tegen de muur kwam te staan en had het dan ook pas in de gaten toen ze hem even los moest laten om wat op adem te komen, aangezien ze door dit alles compleet leek te vergeten hoe ze moest ademen. Ze opende langzaam haar ogen en keek naar hem op, naar de aantrekkelijke man voor haar. Ze bestudeerde zijn gezicht, streek met haar vingers op zijn wang, zijn baard, voor ze weer wat op haar tenen ging staan om haar lippen zachtjes voor enkele seconden tegen die van hem te drukken. Daarna sloeg ze verlegen haar ogen neer waarbij haar wangen rozig kleurden. Doordat ze tegen de muur gedrukt had gestaan, was haar haar wat losgekomen uit de roll waarin ze het had opgestoken waardoor er enkele plukken los over haar schouder hingen. Wat moest ze nu zeggen? Haar familie zou haar de rest van haar leven opsluiten als ze wisten wat ze zojuist had gedaan, want dat hoorde niet, maar ze had het niet tegen kunnen houden. Het was alles waar ze al weken naar verlangd had, een gevoel wat alleen maar gegroeid was iedere keer dat ze Artur had gezien. Uiteindelijk kreeg ze dan ook geen woorden uit haar mond en kon ze hem alleen maar aankijken, al bezorgde haar dat wel een erg kwetsbaar gevoel.

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war